The toymaker's diary

ΖΕΣΤΟΣ ΚΑΦΕΣ ΚΑΙ ΚΟΥΛΟΥΡΑΚΙΑ (ΝΕΑ ΙΣΤΟΡΙΑ)

2012-01-31T22:17:00.002+02:00

ΖΕΣΤΟΣ ΚΑΦΕΣ ΚΑΙ ΚΟΥΛΟΥΡΑΚΙΑ

Ο Αντώνης βγήκε από την κουζίνα κρατώντας ένα δίσκο πάνω στον οποίο υπήρχαν δύο φλυτζάνια γεμάτα ζεστό καφέ, καθώς και ένα πιάτο με κουλουράκια.
Ακούμπησε το δίσκο στο τραπέζι του σαλονιού.
Ακούμπησε το ένα φλιτζάνι μπροστά του και έδωσε το άλλο στο πρόσωπο που βρισκόταν απέναντι του.

Έβαλε το πιάτο με τα κουλουράκια στη μέση και πήρε ένα. Κουλουράκια κανέλας... Δοκίμασε...
"Εσύ δε θα πάρεις;"
"Όχι ευχαριστώ..."

Ο Αντώνης ήπιε μια γουλιά καφέ. Ήταν τόσο ζεστός που του έκαψε τα χείλη.

Επικράτησε σιωπή.
Ο Αντώνης ήπιε ακόμα μια γουλιά καφέ. Το φλιτζάνι του συνομιλητή του παρέμενε ανέγγιχτο.

"Λοιπόν πως περνάς;" ρώτησε ο Αντώνης και ακούμπησε το φλιτζάνι του καφέ στο μικρό πιατάκι του.
"Καλά... Διαφορετικά..."
"Τι εννοείς διαφορετικά; Είσαι ευτυχισμένος;"
"Το σίγουρο είναι πως δεν είμαι δυστυχισμένος."

Ο Αντώνης χαμογέλασε και το πρόσωπο απέναντι του ανταπέδωσε το χαμόγελο.

Ήπιε μια γουλιά καφέ ακόμα και πήρε ένα κουλουράκι. Το μύρισε και το ακούμπησε στο τραπέζι...

"Θυμάσαι;"
Το πρόσωπο απέναντι του κατένευσε θετικά.
"Ήταν τόσο ωραίες εκείνες οι μέρες. Οι μέρες που πέρασαν. Οι μέρες της ευτυχίας. Γιατί δεν είναι τα πράγματα έτσι πια;"
"Γιατί οι καιροί αλλάζουν... Γιατί οι άνθρωποι αλλάζουν..."
"Και αν..." ψιθύρισε ο Αντώνης. Τώρα τα μάτια του είχαν βουρκώσει.
Και μέσα στα δάκρυα που θόλωναν τα μάτια του είδε τις στιγμές έρωτα, τις αγκαλιές, τα χαμόγελα, τις βόλτες... όλα όσα πέρασαν.
"Και αν..." ψιθύρισε ξανά.

Το πρόσωπο που βρισκόταν απέναντι του έδειξε με το χέρι του κάτι πάνω στο τραπέζι, δίπλα στο πιάτο με τα κουλουράκια.
"Αυτό... Ποιος ο λόγος;"
"Είναι το εισιτήριο μου για να έρθω μαζί σου" απάντησε ο Αντώνης και συνέχισε ολοκληρώνοντας τη φράση που είχε αφήσει ημιτελή προηγουμένως...
"Και αν έρθω μαζί σου θα ξαναγίνω ευτυχισμένος;"
"Όπως σου είπα πριν, το σίγουρο είναι πως δε θα είσαι δυστυχισμένος."

"Μου αρκεί..." απάντησε ο Αντώνης και άρπαξε το περίστροφο που βρισκόταν δίπλα στο πιάτο με τα κουλουράκια, έβαλε την κάνη του στο στόμα του και πυροβόλησε.
Αίμα πετάχτηκε παντού... αίμα έπεσε πάνω στα κουλουράκια. Το κεφάλι του έπεσε σαν πέτρα πάνω στο τραπέζι με μια τρύπα πλέον στο πίσω μέρος του.

Απέναντι στον τοίχο, το είδωλο του στον καθρέφτη λίγο πριν επαναλάβει τις ίδιες ακριβώς κινήσεις χαμογέλασε.
Το φλιτζάνι με τον καφέ που είχε ακουμπήσει ο Αντώνης στην απέναντι μεριά του τραπεζιού παρέμενε ανέγγιχτο.
Μια φωνή ακούστηκε από την άλλη μεριά του καθρέφτη...
"Το σίγουρο είναι πως δε θα είσαι πια δυστυχισμένος..."

ΤΕΛΟΣ

TOYMAKER'S ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ (aka "HIGHWAY 23" - ΝΕΑ ΙΣΤΟΡΙΑ)

2012-01-23T17:30:00.003+02:00

TOYMAKER'S

ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ (aka "HIGHWAY 23")

Βρισκόταν στον αέρα... πετούσε. Με τα πόδια απλωμένα και τα χέρια τεντωμένα μπροστά και με τα ακροδάχτυλα σχεδόν να αγγίζουν την πλάτη από το κίτρινο μπουφάν.
Στο γρασίδι από κάτω διαγραφόταν η σκιά του, η οποία θαρρείς πως ετοιμαζόταν να πεταχτεί και να τον αρπάξει.
... Βρισκόταν στον αέρα... πετούσε. Σαν χαρταετός... όπως αυτός που είχαν πετάξει με τον δύο χρονών γιο του χθες στην μπροστινή αυλή του σπιτιού τους. Και ο μικρός Billy δε σταμάτησε να χοροπηδάει και να γελάει... "ετάω ατό" φώναζε και ξαναφώναζε... "Ναι, πετάς αετό" του είχε απαντήσει ο πατέρας του... Και μετά του ψιθύρισε στ' αυτί: "Σ' αγαπάω, μικρέ..."

Έγινε και αυτός λοιπόν τώρα ένας χαρταετός...
Για κάποια στιγμή νόμισε πως επικρατούσε απόλυτη σιωπή... και μετά άκουσε το θρόισμα των φύλλων στις γέρικες φτελιές κατά μήκος του παλιού αυτοκινητόδρομου 23 που ένωνε το Maine με το Bangor...
Kαι μετά άκουσε το βουητό του φορτηγού που πλησίαζε... και πάλι σιωπή.

Καθάρισε τη σκέψη του και έδιωξε για λίγο όλους τους ήχους από τα αυτιά του.
... Βρισκόταν στον αέρα... πετούσε. Με τα πόδια απλωμένα και τα χέρια τεντωμένα μπροστά και με τα ακροδάχτυλα σχεδόν να αγγίζουν την πλάτη από το κίτρινο μπουφάν.
Αυτό είχε σημασία.

Ο μικρός Billy στα τρία του χρόνια μιλούσε ολοκάθαρα πια. Και ο πατέρας του καμάρωνε.
Όταν πήγε σχολείο, η μητέρα του τον έβαλε στο σχολικό λεωφορείο και στη συνέχεια ξέσπασε σε κλάματα στην αγκαλιά του άντρα της. Ο μικρός έφευγε για πρώτη φορά από το σπίτι μόνος του.
"Θα τα πάει καλά με τα υπόλοιπα παιδιά; Θα προσαρμοστεί;" αναρωτιόταν η μητέρα του.
Όταν την ίδια μέρα επέστρεψε από το σχολείο, είχε σκισμένο το παντελόνι του στα γόνατα αλλά ήταν κατενθουσιασμένος. Και μέχρι το βράδυ, όταν αποκοιμήθηκε εξαντλημένος στον καναπέ του σπιτιού, δεν είχε σταματήσει να διηγείται όλες τις πρωτόγνωρες για εκείνον εμπειρίες της πρώτης μέρας στο σχολείο.

Χαρταετός...

Στο λύκειο ο πατέρας του Billy προσπάθησε μάταια να τον πείσει να ενδιαφερθεί για το επάγγελμά του. Να γίνει δηλαδή γιατρός. Ο Billy στην εικόνα του αίματος και μόνο ήταν ικανός να λιποθυμήσει.
Ο πατέρας του θυμόταν πάντοτε την αντίδραση του γιου του όταν βρήκαν νεκρό μέσα στα αίματα το γάτο τους -η καλύτερη λέξη μάλλον για την περίπτωση ήταν πολτοποιημένος-, χτυπημένος από ένα από εκείνα τα φορτηγά που διέσχιζαν τον παλιό αυτοκινητόδρομο. Ο Billy παραλίγο να καταρρεύσει.

Ο Billy προτιμούσε τα πινέλα του... Θα γινόταν ζωγράφος. Θα ζωγράφιζε χαρταετούς.

Μετά το λύκειο ο Billy κατάφερε να περάσει στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με υποτροφία. Η μία διάκριση ερχόταν μετά την άλλη. Και οι γονείς του καμάρωναν.
Τότε γνώρισε μια συμφοιτήτριά του. Οι γονείς του όταν την πρωτοσυνάντησαν δεν ενθουσιάστηκαν - ιδιαίτερα η μητέρα του. Η Mary -η συμφοιτήτριά του- προερχόταν από μια συντηρητική καθολική οικογένεια και η όλη στάση της απέναντί τους ήταν ιδιαίτερα υποτιμητική - οι γονείς του Billy ήταν άθεοι.
"Θα μας το ξεμυαλίσει το παιδί μας η θεούσα..." έλεγε και ξαναέλεγε στον άντρα της η μητέρα του Billy.
Αλλά δεν τον ξεμυάλισε.

Τώρα οι γονείς του Billy είχαν ελαφρώς κουρασμένα πρόσωπα. Παρευρίσκονταν στην πρώτη μεγάλη ατομική έκθεση του γιου τους. Το θέμα της έκθεσης ήταν "Χαρταετοί".
Ο πατέρας του κοίταζε τους πίνακες όταν άκουσε το βουητό... και αίμα άρχισε να κυλάει από τους καμβάδες... αίμα που βγήκε από τα στενά πλαίσια των πινάκων και χύθηκε σαν πίδακας καταπάνω του.

Μερικά δευτερόλεπτα... τόσο κράτησαν όλα... μερικά δευτερόλεπτα...

... Βρισκόταν στον αέρα... πετούσε. Με τα πόδια απλωμένα και τα χέρια τεντωμένα μπροστά και με τα ακροδάχτυλα σχεδόν να αγγίζουν την πλάτη από το κίτρινο μπουφάν.
Άκουσε το βουητό του φορτηγού που πλησίαζε... Αλλά δεν πρόλαβε... δεν πρόλαβε να αρπάξει το μπουφάν του μικρού Billy και να τον ρίξει κάτω πριν βγει στον παλιό αυτοκινητόδρομο...
Απλά θα τον μάλωνε μετά και ο μικρός θα ζωγράφιζε κάποτε χαρταετούς...

Και το φορτηγό χτύπησε το μικρό Billy... Ο οδηγός του πάτησε απότομα φρένο. Και σταμάτησε μερικά μέτρα πιο κάτω. Ο πατέρας του Billy σωριάστηκε στο έδαφος.
Σηκώθηκε και άρχισε να τρέχει κατά μήκος του δρόμου. Σε ένα σημείο βρήκε τα πορτοκαλί αθλητικά του μικρού. Λίγο πιο πέρα το πορτοκαλί σκουφάκι του - τώρα ήταν κόκκινο αλλά αρνούνταν να καταλάβει το γιατί. Στο τέλος, κοντά στο σημείο που είχε σταματήσει το φορτηγό, βρήκε τον Billy. Ούρλιαξε...

ΤΕΛΟΣ

TOYMAKER'S PRAY (ΝΕΑ ΙΣΤΟΡΙΑ)

2012-01-12T21:52:00.003+02:00

TOYMAKER'S

PRAY

Γαλλία, Béziers, Σωτήριον έτος 1209, 22 Ιουλίου

Μόλις είχε αρχίσει να χαράζει...

Οι καμπάνες του γοτθικού καθεδρικού ναού της Béziers χτυπούσαν, καλώντας τους πιστούς στον πρωινό όρθρο.
Ο καθεδρικός του Saint Nazaire δέσποζε στο κέντρο της πόλης. Η επιβλητική διακόσμησή του με δαίμονες και τέρατα ως προειδοποίηση σε όσους αμαρτάνουν για το τι τους περιμένει στην επόμενη ζωή περισσότερο το φόβο προκαλούσε παρά το δέος ή το σεβασμό των πιστών.

Στην Béziers βρισκόταν από την προηγούμενη μέρα ο λεγάτος* της Αυτού Αγιότητας του, Ποντίφικα Ιννοκέντιου ΙΙΙ, καρδινάλιος Arnaud Amaury, συνοδευόμενος από σημαντικό αριθμό βασιλικών στρατιωτών, οι οποίοι τον είχαν έρθει μαζί του από το Παρίσι. Σκοπός της αποστολής του ήταν να εξιχνιάσει την ύπαρξη "Καθαρών" στο Béziers. Η παρουσία του στην αρχή προκάλεσε αναστάτωση, αφού όλοι οι κάτοικοι της Béziers σιωπηλά είχαν προσχωρήσει στην αίρεση -κατά τα λεγόμενα της Ρώμης- των "Καθαρών".

Οι "Καθαροί" δεν ενοχλούσαν κανέναν... Αντιθέτως υποστήριζαν μια αμόλυντη και ηθική ζωή και στηλίτευαν τη φιλοχρηματία και την επεκτατική διάθεση της ηγεσίας της Καθολικής Εκκλησίας. Κι αυτό ήταν ένα πρόβλημα. Πρόβλημα ήταν και για το βασιλιά της Γαλλίας Φίλιππο ΙΙ, καθώς σημαντικές προσωπικότητες και με αρκετή οικονομική επιφάνεια είχαν προσχωρήσει στην "αίρεση".

Ο Πάπας είχε συγκαλέσει έκτακτο συμβούλιο και είχε ανακηρύξει ως αιρετικούς και σχισματικούς τους "Καθαρούς", κατηγορώντας τους για προσβολή των θείων και πράξεις όπως ο σοδομισμός και η αρσενοκοιτία.

Ο καρδινάλιος Amaury στεκόταν στην είσοδο του καθεδρικού με τα χέρια σε στάση δέησης. Στο προαύλιο του ναού βρίσκονταν οι στρατιώτες βαριά οπλισμένοι.

Οι κάτοικοι βγήκαν από τα σπίτια τους και άρχισαν να κατευθύνονται προς το ναό. Μπαίνοντας και ο τελευταίος κάτοικος, ακολούθησε ο καρδινάλιος και πίσω του όλοι οι στρατιώτες.
Η βαριά μεταλλική δίφυλλη πόρτα του ναού με σχέδια και μοτίβα που παρέπεμπαν στην κόλαση έκλεισε πίσω τους. Δύο στρατιώτες έβαλαν μια μεταλλική μπάρα σε δύο υποδοχές σφραγίζοντας την πόρτα και στάθηκαν μπροστά της.
Η φωνή του καρδινάλιου ακούστηκε βαριά και δυνατή:
"Αμαρτήσατε στα μάτια του Θεού και προσβάλλατε τη μία αληθινή Εκκλησία Του!"
Και τότε στράφηκε προς τους στρατιώτες:
"Neca eos omnes. Deus suos agnoscet."**

Και οι στρατιώτες αυτό έπραξαν...

Κραυγές αντήχησαν μέσα στον καθεδρικό... Κεφάλια, χέρια και πόδια εκτοξεύονταν δεξιά κι αριστερά. Τα βιτρό καλύφθηκαν από αίμα... Σε όλη τη διάρκεια της σφαγής ο καρδινάλιος έψελνε και λιβάνιζε.
Και μετά σιωπή... Ο καρδινάλιος προχώρησε προς το κέντρο του ναού, κοιτάζοντας γύρω του. Ήθελε να βεβαιωθεί ότι όλοι ήταν νεκροί. Αλλά δεν ήταν... Ένα κοριτσάκι με μακριές ξανθιές μπούκλες, που έπεφταν στο πρόσωπό της, είχε κρυφτεί κάτω από το τραπεζιόσχημο ιερό.
"Έλα, μικρή μου, μη φοβάσαι... Δε θα σου κάνω κακό..." είπε ο λεγάτος.
Η μικρή, που έτρεμε, βγήκε διστακτικά από την κρυψώνα της.
«Εσύ;» είπε ο Arnaud έκπληκτος. Ο καρδινάλιος, συνεχίζοντας να κρατάει το λιβανιστήρι στο αριστερό του χέρι, άρπαξε ένα σπαθί από κάποιον στρατιώτη, που στεκόταν παραδίπλα του, το σήκωσε και αστραπιαία το κατέβασε στο λαιμό της μικρής. Το κεφάλι της έφυγε πίσω από το ιερό και κατέληξε στα πόδια του ξυλόγλυπτου Εσταυρωμένου. Το ακέφαλο σώμα της μικρής έπεσε στο πάτωμα με το αίμα ζεστό να αναβλύζει από το λαιμό του.

"Φεύγουμε. Το έργο μας τελείωσε." είπε ο καρδινάλιος.
Και τότε ένας στρατιώτης τού φώναξε: "Η κεντρική πύλη δεν ανοίγει!"
"Δεν μπορεί… Πώς δεν ανοίγει η πύλη;"

Μέχρι εκείνη τη στιγμή, οι πρώτες αχτίδες του ήλιου τρεμόπαιζαν στα ματωμένα βιτρό. Ξαφνικά, ο ήλιος εξαφανίστηκε. Ο ουρανός σκοτείνιασε.
Ο καρδινάλιος έστρεψε το βλέμμα του στον ξύλινο Εσταυρωμένο. Δάκρυα αίματος έτρεχαν από τα μάτια του Ιησού. Και το σκοτάδι εισχώρησε στο ναό...

Γαλλία, Béziers, Σήμερα

Η Kathy Middleton είχε επισκεφτεί την Béziers για την έρευνα του μεταπτυχιακού της με θέμα τη σφαγή των "Καθαρών" του 1209, που πολλοί υποστήριζαν πως ήταν μύθος.
Είχε φτάσει την προηγουμένη από την Αγγλία και την ίδια μέρα πήρε το τρένο για την Béziers. Φτάνοντας στην πόλη, βρήκε ένα φτηνό κατάλυμα για το βράδυ.

Ο καθεδρικός του Saint Nazaire δεν υπήρχε, ούτε και αναφερόταν σε κανέναν κατάλογο θρησκευτικών μνημείων. Ακόμα και το πρόσωπο του καρδινάλιου Arnaud χαρακτηριζόταν ως φανταστικό, αφού δεν αναφερόταν πουθενά στην ιστορία της καθολικής εκκλησίας.

Η Kathy είχε στηριχτεί κυρίως σε διάφορα κείμενα αποκρυφιστών και μάγων του 19ου αιώνα, οι οποίοι έκαναν λόγο για τη "νέα" και την "παλιά"Béziers . Συγκεκριμένα, ανέφεραν πως η "παλιά" Béziers εξαφανίστηκε από το χάρτη μυστηριωδώς μέσα σε μια μέρα, μαζί και οι κάτοικοί της, και πως με διαταγή του βασιλιά της Γαλλίας μερικά χιλιόμετρα πιο μακριά χτίστηκε η "νέα" Béziers. Η "παλιά" πόλη εντοπιζόταν σύμφωνα με τους μελετητές κοντά στους πρόποδες του λόφου Croix, όχι πολύ μακριά από τη "νέα", μέσα στο δάσος της Béziers, ένα από τα πιο άγρια και επικίνδυνα δάση της Γαλλίας.

Η Kathy σηκώθηκε από τις τρεις τα χαράματα. Έβαλε ρούχα κατάλληλα για το δάσος: μακρύ τζιν παντελόνι για να προστατεύσει τα πόδια της, μια χοντρή μπλούζα –παρόλο που ήταν άνοιξη το κρύο ήταν τσουχτερό και ειδικά τέτοιες ώρες- και μπότες.
Φόρεσε το μπουφάν της και έβαλε, τέλος, το σάκο της στον ώμο. Ήταν μικροκαμωμένη, με κοντά μαλλιά και έτσι όπως ήταν φορτωμένη θύμιζε περισσότερο αγόρι παρά γυναίκα.

Κατέβηκε στη ρεσεψιόν και παρέδωσε τα κλειδιά του δωματίου της. Ο ρεσεψιονίστ την κοίταξε γεμάτος περιέργεια.
"Πού πάτε τέτοια ώρα, δεσποινίς, αν επιτρέπεται;"
"Στο δάσος της Bιziers..."
Τα μάτια του ρεσεψιονίστ σκοτείνιασαν...
"Μήπως θα ήταν καλό να περιμένετε να ξημερώσει; Είναι επικίνδυνο μέρος..." κι έδειξε τον τοίχο πίσω του. Εκεί ήταν αφισοκολλημένα δεκάδες χαρτιά με αγνοούμενα πρόσωπα. Άλλα κιτρινισμένα από το χρόνο και άλλα πολύ πρόσφατα.
Η Kathy δεν έμοιαζε να φοβάται. Αν και κάποια στιγμή νόμισε πως είδε τα μάτια των αγνοουμένων στις φωτογραφίες να την κοιτάνε.
"Πρέπει να προλάβω τον όρθρο..." του απάντησε χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις.
Έστριψε την πλάτη και έφυγε.

Δε γύρισε να κοιτάξει πίσω της. Γιατί, αν γύριζε, θα έβλεπε τα πρόσωπα των φωτογραφιών να στρέφουν τα βλέμματά τους πάνω της.

Ο ρεσεψιονίστ που στεκόταν τόση ώρα πίσω από τον πάγκο του, πλησίασε την πόρτα. Κοίταξε από το διπλό γυάλινο παράθυρο της την Kathy που απομακρυνόταν. Τα πόδια του ήταν τυλιγμένα σε ένα είδος μαύρης ομίχλης.

Η αναφορά της Kathy στον όρθρο δεν ήταν τυχαία. Είχε διαβάσει σε ένα εγχειρίδιο του Γάλλου αποκρυφιστή Eliphas Levi πως μπορούσε να δει κάποιος το χωριό –συγκεκριμένα, πως το χωριό εμφανιζόταν από το πουθενά- μόνο την ώρα που χτυπούσαν οι καμπάνες για τον πρωινό όρθρο. Φυσικά δεν το πίστεψε, αλλά από την άλλη δεν έχανε και τίποτα να το δοκιμάσει.

Σύμφωνα με τις ιστορικές πηγές, οι καμπάνες για τον όρθρο εκείνη την εποχή χτυπούσαν στις έξι και τέταρτο ακριβώς. Έπρεπε να βιαστεί...

Κρατούσε τις σημειώσεις της και τους χάρτες από δεκάδες βιβλία για το πού βρισκόταν η "παλιά" Béziers, και προχωρούσε μέσα στο δάσος το οποίο, αν και τρομακτικό λόγω της ώρας, δεν έμοιαζε επικίνδυνο.

Η ώρα ήταν έξι το πρωί...

Η Kathy προχωρούσε μέσα στο δάσος. Από το σημείο που βρισκόταν μπορούσε να δει το λόφο Croix που η αλήθεια είναι πως έμοιαζε περισσότερο με βουνό. Αν οι υπολογισμοί της ήταν σωστοί, κάπου εδώ θα βρισκόταν η "παλιά" Béziers.
Κάθισε κάτω από ένα δέντρο και περίμενε...

Έξι και δεκατέσσερα...

"Ένα λεπτό ακόμα..." σκέφτηκε και χαμογέλασε, αφού στην πραγματικότητα δεν περίμενε να συμβεί κάτι.

Έξι και τέταρτο...

Η Kathy δεν πίστευε στα αυτιά της... Άκουγε τις καμπάνες του πρωινού όρθρου να χτυπούν. Και ο χώρος γύρω της τυλίχθηκε από ομίχλη... Όταν η ομίχλη εξαφανίστηκε, είδε γύρω της σπίτια και κόσμο να βγαίνει από αυτά. Τότε συνειδητοποίησε πως βρισκόταν στο προαύλιο ενός καθεδρικού ναού κάτω από έναν σκοτεινό ουρανό... Ήταν ο καθεδρικός του Saint Nazaire... "Δεν είναι δυνατόν" σκέφτηκε... και το βλέμμα της έπεσε στο ρολόι χειρός της. Οι δείκτες του είχαν σταματήσει στις έξι και τέταρτο...

Ένας καρδινάλιος -το κατάλαβε από τα άμφια του- στεκόταν στην είσοδο του καθεδρικού με τα χέρια σε στάση δέησης. Στο προαύλιο του ναού βρίσκονταν στρατιώτες βαριά οπλισμένοι.

Ο κόσμος που εισερχόταν στο ναό δε φαινόταν να την προσέχει... σαν να μην υπήρχε…
Μόνο ένα κοριτσάκι σταμάτησε... έμεινε πίσω από τους υπόλοιπους... ένα κοριτσάκι με ξανθά μαλλιά... Η Kathy είδε τη μικρή να την πλησιάζει...
"Πρέπει να σταματήσεις τις καμπάνες..." είπε το κοριτσάκι μόλις την πλησίασε και μετά έτρεξε μέσα στο ναό...
"Περίμενε!" φώναξε η Kathy και την ακολούθησε... Τότε είδε την ομίχλη να εμφανίζεται ξανά... Μόνο που αυτή τη φορά είχε μαύρο χρώμα, σαν πίσσα που παίρνει αέρια μορφή.
Όλο το χωριό τυλιγόταν στην ομίχλη... Μπήκε στο ναό λίγο πριν κλείσουν οι πόρτες... Κανείς πάλι δεν την κοίταζε παρά μόνο το μικρό κορίτσι... Στην είσοδο του ναού στεκόταν ο καρδινάλιος Arnaud...
"Τελικά δεν ήταν φανταστικό πρόσωπο..." ψιθύρισε η Kathy...
Εκείνος δεν την έβλεπε...

Η μαύρη ομίχλη πέρασε κάτω από τις κλειστές πύλες του ναού και εισχώρησε στον καρδινάλιο μέσα από το στόμα του. Το πρόσωπό του παραμορφώθηκε.
Η Kathy δεν πίστευε στα μάτια της...

Ο καρδινάλιος ντυμένος στα κόκκινα κρατούσε στο ένα του χέρι ένα λιβανιστήρι και στο άλλο ένα σπαθί. Και τότε άρχισε... Οι στρατιώτες του και μαζί και ο ίδιος άρχισαν να σφαγιάζουν τους πάντες.
Από το λιβανιστήρι του, που κρατούσε στο αριστερό χέρι, έβγαινε η μυστηριώδης ομίχλη και με το σπαθί του σκότωνε όποιον βρισκόταν μπροστά του.

Στο τέλος ήταν όλοι νεκροί... Ο καρδινάλιος πλησίασε το ιερό... Ένα κοριτσάκι είχε κρυφτεί κάτω από το τραπεζιόσχημο ιερό… το κοριτσάκι που της είχε μιλήσει... Η μικρή, που έτρεμε, βγήκε διστακτικά από την κρυψώνα της. Με μια κίνηση του σπαθιού του ο καρδινάλιος της έκοψε το λαιμό. Λίγο πριν το κορίτσι είχε στρέψει το βλέμμα του στην Kathy. Και τότε εκείνος την είδε... και τώρα ερχόταν προς το μέρος της... Η Kathy ήθελε να βγει, αλλά η πύλη δεν άνοιγε... Ο καρδινάλιος πλησίαζε...

Και τότε δάκρυα αίματος έτρεξαν από τα μάτια του ξύλινου Ιησού. Και παντού απλώθηκε σκοτάδι... Πριν καταλάβει τι συμβαίνει, η Kathy βρέθηκε ξανά στο προαύλιο του ναού.

Το ρολόι της εξακολουθούσε να μη δουλεύει... Κοίταξε απέναντι και έξω από το προαύλιο... Ήταν το Δημαρχείο της πόλης... Το ρολόι του έδειχνε έξι και δέκα...

"Πρέπει να σταματήσεις τις καμπάνες..."

Σε πέντε λεπτά θα σήμαιναν οι καμπάνες για τον πρωινό όρθρο.
"Πρέπει να σταματήσεις τις καμπάνες"... Η Kathy θυμήθηκε τη φράση του μικρού κοριτσιού.
Ξαφνικά συνειδητοποιούσε πως είχε παγιδευτεί σε μια άλλη διάσταση, σε μια άλλη χρονική στιγμή... πως όλα επαναλαμβάνονταν.
"Πώς να σταματήσω τις καμπάνες;" σκέφτηκε...

Τώρα το ρολόι του Δημαρχείου έδειχνε έξι και δεκατέσσερα. Ο καρδινάλιος Arnaud είχε βγει από το ναό και έκανε νόημα σε κάποιον. Η Kathy έστρεψε το βλέμμα της προς τα εκεί.
Ένας στρατιώτης στεκόταν παραπέρα και μέσα από ένα άνοιγμα στον πέτρινο τοίχο του ναού -περισσότερο ακανόνιστο παράθυρο της θύμισε- άρχισε να τραβάει κάτι σκοινιά.
Οι καμπάνες ήχησαν. Το ρολόι του Δημαρχείου έδειχνε έξι και τέταρτο.

Και όλα επανελήφθησαν.

Κόσμος βγήκε από τα σπίτια του και κατευθύνθηκε στο ναό.

Μόνο το κοριτσάκι σταμάτησε... έμεινε πίσω από τους υπόλοιπους... Η Kathy είδε το κοριτσάκι να την πλησιάζει ξανά...
"Πρέπει να σταματήσεις τις καμπάνες..." είπε το κοριτσάκι μόλις την πλησίασε και μετά έτρεξε μέσα στο ναό...
"Περίμενε!" φώναξε η Kathy και αυτή τη φορά άρπαξε το κοριτσάκι από τον ώμο. Την κράτησε από το χέρι και μπήκαν μαζί στο ναό.
Η ομίχλη εμφανίστηκε ξανά... Πέρασε κάτω από τις κλειστές πύλες του ναού και εισχώρησε στον καρδινάλιο μέσα από το στόμα του. Το πρόσωπό του παραμορφώθηκε.

Ο καρδινάλιος ντυμένος στα κόκκινα κρατούσε στο ένα του χέρι ένα λιβανιστήρι και στο άλλο ένα σπαθί. Και τότε άρχισε... Οι στρατιώτες του και μαζί και ο ίδιος άρχισαν να σφαγιάζουν τους πάντες.
Από το λιβανιστήρι του, που κρατούσε στο αριστερό χέρι, έβγαινε η μυστηριώδης ομίχλη και με το σπαθί του σκότωνε όποιον βρισκόταν μπροστά του.

Το κοριτσάκι άφησε το χέρι της Kathy, που κρατούσε σφιχτά, κι έτρεξε στο ιερό.

Στο τέλος ήταν όλοι νεκροί... Ο καρδινάλιος πλησίασε το ιερό... Ένα κοριτσάκι είχε κρυφτεί κάτω από το τραπεζιόσχημο ιερό… το κοριτσάκι που της είχε μιλήσει... Η μικρή, που έτρεμε, βγήκε διστακτικά από την κρυψώνα της. Με μια κίνηση του σπαθιού του ο καρδινάλιος της έκοψε το λαιμό. Λίγο πριν το κορίτσι είχε στρέψει το βλέμμα του στην Kathy. Και τότε εκείνος την είδε... και τώρα ερχόταν προς το μέρος της... Η Kathy ήθελε να βγει, αλλά η πύλη δεν άνοιγε...

Ο καρδινάλιος πλησίαζε... Σήκωσε το σπαθί του και το κατέβασε με δύναμη... Λίγο ακόμα και θα της έκοβε το χέρι, αλλά τώρα υπήρχε μόνο ένα επιφανειακό κόψιμο από το οποίο έτρεχε αίμα... Για πρώτη φορά πρόσεξε από κοντά το πρόσωπό του… Κάποιον της θύμιζε…

Και τότε δάκρυα αίματος έτρεξαν από τα μάτια του ξύλινου Ιησού. Και παντού απλώθηκε σκοτάδι... Πριν καταλάβει τι συμβαίνει, η Kathy βρέθηκε ξανά στο προαύλιο του ναού.
Κοίταξε απέναντι και έξω από το προαύλιο... Ήταν το Δημαρχείο της πόλης... Το ρολόι του έδειχνε έξι και δέκα...

Αυτή τη φορά ήξερε τι έπρεπε να κάνει...

Κοίταξε το δεξί της χέρι στο ύψος του ώμου της περίπου... Υπήρχε ένα κόψιμο που την πονούσε.
"Πρέπει να σταματήσω τις καμπάνες..." ψιθύρισε και, χωρίς να χάσει στιγμή, κατευθύνθηκε στο παράθυρο-άνοιγμα μέσα στο οποίο κρέμονταν τα σκοινιά.
Θυμήθηκε κάτι κι έψαξε στις τσέπες της... Προσευχήθηκε... κι ας φαινόταν κάπως ειρωνικό αυτή τη στιγμή.
Ναι, ήταν εκεί... ο αναπτήρας της!

Φτάνοντας στο παράθυρο, έστρεψε το κεφάλι της και κοίταξε το ρολόι του Δημαρχείου... Έδειχνε έξι και 12...
Ο καρδινάλιος θα έβγαινε όπου να 'ναι.
Άναψε τον αναπτήρα κι έβαλε φωτιά στο λεπτό σκοινί το οποίο άρπαξε αμέσως...

Ο καρδινάλιος βγήκε από το ναό... Έστρεψε το βλέμμα του στην Kathy και χαμογέλασε… Ένα χαμόγελο που της προκάλεσε ρίγη. Τώρα ο καρδινάλιος κοίταξε τις καμπάνες. Άρχισαν να χτυπάνε.

"Μα πώς;" αναρωτήθηκε η Kathy. "Το κοριτσάκι μού είπε…"

Και καθώς οι κάτοικοι άρχισαν να προσέρχονται στο ναό εμφανίστηκε και το κοριτσάκι. Πλησίασε την Kathy… "Δεν μπορείς να σταματήσεις το έργο του Θεού…" της είπε. "Ο μπαμπάς μου…" και της έδειξε τον καρδινάλιο "είναι εδώ για να το εκτελέσει…"

Και τότε η Kathy θυμήθηκε κάτι που είχε διαβάσει σε ένα βιβλίο του Eliphas Levi… Ο καρδινάλιος είχε ένα παιδί στη Béziers… Ένα παιδί που το σκότωσε στη σφαγή…

Το μικρό κορίτσι απομακρύνθηκε από την Kathy και πλησίασε τον καρδινάλιο. Τον κοίταξε και του είπε "Τώρα μπορεί να μείνει μαζί μας στην ομίχλη; Θα την κρατήσει η ομίχλη;"

Η μαύρη ομίχλη εμφανίστηκε και ο καρδινάλιος πλησίασε την Kathy… Το μικρό κορίτσι την είχε ξεγελάσει. "Για όλα φταίει η ομίχλη" ψιθύρισε με μια αφύσικη ηρεμία η Kathy και τον κοίταξε… Τώρα κατάλαβε ποιον της θύμιζε… Τον ρεσεψιονίστ στο κατάλυμα… Ούρλιαξε…

Έξι και τέταρτο...

Οι καμπάνες του πρωινού όρθρου χτύπησαν ξανά στη Béziers. Και ο χώρος γύρω τυλίχθηκε από ομίχλη... Οι κάτοικοι κατευθύνονταν στον καθεδρικό του Saint Nazaire...

Ένας καρδινάλιος στεκόταν στην είσοδο του καθεδρικού με τα χέρια σε στάση δέησης. Στο προαύλιο του ναού βρίσκονταν στρατιώτες βαριά οπλισμένοι.

Μέσα στον κόσμο ήταν και μια νεαρή κοπέλα, σαν από άλλη εποχή… πολύ μακρινή…
Κρατούσε από το χέρι ένα κοριτσάκι με ξανθά μαλλιά… Μπήκε στο ναό μαζί του…

Σήμερα, Béziers

Λίγους μήνες μετά…

Ένας άντρας έφτασε στο ίδιο κατάλυμα που είχε φιλοξενήσει την Kathy λίγους μήνες πριν.
Στον τοίχο πίσω από τον ρεσεψιονίστ ήταν αφισοκολλημένα δεκάδες χαρτιά με αγνοούμενα πρόσωπα. Σε μια αφίσα υπήρχε και το πρόσωπο της Kathy.

"Πώς μπορώ να σας εξυπηρετήσω, κύριε;" είπε ο ρεσεψιονίστ.
"Θέλω κάποιες πληροφορίες… για εκείνη την κοπέλα…" κι έδειξε τη φωτογραφία της Kathy.
"Την γνωρίζετε;"
"Είναι η αδερφή μου…"

Αν πρόσεχε καλά ο νεαρός άντρας, θα έβλεπε πως η Kathy στη φωτογραφία τον παρακολουθούσε…

ΤΕΛΟΣ

*διπλωματικός απεσταλμένος
**" Σκοτώστε τους όλους. Ο Θεός θα αναγνωρίσει τους δικούς του."

Σύντομα...

Pray 2: MIST

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ ΜΕ ΤΑ ΣΠΙΡΤΑ (ΝΕΑ ΙΣΤΟΡΙΑ - XMAS SPECIAL)

2011-12-28T10:01:00.004+02:00

TOYMAKER'S

XMAS SPECIAL

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ ΜΕ ΤΑ ΣΠΙΡΤΑ

Ήταν παραμονή Χριστουγέννων…

Δεν είχε σταματήσει να χιονίζει τρεις μέρες τώρα. Κόσμος πηγαινοερχόταν στους κεντρικούς δρόμους του Maine, κρατώντας πολύχρωμες σακούλες. Οι τελευταίες χριστουγεννιάτικες αγορές. Όλοι ντυμένοι ζεστά, σύντομα θα πήγαιναν στα σπίτια τους, τα οποία θα πλημμύριζαν μυρωδιές από κάθε λογής φαγητά.

Μόνο εκείνη καθόταν κουλουριασμένη δίπλα σε έναν κάδο σκουπιδιών σε κάποιο απόμερο σοκάκι. Κάτι αποφάγια που βρήκε μέσα στον κάδο κάλυψαν κάπως την πείνα της. Τα ρούχα της ήταν βρόμικα και παλιά. Στα παγωμένα χέρια της κρατούσε ένα κουτί σπίρτα. Το είχε βρει μέσα στον κάδο κι αυτό.

Άνοιξε το κουτί, έβγαλε ένα σπίρτο και το άναψε…

Η φλόγα του τη ζέστανε για λίγο ή τουλάχιστον νόμισε ότι τη ζέστανε. Αλλά το σπίρτο κάηκε γρήγορα. Κι έτσι, άναψε κι άλλο.

Στη φλόγα του μέσα είδε τη μητέρα της να μαγειρεύει στην κουζίνα του σπιτιού τους. Ο πατέρας της καθόταν σε μια καρέκλα πιο δίπλα και διάβαζε την εφημερίδα του. Εκείνη στεκόταν δίπλα στη μητέρα της, με το λευκό γιορτινό φορεματάκι της. Ήθελε να τη βοηθήσει. Ήταν κάποια Χριστούγεννα περασμένων χρόνων, προτού χάσει τους γονείς της και τον αδερφό της… Και το σπίρτο έσβησε…

Το βλέμμα της στράφηκε στην αρχή του σοκακιού. Στο πεζοδρόμιο είχαν σταθεί δύο γυναίκες και την κοιτούσαν. Η μία σαν να την έδειχνε. Συζητούσαν μεταξύ τους. Για λίγο νόμισε πως τις άκουσε.

"Τι κάνει εκεί;"

"Αυτό είναι το κοριτσάκι με τα σπίρτα…"

Το κοριτσάκι άναψε κι άλλο σπίρτο…

Είδε τον εαυτό της να ανοίγει δώρα κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Η μητέρα της, ντυμένη με ένα κόκκινο μεταξωτό φόρεμα, την καμάρωνε. Τόσα δώρα… τόσα παιχνίδια. Και όλα γι’ αυτήν.

Οι γυναίκες ήταν ακόμα εκεί, στο πεζοδρόμιο. Τώρα είχαν ένα θλιμμένο ύφος. Σαν να την λυπόντουσαν.

Άναψε ακόμα ένα σπίρτο…

Ο αδερφός της ήταν ξαπλωμένος στην κούνια του. "Εσύ είσαι η μεγάλη αδερφή", της έλεγε ο πατέρας της. "Πρέπει να τον προσέχεις και να τον φροντίζεις…" Και το κλαψούρισμα του αδερφού της αντήχησε στο δωμάτιο… Θαρρείς πως το άκουγε δίπλα στο αυτί της… αλλά ήταν όλα στη φαντασία της. Ή μήπως όχι;

Το κοριτσάκι συνέχισε να ανάβει σπίρτα μέχρι που το κουτί άδειασε… Είχε απομείνει ένα σπίρτο μονάχα.

Το άναψε κι αυτό. Και τότε είδε φλόγες… που τη ζέσταναν και την έκαναν να χαμογελάει… Γελούσε…

Ψυχιατρική κλινική του Maine…

"Τι κάνει εκεί;" ρώτησε μια νεοπροσληφθείσα νοσοκόμα μια συνάδελφό της που δούλευε στην κλινική αρκετά χρόνια, δείχνοντας ένα κορίτσι καθισμένο στο πάτωμα, δίπλα στο παράθυρο που έβλεπε στην αυλή της κλινικής.

"Αυτό είναι το κοριτσάκι με τα σπίρτα…" απάντησε και συνέχισε…

"Τραγική περίπτωση. Την έφεραν εδώ πριν από δύο χρόνια. Έβαλε φωτιά στο σπίτι της την ώρα που οι γονείς της και ο λίγων μηνών αδερφός της κοιμούνταν. Είχε βγειστην αυλή και κοιτούσε το σπίτι να καίγεται. Τα σώματα των γονιών της βρέθηκαν απανθρακωμένα, το ίδιο και του μικρού της αδερφού. Η πυροσβεστική έφτασε πολύ αργά.

Οι γιατροί είπαν πως δεν ήταν ατύχημα αλλά το κορίτσι είχε γνώση της πράξης του. Όταν τη βρήκαν, γελούσε ασταμάτητα.

Τώρα επαναλαμβάνει συνεχώς την ίδια κίνηση. Κρατάει ένα φανταστικό κουτί με σπίρτα και τα ανάβει. Συνεχώς την ίδια κίνηση…"

ΤΕΛΟΣ

ΜΗΝ ΤΟ ΑΝΟΙΞΕΤΕ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ (ΝΕΑ ΙΣΤΟΡΙΑ - XMAS SPECIAL)

2011-12-25T12:31:00.004+02:00

TOYMAKER'S

XMAS SPECIAL

ΜΗΝ ΤΟ ΑΝΟΙΞΕΤΕ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Η μικρή Elizabeth άνοιξε με δυσκολία τα μάτια της. Κοίταξε το ρολόι στο κομοδίνο δίπλα στο κρεβάτι της. Ήταν σχεδόν μεσημέρι. "Τι ωραία που είναι να μην έχεις σχολείο" σκέφτηκε.

Σηκώθηκε, φόρεσε τις παντόφλες της και κατευθύνθηκε προς το παράθυρο του δωματίου της, που έβλεπε στην πίσω αυλή της διώροφης μονοκατοικίας που έμενε. Η μονοκατοικία βρισκόταν στα περίχωρα του Maine, αρκετά μακριά από το κέντρο της πόλης, και ήταν σχετικά απομονωμένη. Έξω, το χιόνι έπεφτε πυκνό.

Κατά τη διάρκεια της νύχτας ξύπνησε όταν άκουσε θόρυβο στη στέγη. Αρχικά υπέθεσε πως ήταν ο Άγιος Βασίλης, αλλά μετά σκέφτηκε πως ξημέρωνε παραμονή Χριστουγέννων, άρα ήταν νωρίς ακόμη για να τους επισκεφτεί ο Άγιος. Μετά, βέβαια, άκουσε θόρυβο στο σαλόνι, στον κάτω όροφο, αλλά πίστεψε πως ήταν οι γονείς της.

Όση ώρα έκανε αυτές τις σκέψεις οι νιφάδες του χιονιού έπεφταν έξω όλο και πιο πυκνές.

Άνοιξε την πόρτα του δωματίου της και βγήκε στο διάδρομο. Προχώρησε προς την ξύλινη σκάλα, που οδηγούσε στον κάτω όροφο. Κατευθυνόμενη προς τα εκεί είδε την πόρτα του υπνοδωματίου των γονιών της, στα αριστερά, ανοιχτή. Το κρεβάτι ήταν στρωμένο.

Κατέβηκε. Το σπίτι ήταν ζεστό. Η φωτιά στο τζάκι του σαλονιού έκαιγε. Τα φώτα στο χριστουγεννιάτικο δέντρο αναβόσβηναν. Το τραπέζι ήταν στρωμένο και πάνω του υπήρχαν πιατέλες με κάθε λογής φαγητά και καλομαγειρεμένα κρεατικά.

"Μαμά! Μπαμπά!" φώναξε, για να μη λάβει απάντηση. Μπήκε στην κουζίνα. Δεν ήταν κανείς εκεί. Πήγε στην εξώπορτα και προσπάθησε να την ανοίξει. Ήταν ξεκλείδωτη. Έξω συνέχιζε να χιονίζει. Έβγαλε το κεφάλι της από την πόρτα. Το αμάξι της οικογένειας ήταν καλυμμένο με χιόνι και παρκαρισμένο στον μπροστινό δρόμο.
"Μα, που έχουν πάει;" σκέφτηκε. Έκλεισε την πόρτα και ανέβηκε ξανά στην κρεβατοκάμαρα των γονιών της. Στο πρώτο συρτάρι, στο κομοδίνο της μαμάς, μέσα σε μια μπιζουτιέρα υπήρχε ένα δεύτερο κλειδί του σπιτιού.
Η μητέρα της την είχε ενημερώσει γι’ αυτό το κλειδί σε περίπτωση ανάγκης. Το πήρε, κατέβηκε τρέχοντας και κλείδωσε την εξώπορτα.

Επέστρεψε στο σαλόνι.
"Το τηλέφωνο", σκέφτηκε. "Θα πάρω τη γιαγιά". Αλλά όταν σήκωσε το ακουστικό δεν ακουγόταν τίποτα… Ούτε καν εκείνο το ενοχλητικό "τουτ τουτ". Καθώς έκλεινε το τηλέφωνο το βλέμμα της έπεσε σε ένα μεγάλο κουτί, κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο, τυλιγμένο σε λευκό χαρτί και στολισμένο με κόκκινη κορδέλα.
Πλησίασε. Πάνω του υπήρχε μια κάρτα, που στην μπροστινή της όψη είχε ζωγραφισμένο έναν Άγιο Βασίλη. Την άνοιξε… Μέσα έγραφε:

"ΜΗΝ ΑΝΟΙΞΕΤΕ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ"

"Αύριο, δηλαδή…" σκέφτηκε και ξαφνικά για λίγο ξέχασε τα πάντα, ακόμη και την απουσία των γονιών της.
"Και τι πειράζει αν το ανοίξω τώρα;" σκέφτηκε. "Άλλωστε, δεν είναι κανείς εδώ". Και τότε κατάλαβε. Οι γονείς της ήταν κάπου κρυμμένοι και περίμεναν να δουν τι θα κάνει. "Όχι, δε θα το ανοίξω" σκέφτηκε αποφασιστικά και κοίταξε γύρω της μήπως και ανακάλυπτε την κρυψώνα τους.
Πήγε πάνω στο δωμάτιό της και πήρε μερικές από τις κούκλες της. Ξανακατέβηκε στο σαλόνι, κάθισε μπροστά στο τζάκι και άρχισε να παίζει.
Και η ώρα πέρασε.

Ήταν απόγευμα…

Και έξω είχε ήδη σκοτεινιάσει. Η Elizabeth άναψε τα φώτα του σαλονιού. Φοβόταν, και οι γονείς της παρέμεναν άφαντοι.
"Θέλω τη μαμά μου και τον μπαμπά μου…" ψιθύρισε και τα μάτια της βούρκωσαν. "Μαμά! Μπαμπά!" φώναξε. Σιωπή…
Ξανακάθισε μπροστά στο τζάκι και το βλέμμα της έπεσε πάλι στο κουτί κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο, το δώρο με την κόκκινη κορδέλα. Είχε αρχίσει να μην της αρέσει όλο αυτό το παιχνίδι.

Η κοιλιά της γουργούρισε. Δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί.
Κοίταξε το γεμάτο φαγητά τραπέζι. Σηκώθηκε και πήγε προς τα εκεί. Τράβηξε μια καρέκλα, κάθισε κι άρχισε να τρώει. Τα πάντα ήταν πεντανόστιμα. Αφού έφαγε με όρεξη, πήγε και ξάπλωσε στον καναπέ του σαλονιού. Τυλίχτηκε με μια κουβέρτα που υπήρχε εκεί και αποκοιμήθηκε.

……

Ο χτύπος του ρολογιού-αντίκα ξύπνησε την Elizabeth. Κοίταξε τους δείκτες. Έδειχναν μεσάνυχτα.
"Είναι Χριστούγεννα!" σκέφτηκε και μετά είπε δυνατά "Το δώρο!". Έτρεξε προς το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Έλυσε την κορδέλα και έσκισε με μανία το περιτύλιγμα.

Άνοιξε αργά, σχεδόν τελετουργικά, το κουτί. Και τότε έβγαλε μια κραυγή. Ούρλιαξε ξανά και ξανά και μετά έβαλε τα κλάματα. Μέσα στο κουτί υπήρχαν τα κομμένα κεφάλια των γονιών της με τα μάτια τους ορθάνοιχτα σε μια έκφραση έκπληξης. .
Πάνω στα κεφάλια των γονιών της υπήρχε ένα γράμμα. Άπλωσε το χεράκι της και το τράβηξε απότομα. Τα χέρια της έτρεμαν. Έκλαιγε με αναφιλητά και διάβαζε.

"Φέτος ήσουν πάρα πολύ καλό κορίτσι, έτσι αποφάσισα να πραγματοποιήσω την πιο δυνατή ευχή σου. Θυμάσαι, όταν μετακομίσατε εδώ, πόσο είχες νευριάσει και που ευχήθηκες να είχαν πεθάνει οι γονείς σου; Ε, η ευχή σου πραγματοποιήθηκε!
Ελπίζω να σου άρεσε πολύ και το φαγητό. Βλέπεις, το ανθρώπινο κρέας μαγειρεύεται πολύ δύσκολα. Αν και των γονιών σου ήταν αρκετά μαλακό.

Καλά Χριστούγεννα

Άγιος Βασίλης

ΥΓ: Συγγνώμη για την αναστάτωση την προηγούμενη νύχτα, αλλά έπρεπε να έρθω ένα βράδυ νωρίτερα για να τα ετοιμάσω όλα".

Η Elizabeth ούρλιαξε ξανά, την ώρα που ένα δυνατό γέλιο έσκιζε τον ουρανό…

ΤΕΛΟΣ

Καλά Χριστούγεννα σε όλους!

Toymaker

TOYMAKER'S TALES FROM THE OTHER SIDE: EVIL TOYS

2011-12-11T13:32:00.003+02:00

TOYMAKER'S

TALES FROM THE OTHER SIDE

EVIL TOYS

THE BEGINNING

Για όσους δεν τα κατάφεραν να ακούσουν
την πρώτη ραδιοφωνική εκπομπή στο Rain Planet Web Radio...

Το 16ο αιώνα ένας παιχνιδοποιός έκανε συμφωνία με το διάβολο
και κατασκεύασε μια σειρά από μοναδικής ομορφιάς παιχνίδια,
μόνο που τα παιχνίδια αυτά προκαλούσαν το θάνατο στους ιδιοκτήτες τους.
Όταν ο παιχνιδοποιός έσπασε τη συμφωνία βρήκε φρικτό τέλος.
Τον 21ο αιώνα ένας απόγονος του καλείται να συγκεντρώσει
αυτά τα καταραμένα παιχνίδια και να σταματήσει τον κύκλο του αίματος...

16ος αιώνας, Γαλλία, Lyon

Ο Antoine Sudreau εδώ και χρόνια κατασκεύαζε τα πιο πρωτότυπα και εντυπωσιακά παιχνίδια για μικρούς και μεγάλους. Η φήμη του είχε ξεπεράσει τα σύνορα της Γαλλίας με αποτέλεσμα να δέχεται παραγγελίες απ' όλη την Ευρώπη. Ιδιαίτερα η αριστοκρατία της Γαλλίας πλήρωνε αδρά μόνο και μόνο για ένα του παιχνίδι... Τους τελευταίους όμως μήνες η φαντασία του Antoine Sudreau έμοιαζε να τον έχει προδώσει.

Καμιά νέα ιδέα, κανένα νέο παιχνίδι... Γι’ αυτό αποφάσισε να περάσει μερικές μέρες στο Παρίσι αναζητώντας κάτι που θα του έδινε έμπνευση για να δημιουργήσει ξανά. Τη δεύτερη μέρα της διαμονής του στο Παρίσι περπατώντας μέσα στα λιθόστρωτα σοκάκια, κάποια στιγμή χάθηκε... Για μισή ώρα περίπου δεν ήξερε που πήγαινε όταν βρέθηκε μπροστά σε ένα μαγαζί με βιβλία.

Μπήκε μέσα στο μαγαζί των δύο δωματίων.
"Καλημέρα, είναι κανείς εδώ;" ρώτησε για να μη λάβει όμως καμία απάντηση.
Το μαγαζί βρισκόταν σε ένα σοκάκι όπου δεν το έβλεπε ο ήλιος και στο εσωτερικό του φωτιζόταν από αναμμένα κεριά που ήταν τοποθετημένα πάνω σε μεταλλικά κηροπήγια που θύμιζαν περισσότερο έργα τέχνης με τα κάθε λογής διακοσμητικά στοιχεία τους.
Στους τοίχους ολόγυρα υπήρχαν ράφια γεμάτα με κάθε λογής τυπωμένο βιβλίο, σε διάφορες άγνωστες για τον ίδιο γλώσσες.
"Πρέπει να είναι η μεγαλύτερη και σπουδαιότερη συλλογή του κόσμου…" σκέφτηκε ο Antoine.
Στο κέντρο του κάθε δωματίου υπήρχε και από ένα μεγάλο ξύλινο τραπέζι. Πρόσεξε τα πόδια των τραπεζιών τα οποία ήταν στο τελείωμα τους ξυλόγλυπτες κεφαλές δαιμόνων. Πάνω στα τραπέζια υπήρχαν ανοιγμένοι χειρόγραφοι κώδικες, κάποιοι αρκετά παλιοί, όπως μπόρεσε να διαπιστώσει από την εικονογράφηση τους. Περιεργάστηκε τους κώδικες και τότε το βλέμμα του έπεσε πάνω σε έναν κώδικα μαύρης μαγείας με τον τίτλο "Παιχνίδια". Ήταν δερματόδετος. Προσπάθησε να αναγνωρίσει το δέρμα που είχε χρησιμοποιηθεί αλλά δεν τα κατάφερε.
Στο εξώφυλλο του βιβλίου υπήρχε σχεδιασμένη με κόκκινο χρώμα μια πεντάλφα. Το ξεφύλλισε...

Δεν είχε πάρει είδηση τόση ώρα ότι ένας γεράκος τον πλησίαζε από πίσω.
"Δεν πωλείται αυτό κύριε, λυπάμαι" είπε ο γεράκος.
Ο Antoine ξαφνιάστηκε και γύρισε απότομα. Ο γεράκος χαμογέλασε και τα σάπια δόντια του ξεπρόβαλαν από το ανοιχτό του στόμα. Το χαμόγελο του γεράκου -και κατά πως φαινόταν ιδιοκτήτη του βιβλιοπωλείου- περισσότερο τρόμαξε τον Sudreau παρά τον έκανε να τον συμπαθήσει.
"Γιατί ακριβώς μιλάει αυτό το βιβλίο;"

"Για αυτό που λέει και ο τίτλος του… για παιχνίδια…" είπε ο γεράκος και χαμογέλασε ξανά κάνοντας τον Antoine αυτή τη φορά να ανατριχιάσει.

"Σας πληρώνω όσο, όσο..."
"Λυπάμαι, δεν πωλείται..."
"Καλά, θα ρίξω μια ματιά και αν χρειαστώ κάτι θα σας πω" είπε με δυσαρέσκεια ο Antoine και γύρισε την πλάτη στον γεράκο. Ήξερε όμως πως έπρεπε να αποκτήσει αυτό το βιβλίο πάση θυσία.

Ο γέρος ιδιοκτήτης προχώρησε στο δεύτερο δωμάτιο. Με αστραπιαίες κινήσεις και εφόσον έλεγξε ότι ο γεράκος δεν τον έβλεπε, ο Sudreau άφησε ένα πουγκί με χρυσά νομίσματα, άρπαξε το βιβλίο και βγήκε στο δρόμο.
Την ίδια στιγμή ο γέρος ιδιοκτήτης του βιβλιοπωλείου βγήκε από το δεύτερο δωμάτιο και γέλασε...
Ο Sudreau που έτρεχε κρατώντας τον κώδικα σφιχτά είχε απομακρυνθεί αρκετά από το μαγαζί με τα βιβλία αλλά άκουσε το γέλιο –το τρομαχτικό γέλιο- του γέρου… ή τουλάχιστον έτσι νόμισε. Τελικά βγήκε από το δαίδαλο με τα σοκάκια, σε έναν από τους κεντρικούς δρόμους του Παρισιού και επέστρεψε στο ξενοδοχείο του.

Την επόμενη μέρα ο Sudreau αναχώρησε για τη Lyon...

Μερικές εβδομάδες αργότερα...

Στο εργαστήριο κατασκευής παιχνιδιών του Antoine Sudreau υπήρχαν παντού αναμμένα κεριά. Ο παιχνιδοποιός ήταν νεκρός πάνω στον πάγκο του και στραγγισμένος από κάθε σταγόνα αίμα. Μόνο δέρμα και οστά. Σημάδια στο δέρμα, στους καρπούς του αριστερού του χεριού, μαρτυρούσαν ότι είχε επανειλημμένα προσπαθήσει δίχως επιτυχία να κόψει τις φλέβες του ή κάτι τέτοιο.

Στο δεξί του χέρι κρατούσε μια πένα. Τότε κάποιος πλησίασε και ακούμπησε το στραγγισμένο από αίμα και υγρά κεφάλι του Antoine Sudreau το οποίο κόπηκε από το λαιμό και κύλισε στον πάγκο.

Την επόμενη μέρα...

Ένας ταχυδρόμος μετέφερε μια επιστολή υπογεγραμμένη από τον Antoine Sudreau. Την είχε βρει στο χώμα, έξω από την είσοδο του εργαστηρίου του Sudreau.
Αντί για μελάνι είχε χρησιμοποιηθεί αίμα... Ο ίδιος ο Sudreau είχε γράψει την επιστολή με το αίμα του. Η επιστολή ήταν σφραγισμένη με βουλοκέρι.
Παραλήπτης της ήταν ο Joseph Sudreau, ανιψιός του Antoine, που έμενε στο Παρίσι.

Μόνο που η επιστολή θα παρέμενε στα ράφια του ταχυδρομείου για αρκετούς αιώνες...

21ος αιώνας, Παρίσι...

Ο Joseph Sudreau παρέμενε πιστός στην παράδοση της οικογένειας Sudreau. Διατηρούσε μια βιομηχανία παιχνιδιών, την πιο γνωστή της Γαλλίας, αλλά και μια από τις πιο γνωστές της Ευρώπης.
Από το 16ο αιώνα η οικογένεια του κατασκεύαζε τα καλύτερα παιχνίδια και σήμερα Joseph διοικούσε μια άκρως κερδοφόρα επιχείρηση.

"Κύριε Sudreau..." είπε η γραμματέας του Joseph που μόλις είχε περάσει στο γραφείο του "σήμερα το πρωί ήρθε μια περίεργη επιστολή για σας..." και την ακούμπησε στο γραφείο. Στη συνέχεια έστρεψε την πλάτη της και έφυγε.

Ο Joseph Sudreau κοίταξε το κιτρινισμένο χαρτί της σφραγισμένης με βουλοκέρι επιστολής. Την πήρε στα χέρια του.
Η διεύθυνση παραλήπτη ήταν αυτή που βρισκόντουσαν σήμερα τα κεντρικά γραφεία της βιομηχανίας παιχνιδιών. Παραλήπτης ο ίδιος ή τουλάχιστον κάποιος που είχε το ίδιο όνομα με αυτόν. Άνοιξε την επιστολή που έμοιαζε να έχει γραφτεί με κόκκινο μελάνι. Η ημερομηνία έκανε το βλέμμα του να γεμίσει απορία. Σύμφωνα με την επιστολή αποστολέας ήταν ο πρώτος και πιο γνωστός παιχνιδοποιός της οικογένειας του... ο Antoine Sudreau...

Άρχισε να διαβάζει:

Lyon, Δεκέμβριος 1573

Αγαπητέ ανιψιέ Joseph...

Δεν έχω πολύ χρόνο και είναι τόσα πολλά αυτά που πρέπει να μάθεις.
Η φήμη μου σαν παιχνιδοποιός είναι γνωστή αλλά τους τελευταίους μήνες με ταλαιπωρούσε η έλλειψη φαντασίας και έμπνευσης... Κατέφυγα λοιπόν σε σκοτεινές μεθόδους. Με την καθοδήγηση ενός πλάσματος όμοιο στην όψη με μένα αλλά με προέλευση από την κόλαση κατασκεύασα μερικά αμίμητης ομορφιάς παιχνίδια. Αλλά πίσω από το καθένα από αυτά κρύβεται αίμα και θάνατος γιατί αυτό μόνο προκαλούν.

Έχασα λοιπόν τον έλεγχο και το πλάσμα αυτό θέλει να πάρει τη θέση μου για να βρεθούν τα παιχνίδια σε διάφορα μέρη και να σκορπίσουν το θάνατο. Και θα το κάνει... αφού προηγουμένως στραγγίσει το σώμα μου από κάθε σταγόνα αίματος... και μετά θα χαθεί ξανά μέχρι...

Έχω λίγο χρόνο. Κάποια πράγματα θα τα ανακαλύψεις μόνος σου.
Πρέπει να βρεις τα παιχνίδια αυτά και να τα συγκεντρώσεις σε μέρος απρόσιτο για να μη βρεθούν σε ανθρώπινα χέρια. Μην προσπαθήσεις να τα καταστρέψεις, δε θα τα καταφέρεις. Παρακάτω σου παραθέτω έναν κατάλογο των παιχνιδιών που έφτιαξα υπό την καθοδήγηση του πλάσματος:
μια πορσελάνινη γυναικεία κούκλα,
ένας κύβος διακοσμημένος με πολύτιμους λίθους,
το αγαλματίδιο του θεού Έρωτα,
μια γυάλινη σφαίρα που βγάζει φως,
ένα ρολόι,
μια ομάδα από ξύλινα στρατιωτάκια,
ένα χρυσό νόμισμα με ίδια όψη και από τις δύο πλευρές,
ένα μουσικό κουτί,
ένα κουκλόσπιτο,
ένας κούκλος αρλεκίνος,
ένας αυλός...

Ακούω βήματα... πλησιάζει, δεν προλαβαίνω να ολοκληρώσω τον κατάλογο... Σε λίγο θα είμαι νεκρός, θα πάρει τη θέση μου και τα παιχνίδια θα πουληθούν...
Συγκέντρωσε όλα τα παιχνίδια... Τα σημάδια θα σε καθοδηγήσουν...

Ο θείος σου
Antoine Sudreau

Ο Joseph Sudreau δεν πίστευε αυτά που διάβαζε. Πήρε τον καφέ του και κάθισε.
Το βλέμμα του έπεσε στην πρωινή εφημερίδα που ήταν ακουμπισμένη στο γραφείο και στο πρώτο θέμα της: «ΜΑΖΙΚΗ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΟΥ BORDEAUX!». Το άρθρο κάτω από τον τίτλο αναφερόταν εκτεταμένα στη μαζική αυτοκτονία των παιδιών στη λίμνη της πόλης. Κανείς δεν μπορούσε να εξηγήσει τι είχε συμβεί. Το άρθρο συνοδευόταν δίπλα από μια φωτογραφία ενός αυλού. Στον πάτο της λίμνης κατά τη διαδικασία ανάσυρσις των πτωμάτων, έγραφε η λεζάντα της φωτογραφίας, οι δύτες βρήκαν έναν αυλό που χρονολογούνταν από το Μεσαίωνα... έναν αυλό που παρά τους αιώνες είχε διατηρηθεί σχεδόν σε άριστη κατάσταση...

Ο Joseph για λίγο αφαιρέθηκε και μετά έστρεψε το βλέμμα του στη γυάλινη προθήκη δίπλα από την είσοδο του γραφείου του όπου ήταν τοποθετημένη μια μαριονέτα... Υποτίθεται πως ήταν το τελευταίο έργο του προγόνου του, του Antoine Sudreau... και είχε βρεθεί στην καρέκλα του μπροστά από τον πάγκο του εργαστηρίου του όταν εκείνος εξαφανίστηκε μυστηριωδώς...
Πάντα είχε την αίσθηση ότι η κούκλα τον παρακολουθεί...

Η ιστορία συνεχίζεται στο THE RAIN PLANET WEB RADIO κάθε Παρασκευή...

Οι ιστορίες του Toymaker και ραδιοφωνικά...
Από τις 00:30 μετά τα μεσάνυχτα ως τις 2:30...

Πρώτος Κύκλος Ιστοριών

Evil Toys
30 παιχνίδια – 30 ημι - αυτοτελείς ιστορίες

TOYMAKER'S TALES FROM THE OTHER SIDE

2011-12-07T18:06:00.004+02:00

CURSED DOLLHOUSE
Truth or Fiction?

Killer Pied Piper
BORDEAUX DEAD KIDS

DOLL MASSACRES FAMILY

EVIL TOYMAKER
The Curse of the Sudreau family

TOYMAKER'S
TALES FROM THE OTHER SIDE

THE RAIN PLANET WEB RADIO
http://club.therainplanet.com/

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 9/12...
Και κάθε Παρασκευή...

Οι ιστορίες του Toymaker και ραδιοφωνικά...
Από τις 00:30 μετά τα μεσάνυχτα ως τις 2:30...

Πρώτος Κύκλος Ιστοριών

EVIL TOYS
30 παιχνίδια – 30 ημι - αυτοτελείς ιστορίες

Το 16ο αιώνα ένας παιχνιδοποιός έκανε συμφωνία με το διάβολο

και κατασκεύασε μια σειρά από μοναδικής ομορφιάς παιχνίδια,

μόνο που τα παιχνίδια αυτά προκαλούσαν το θάνατο στους ιδιοκτήτες τους.

Όταν ο παιχνιδοποιός έσπασε τη συμφωνία βρήκε φρικτό τέλος.

Τον 21ο αιώνα ένας απόγονος του καλείται να συγκεντρώσει

αυτά τα καταραμένα παιχνίδια και να σταματήσει τον κύκλο του αίματος...

NIGHTMARES AND FAIRYTALES: TOYMAKER'S PINOCCHIO (ΝΕΑ ΙΣΤΟΡΙΑ)

2011-11-26T19:52:00.010+02:00

NIGHTMARES AND FAIRYTALES

TOYMAKER'S

PINOCCHIO

το πρώτο post

Σημερινή εποχή...

Νέα Υόρκη, κτίριο Αστυνομικής Διεύθυνσης

Οι δημοσιογράφοι πολιορκούσαν την είσοδο του κτιρίου της Αστυνομικής Διεύθυνσης περιμένοντας την επίσημη ανακοίνωση για τη χθεσινοβραδινή δολοφονία. Όλοι ήξεραν πως ο Geppetto είχε ξαναχτυπήσει. Ήταν το τρίτο θύμα σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Η Kathy Garver, δημοσιογράφος του μεγαλύτερου ειδησεογραφικού καναλιού της χώρας, κοιτούσε τις σημειώσεις της όταν η φρουρούμενη από τρεις ένοπλους αστυνομικούς, προστατευμένους με αλεξίσφαιρα γιλέκα, γυάλινη πόρτα άνοιξε.
Ο εκπρόσωπος τύπου της αστυνομίας εμφανίστηκε. Οι δημοσιογράφοι άρχισαν να σπρώχνουν ο ένας τον άλλον και οι κάμερες τέθηκαν σε λειτουργία. Ο εκπρόσωπος τύπου κρατούσε μόνο μια σελίδα χαρτιού. Τους ζήτησε να κάνουν ησυχία και διάβασε την ανακοίνωση.

"Όπως είναι ήδη γνωστό, σήμερα το πρωί ανακαλύφθηκε το πτώμα νεαρού άντρα, θύμα άγριας δολοφονίας, στο διαμέρισμα του επί της οδού Harlington, αριθμός 36. Το θύμα, του οποίου ο χρόνος θανάτου προσδιορίζεται κάποια στιγμή χθες το βράδυ, ταυτοποιήθηκε ως ο Joshua Hill, ηθοποιός και μοντέλο.
Η αστυνομία και η Ομάδα Εγκληματολογικών Ερευνών κατέφθασαν εκεί μετά από ειδοποίηση του ίδιου του δράστη ο οποίος ακολουθώντας το ίδιο μοτίβο με τα προηγούμενα θύματα του απέστειλε με courier στο κτίριο της Αστυνομικής Διεύθυνσης μια ξύλινη χειροποίητη μαριονέτα με τη διεύθυνση του θύματος χαραγμένη μπροστά και πάνω της. Στο πίσω μέρος ο δράστης είχε χαράξει την υπογραφή του: "Geppetto".
Δυστυχώς οι έρευνες της αστυνομίας δεν έχουν αποδώσει ως τώρα καρπούς. Στη μαριονέτα δεν μπορέσαμε να εντοπίσουμε αποτυπώματα ή δείγμα DNA. Το γραφείο της courier δεν είδε ποτέ τον αποστολέα αλλά έλαβε κλήση από τηλεφωνικό θάλαμο και παρέλαβε το δέμα από ένα απομονωμένο σοκάκι με την πληρωμή επί του δέματος.

Η Αστυνομική Διεύθυνση της Νέας Υόρκης και η Ομάδα Εγκληματολογικών ερευνών καταβάλουν κάθε δυνατή προσπάθεια για τον εντοπισμό του δράστη. Οποιοσδήποτε πολίτης γνωρίζει ή είδε κάτι παρακαλείται να επικοινωνήσει μαζί μας."

Και ενώ οι δημοσιογράφοι άρχισαν τον καταιγισμό ερωτήσεων, η γυάλινη πόρτα πίσω από τον εκπρόσωπο τύπου της αστυνομίας άνοιξε και ο ίδιος χάθηκε στους διαδρόμους του κτιρίου της Αστυνομικής Διεύθυνσης.

Λίγο αργότερα η σύντομη ανακοίνωση θα μοιραζόταν στους δημοσιογράφους.

Μεσαίωνας...

Γαλλία, Bordeaux...

Ένα εξοργισμένο αλλά και φοβισμένο πλήθος κρατώντας αναμμένες δάδες, που φώτιζαν τη χωρίς αστέρια νύχτα, και οπλισμένο με ξύλα, μαχαίρια, πέτρες και τσουγκράνες, κατευθυνόταν στο κέντρο της πόλης, απέναντι από τον καθεδρικό του Αγίου Ανδρέα, εκεί όπου βρισκόταν το εργαστήριο παιχνιδιών του Geppetto. Περνώντας από τον καθεδρικό σταμάτησαν για λίγο και έκαναν το σταυρό τους.

Φτάνοντας έξω από το εργαστήριο άρχισαν να πετάνε πέτρες, σπάζοντας έτσι την τζαμένια βιτρίνα του, η οποία εδώ και λίγες μέρες ήταν καλυμμένη με μια μαύρη κουρτίνα.

"Geppetto βγες έξω!" φώναξε ένας γενειοφόρος χωρικός αλλά δεν έλαβε καμία απάντηση.

"Θέλουμε τα παιδιά μας πίσω!" φώναξε μια γυναίκα η οποία μετά βίας συγκρατούσε τα δάκρυα της. Αλλά στο εσωτερικό του εργαστηρίου επικρατούσε απόλυτη σιωπή.

Ξαφνικά ακούστηκε ένας θόρυβος... σαν κάποιος να πλησίαζε τη βιτρίνα.
"Εκεί!" φώναξε ένας νεαρός άνδρας "...ρίξτε φως εκεί!" και έδειξε με το χέρι του προς την άκρη στα αριστερά της βιτρίνας.

Σκυμμένη, με το μισό πρόσωπο της να κρύβεται από τον τοίχο, ήταν μια ξύλινη μαριονέτα χωρίς σκοινιά και η οποία είχε τραβήξει λίγο τη μαύρη κουρτίνα και παρακολουθούσε τους κατοίκους οι οποίοι έστεκαν βουβοί.

"Είναι πράγματι ζωντανή..." ψιθύρισε κάποιος. Την ίδια στιγμή ένας ογκώδης άντρας άρχισε να κλοτσάει με μανία την πόρτα του εργαστηρίου. Και η κούκλα εξαφανίστηκε από τα μάτια των κατοίκων.

Η πόρτα έσπασε αλλά μια δυσάρεστη μυρωδιά σάπιου κρέατος έκανε τον άντρα να οπισθοχωρήσει. Στο εργαστήρι μέσα επικρατούσε απόλυτο σκοτάδι. Πίσω από τον άντρα εμφανίστηκε ο ιερέας του Bordeaux κρατώντας μια αναμμένη δάδα. Παραμέρισε τον άντρα. Η αποπνικτική μυρωδιά τον έκανε να κρατήσει την αναπνοή του. Έκανε ακόμα ένα βήμα και ο χώρος φωτίστηκε. Το θέαμα τον έκανε να γονατίσει και να σταυροκοπηθεί. Για λίγο ξέχασε τη μυρωδιά και πήρε μια βαθιά ανάσα.

Κάποιοι χωρικοί μπήκαν και αυτοί με τη σειρά τους στο εργαστήριο και κοιτούσαν αποσβολωμένοι.

Σε ένα ξύλινο πάγκο στ' αριστερά τους ήταν τοποθετημένα τα κομμένα κεφάλια των παιδιών τους. Οι βολβοί των ματιών τους είχαν αφαιρεθεί και είχαν τοποθετηθεί ξύλινα μάτια. Το δέρμα στα προσωπάκια τους ήταν σε τέλεια κατάσταση, ενώ χρώμα υπήρχε στα χείλη και τα μάγουλα τους. Τα μαλλιά των κοριτσιών είχαν πολύχρωμες κορδέλες, ενώ κάποια αγοράκια φορούσαν καπέλα.
Κεφάλια από αγοράκια και κοριτσάκια παραταγμένα το ένα δίπλα στο άλλο.

Στο κέντρο του εργαστηρίου πάνω σε ένα ξύλινο ορθογώνιο τραπέζι υπήρχαν τα ξεριζωμένα χέρια και πόδια τους.
Στη βιτρίνα πίσω από τη μαύρη κουρτίνα, καρφωμένοι πάνω σε μεταλλικές βάσεις ήταν οι κορμοί των σωμάτων τους.

"Μην αφήσετε τις γυναίκες να μπουν..." είπε κάποιος.
Προχώρησαν λίγο πιο μέσα και οι δάδες φώτισαν και τον υπόλοιπο χώρο. Και τότε τον είδαν, εκεί στο βάθος του εργαστηρίου, καθισμένο, με το κεφάλι σκυμμένο και ήρεμο. Είδαν τον Geppetto...

"Έχει στα πόδια του και τα χέρια του περασμένα σχοινιά;" ψιθύρισε ο ιερέας και πλησίασε...
"Geppetto..." είπε απευθυνόμενος στον καθισμένο σχετικά ηλικιωμένο άντρα...

Φτάνοντας από πίσω έστριψε την καρέκλα.
Μια κραυγή βγήκε από το στόμα όλων.
Ο Geppetto θύμιζε μαριονέτα. Σχοινιά που έπεφταν στο πάτωμα ήταν περασμένα στη σάρκα των χεριών και των ποδιών του. Οι βολβοί των ματιών του είχαν αντικατασταθεί με άλλους ξύλινους.

"Τι έγινε εδώ μέσα;" αναρωτήθηκε ο ιερέας.

Ξαφνικά πίσω απ' τον πάγκο στ' αριστερά τους ακούστηκε ένας θόρυβος. Κάτι κινούνταν. Άκουσαν μικρά γρήγορα βήματα, σαν από ξύλινα παπούτσια...
Το ίδιο κεφάλι της ξύλινης μαριονέτας που είδαν πριν στη βιτρίνα έκανε την εμφάνιση του στο τέρμα του πάγκου κοντά στην είσοδο του εργαστηρίου.

"Ο Pinocchio!" είπε κάποιος.

Αλλά πριν προλάβουν να αντιδράσουν η μαριονέτα βγήκε έξω.

Ο κόσμος που περίμενε έξω με τις δάδες στα χέρια βλέποντας τη ζωντανή κούκλα τρόμαξε και οπισθοχώρησε. Ο Pinocchio τους κοίταξε για λίγο και στη συνέχεια έστριψε δεξιά και χάθηκε στο σκοτάδι και στα στενά του Bordeaux.

Σημερινή εποχή...

Νέα Υόρκη, Αστυνομική Διεύθυνση, Τομέας Εγκληματολογικών ερευνών...

Ο Carl Buechler, διευθυντής της Ομάδας Εγκληματολογικών Ερευνών στεκόταν όρθιος πίσω από το γραφείο του και κοιτούσε τις φωτογραφίες με το πτώμα του χθεσινοβραδινού εγκλήματος...

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

Toymaker's

PINOCCHIO

κάθε Παρασκευή στο "The Toymaker's Diary"...
(η ιστορία θα ολοκληρωθεί σε 13 posts)

ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ ΚΛΑΙΣ; (ΝΕΑ ΙΣΤΟΡΙΑ)

2011-11-23T09:39:00.003+02:00

ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ ΚΛΑΙΣ;

ΛΟΓΩ ΤΟΥ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΚΡΑΙΩΝ ΣΚΗΝΩΝ ΒΙΑΣ ΚΑΙ ΛΕΞΙΛΟΓΙΟΥ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΣΤΗΡΑ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΗ ΓΙΑ ΑΤΟΜΑ ΚΑΤΩ ΤΩΝ 18.

Άνοιξε τα μάτια του. Όλα γύρω του ήταν θολά. Το κεφάλι του πήγαινε να σπάσει. Ο ήλιος είχε πέσει.

"Τι ώρα να είναι;" σκέφτηκε. Κοίταξε το ρολόι τοίχου που βρισκόταν στον τοίχο του σαλονιού απέναντι από την ξεφτισμένη και γεμάτη λεκέδες πολυθρόνα που καθόταν.

Όλα γύρω του ήταν θολά.

Στην κουζίνα ακουγόταν το τραγούδι ενός μικρού αγοριού.

"Μπάσταρδο, βγάλε το σκασμό!"

Σιωπή.

"Γιατί καθυστερείς; Έπρεπε ήδη να μου έχεις φέρει τη μπύρα μου."

Ακούστηκε η πόρτα του ψυγείου. Και στη συνέχεια ένα μεταλλικό καπάκι να πέφτει στο πάτωμα.

Ο μικρός Γιάννης έκανε την εμφάνιση του στην καμάρα που οδηγούσε στο σαλόνι. Στα σκούρα μάτια του διάβαζε κανείς το φόβο. Ήταν μικροκαμωμένος, αδύνατος, σχεδόν καχεκτικός.

Στο ένα του χέρι κρατούσε ένα μπουκάλι ανοιγμένης μπύρας. Το άλλο του χέρι ήταν γεμάτο μώλωπες.

"Όλα θα πάνε καλά. Πρέπει μόνο να του δώσω τη μπύρα." σκέφτηκε ο μικρός και προχώρησε διστακτικά προς τον πατέρα του.

Αλλά δεν πήγαν όλα καλά. Σκόνταψε στο χαλί και το μπουκάλι του έφυγε από τα χέρια.

"Μαλακισμένο! Ανάθεμα την ώρα που βγήκες από την τρύπα της μάνας σου!" φώναξε ο πατέρα του και σηκώθηκε από την πολυθρόνα του. Πλησίασε το μικρό αγόρι. Εκείνο επικεντρώθηκε στη μυρωδιά των λιγδιασμένων ρούχων του πατέρα του. Ήθελε να μη σκέφτεται αυτό που θα ακολουθούσε.

Ο πατέρας του άρχισε να κλοτσάει το αγόρι στην κοιλιά. Εκείνο διπλώθηκε στα δύο. Και στη συνέχεια...

"Μη τη ζώνη, μπαμπά. Μη τη ζώνη..." Ο ήχος τη ζώνης που έσκιζε τον αέρα και κατέληγε στην τρυφερή σάρκα κάλυπτε το κλάμα του αγοριού, το οποίο ακόμα μια φορά προσπάθησε να επικεντρωθεί στην απαίσια μυρωδιά των λιγδιασμένων ρούχων του πατέρα του.

Ο πατέρας άφησε τη ζώνη να πέσει στο χαλί και κατευθύνθηκε στο μπαρ. Άρπαξε ένα μπουκάλι ουίσκι.

"Χάσου από μπροστά μου. Έπρεπε να σε είχα διώξει από το σπίτι όταν μας παράτησε η πουτάνα η μάνα σου."

Ο μικρός σηκώθηκε δαγκώνοντας τα χείλη του από τον πόνο. Κουτσαίνοντας βγήκε από το σαλόνι και κατευθύνθηκε προς το δωμάτιο του.

Ο πατέρας ήπιε μια μεγάλη γουλιά και στη συνέχεια ακούστηκε το κλάμα... εκείνο το γυναικείο κλάμα που άκουγε τα τελευταία βράδια συνεχώς... ένα κλάμα που ακουγόταν από το πουθενά...

"Ποιος είναι; Ποια είσαι;"

Κοίταξε το μπουκάλι ουίσκι και ήπιε μια ακόμα μεγάλη γουλιά.

Σωριάστηκε στην πολυθρόνα. Και τότε την είδε. Μια γυναικεία φιγούρα με γυρισμένη την πλάτη προς τα εκείνον να κοιτάει έξω από το παράθυρο του σαλονιού. Το κλάμα της γυνόταν τώρα πιο δυνατό.

"Ο πούστης ο μπακάλης μάπα ουίσκι μου πούλησε. Θα τον φτιάξω καλά!"

Αλλά η φιγούρα παρέμενε εκεί και το κλάμα συνεχιζόταν.

Σηκώθηκε από την πολυθρόνα και κατευθύνθηκε προς το μέρος της.

Όταν πλησίασε έκανε να την αρπάξει από το χέρι αλλά εκείνη κινήθηκε με απίστευτη ταχύτητα... την είδε να κινείται όπως αλλάζουν τα κινηματογραφικά καρέ σε μια ταινία στην οποία ο χρόνος προχωράει σε fast forward. Ένα άλμα στο χρόνο...

"Που είσαι παλιοβρόμα;"

Ένιωσε τότε την ανάσα της. Στεκόταν πίσω του. Γύρισε και τότε είδε ένα ρυτιδιασμένο πρόσωπο.

Οι κόγχες των ματιών ήταν άδειες και στη θέση τους υπήρχαν μαύρες μουτζαλιές... σαν εκείνες που κάνουν με μαύρη μπογιά τα παιδιά όταν νευριάζουν... Από κάθε χέρι της κρεμόταν ένα σκοινί που κατέληγε σε ένα ξυραφάκι... Σαν ένα μακάβριο γιο γιο.

Οι φλέβες στους καρπούς των χεριών της ήταν σκισμένες αλλά δεν έτρεχε αίμα. Οι πληγές ήταν ξερές...

"Μητέρα..." είπε ο άντρας και η γυναικεία μορφή εξαφανίστηκε βγάζοντας μια κραυγή μέσα από ένα στόμα το σαγόνι του οποίου κόντευε να αποκοπεί.

Ο άντρας σωριάστηκε στο χαλί και αποκοιμήθηκε εκεί μέχρι το επόμενο πρωί.

Το επόμενο πρωί...

Ο άντρας ένιωσε μια αναγούλα... και αυτό τον ξύπνησε. Ξέρασε πάνω στο χαλί. Σηκώθηκε και κατευθύνθηκε στην κουζίνα. Άνοιξε το ψυγείο. Πήρε μια μπύρα.

"Γιάννη; Γιάννη; Που πήγε πάλι το μπάσταρδο."

Το ίδιο μεσημέρι...

Ακούστηκε το κλειδί στην πόρτα... Ήταν ο μικρός Γιάννης.

Ο πατέρας του περίμενε στην κουζίνα.

"Που ήσουν;"

"Σχολείο..." είπε ο μικρός διστακτικά.

"Δε σου είπα να μην ξαναπάς... μαλακισμένο. Βάλε μου τώρα να φάω."

Ο μικρός άνοιξε το ψυγείο και έβγαλε ένα έτοιμο γεύμα. Το έβαλε στο φούρνο μικροκυμάτων και το ετοίμασε. Στη συνέχεια το τοποθέτησε στο δίσκο και το πήγε στον πατέρα του.

"Είναι άψητο! Δεν το βλέπεις!" Είπε εκείνος και έσφιξε τη γροθιά του η οποία κατέληξε στο πρόσωπο του μικρού.

"Πάω να φάω κάτι έξω... Εξαφανίσου από τα μάτια μου, να μη σε βλέπω."

Και ο Γιάννης έφυγε με γρήγορα βήματα στο δωμάτιο του. Αύριο δε θα πήγαινε σχολείο. Ο μώλωπας που θα δημιουργούνταν στο πρόσωπο του δε θα του το επέτρεπε. Δεν υπήρχε ρούχο ή τρόπος για να τον κρύψει.

Ήταν περασμένα μεσάνυχτα...

όταν ο πατέρας του επέστρεψε στο σπίτι. Μπήκε μέσα και άναψε το φως του χολ. Και τότε άκουσε το κλάμα. Ερχόταν αυτή τη φορά από την κουζίνα. Κατευθύνθηκε τρεκλίζοντας σχεδόν προς τα εκεί. Μπήκε μέσα. Τα φώτα ήταν αναμμένα.

Στην απέναντι πλευρά στεκόταν η γυναικεία μορφή που είδε το προηγούμενο βράδυ... Με τις μαύρες μουτζούρες αντί για μάτια, με τις σκισμένες φλέβες, με το σαγόνι που κόντευε να αποκοπεί και με τα γιο γιο ξυραφάκια... η γυναίκα που είχε αποκαλέσει μητέρα!

Αυτή τη φορά δεν του είχε γυρισμένη την πλάτη αλλά ήταν στραμμένη προς το μέρος του. Και ακουγόταν ο ίδιος λυγμός. Οι μουτζούρες στα μάτια της τρεμόπαιξαν.

Ήταν η μητέρα του...

Την αναγνώρισε. Ήταν η μητέρα του σχεδόν όπως την αντίκρισε στο μπάνιο την ημέρα που εκείνη αυτοκτόνησε. Ξαφνικά η μνήμη του καθάρισε για λίγο.

Θυμήθηκε την ημέρα εκείνη... που ο δικός του πατέρας τον έσυρε από τα μαλλιά για να δει το πτώμα της νεκρής μάνας του και μετά τον χτύπησε με τη ζώνη... τη ζώνη που είχε κρατήσει και φορούσε τώρα ο ίδιος... τη ζώνη με την οποία δίδασκε την υπακοή στο δικό του γιο.

"Για ποιον κλαις;" είπε στη μητέρα του... "Για ποιον κλαις; Για ποιον κλαις;"

"Για ποιον κλαις; Για τον πατέρα μου ή για εσένα;"

Και η γυναικεία μορφή έβγαλε μια κραυγή και εξαφανίστηκε.

Ο άντρας έβγαλε τη ζώνη από το τζιν του και κατευθύνθηκε προς το δωμάτιο του μικρού.

Ήταν θυμωμένος, οργισμένος, μπερδεμένος.

Ο μικρός κοιμόταν με το φως ανοιχτό και αγκαλιά με ένα λούτρινο αρκουδάκι. Το μόνο δώρο που του έκανε η μητέρα του πριν τους εγκαταλείψει... πριν τους εγκαταλείψει... έτσι τουλάχιστον του είχε πει ο πατέρας του.

Ο άντρας έσπρωξε τη μισάνοιχτη πόρτα. Μπήκε μέσα. Έριξε τον Γιαννάκη από το κρεβάτι και άρχισε να τον κλοτσάει. Και μετά σειρά είχε η ζώνη. Αυτή τη φορά ο μικρός δεν πρόλαβε ούτε να κλάψει... Τα χτυπήματα ερχόντουσαν απανωτά σε όλα τα σημεία του τρυφερού σώματος του.

"Αυτό σου αξίζει μπάσταρδο... Η μητέρα σου δεν άντεξε την τελευταία φορά. Ψόφησε η σκύλα και μου άφησε εσένα. Μου άφησε μόνο προβλήματα."

Όταν πια ο άντρας κουράστηκε να χτυπάει το γιο του, ο μικρός μετά βίας ανάσαινε...

Βγήκε από το δωμάτιο και πήγε στο μπαρ του σαλονιού. Άρπαξε ένα μπουκάλι ουίσκι. Όταν πήγε και κάθισε στην πολυθρόνα είδε εκείνη στον απέναντι τοίχο κοντά στο παράθυρο... τη μητέρα του... να κλαίει ακόμα μια φορά... μόνο που ο θρήνος ήταν πιο γοερός, πιο σπαραχτικός.

"Για ποιον κλαις;" Ούρλιαξε αυτή τη φορά ο άντρας.

Και τότε οι μουτζαλιές από τα μάτια της μάνας του εξαφανίστηκαν και είδε τα μάτια της.

Και εκείνη για πρώτη φορά μίλησε.

"Για εσένα κλαίω..."

Ο άντρας έκανε να σηκωθεί από την πολυθρόνα αλλά δεν τα κατάφερε. Ζώνες εμφανίστηκαν από τον πουθενά και τον έδεσαν. Η γυναίκα πλησίασε κρατώντας τα γιο γιο ξυραφάκια σαν εκκρεμές από πάνω του. Τα ξυραφάκια ακούμπησαν τους καρπούς του άντρα και άρχισαν να σκίζουν το δέρμα και στη συνέχεια τις φλέβες.

"Για εσένα κλαίω..." είπε ξανά η γυναίκα...

Ο άντρας ξεψύχησε... ένα ποτάμι αίματος σχηματίστηκε γύρω από την πολυθρόνα.

Τα γιο γιο από τα χέρια της γυναίκας εξαφανίστηκαν. Μαζί και οι ανοιχτές φλέβες στα χέρια της. Στα μάτια δεν είχε πια μουντζαλιές.

Κατευθύνθηκε προς το παιδικό δωμάτιο. Ο μικρός Γιάννης ήταν στο πάτωμα. Από το στόμα του δεν έβγαινε αναπνοή.

"Σήκω!" του είπε.

Και ο μικρός σηκώθηκε. Μόνο που εξακολουθούσε να βλέπει την εικόνα του στο πάτωμα. Δεν καταλάβαινε αλλά δεν έδωσε σημασία.

"Ποια είσαι εσύ;"

"Η γιαγιά σου!" του απάντησε και του άπλωσε το χέρι της.

Ο μικρός χαμογέλασε. Δεν είχε πια μώλωπες και δεν πονούσε.

"Που πάμε;"

"Πάμε να βρούμε τη μαμά σου. Μας περιμένει."

ΤΕΛΟΣ

TRAPPED REBOOT

2011-10-30T21:20:00.003+02:00

Ημέρα Σάββατο...

"Το Mybar θα είναι σύντομα ξανά κοντά σας" αυτό έγραφε η σελίδα χαρτιού που ήταν κολλημένη στην είσοδο του μπαρ. Ο Αντώνης στάθηκε για λίγο και αφουγκράστηκε. Στο εσωτερικό ακουγόταν ένας συριχτός ήχος, σαν αυτόν που βγάζει το ηλεκτρικό πριόνι όταν κόβει ένα κομμάτι ξύλου.
"Ίσως κάπως έτσι θα είναι και ο ήχος που βγάζει το πριόνι όταν κόβει ένα ανθρώπινο οστό!" σκέφτηκε ο Αντώνης.

Για λίγο έμοιαζε να μην επικοινωνεί με το περιβάλλον, να μην αντιλαμβάνεται τι γίνεται γύρω του… Ο ήχος της κόρνας ενός αυτοκινήτου τον επανέφερε στην πραγματικότητα. Ανέβηκε στο πεζοδρόμιο και κατευθύνθηκε προς το μετρό.

Το ίδιο βράδυ…

Ο Γιώργος Α. πληκτρολογούσε ένα μήνυμα στο chat του Facebook με σκοπό μια ερωτική βραδιά όταν είδε την ειδοποίηση. "Ο χρήστης Tony T. σας προσκάλεσε στο opening party του νέου Mybar".
"Α! Το Mybar ανοίγει την Παρασκευή!». Άνοιξε τη σελίδα και πάτησε πάνω στην επιλογή «θα παρευρεθώ".

Εκείνη τη στιγμή χτύπησε το κινητό του. Δεν το έβρισκε…
Σηκώθηκε και κατευθύνθηκε προς το μέρος απ’ όπου ερχόταν ο ήχος. Είχε αφήσει το κινητό του πάνω στο κρεβάτι στο υπνοδωμάτιο. Έκανε να το πιάσει αλλά σταμάτησε να χτυπάει. Κοίταξε την οθόνη "Μία αναπάντητη κλήση". Και στη συνέχεια διάβασε "Άγνωστος αριθμός". Κάποιος του τηλεφωνούσε από απόκρυψη.
"Ποιος να ήταν;" σκέφτηκε και έκανε να καλέσει τον Κυριάκο Ε.
Η φωτεινή οθόνη αναβόσβησε. Ήταν το τελευταίο πράγμα που θα έβλεπε… Μια πλαστική μεμβράνη, μια σακούλα, τύλιξε το κεφάλι του… Δεν μπορούσε να ανασάνει… Κάποιος στεκόταν πίσω του και έσφιγγε τη σακούλα με δύναμη. Προσπάθησε να αντισταθεί, να ξεφύγει κουνώντας τα χέρια ακατάληπτα… Προσπάθησε να σκίσει τη σακούλα αλλά μάταια.
Σάλιο βγήκε από το στόμα. Έμοιαζε με τραγική ειρωνεία αλλά εκείνη τη στιγμή θυμήθηκε ένα άρθρο που διάβασε σε ένα περιοδικό και στο οποίο ο συντάκτης ανέφερε πως ο πλέον επώδυνος τρόπος θανάτου είναι η ασφυξία.
Και την ίδια στιγμή που άφηνε την τελευταία του ανάσα είδε τη σακούλα να εξαφανίζεται.

Την επόμενη μέρα το πρωί…

Το κινητό του Αντώνη χτυπούσε επίμονα.
"Παρακαλώ;"
"Μη παρακαλείς! Βλέπω έχεις έμπνευση. Γράφεις νέο "Trapped"..."
"Έλα Κώστα μου. Τι είπες ότι κάνω;"
"Γράφεις νέο "Trapped"..."
"Κάποιο λάθος κάνεις. Δε γράφω νέο "Trapped" και δε σκοπεύω να γράψω. Τα "Παγιδευμένοι" έχουν τελειώσει οριστικά."
"Και η σελίδα στο Facebook;"
"Ποια σελίδα;"
"Αυτή που δημιούργησες! Τώρα την κοιτάζω"

Ο Αντώνης πήγε στον υπολογιστή μπροστά. Πράγματι υπήρχε μια σελίδα "Trapped" που έμοιαζε να έχει δημιουργήσει ο ίδιος αν και δεν το είχε κάνει.

"Κώστα δεν ξέρω τι γίνεται εδώ. Πρέπει να κλείσω." είπε ο Αντώνης και έκλεισε το κινητό. Ο Κώστας πήγε να πει κάτι αλλά δεν πρόλαβε. Ο Αντώνης κοιτούσε τη σελίδα στο Facebook.

"TRAPPED REBOOT"

Αφίσα –στην οποία απεικονιζόταν ένας άνθρωπος σε γυάλινο δωμάτιο που προσπαθούσε να δραπετεύσει- και ημερομηνία δημοσίευσης, όλα προγραμματισμένα. Συγκεκριμένα ως ημερομηνία δημοσίευσης της ιστορίας είχε οριστεί η ημέρα του opening party του Mybar, μόνο που ο Αντώνης δεν ετοίμαζε νέα ιστορία.
Ο Αντώνης άφησε για λίγο το γραφείο του.
Ένας ήχος που ερχόταν από την οικοδομή απέναντι του τράβηξε την προσοχή. Κάποιος κάρφωνε με σχεδόν περίεργη μανία τα παραθυρόφυλλα του διαμερίσματος του σφραγίζοντας τα.
Ο ήχος ακουγόταν δυνατός αρχικά στα αυτιά του. Σαν ο τύπος από την απέναντι οικοδομή να κάρφωνε ακριβώς δίπλα του. Σταδιακά ο ήχος έσβησε και ο Αντώνης για λίγο έχασε επαφή με το περιβάλλον.

Την ίδια στιγμή…

Ο Κώστας κατευθύνθηκε προς την κουζίνα του διαμερίσματος του. Είχε ανάγκη από ακόμα έναν καφέ. Δεν είχε κατέβει εκείνο το Σαββατοκύριακο στην Αθήνα αλλά θα πήγαινε την Παρασκευή για το πάρτι του Mybar. Έβαλε νερό στο βραστήρα και περίμενε.

Ξαφνικά ένιωσε κουρασμένος. Τα γόνατα του λύγισαν. Τράβηξε μια από τις καρέκλες που βρίσκονταν στο τραπεζάκι της κουζίνας και σωριάστηκε. Ένιωθε όλο του το κορμί βαρύ, σαν αντί για αίμα να κυκλοφορούσε λιωμένο μέταλλο.

Δε μπορούσε να σηκωθεί. Αισθάνθηκε μια παρουσία. Κάποιος στεκόταν πίσω του αλλά αδυνατούσε ακόμα και να γυρίσει το κεφάλι του. Ένιωσε μια πίεση στο πίσω μέρος του κεφαλιού του. Σαν ένα καρφί να πίεζε τη σάρκα. Και τότε το καρφί διαπέρασε τη σάρκα καθώς ένα σφυρί το χτύπησε με δύναμη. Και έφτασε στο οστό του κρανίου και το διαπέρασε και αυτό. Ο Κώστας το άκουσε να σπάει και ο ήχος ερχόταν μέσα από το κεφάλι του.

Ένα άλλο καρφί τοποθετήθηκε πλάγια λίγο πιο πάνω από το δεξί του αυτί. Το σφυρί χτύπησε το καρφί. Το κρανιακό οστό έσπασε στο σημείο εκείνο και το καρφί άγγιξε τον εγκέφαλο. Ο Κώστας άρχισε να λέει τότε λέξεις και αριθμούς χωρίς λογική σειρά, χωρίς νόημα… Αίμα είχε τρέξει απ’ τα δύο σημεία και έβαψε κόκκινο το λαιμό του.
Ένα τελευταίο καρφί άγγιξε την κορυφή του κεφαλιού του. Το χτύπημα ήταν πιο βίαιο από τα προηγούμενα. Ο Κώστας σταμάτησε να μιλάει. Σταμάτησε να αναπνέει. Τα καρφιά είχαν εξαφανιστεί. Καμιά τρύπα στο κεφάλι του. Το νερό στο βραστήρα ήταν έτοιμο.

Ημέρα Δευτέρα…

"Μήπως θα ήταν καλύτερα να αναβάλλουμε το opening party;" είπε ο Tony T. στο Δημήτρη.
"Δε νομίζω να το ήθελε ο Ανδρέας αυτό."
"Μάθαμε τι ακριβώς έγινε;"
"Λίγα πράγματα από την οικογένεια του. Ο ιατροδικαστής υπολόγισε ως χρόνο θανάτου κάποια στιγμή το απόγευμα του Σαββάτου και έκανε λόγο για καρδιακή ανακοπή αλλά περιμένουν την πλήρη ιατροδικαστική αναφορά."
"Πότε θα γίνει η κηδεία;"
"Αύριο..."
Ο Δημήτρης προσπάθησε να αλλάξει θέμα συζήτησης.
"Ο Αντώνης ετοιμάζει νέο "Trapped"..."
"Το ξέρω, είδα και τα posters που ανέβασε πριν από λίγο στο Facebook. Νόμιζα βέβαια ότι δε θα έγραφε άλλη ιστορία "Παγιδευμένοι"…"

Την ίδια στιγμή…

"Ωραία τα νέα posters του "Trapped" είπε ο Κυριάκος Ε. στον Αντώνη ο οποίος έβγαινε απ’ την κουζίνα μ’ ένα φλιτζάνι καφέ. Δεν κοιμόταν καθόλου καλά τις τελευταίες μέρες.
"Ποια posters;" κοίταξε τον Κυριάκο Ε. απορημένος.
"Τα τρία posters που ανέβασες σήμερα το πρωί στη σελίδα του "Trapped Reboot"..."

Ο Αντώνης πήγε στον υπολογιστή και μπήκε στη σελίδα…
"Μα δεν ετοιμάζω νέο "Trapped"..." ψιθύρισε.
Στη σελίδα υπήρχαν τρία νέα posters.
Στο ένα παρουσιαζόταν ένα χέρι να καρφώνει καρφιά στο κεφάλι ενός άντρα. Στο άλλο ένα ανδρικό κεφάλι να πνίγεται από μια πλαστική σακούλα και στο τρίτο μια μορφή με γυρισμένη την πλάτη πριόνιζε το πόδι ενός άντρα που ήταν ξαπλωμένος σε μια ξύλινη επιφάνεια…

"Δεν είναι δικά μου αυτά τα posters" είπε ο Αντώνης "αλλά όποιος τα έφτιαξε έκανε εξαιρετική δουλειά."
"Μα τι λες;"
"Υπάρχει και ένα τέταρτο και ένα πέμπτο poster στο album που δεν έχουν δημοσιευτεί…" είπε ο Αντώνης και έδειξε τα posters στην οθόνη του υπολογιστή.
Στο ένα poster παρουσιαζόταν ένας άντρας με το λαιμό του ανοιγμένο και ξυραφάκια να έχουν σφηνωθεί στο εσωτερικό του, σαν να τα είχε καταπιεί. Στο άλλο μια ομάδα ανθρώπων καιγόταν ζωντανή.
"Κάτι δεν πάει καλά…" είπε ο Αντώνης.

Ημέρα Τρίτη…

Αργά το βράδυ…

Η Άννα Γ. μιλούσε στο τηλέφωνο με τον Αντώνη. Προσπαθούσε να τον ηρεμήσει. Εκείνος έκλαιγε διαρκώς.

"Άννα μου… συμβαίνει…"
"Τι συμβαίνει;"
"Δεν έπρεπε να σταματήσω… τώρα απελευθερώθηκε..."
Η Άννα Γ. δεν καταλάβαινε…
"Τώρα που τελείωσαν οι ιστορίες το κακό απελευθερώθηκε. Πρέπει να γράψω νέα ιστορία για να το σταματήσω…"
Η Άννα Γ. εξακολουθούσε να μην καταλαβαίνει.
"Σε κλείνω… πρέπει να γράψω… το τέλος…" είπε και της έκλεισε το τηλέφωνο.

Ημέρα Τετάρτη…

Ο Δημήτρης Π. άργησε να ξυπνήσει εκείνη τη μέρα. Κατευθύνθηκε στο μπάνιο και μπήκε κάτω από τη ντουζιέρα. Το νερό ήταν σχεδόν κρύο αλλά ήξερε ότι έτσι θα ξυπνούσε…
Βγήκε από το μπάνιο. Στάθηκε μπροστά στο νιπτήρα και κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. Ένιωθε μια ενόχληση στο λαιμό.
"Το παράκανα με τα τσιγάρα χθες" σκέφτηκε. Αλλά η ενόχληση έγινε πιο έντονη. Άρχισε να βήχει. Και ο βήχας έγινε πιο δυνατός. Έφτυσε σάλιο με αίμα στο νιπτήρα. Τώρα ο πόνος στο λαιμό του έγινε αφόρητος.

Έβηξε πιο δυνατά… και τώρα βγήκε μόνο αίμα. Συνέχισε να βήχει. Τώρα ένιωσε έναν οξύ πόνο στη γλώσσα… σαν κάτι να του την έκοβε… και ένα ξυραφάκι βγήκε από το στόμα του. Και στη συνέχεια κι άλλο… κι άλλο… ξυράφια που έσκιζαν το λαιμό του. Δε μπορούσε να φωνάξει… Γύρισε και προσπάθησε να πάει μέχρι την πόρτα. Το πάτωμα του μπάνιου ήταν γεμάτο νερά. Γλίστρησε και έπεσε. Τα ξυραφάκια που είχε φτύσει στο νιπτήρα εξαφανίστηκαν. Πουθενά αίμα. Μέχρι που μια μικρή λίμνη αίματος σχηματίστηκε γύρω από το κεφάλι του, λιμνούλα που ξεκινούσε απ’ το σημείο στο οποίο είχε χτυπήσει. Ο Δημήτρης Π. ήταν νεκρός.

Μια ημέρα πριν το opening party του Mybar…

Το Mybar ετοιμαζόταν για το μεγάλο πάρτι. Ο Tony Τ. έκλεισε το τηλέφωνο. Είχε χλομιάσει.
"Τι συμβαίνει;" τον ρώτησε ο Δημήτρης.
"Μόλις έμαθα τα ακριβή αίτια θανάτου του Ανδρέα."
"Και;"
"Ο ιατροδικαστής δεν πίστευε στα μάτια του. Τα οστά του είχαν πριονιστεί αν και εξωτερικά δεν είχε καμία αμυχή."

Εκείνο το απόγευμα…

Ο Κυριάκος Ε. δέχτηκε ένα περίεργο τηλεφώνημα απ’ τον Αντώνη.
"Ότι και αν συμβεί αύριο στο πάρτι ψάξε στην τσέπη του σακακιού μου και διάβασε δυνατά το κείμενο που θα βρεις."
"Δεν καταλαβαίνω…"
"Απλά κάνε το!"

Παρασκευή βράδυ…

Mybar Opening party...

To Mybar ήταν ασφυκτικά γεμάτο. Όλοι έμοιαζαν να το διασκεδάζουν.
Ο Αντώνης είχε πιει ήδη το δεύτερο ποτήρι ουίσκι. Το ένα του χέρι ήταν κρυμμένο μόνιμα στην τσέπη του σακακιού του. Στεκόταν μαζί με τον Κυριάκο Ε. κοντά στην πόρτα.
"Κακώς ανησυχείς. Όλα θα πάνε μια χαρά, θα το δεις..." είπε ο Κυριάκος Ε. αλλά ο Αντώνης έμοιαζε να μην τον ακούει.
Ξαφνικά τα φώτα στο Mybar τρεμόπαιξαν.
Μια λάμπα έσκασε αλλά λίγοι έδωσαν σημασία. Το πρόσωπο του Αντώνη είχε γίνει τώρα λευκό. Έβγαλε το χέρι που είχε κρυμμένο μέσα στην τσέπη και έδειξε προς τα εκεί.
"Έφτασε η στιγμή…" ψιθύρισε αλλά η δυνατή μουσική εμπόδισε τον Κυριάκο Ε. να τον ακούσει.

Ξαφνικά κραυγές ακούστηκαν στο βάθος. Ο Κυριάκος Ε. είδε μια φλόγα να ξεπετάγεται. Το desk του DJ πίσω από το οποίο βρισκόταν ο Blueworks πήρε φωτιά.

Κάποιοι έτρεξαν στην πόρτα. Προσπάθησαν να την ανοίξουν, δεν άνοιγε. Όλες οι λάμπες του μαγαζιού άρχισαν να σπάνε η μια μετά την άλλη. Το Mybar τυλίχθηκε στις φλόγες.
Ο Κυριάκος στράφηκε προς τον Αντώνη ο οποίος δεν αντιδρούσε, δεν επικοινωνούσε με το περιβάλλον και σίγουρα δεν αντιλαμβανόταν τι γινόταν γύρω του… σαν να ήταν σε κώμα.

Τότε θυμήθηκε αυτό που του είχε πει ο Αντώνης. Έψαξε την τσέπη του σακακιού και βρήκε τη σελίδα χαρτιού που του είχε πει. Άρχισε να διαβάζει δυνατά…

"Ξαφνικά τα φώτα στο Mybar τρεμόπαιξαν.
Μια λάμπα έσκασε αλλά λίγοι έδωσαν σημασία. Το πρόσωπο του Αντώνη είχε γίνει τώρα λευκό. Έβγαλε το χέρι που είχε κρυμμένο μέσα στην τσέπη και έδειξε προς τα εκεί.
"Έφτασε η στιγμή…" ψιθύρισε αλλά η δυνατή μουσική εμπόδισε τον Κυριάκο Ε. να τον ακούσει.

Ξαφνικά κραυγές ακούστηκαν στο βάθος. Ο Κυριάκος Ε. είδε μια φλόγα να ξεπετάγεται. Το desk του DJ πίσω από το οποίο βρισκόταν ο Blueworks πήρε φωτιά.

Κάποιοι έτρεξαν στην πόρτα. Προσπάθησαν να την ανοίξουν, δεν άνοιγε. Όλες οι λάμπες του μαγαζιού άρχισαν να σπάνε η μια μετά την άλλη. Το Mybar τυλίχθηκε στις φλόγες.
Ο Κυριάκος στράφηκε προς τον Αντώνη ο οποίος δεν αντιδρούσε, δεν επικοινωνούσε με το περιβάλλον και σίγουρα δεν αντιλαμβανόταν τι γινόταν γύρω του… σαν να ήταν σε κώμα.

Ο Κυριάκος Ε. κατάλαβε… έπρεπε να ξυπνήσει τον Αντώνη… ήταν το μυαλό του Αντώνη που τα έκανε όλα αυτά.
Κοίταξε γύρω του. Πήγε γρήγορα προς το μπαρ και έσκυψε προς τα μέσα. Γύρω του επικρατούσε πανικός. Βρήκε ένα μαχαίρι και το άρπαξε. Γύρισε πίσω στον Αντώνη. Δίστασε αλλά το έκανε. Σήκωσε την παλάμη του χεριού του Αντώνη και κάρφωσε το μαχαίρι…"

Εκείνη τη στιγμή ο Κυριάκος Ε. αντιλήφθηκε πως όσο διάβαζε ασυνείδητα επανέλαβε τις ίδια κινήσεις. Κοίταξε τον Αντώνη. Είχε απλωμένη την παλάμη του χεριού του προς το μέρος του και στο κέντρο ήταν καρφωμένο ένα μαχαίρι. Ο πόνος ήταν τόσο δυνατός που έκανε τον Αντώνη να ξυπνήσει.

Και τότε όλα άλλαξαν. Ήταν όλοι στο opening party του Mybar… Ο Γιώργος Α. ο Ανδρέας, ο Κώστας, ο Δημήτρης Π... όλοι ζωντανοί και διασκέδαζαν.

Ο Tony T. πλησίασε τον Αντώνη.
"Όλα καλά; Εσύ έχεις χλομιάσει!"
"Τώρα είναι όλα καλά." είπε ο Αντώνης "χρειάζομαι απλά λίγο καθαρό αέρα". Και κατευθύνθηκε προς την πόρτα. Σιγά σιγά ξανάβρισκε το χρώμα του. Χαμογέλασε. "Όλα καλά…" ψιθύρισε ξανά.

Έκανε να ανοίξει την πόρτα. Δεν άνοιγε. Γύρισε και κοίταξε πίσω. Τα φώτα τρεμόπαιξαν. Μια λάμπα έσπασε.
"Δεν είναι δυνατόν…" είπε και γύρισε προς την πόρτα και την τράνταξε.
Δεν άνοιγε. Γύρισε ξανά και κοίταξε πίσω στο μαγαζί. Από τα μάτια και το στόμα κάποιων έτρεχε αίμα. Μερικοί είχαν κομμένα δάχτυλα ή χέρια.
"Δεν τελείωσε…" είπε ο Αντώνης κλαίγοντας…. Και ούρλιαξε…

ΤΕΛΟΣ

Toymaker's "Tales From the Other Side"
THE RAIN PLANET WEB RADIO
[ www.therainplanet.com ]

Σύντομα οι ιστορίες του Toymaker και ραδιοφωνικά...

Από Παρασκευή 18/11 και κάθε Παρασκευή στο "The Toymaker's Diary"
Toymaker's "PINOCCHIO" (η ιστορία θα ολοκληρωθεί σε 13 posts)
Nightmares and Fairytales

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΡΟΜΟΥ 2012

2011-09-28T08:34:00.006+03:00

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΡΟΜΟΥ 2012

Underworld 4: Awakening (3D)

Η Selene αντιμετωπίζει ξανά τους Lycans αλλά αυτή τη φορά έχει στο πλευρό της και την κόρη της. Η Kate Beckinsale επιστρέφει στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Ημερομηνία εξόδου στους κινηματογράφους της Αμερικής: 20/01

Ghostbusters 3

Οι S. Weaver, B. Murray και D. Aykroyd επιστρέφουν αν και η ιστορία θα επικεντρώνεται σε μια νέα ομάδα κυνηγών φαντασμάτων.

Άγνωστη ημερομηνία εξόδου.

The Cabin in the Woods (3D)

Πολύπαθη ταινία τρόμου με σημαντικά ονόματα να πρωταγωνιστούν. Η ταινία βρίσκεται σε αναμονή από το 2009! Παραγωγός εταιρεία ήταν η MGM. Αρχικά ανακοίνωσε την αναβολή της εξόδου της ταινίας για να προσαρμοστεί σε 3D. Ακολούθησε η χρεωκοπία της εταιρείας. Τελικά την αγόρασε η Lionsgate και θα βγει στους κινηματογράφους τον επόμενο χρόνο.

Ημερομηνία εξόδου στους κινηματογράφους της Αμερικής: 13/04

Resident Evil Retribution (3D)

Σε σκηνοθεσία Paul W. S. Anderson με τη Milla Jovovich να αντιμετωπίζει ορδές ζωντανών νεκρών για πέμπτη φορά και να φέρνει και άλλα χρήματα στα ταμεία.

Ημερομηνία εξόδου στους κινηματογράφους της Αμερικής: 14/09

The Woman in Black

Βικτωριανής εποχής ταινία τρόμου όπου νεαρός δικηγόρος (Daniel Radcliffe) επισκέπτεται απομονωμένο χωριό για να βρεθεί αντιμέτωπος με τον αληθινό τρόμο... Βασισμένη στο πολύ καλό βιβλίο της Susan Hill.

Ημερομηνία εξόδου στους κινηματογράφους της Αμερικής: 03/02

The Amityville Horror: The Lost Tapes

Ένα video με υλικό από το στοιχειωμένο σπίτι ανακαλύπτεται. Sequel στο remake του 2005.
Για το 2012 είναι προγραμματισμένο να βγει στους κινηματογράφους και το "Amityville: The Legacy 3D" που πρόκειται για reboot της κλασικής ταινίας τρόμου (Οκτώβριος 2012).

Ημερομηνία εξόδου στους κινηματογράφους της Αμερικής: 27/01

Prometheus (3D)

Prequel του Alien με τον R. Scott να επιστρέφει στη σκηνοθετική καρέκλα και τη C. Theron να πρωταγωνιστεί.

Ημερομηνία εξόδου στους κινηματογράφους της Αμερικής: 08/06

Dark Shadows

Ο T. Burton σκηνοθετεί τους J. Depp, J. E. Haley, M. Pfeiffer σε μια ιστορία τρόμου γύρω από ένα vampire, τον Barnabas... Ταινία βασισμένη σε τηλεοπτική σειρά. Σε μικρό ρόλο έκπληξη εμφανίζεται και ο Christopher Lee!

Ημερομηνία εξόδου στους κινηματογράφους της Αμερικής: 11/05

The Texas Chainsaw Massacre 3D

Ακόμα ένα reboot - sequel της κλασικής ταινίας τρόμου του 1974 του Hooper. Η ταινία είναι γυρισμένη εξολοκλήρου σε 3D.

Ημερομηνία εξόδου στους κινηματογράφους της Αμερικής: 05/10

The App Killer

Ένας δολοφόνος κατά συρροή προσελκύει τα θύματα του μέσω μιας εφαρμογής του κινητού. Όταν ένας εικοσάχρονος gay άντρας θα φλερτάρει με το δολοφόνο μέσω της εφαρμογής θα βρεθεί αντιμέτωπος με το χειρότερο του εφιάλτη!

Ημερομηνία εξόδου στους κινηματογράφους της Αμερικής: 23/11

Silent Hill Revelation 3D

Sequel της ταινίας του 2006, βασισμένο στο γνωστό video game.

Άγνωστη ημερομηνία εξόδου

The Raven

Από τις πλέον αναμενόμενες ταινίες τρόμου με θέμα τις τελευταίες μέρες ζωής του Edgar Allan Poe (τον υποδύεται ο J. Cusack) όπου ο ποιητής έρχεται αντιμέτωπος με ένα δολοφόνο κατά συρροή.

Ημερομηνία εξόδου στους κινηματογράφους της Αμερικής: 09/03

House at the End of the Street

Οικογένεια μετακομίζει δίπλα σε σπίτι με "δολοφονικό" παρελθόν.

Ημερομηνία εξόδου στους κινηματογράφους της Αμερικής: 20/04

Ghost Rider: Spirit of Vengeance

Sequel με τον Nicolas Cage να επιστρέφει ως Ghost Rider.

Ημερομηνία εξόδου στους κινηματογράφους της Αμερικής: 17/02

Suspiria

το trailer της κλασικής ταινίας του Dario Argento

Remake - ιεροσυλία της κλασικής ταινίας τρόμου του Dario Argento καταδικασμένο να αποτύχει πριν ακόμα προβληθεί και προσαρμοσμένο στις απαιτήσεις των νεαρών θεατών των multiplex.

Άγνωστη ημερομηνία εξόδου.

SEQUELS

Candyman 4

Ο λογοτεχνικός - κινηματογραφικός ήρωας του Clive Barker επιστρέφει. Ένας καθηγητής αποδεικνύεται ότι είναι απόγονος του Candyman.

Friday the 13th 2

Sequel στο remake του "Friday the 13th". Πιθανόν σε 3D.

Halloween 3D

Σκηνοθετεί ο Γάλλος Patrick Lussier.

Hostel 3

Αυτή τη φορά η ιστορία λαμβάνει χώρα στο Las Vegas. Ο Roth συμμετέχει μόνο στην παραγωγή. Η ταινία θα κυκλοφορήσει κατευθείαν σε DVD από τη Lionsgate.

Ακόμα: Hatchet 3, Ring 3D, Sadako 3D (Ιαπωνία), Scary Movie 5, Stigmata 2, The Collection (sequel στο "The Collector"), The Last Exorcism 2, Wolf Creek 2 (Αυστραλία), [REC] Apocalypse (Ισπανία)

REMAKES

Apartment 1303 3D

Η διεστραμμένη σχέση ανάμεσα σε μια μητέρα και κόρη. Πρωταγωνιστεί η Rebecca De Mornay.

Battle Royal

Αμερικανικό remake της γνωστής Ιαπωνικής ταινίας.

Carrie

Remake της εξαιρετικής ταινίας του De Palma η οποία με τη σειρά της είχε βασιστεί στο γνωστό βιβλίο του S. King.

Ακόμα: Child's Play, Frankenstein (σε σκηνοθεσία Guillermo del Toro), Hellraiser (σε σκηνοθεσία Patrick Lussier), It (από το βιβλίο του S. King), Rosemary's Baby, The Birds (σε σκηνοθεσία του Έλληνα Ν. Ηλιάδη), The Crow, The Evil Dead

Ακολουθεί στο "The Toymaker's Diary":
"ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΗ" (ΝΕΑ ΙΣΤΟΡΙΑ)
η κραυγή της θα ξυπνήσει τους νεκρούς

NIGHTMARES AND FAIRYTALES: MALEFICENT (ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΚΑΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ POST)

2011-09-18T18:47:00.010+03:00

Για το πρώτο post δείτε εδώ

Μια μέρα, η Maleficent κρυφάκουσε τους υπηρέτες που συζητούσαν. Ήταν μαζεμένοι στην κουζίνα για το γεύμα τους. Η Maleficent, που έτυχε να περνάει απέξω, άκουσε το όνομά της. Στάθηκε πίσω από τη μισάνοιχτη πόρτα και τους άκουσε να μιλούν. Και έμαθε αυτό που όλοι ήξεραν…

Έμαθε το μυστικό που φύλαγε ο πατέρας της από εκείνη…

Η Maleficent ήταν παιδί της αδερφής της.

Το λόγο είχε πάρει η γηραιότερη του υπηρετικού προσωπικού. Η νταντά της Maleficent, η οποία ήταν και νταντά της μητέρας της και στην υπηρεσία της οικογένειας του Berhtram από μικρό κορίτσι. Τώρα ήταν μια εύσωμη γυναίκα με χέρια γεμάτα ρόζους και με πρόσωπο καταπονημένο από τα χρόνια και την κόπωση.

"Ο αφέντης Berhtram για πολλά χρόνια υπηρέτησε το σταυρό και την Αγία Έδρα. Ήταν ευγενής και γενναίος άντρας. Όλα άλλαξαν όμως αμέσως μετά το θάνατο της πρώτης γυναίκας του.
Η κόρη που είχε αποκτήσει του έφερνε λύπη περισσότερο παρά χαρά.
Απομονώθηκε... εγκατέλειψε το σταυρό... ήθελε πίσω τη γυναίκα του. Και στράφηκε σε σκοτεινές δυνάμεις...

Εν τω μεταξύ η κόρη του έγινε μια νεαρή όμορφη κοπέλα, η οποία σπάνια έβλεπε τον πατέρα της.

Ένα βράδυ μας έδιωξε όλους από την έπαυλη..."

Το ρυτιδωμένο πρόσωπό της συσπάστηκε και σκοτείνιασε... Πήρε μια βαθιά ανάσα και συνέχισε...

"Όταν επιστρέψαμε, δεν επέτρεψε σε κανέναν από το υπηρετικό προσωπικό να εισέλθει στην έπαυλη. Τους έδιωξε όλους εκτός από εμένα. Μετά προσέλαβε εσάς. Αναζήτησα τη νεαρή κόρη αλλά μου είπε ότι την είχε στείλει σε ένα μοναστήρι. Η κόρη δεν επέστρεψε ποτέ αλλά εννέα μήνες μετά ο κύριος εμφανίστηκε με τη Maleficent στα χέρια, όπως όλοι θυμάστε...
Όσο μεγάλωνε θύμιζε τόσο την πρώτη του γυναίκα... Η Maleficent είναι παιδί δικό του και της κόρης του... Η Maleficent είναι παιδί της αδερφής της... Όμως..."

Οι υπηρέτες άκουγαν έκπληκτοι τα λόγια της γριάς η οποία δίστασε για λίγο και συμπλήρωσε...

"Μέσα της φωλιάζει το κακό... Πρόκειται για ένα παιδί ανίερης γέννας..."

Ένα τρίξιμο ακούστηκε στην πόρτα.
Ένας υπηρέτης κατευθύνθηκε προς τα εκεί. Δεν ήταν κανείς.

Η Maleficent ανέβηκε τη δρύινη σκάλα που οδηγούσε στο δεύτερο όροφο της έπαυλης. Κατευθύνθηκε στο ιδιαίτερο διαμέρισμά της. Μπήκε. Στάθηκε ακίνητη και κοιτάχτηκε στον ξυλόγλυπτο καθρέφτη απέναντι από το κρεβάτι της. Έβγαλε τα ρούχα της. Φόρεσε ένα μαύρο δαντελένιο φόρεμα. Μάζεψε τα μακριά μαύρα μαλλιά της σε κότσο και τα συγκράτησε με μια καρφίτσα στολισμένη με πολύτιμους λίθους.

Βγήκε στο μακρύ διάδρομο. Δεξιά και αριστερά τα κεριά τρεμόπαιζαν, φωτίζοντας τα πρόσωπα από τα πορτρέτα των προγόνων της κατά μήκος του διαδρόμου. Ανάμεσα σε άλλα το πορτρέτο ενός πολεμιστή, ενός επισκόπου και του ίδιου του Berhtram.

Σταμάτησε να περπατάει έξω από το δωμάτιο που ήταν κοντά στη σκάλα. Το υπνοδωμάτιο του πατέρα της. Άνοιξε την πόρτα. Ο Berhtram ήταν ξύπνιος. Στεκόταν λίγο πιο πέρα από το τοξωτό παράθυρο.
"Ήξερα πως θα ερχόταν αυτή η στιγμή..." ψιθύρισε και γύρισε να κοιτάξει την κόρη του.
Η Maleficent δεν αντέδρασε, απλά τον κοίταξε... και το βλέμμα της έφτασε στα κατάβαθα της ψυχής του λέγοντάς του πως ξέρει...

Ένας δυνατός αέρας ξεκίνησε ξαφνικά.

Τώρα μια αόρατη δύναμη οδηγούσε τον Berhtram πιο κοντά στο παράθυρο. Η ίδια αόρατη δύναμη τον ανάγκασε να σκαρφαλώσει στο περβάζι και μετά να γκρεμιστεί στο κενό.
Η Maleficent πλησίασε το παράθυρο και κοίταξε κάτω... Το σώμα του πατέρα της είχε καρφωθεί στις οξύληκτες κορυφές του μεταλλικού φράκτη που περιέβαλλε την έπαυλη. Το στομάχι του είχε ανοίξει σχεδόν στα δύο με τα έντερα να διακοσμούν σαν κορδέλα τις σιδεριές στο σημείο εκείνο.

Η Maleficent κατέβηκε την ξύλινη σκάλα. Πήγε στα δωμάτια των υπηρετών, οι οποίοι κοιμόντουσαν και τα κλείδωσε από έξω. Βγήκε από την έπαυλη. Η μορφή της χανόταν στο σκοτάδι. Προχώρησε αρκετά βήματα και η έπαυλη τυλίχθηκε στις φλόγες φωτίζοντας τη νύχτα. Σε λίγο τη νυχτερινή σιωπή έσπασαν οι κραυγές των υπηρετών που, παγιδευμένοι, καίγονταν ζωντανοί. Δε γύρισε να κοιτάξει, αλλά κατευθύνθηκε προς το κέντρο του Regensburg.

Όταν έφτασε, το σκοτάδι μόλις είχε αρχίσει να υποχωρεί. Στα σπίτια έβλεπε κανείς κεριά και φωτιές στα τζάκια να ανάβουν. Οι κάτοικοι ξυπνούσαν άλλοι για να πάνε στα χωράφια και άλλοι για να ασχοληθούν με τις κτηνοτροφικές τους εργασίες.
Κανείς δεν αντιλήφθηκε τη μαυροντυμένη γυναίκα που περπατούσε στα πλακόστρωτα δρομάκια του χωριού.

Ξαφνικά τα ζώα στους στάβλους και τις αυλές άρχισαν να βγάζουν κραυγές... βρέθηκαν όλα σε κατάσταση πανικού. Και μετά άρχισαν να πέφτουν το ένα μετά το άλλο νεκρά. Οι κάτοικοι ακούγοντας τις κραυγές των ζώων πετάχτηκαν έξω από τα σπίτια τους. Και την είδαν...

Εκείνη ύψωσε τα χέρια της σαν σε στάση δέησης και άγριες τριανταφυλλιές φύτρωσαν στο έδαφος γεμάτες αγκάθια και μαύρα άνθη. Άρχισαν να τυλίγουν όλα τα κτίρια του Regensburg.

Ο ιερέας του Regensburg που είχε βγει και εκείνος από το σπίτι του έτρεξε στον καθεδρικό ναό του Αγίου Πέτρου και άρχισε να χτυπάει την καμπάνα προκειμένου οι κάτοικοι να συγκεντρωθούν εκεί.

Έτρεχαν όλοι πανικόβλητοι, τρομαγμένοι, φοβισμένοι... Όρμησαν στο εσωτερικό του ναού την ώρα που άγριες με μαύρα άνθη τριανταφυλλιές τύλιγαν τους τοίχους του και έκλεισαν τη δίφυλλη πύλη.

Η Maleficent έφτασε και στάθηκε έξω από την πόρτα.

Με μια κίνηση του χεριού της η πόρτα άνοιξε.
Με αργά σχεδόν τελετουργικά βήματα ντυμένη με το μαύρο δαντελένιο φόρεμα της μπήκε στο ναό. Οι κάτοικοι έστεκαν σιωπηλοί μην ξέροντας πώς να αντιδράσουν. Τότε ένας χωρικός που κρατούσε μια τσουγκράνα όρμησε εναντίον της. Η τσουγκράνα έφυγε από τα χέρια του και καρφώθηκε στο κεφάλι του με δύο από τα δόντια της να έχουν διαπεράσει τα μάτια του.

Ο ιερέας γονάτισε μπροστά στην Αγία Τράπεζα και άρχισε να προσεύχεται. Οι πέτρες του ναού ράγισαν και από μέσα βγήκαν άγριες τριανταφυλλιές. Τα κεριά τρεμόπαιξαν...
Και στη συνέχεια, με έναν εκκωφαντικό θόρυβο, τα βιτρό στα παράθυρα έσπασαν.

Τα κλαδιά από τις τριανταφυλλιές άρχισαν να τυλίγουν τους κατοίκους. Τα αγκάθια εισχωρούσαν στο σώμα τους, τα κλαδιά στη σάρκα τους κόβοντας τα μέλη τους. Χέρια, πόδια, κεφάλια που ανήκαν σε διαφορετικούς ανθρώπους διασκορπίζονταν στο ναό.

Και ο ναός φωτίστηκε καθώς τα κεριά έφυγαν από τα μεταλλικά κηροπήγιά τους και τύλιξαν στις φλόγες τα ξύλινα στασίδια.

Απεγνωσμένα πρόσωπα, κραυγές, θάνατος...

Όταν το μακελειό ολοκληρώθηκε, οι άγριες τριανταφυλλιές άρχισαν να μαραίνονται έως ότου έγιναν στάχτη που την πήρε ο αέρας. Σαν να μην υπήρξαν ποτέ...

Γερμανία, Regensburg

Στη θέση που προηγουμένως στεκόταν ο καθεδρικός ναός του Regensburg, τώρα μπορούσε κάποιος να δει μόνο ερείπια. Ο καπνός και η στάχτη που αναδύονταν στον αέρα, σε συνδυασμό με την πρωινή υγρασία, κάλυπταν ακόμη το μέγεθος της καταστροφής.

Ο καθεδρικός του Αγίου Πέτρου, με τις οξυκόρυφες απολήξεις που νόμιζες ότι άγγιζαν τον ουρανό και τους εντυπωσιακούς δαίμονες-υδρορροές, δέσποζε στη μέση του χωριού, όπου τώρα κυριαρχούσε η σιωπή. Τα σπίτια ήταν άδεια, στους στάβλους και τις αυλές όλα τα ζώα κείτονταν στο έδαφος, με τα πρώτα σημάδια της αποσύνθεσης να κάνουν την εμφάνισή τους. Κανένα σημάδι ανθρώπινης παρουσίας.

Όταν η υγρασία καταλάγιασε, και μαζί της περιορίστηκαν ο καπνός και η στάχτη, ένα μακάβριο θέαμα αποκαλύφθηκε. Όλοι οι κάτοικοι του χωριού, που είχαν συγκεντρωθεί το προηγούμενο βράδυ στο ναό, ήταν νεκροί. Μυρωδιά καμένης σάρκας και ανθρώπινου λίπους διαχεόταν στην ατμόσφαιρα. Πτώματα διαμελισμένα, άλλα χωρίς χέρια ή πόδια και άλλα χωρίς κεφάλι. Στο ιερό του ναού, ή μάλλον σε ό,τι είχε απομείνει από αυτό, έστεκε όρθιος ένας μεγάλος αναποδογυρισμένος σταυρός και με τον ιερέα, ντυμένο με τα άμφιά του, καρφωμένο πάνω του σαν άλλος Εσταυρωμένος.

Στη μέση του ναού, πάνω σε μια λίμνη αίματος, με το μαύρο δαντελένιο φόρεμά της λερωμένο με κόκκινες κηλίδες, στεκόταν εκείνη… Έβγαλε την καρφίτσα που συγκρατούσε τα μακριά μαύρα μαλλιά της και τα άφησε να πέσουν στην πλάτη της. Προσπέρασε τα ερείπια και κατευθύνθηκε προς το σημείο που βρισκόταν κάποτε η είσοδος του ναού.

Φτάνοντας στην είσοδο, κοντοστάθηκε. Μπροστά στα πόδια της υπήρχε το κομμένο κεφάλι ενός κοριτσιού, με τις ξανθές μπούκλες του να έχουν βαφτεί κόκκινες από το αίμα. Εκείνη άρπαξε το κεφάλι από τα μαλλιά και το σήκωσε… Τα μάτια του αποκεφαλισμένου κοριτσιού ήταν ακόμη ορθάνοιχτα. Έμοιαζαν να την κοιτάνε. Πέταξε το κεφάλι προς τα πίσω της και βγήκε στο πλακόστρωτο του ερειπωμένου χωριού. Προσπέρασε τα άδεια σπίτια, έφτασε στα σύνορα με το πυκνοφυτεμένο πευκόδασος και χάθηκε μέσα σε αυτό…

Δεν υπήρχε κανένας μάρτυρας. Δεν είχε μείνει κανείς ζωντανός για να διηγηθεί την ιστορία της…

Maleficent

ΤΕΛΟΣ

Ακολουθεί στο "The Toymaker's Diary": TRAPPED REBOOT

Ακολουθήστε το συγγραφέα στο Twitter
Ακολουθήστε το συγγραφέα στο Facebook
Η επίσημη σελίδα του Toymaker στο Facebook

ΤΕΣΣΕΡΑ ΧΡΟΝΙΑ "THE TOYMAKER'S DIARY"

2011-09-18T18:25:00.010+03:00

ΤΕΣΣΕΡΑ ΧΡΟΝΙΑ "THE TOYMAKER'S DIARY"

Τέσσερα χρόνια πριν ο παιχνιδοποιός άνοιξε το εργοστάσιο των εφιαλτών του για πρώτη φορά στο αναγνωστικό κοινό και παρουσίασε τα τέρατα του... Εδώ και τέσσερα χρόνια αγκαλιάζετε τις ιστορίες μου και δίνεται πνοή ζωής στον Toymaker... Γιατί ο Toymaker χρωστάει την ύπαρξη του σε εσάς...

Έχω δεχτεί επανειλημμένα κατηγορίες για την ψυχαγωγική γραφή μου και για την επιμονή αν όχι εμμονή μου να υποστηρίζω ένα λογοτεχνικό είδος που δυστυχώς κάποιοι "σπουδαίοι" συγγραφείς εξακολουθούν να θεωρούν υποδεέστερο. Αυτοί οι "σπουδαίοι" συγγραφείς ποτέ δεν μπορούν να καταλάβουν ότι περισσότερα αλμυρά φιστίκια καταναλώνονται στον κόσμο παρά χαβιάρι! Παραφράζοντας μια φράση του S. King αυτό που επιδίωκα και επιδιώκω είναι να συγκινηθείτε, να γελάσετε, να τρομάξετε, να ταυτιστείτε με τους χαρακτήρες... Αν θέλει κάποιος να μορφωθεί ας πάει στο πανεπιστήμιο...

Και χάρη στη δική σας υποστήριξη και αγάπη συνεχίζω να γράφω... Θα ήθελα να μπορούσα να πω ένα ευχαριστώ στον καθένα σας προσωπικά αλλά αυτό είναι αδύνατο...

Τέσσερα χρόνια...

Τέσσερα χρόνια μαγικά... Τέσσερα χρόνια μαζί... Αυτή η ιστορία δεν είναι δική μου... είναι δική μας...

Ο Toymaker είναι εσείς... Πάντα εσείς...

Σας ευχαριστώ!

Toymaker

Και τα καλύτερα έρχονται...

NEA ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΓΙΑ ΤΟ TOYMAKER'S DIARY!

ΥΠΟΨΗΦΙΟ ΓΙΑ ΤΕΤΑΡΤΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΑ W3 AWARDS!

Το Toymaker's Diary είναι υποψήφιο για ακόμη μια χρονιά στα W3 Awards στις κατηγορίες:

Best Blog - Cultural (Worldwide Achievement)
Best Visual Appeal (Worldwide Achievement)
Best Writing (Worldwide Achievement)
Best Home Page (Worldwide Achievement)

Σε επιστολή των διοργανωτών γίνεται λόγος για "great work"!

Τα βραβεία υποστηρίζονται από την International Academy of the Visual Arts.

ΤΕΣΣΕΡΑ ΧΡΟΝΙΑ "THE TOYMAKER'S DIARY"
ΜΕΓΑΛΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ

ΣΤΕΙΛΤΕ ΜΕ MAIL ΤΗ ΛΕΞΗ "TOYMAKER" ΚΑΙ ΚΕΡΔΙΣΤΕ 10 ΣΥΛΛΕΚΤΙΚΑ DVD!

Ακολουθήστε το συγγραφέα στο Twitter
Ακολουθήστε το συγγραφέα στο Facebook
Η επίσημη σελίδα του Toymaker στο Facebook

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: MICHAEL MYERS

2011-07-25T14:00:00.009+03:00

ΑΦΙΕΡΩΜΑ
MICHAEL MYERS

Ταυτότητα: Δολοφόνος κατά συρροή
Τόπος Καταγωγής: Haddonfield, Illinois
Αδέρφια: Judith Myers και Laurie Strode Myers
Χαρακτηριστικό όπλο: Μαχαίρι κουζίνας
Κινηματογραφικοί δημιουργοί: John Carpenter και Debra Hill

Ο Michael Myers είναι ο βασικός πρωταγωνιστής - δολοφόνος κατά συρροή της σειράς ταινιών "Halloween" με εξαίρεση το "Halloween III: Season of the Witch" (1982).

Ο Michael Myers μεγάλωσε στο Haddonfield του Illinois. Στην ηλικία των 6 (στην πρωτότυπη κλασική ταινία) δολοφόνησε τη μεγαλύτερη αδελφή του Judith τη νύχτα του Halloween. Ο λόγος που τη σκότωσε και ο λόγος που άφησε ζωντανή τη μικρή του αδερφή Laurie Myers δεν έγιναν ποτέ γνωστοί. Νοσηλεύτηκε στην Ψυχιατρική Κλινική Smith's Grove -τον παρακολουθούσε ο γιατρός Sam Loomis- απ' όπου δραπέτευσε στις 30 Οκτώβρη και σε ηλικία 21 ετών για να επιστρέψει στο Haddonfield. Εκεί θα αρχίσει να καταδιώκει την αδερφή του Laurie Strode (η οποία υιοθετήθηκε και ξέχασε το βίαιο παρελθόν της πραγματικής οικογένειας της).

Το γιατρό του Michael, Samuel James Loomis,
ερμήνευσε μοναδικά ο Donald Pleasence!

"Γνώρισα αυτό το εξάχρονο παιδί με το κενό, χλωμό, δίχως έκφραση πρόσωπο και τα πιο σκοτεινά μάτια, τα μάτια του διαβόλου [...] Συνειδητοποίησα πως πίσω από τα μάτια του αγοριού κατοικούσε το αληθινό κακό."

Ο γιατρός Loomis για τον Michael Myers!

ΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ

Halloween (1978)

Τη νύχτα που επέστρεψε σπίτι...

Σκηνοθεσία: John Carpenter
Σενάριο: John Carpenter, Debra Hill
Πρωταγωνιστούν: Donald Pleasence, Jamie Lee Curtis και Tony Moran
Κέρδη στο Box Office: $60.000.000 (ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ)

Πρώτη κινηματογραφική εμφάνιση για την Jamie Lee Curtis (υποδύεται την αδερφή του Michael, Laurie Strode Myers) η οποία μετά την ταινία θα ανακηρυχτεί σε "βασίλισσα της κραυγής". Για τη συμμετοχή της στην ταινία πληρώθηκε με μόλις $8.000.
Στην Ελλάδα η ταινία προβλήθηκε με τον τίτλο "Η Νύχτα με τις Μάσκες"!

Την εξαιρετική μουσική της ταινίας συνέθεσε ο σκηνοθέτης της John Carpenter!

Halloween II (1981)

Σκηνοθεσία: Rick Rosenthal
Σενάριο: John Carpenter, Debra Hill
Πρωταγωνιστούν: Jamie Lee Curtis, Donald Pleasence και Charles Cyphers
Κέρδη στο Box Office: $25.533.818 (ΗΠΑ)

Η ταινία συνεχίζεται ακριβώς από το σημείο που τελείωσε η πρώτη και στο μεγαλύτερο μέρος της τα διάφορα γεγονότα εξελίσσονται σε ένα νοσοκομείο.

Αφού σκόρπισε το θάνατο τη νύχτα των Αγίων Πάντων, ο Michael Myers τραυματίζεται σοβαρά με πέντε σφαίρες στο στήθος κι εξαφανίζεται. Η Laurie Strode βρίσκεται στο νοσοκομείο, όταν ο Michael επανεμφανίζεται και συνεχίζει τις δολοφονίες μέχρι να την εντοπίσει.

Halloween 4: The Return of Michael Myers (1988)

Ο τρόμος επέστρεψε στο Haddonfield...

Σκηνοθεσία: Dwight H. Little
Σενάριο: Danny Lipsius και Larry Rattner
Πρωταγωνιστούν: Donald Pleasence, Ellie Cornell και Danielle Harris
Κέρδη στο Box Office: $17.768.757 (ΗΠΑ)

Ο Michael επιστρέφει και αυτή τη φορά έχει ως στόχο την κόρη της νεκρής πλέον αδελφής του.

Halloween 5: The Revenge of Michael Myers (1989)

Σκηνοθεσία: Dominique Othenin-Girard
Σενάριο: John Carpenter, Debra Hill και τρεις ακόμη...
Πρωταγωνιστούν: Donald Pleasence, Danielle Harris και Ellie Cornell
Κέρδη στο Box Office: $11.642.254 (ΗΠΑ)

Ένα χρόνο μετά τα γεγονότα του "Halloween 4" ο Michael καταφέρνει να επιβιώσει και στις 31 Οκτωβρίου επιστρέφει με σκοπό να εκδικηθεί.

Halloween: The Curse of Michael Myers (1995)

Σκηνοθεσία: Joe Chappelle
Σενάριο: Debra Hill, John Carpenter
Πρωταγωνιστούν: Donald Pleasence, Paul Rudd και Marianne Hagan
Κέρδη στο Box Office: $15.116.634 (ΗΠΑ)

Halloween H20: 20 Years Later (1998)

Σκηνοθεσία: Steve Miner
Σενάριο: Debra Hill, John Carpenter
Πρωταγωνιστούν: Jamie Lee Curtis, Josh Hartnett και Adam Arkin
Κέρδη στο Box Office: $55.041.738 (ΗΠΑ)

Η Jamie Lee Curtis νεκρανασταίνεται και ο Michael ακόμα μια φορά κυνηγάει να τη σκοτώσει. Η ταινία γυρίστηκε με αφορμή την επέτειο των 20 χρόνων από την έξοδο της κλασικής πρωτότυπης ταινίας στους κινηματογράφους. Αποτέλεσε αναπάντεχη καλλιτεχνική και εισπρακτική επιτυχία. Υποτίθεται ότι θα ήταν η τελευταία ταινία της σειράς.

Η Laurie Strode είναι πλέον διευθύντρια σε ένα ιδιωτικό σχολείο, στο οποίο φοιτά και ο γιος της. Είκοσι χρόνια μετά την τραγική επέτειο, η Laurie αρχίζει να βλέπει εφιάλτες με τον σατανικό αδερφό της, ο οποίος δε θα αργήσει να εμφανιστεί στη γιορτή του σχολείου που θα γίνει με αφορμή το Halloween.

Halloween: Resurrection (2002)

Σκηνοθεσία: Rick Rosenthal
Σενάριο: Debra Hill, John Carpenter και τρεις ακόμη...
Πρωταγωνιστούν: Jamie Lee Curtis, Busta Rhymes και Brad Loree
Κέρδη στο Box Office: $37.664.855 (ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ)

Ο Michael πρωταγωνιστής σε reality. Ο μόνος λόγος που αξίζει για να δει κάποιος την ταινία είναι η μικρή συμμετοχή της Curtis στην αρχή της ταινίας όπου -spoiler!- δολοφονείται από τον αδερφό της και αποχαιρετάει με αυτό τον τρόπο το franchise τρόμου που την έκανε γνωστή.

Έξι μαθητές κερδίζουν σε έναν διαγωνισμό το έπαθλο να περάσουν ένα βράδυ στο σπίτι του Michael Myers, ενώ κάμερες θα μεταδίδουν τη βραδιά μέσω του διαδικτύου. Αλλά τα πράγματα δεν θα είναι τόσο διασκεδαστικά όσο φαντάζονται καθώς ο Michael επιστρέφει και οι μαθητές θα πρέπει να βρουν τρόπο να φύγουν από το σπίτι ζωντανοί.

ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ

Halloween: 25 Years of Terror (2006)

Σκηνοθεσία: Stefan Hutchinson
Σενάριο: Stefan Hutchinson , Anthony Masi
Συμμετέχουν: Moustapha Akkad, Ana Alicia και Brian Andrews

Ο Moustapha Akkad υπήρξε παραγωγός όλων των ταινιών "Halloween"!

REMAKES

Halloween (2007)

Σκηνοθεσία: Rob Zombie
Σενάριο: Rob Zombie, John Carpenter
Πρωταγωνιστούν: Scout Taylor-Compton, Malcolm McDowell και Tyler Mane
Κέρδη στο Box Office: $80.253.908 (ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ)

Ήμι-αποτυχημένο καλλιτεχνικά remake που όμως θριάμβευσε στα ταμεία. Συμπαθητική η προσπάθεια το R. Zombie να "σκαλίσει" την παιδική ηλικία του Michael αλλά όχι αρκετή.

Halloween II (2009)

Σκηνοθεσία: Rob Zombie
Σενάριο: Rob Zombie
Πρωταγωνιστούν: Scout Taylor-Compton, Tyler Mane και Malcolm McDowell
Κέρδη στο Box Office: $33.335.670 (ΗΠΑ)

Κανιβαλισμός πάνω στην κλασική ταινία του Carpenter...

Δεν είναι remake του αυθεντικού "Halloween 2", αλλά παίρνει τα γεγονότα από εκεί που τα αφήνει η πρώτη ταινία του R. Zombie. Όμως, στην πρώτη σκηνή υπάρχει αναφορά στο αυθεντική ταινία.

HALLOWEEN 3D

2012...

NIGHTMARES AND FAIRYTALES: MALEFICENT (ΝΕΑ ΙΣΤΟΡΙΑ - ΤΟ ΠΡΩΤΟ POST)

2011-06-23T22:55:00.004+03:00

Μεσαίωνας

Γερμανία, Regensburg

Δεν υπήρχε κανένας μάρτυρας. Δεν είχε μείνει κανείς ζωντανός για να διηγηθεί την ιστορία της…

Maleficent

Αρκετά χρόνια πριν…

Γερμανία, Regensburg

Μοναστήρι Αγίου Ιακώβου

Κραυγές πόνου αντηχούσαν σε ολόκληρο το μοναστήρι. Η ηγουμένη Adaleiz άνοιξε την πόρτα του κελιού απ’ όπου ακούγονταν οι κραυγές. Μια νεαρή μοναχή στεκόταν απέξω. «Έλα μέσα» της είπε. «Χρειαζόμαστε βοήθεια…»

Το εσωτερικό του κελιού φωτιζόταν από κεριά. Σε μια ξύλινη κλίνη, μια νεαρή κοπέλα προσπαθούσε να φέρει στον κόσμο το πρώτο της παιδί. Το πρόσωπό της ήταν λευκό∙ η ίδια, εξασθενημένη. «Σπρώξε λίγο ακόμη, καλή μου. Κοντεύουμε…» είπε η ηγουμένη και έκανε νόημα στη μοναχή που μπήκε μαζί της να κρατήσει τα χέρια της κοπέλας. Και η έγκυος έσπρωξε με όση δύναμη της απέμεινε. Αίμα έτρεξε ανάμεσα από τα σκέλια της και το κεφάλι ενός μωρού έκανε την εμφάνισή του. «Άλλη μία φορά…» είπε η ηγουμένη. Και μια τελευταία κραυγή βγήκε από το στόμα της κοπέλας.

Η ηγουμένη κρατούσε στα χέρια της ένα κοριτσάκι. Το μωρό δεν έκλαψε καθόλου. Πλησίασε στην ξύλινη λεκάνη με καθαρό νερό που βρισκόταν σ’ ένα τραπεζάκι δίπλα στην κλίνη. Έπλυνε το βρέφος και το τύλιξε με μια καθαρή πετσέτα. ’Έπειτα το έδωσε στη μητέρα να το κρατήσει.

Στο πρόσωπο της νεαρής μητέρας σχηματίστηκε μια έκφραση απέχθειας. Η ηγουμένη και η μοναχή δεν αντιλήφθηκαν πως τα χέρια της μητέρας είχαν τυλιχθεί γύρω από το λαιμό του βρέφους και ετοιμάζονταν να το πνίξουν. Κατάφεραν να της το αρπάξουν την τελευταία στιγμή.

«Πρέπει να πεθάνει!» είπε με όση δύναμη της είχε απομείνει.

«Μα, είναι πλάσμα του Θεού» απάντησε η ηγουμένη.

Στο πρόσωπο της μάνας σχηματίστηκε μια έκφραση τρόμου. Και με τα μάτια της ανοιχτά να κοιτάνε το κενό, άφησε την τελευταία της πνοή. Οι φλόγες των κεριών τρεμόπαιξαν…

Η ηγουμένη πήρε το βρέφος και βγήκε από το κελί. Η μοναχή την ακολούθησε.

Μια άλλη μοναχή εμφανίστηκε από το βάθος του πέτρινου διαδρόμου. «Ηγουμένη, έχει έρθει ο πατέρας…»

Ο μεσήλικας πατέρας, ο Berhtram II, ήταν ένας μεγαλογαιοκτήμονας της περιοχής. Είχε αποκομίσει πολλά κέρδη από τις Σταυροφορίες στις οποίες συμμετείχε στο παρελθόν. Είχε χάσει την πρώτη του γυναίκα πάνω στη γέννα… και τώρα έχανε κι αυτή.

Όταν η δεύτερη σύντροφός του έμεινε έγκυος την έκλεισε στο μοναστήρι. Δεν ήθελε να μάθει κανείς τίποτα. Ήδη στο χωριό τα σχόλια δεν είχαν κοπάσει για το θάνατο της πρώτης γυναίκας του. Φρόντισε, μάλιστα, να κλείσει τα στόματα των μοναχών με μια μεγάλη δωρεά.

Η ηγουμένη παρέδωσε το βρέφος στον πατέρα. «Είναι πανέμορφη…» του είπε. Εκείνος δε μίλησε. Πήρε το βρέφος και έφυγε από το μοναστήρι. Το κελί που γεννήθηκε το βρέφος σφραγίστηκε για να μην ξανανοίξει ποτέ. Η μητέρα θάφτηκε στο προαύλιο του μοναστηριού χωρίς κανένα σημάδι που να προδίδει τον τάφο της.

Είχε περάσει σχεδόν ένας χρόνος…

… όταν ο πατέρας εμφανίστηκε στο μοναστήρι με τη μικρή στα χέρια του. Ήθελε να τη βαφτίσει. Όλα ήταν έτοιμα. Αλλά μόλις το αγιασμένο νερό άγγιξε το μωρό, εκείνο έβαλε τα κλάματα. Ήταν η πρώτη φορά που άκουσε κάποιος τη Maleficent –γιατί αυτό το όνομα θα της έδιναν– να κλαίει· θα ήταν και η τελευταία.

Το κλάμα ήταν τόσο δυνατό, που ο ιερέας παρέδωσε με βιασύνη το μωρό στον πατέρα. Οι μοναχές σταυροκοπήθηκαν. Η τελετή δεν ολοκληρώθηκε. «Πάρτε το μωρό και φύγετε. Η γέννησή της ήταν προσβολή για το Θεό. Πώς περιμένατε να τη δεχτεί στην αγκαλιά του;» είπε οργισμένος ο ιερέας.

Ο πατέρας πήρε το μωρό κι έφυγε…

Το ίδιο βράδυ, το μοναστήρι τυλίχτηκε στις φλόγες. Ο ιερέας που αποπειράθηκε να βαφτίσει τη Maleficent, η ηγουμένη και η μοναχή που την ξεγέννησαν, βρήκαν φρικτό θάνατο.

Τα χρόνια περνούσαν…

Η Maleficent ζούσε απομονωμένη μαζί με τον πατέρα της στο κάστρο τους, που βρισκόταν έξω από το χωριό. Όσο η κοπέλα μεγάλωνε γινόταν όλο και πιο όμορφη. Η επιδερμίδα της έμοιαζε σχεδόν διάφανη. Τα μακριά μαύρα μαλλιά της έπεφταν στους ώμους και την πλάτη της. Τα χείλη της ήταν κόκκινα σαν το αίμα που αναβλύζει από μια ανοιχτή πληγή. Και τα μάτια της ήταν τα πιο εκφραστικά που είχε δει ποτέ κανείς. Θα έλεγε κάποιος πως μόνο με ένα της βλέμμα θα μπορούσε να ελέγξει τον οποιονδήποτε. Αλλά όλοι τη φοβόντουσαν… Οι υπηρέτες, οι εργάτες στα χωράφια, οι κάτοικοι του χωριού… Στα μαύρα μάτια της έβλεπαν μόνο το κακό…

Έμαθε το μυστικό που φύλαγε ο πατέρας της από εκείνη…

Η Maleficent ήταν παιδί της αδερφής της.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

(η ιστορία θα ολοκληρωθεί σε δύο posts)

ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΚΑΚΟ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΠΟΤΕ

2011-05-29T20:54:00.006+03:00

το αληθινό κακό δεν πεθαίνει ποτέ

Η βασιλεία του τρόμου μου ήταν θρυλική… Δεκάδες θύματα –άνδρες, γυναίκες, παιδιά– έπεφταν νεκρά από εμένα και τα τέρατά μου με τον πιο ακραίο και επώδυνο τρόπο. Τα «Χρονικά του Αίματος» καταγράφηκαν σε έναν τόμο –που βρισκόταν πάντα στο γραφείο μου– για να θυμούνται όλοι, για να μην ξεχάσει ποτέ κανείς… και μέρα με τη μέρα ο τόμος γινόταν όλο και πιο ογκώδης και νέες σελίδες προστίθονταν. Μόνο που κάποια στιγμή όλα αυτά άλλαξαν...

Στο Βασίλειο των Εφιαλτών…

… εδώ και καιρό ακουγόταν ένας διαρκής θρήνος. Οι πύλες στο Εργοστάσιο των Εφιαλτών, που θύμιζε μεσαιωνικό πύργο, παρέμεναν ερμητικά κλειστές από τότε που βρέθηκε μπροστά τους διαμελισμένο το σώμα του παιχνιδοποιού. Χέρια και πόδια ξεριζωμένα, το στήθος ανοιγμένο στα δύο και το κεφάλι καρφωμένο στο μεσαίο μεταλλικό οξυκόρυφο στέλεχος της πύλης.

Για αρκετές νύχτες –η μέρα δεν υφίσταται στο Βασίλειο των Εφιαλτών– τα τέρατα και οι δαίμονες που κατά καιρούς είχε δημιουργήσει ο παιχνιδοποιός έστεκαν βουβά μπροστά στις πύλες να κοιτάνε το διαμελισμένο σώμα.

Μόνο όταν τα άψυχα μέλη άρχισαν να αποσυντίθεται και να γίνονται τροφή σε κάθε λογής έντομο οι τρεις Κυρές –η Κυρά των Δοντιών, η Κυρά των Δακρύων και η Κυρία με τα Λευκά– τα τύλιξαν σε μαύρα υφάσματα και χάθηκαν στα πιο απόμερα υπόγεια δωμάτια του εργοστασίου.

Τα τέρατα και οι δαίμονες κρύφτηκαν στο σκοτάδι και το μόνο που άκουγε κανείς ήταν ο θρήνος τους.

Ο ένοχος δε βρέθηκε ποτέ. Φήμες έλεγαν πως κάποιο από τα τέρατα του παιχνιδοποιού –ένας κλόουν– παραφύλαξε το δολοφόνο στα δάση του Βασιλείου και τον κατασπάραξε. Άλλοι έλεγαν πως όταν ο ένοχος προσπάθησε να σφετεριστεί το θρόνο του παιχνιδοποιού, ένα θρόνο φτιαγμένο από ζωντανά ανθρώπινα μέλη –που εξακολουθούσαν να λειτουργούν και να κινούνται–, ο θρόνος αντιλήφθηκε τι συνέβαινε και τον ξέσκισε ενσωματώνοντάς τον…

Κάθε βράδυ, στο ψηλότερο σημείο του Εργοστασίου, στεκόντουσαν οι τρεις Κόρες και απήγγειλαν ιστορίες του Δημιουργού τους. Για να μην ξεχαστεί…

Στα προσωπικά διαμερίσματα του παιχνιδοποιού, πάνω στο ντυμένο από ανθρώπινο δέρμα γραφείο το δοχείο με αίμα, οι άδειες σελίδες και η πένα του παρέμεναν ανέγγιχτα.

Ένα βράδυ όμως…

Τα τέρατα και οι δαίμονες του Βασιλείου είδαν φωτιές να ανάβουν και να σβήνουν στο Εργοστάσιο και ακούστηκαν ξανά ουρλιαχτά πόνου, μαρτυρίου και ηδονής…

Τα πλάσματα έκαναν δειλά την εμφάνισή τους μέσα από το σκοτάδι και το θρήνο διαδέχτηκε ένας ψίθυρος. «Επέστρεψε…»

Σταδιακά συγκεντρώθηκαν όλα έξω από το Εργοστάσιο και περίμεναν… μέχρι που κάποια στιγμή οι πύλες άνοιξαν…

Και τον είδαν…

Στο τέλος ενός φαινομενικά ατελείωτου διαδρόμου, που φωτιζότανε από τεράστια κεριά καμωμένα από ανθρώπινο λίπος και σάρκα, ήταν ο παιχνιδοποιός… καθισμένος στο ζωντανό θρόνο του. Οι τρεις Κυρές είχαν ράψει τα κομμάτια του σώματός του, χρησιμοποιώντας αντί για κλωστή ανθρώπινους τένοντες. Από την πλάτη του παιχνιδοποιού μπορούσε κανείς να διακρίνει φλέβες να εξέχουν, να βγαίνουν από το δέρμα και να καταλήγουν σε ανθρώπους που είχαν τοποθετηθεί σαν μια άλλη μακάβρια τοιχογραφία πίσω του. Το αίμα τους περνούσε στο σώμα του παιχνιδοποιού, γεμάτο από πληγές που αιμορραγούσαν… Οι τρεις Κυρές καθόντουσαν στα πόδια του και κάθε λίγο έγλειφαν τις πληγές…

Με τα μάτια του κόκκινα, και χωρίς να ανοίξει το στόμα του, η φωνή του παιχνιδοποιού ακούστηκε σε όλο το Βασίλειο, πιο δυνατή από ποτέ…

«Επέστρεψα…»

Τα τέρατα που παρακολουθούσαν, αμίλητα ως τότε, ζητωκραύγασαν.

Και η φωνή του Δημιουργού τους ακούστηκε ξανά.

«Επέστρεψα. Διαδώστε το παντού. Ο παιχνιδοποιός επέστρεψε· και μαζί του ο φόβος, η παράνοια, ο αληθινός τρόμος. Ας αρχίσει το μακελειό…»

Ευχαριστήριο σημείωμα

Θα ήθελα να ευχαριστήσω ιδιαίτερα τον Κυριάκο Εμμανουηλίδη που επιμελήθηκε την ιστορία.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους ανθρώπους μου... που μου συμπαραστάθηκαν και συνεχίζουν να μου συμπαραστέκονται στις δύσκολες στιγμές...

Τέλος θέλω από τα βάθη της καρδιάς μου να ευχαριστήσω όλους εσάς... όλους όσους με διαβάζετε καθημερινά και δίνεται πνοή ζωής στον παιχνιδοποιό. Αυτή η ιστορία είναι για σας...

ΥΓ/ Επέστρεψα...

The following are trademarks of Toymaker®: THE HOUSE OF TOYMAKER®, THE TOYMAKER’S DIARY®, THE TOYMAKER’S DIARY 2® and FACTORY OF NIGHTMARES®. Copyright © 2011 Toymaker. All rights reserved. The reuse or reproduction of any of the information, stories, design or layout without the permission of Toymaker is prohibited.

BEYOND HORROR: INSANE (ΝΕΑ ΙΣΤΟΡΙΑ)

2011-03-30T19:15:00.004+03:00

BEYOND HORROR
INSANE

Η Mary πήγαινε στο Λύκειο όταν εμφανίστηκαν οι πρώτοι πονοκέφαλοι. Ήταν στη σχολική αίθουσα και κατά τη διάρκεια ενός μαθήματος όταν έπεσε στο πάτωμα ουρλιάζοντας από τον πόνο… Ο διευθυντής φρόντισε να μεταφερθεί στο νοσοκομείο…

Οι γιατροί μετά τις πρώτες εξετάσεις παρατήρησαν μια σκιά στον εγκέφαλο της. Αυτό σήμαινε για τη Mary και άλλες εξετάσεις… και άλλοι γιατροί… Για τον επόμενο χρόνο μπαινόβγαινε στα νοσοκομεία… ο πονοκέφαλος παρέμενε όπως και η ανεξήγητη σκιά στον εγκέφαλο της…
Τελικά ο πονοκέφαλος αν και δεν πέρασε ολοκληρωτικά, έπαψε να είναι τόσο δυνατός. Ίσως η Mary έμαθε να ζει μαζί του. Βέβαια για να τον αντιμετωπίσει κατάπινε δεκάδες χάπια αλλά δεν είχε και άλλη επιλογή.

Για τη σκιά οι γιατροί αποφάνθηκαν πως δεν φαινόταν να αποτελεί κίνδυνο για την υγεία και τη ζωή της Mary αλλά θα συνέχιζαν να την παρακολουθούν.

Και μετά ήρθε η δολοφονία των γονιών της…

Είχε γίνει πρώτο θέμα σε όλες τις εφημερίδες. Βρέθηκαν στην κρεβατοκάμαρα τους… Μια λίμνη αίματος είχε σχηματιστεί στο κρεβάτι, είχε διαπεράσει τα σεντόνια και εισχωρήσει στο στρώμα… Αίμα και στον τοίχο από πίσω… Κόκκινες πιτσιλιές παντού… Η κοιλιά τους ήταν ανοιγμένη στα δύο και άδεια! Το εσωτερικό, σπλάχνα και έντερα ήταν φαγωμένα. Το κεφάλι τους ήταν επίσης ανοιγμένο, το κρανίο σπασμένο και ο εγκέφαλος φαγωμένος…
Το πρόσωπο του πατέρα ήταν γαλήνιο… σαν να μην είχε αντιληφθεί κάτι… Από την άλλη το πρόσωπο της μητέρα ήταν παραμορφωμένο από τη φρίκη…

Οι αστυνομικοί υπέθεσαν πως ο δολοφόνος επιτέθηκε πρώτα στον πατέρα την ώρα που κοιμόταν… η μητέρα ξύπνησε αλλά η κατάληξη της ήταν η ίδια…

Η Mary που κοιμόταν στο δωμάτιο της δεν κατάλαβε τίποτα… Τους βρήκε νεκρούς το πρωί. Αρχικά οι υποψίες είχαν στραφεί πάνω της αλλά δε βρέθηκε κανένα στοιχείο που να την ενοχοποιεί… Οι αστυνομικοί δεν κατάλαβαν ποτέ πως μπήκε ο δολοφόνος αφού δε βρέθηκαν ίχνη διάρρηξης, πως έφτασε στην κρεβατοκάμαρα χωρίς να το αντιληφθεί κανείς και κυρίως πως διέπραξε το έγκλημα αφού ο ιατροδικαστής αποφάνθηκε πως για να ανοίξει την κοιλιά και το κεφάλι χρησιμοποίησε τα δόντια του…

Η Mary χρειάστηκε αρκετές συνεδρίες με ψυχολόγους για να ξεπεράσει το σοκ. Παρόλα’ αυτά πέρασε στο πανεπιστήμιο και ολοκλήρωσε τις σπουδές της και τώρα εργαζόταν σε ένα γραφείο μιας ασφαλιστικής εταιρείας. Εκεί γνώρισε και τον Marc…

Ετοιμάζονταν να παντρευτούν τον επόμενο μήνα…

Εκείνη όμως την περίοδο οι πονοκέφαλοι έγιναν πιο έντονοι…

Λίγες μέρες πριν από το γάμο…

Η Mary είχε πάει στο σπίτι μιας φίλης της… Η γυναικοπαρέα είχε ετοιμάσει ένα πάρτι για τη μέλλουσα νύφη… στο πάρτι συμμετείχε και ένας ημίγυμνος χορευτής… Η Mary έπινε το ένα ποτήρι σαμπάνιας μετά το άλλο… Δεν είχε πάρει τα χάπια της και το αλκοόλ ήταν ένας καλός τρόπος να αντιμετωπίσει τον πονοκέφαλο…

Ξαφνικά άρχισε να τα βλέπει όλα θολά… οι φωνές των γυναικών έγιναν πιο έντονες… Λιποθύμησε…

Όταν συνήλθε λίγες ώρες αργότερα…

…δεν πίστευε στα μάτια της… Το πάτωμα και οι τοίχοι… αίμα παντού… και ήταν όλοι νεκροί… Νόμιζε πως ήταν όλα ένας εφιάλτης και σε λίγο θα ξυπνούσε… θυμήθηκε αμέσως τους γονείς της… όπως και τότε έτσι και τώρα οι φίλες της και ο χορευτής είχαν πεθάνει με τον ίδιο τρόπο… Η κοιλιά ανοιγμένη και φαγωμένο το εσωτερικό… Το ίδιο και η κορυφή του κεφαλιού… με τον εγκέφαλο σε όλα τα θύματα να έχει φαγωθεί…

Έψαξε το κινητό της κλαίγοντας… πήρε τον Marc…
"Τους σκότωσα…"
"Ηρέμησε… Τι έγινε;"
"Έλα σε παρακαλώ… έλα τώρα…"

Όταν ο Marc έφτασε βρέθηκε μπροστά σε ένα θέαμα που όμοιο του δεν είχε ξαναδεί… Η Mary δε σταματούσε να κλαίει… Ο Marc την κράτησε στην αγκαλιά του… Την οδήγησε σε μια πολυθρόνα και της έφερε ένα ποτήρι νερό…

Έβγαλε το κινητό του από την τσέπη του…
"Παίρνεις την αστυνομία;"
"Όχι καλή μου, αλλά κάποιους ανθρώπους που μπορούν να σε βοηθήσουν…"

Η Mary έμοιαζε να μην καταλαβαίνει… Ήπιε λίγο από το νερό… Ο Marc απομακρύνθηκε από κοντά της και άρχισε να μιλάει στο τηλέφωνο…

Η Mary ένιωσε αδύναμη… το ποτήρι με το νερό της έφυγε από τα χέρια και έπεσε στο πάτωμα… Τα μάτια της έκλεισαν…

Άνοιξε τα μάτια της…

Δεν έβλεπε πολλά… όλα ήταν θολά… ήταν πάνω σε ένα φορείο… αυτό το κατάλαβε… γύρω της άνθρωποι με μάσκες… "θα πρέπει να είμαι στο νοσοκομείο…" σκέφτηκε… και έκλεισε τα μάτια της ξανά…

Όταν ξύπνησε την επόμενη φορά ήταν δεμένη σε ένα κρεβάτι σε ένα δωμάτιο, σε κάτι που θύμιζε χειρουργείο… το κεφάλι της ήταν ξυρισμένο… Μια ομάδα ανθρώπων μπήκε μέσα… Ο ένας ήταν ο Marc… μπορούσε να τον αναγνωρίσει ακόμα και με τη χειρουργική μάσκα…

"Marc… που είμαι;"
Δεν πήρε καμιά απάντηση… Μαζεύτηκαν όλοι γύρω της και την κοιτούσαν… και περίμεναν…

Στο ξυρισμένο κεφάλι της, στο δέρμα φαινόταν ένας αριθμός… "19"… τον ίδιο αριθμό που είχε και το δωμάτιο στην πόρτα από έξω…

Και τότε άρχισε ο πονοκέφαλος… και έγινε πιο δυνατός και η Mary άρχισε να ουρλιάζει… όλοι παρατηρούσαν τώρα με μεγαλύτερη προσοχή… και τότε το δέρμα στο κεφάλι της σχίστηκε… παρατήρησαν όλοι το οστό στο πάνω μέρος του κρανίου… ήταν ανοιχτό… από μέσα είδαν να βγαίνει ένα πολύ μικρό χέρι… σαν βρέφους… ένα μικρό τερατόμορφο βρέφος πετάχτηκε από το κρανίο…
"Θέλει να τραφεί…" είπε κάποιος…
Ένας από αυτούς που παρακολουθούσαν πρόλαβε και κάρφωσε στο πλάσμα μια σύριγγα…

Στο δωμάτιο 19…

Μια γυναίκα και ένα τερατόμορφο πλάσμα προσκολλημένο στον ανοιχτό της κεφάλι βρίσκονταν σε τεχνητό κώμα…
Ένας άντρας με ιατρική στολή παρατηρούσε από το τζάμι της πόρτας από έξω… ήταν ο Marc… Κάποιος τον πλησίασε…
"Πως πάει…"
"Καλά… ήταν πετυχημένο το πείραμα… εν μέρει…"
"Έχουμε ένα νέο μωρό έτοιμο για υιοθεσία… κάτι καινούριο…"
"Ωραία… αριθμός 20…"

ΤΕΛΟΣ

BEYOND HORROR
7 ήμι-αυτοτελείς ιστορίες…

ΓΡΑΜΜΕΣ (ΝΕΑ ΙΣΤΟΡΙΑ)

2011-03-29T09:05:00.004+03:00

ΓΡΑΜΜΕΣ

Άνοιξε τα μάτια του... Σκοτάδι...

Σε λίγο το συνήθισε... κοίταξε έξω από το παράθυρο στον απέναντι τοίχο... αργούσε ακόμα για να ξημερώσει...

Έψαξε για το διακόπτη του πορτατίφ στο κομοδίνο δίπλα από το κρεβάτι του. Τον βρήκε και το δωμάτιο φωτίστηκε...

Και τότε τις είδε...

Γραμμές... παντού γραμμές... ξεκινούσαν από το πάτωμα και συνέχιζαν μέχρι το ταβάνι... περνούσαν πάνω από το κρεβάτι και από τα έπιπλα της κρεβατοκάμαρας. Γραμμές σε διάφορα χρώματα που μπλέκονταν μεταξύ τους...

"Τι στο καλό συμβαίνει;" ψιθύρισε... Και τότε στην πόρτα της κρεβατοκάμαρας είδε μια σκιά... "Ποιος είναι εκεί;" φώναξε... αλλά δεν πήρε απάντηση...

Τώρα έκανε την κίνηση και άγγιξε μια γραμμή... και τότε είδε τον εαυτό του παιδί... είδε τον εαυτό του να χαμογελάει... είδε φως... και ξαφνικά η εικόνα από εκείνο το παιδάκι με το μπαλόνι στο χέρι άρχισε να ξεθωριάζει... να χάνεται...

"Μη φύγεις..." ψιθύρισε ο Αντώνης...

Και μαζί με το παιδάκι εξαφανίστηκε η γραμμή...

Και άγγιξε μια άλλη γραμμή... Και είδε πάλι τον εαυτό του έφηβο αυτή τη φορά... είδε τον πρώτο έρωτα και ένιωσε ξανά εκείνη τη ζεστή αγκαλιά... ήταν μέσα σε μια ζεστή αγκαλιά... και ξαφνικά το σώμα του Αντώνη κρύωσε... άρχισε να τρέμει... η αγκαλιά χάθηκε... και μαζί χάθηκε και η γραμμή...

Και ο Αντώνης συνέχισε να αγγίζει τις γραμμές... Και είδε τον εαυτό του ξανά και ξανά... έζησε ξανά το παρελθόν του...

Τώρα είχαν μείνει μόλις δύο γραμμές...

Άγγιξε τη μία... Και είδε τον εαυτό του μόνο... να κλαίει... ήταν λίγες μέρες πριν... και τότε ένιωσε δάκρυα να κυλάνε στο πρόσωπο του ακόμα μια φορά...

Η τελευταία γραμμή...

Μια γραμμή είχε μείνει... και συνειδητοποίησε κάτι... το σημείο από όπου ξεκινούσε η γραμμή... κοίταξε τις φλέβες του... το αίμα έτρεχε ακόμα...

Σηκώθηκε από το κρεβάτι... το αίμα από τις κομμένες φλέβες σχημάτιζε τώρα κόκκινες γραμμές στο πάτωμα...

Πλησίασε στο παράθυρο... δεν κρύωνε πια... τώρα έβλεπε παντού φως... δεν υπήρχε σκοτάδι... μόνο φως...

ΤΕΛΟΣ

Ακολουθεί στο Toymaker's Diary:

Beyond Horror: INSANE

TRAPPED X: THE FINAL ACT (ΝΕΑ ΙΣΤΟΡΙΑ)

2011-03-15T18:37:00.004+02:00

TRAPPED X: THE FINAL ACT

Everything has an end...

"Κάνε γρήγορα…"
"Κάνω όσο πιο γρήγορα μπορώ…"
"Οξυγόνο…"

Ο Θάνος στεκόταν έξω από την πόρτα του εκδοτικού και έψαχνε στις τσέπες τα κλειδιά του. "Γαμώτο! Τα άφησα σπίτι…" είπε και μπήκε ξανά στο ασανσέρ… Τη στιγμή εκείνη το τηλέφωνο στον εκδοτικό άρχισε να χτυπάει…

Όταν ο Θάνος επέστρεψε άκουσε το τηλέφωνο να χτυπάει ξανά… Όποιος και αν ήταν επέμενε… Ξεκλείδωσε και μπήκε μέσα… Σήκωσε το τηλέφωνο…

"Θάνο;"
"Ποιος είναι;"
"Ο Βασίλης…"
"Έλα Βασίλη μου… Τι κάνεις; Είσαι Αθήνα;"
"Ναι, Αθήνα είμαι… Θάνο είμαι στο νοσοκομείο…"
"Είσαι καλά; Έγινε κάτι;"
"Εγώ καλά είμαι… Σου τηλεφωνούσα στο κινητό αλλά το είχες κλειστό. Ο Αντώνης…"
"Τι συμβαίνει; Μη μου λες μισόλογα…"
Και τότε άκουσε ο Θάνος το Βασίλη να κλαίει…
"Πέθανε…" είπε με λυγμούς ο Βασίλης…

Δύο μέρες μετά…

Στην εξόδιο ακολουθία ήταν όλοι εκεί… Φίλοι, συνεργάτες, αναγνώστες…
Ντυμένοι στα μαύρα… κρατώντας ένα κόκκινο τριαντάφυλλο…
Αποχαιρετούσαν τον παιχνιδοποιό…

"Έμαθες από τι πέθανε;" είπε η Πηνελόπη στον Άρη…
"Ανακοπή… απλά σταμάτησε η καρδιά του…"

"Δεν ήθελε να κηδευτεί έτσι…" είπε ο Κυριάκος Ε. δακρυσμένος στον Γιώργο Α.
"Τι εννοείς;"
"Ήθελε να αποτεφρωθεί… ήθελε…" ένας κόμπος ανέβηκε στο λαιμό του και ξέσπασε σε λυγμούς…

Ο Μάκης ακολουθούσε λίγο πιο πίσω μαζί με τον Αλέξανδρο…
"Έμαθες για τη διαθήκη;" είπε ο Μάκης.
"Τι να μάθω;"
"Μιλάμε για μεγάλη τρέλα!"
"Δηλαδή;"
"Αφήνει πλήρη διαχειριστή των έργων του και των κερδών το συνεργάτη και φίλο του Βασίλη."
"Και που είναι το παράλογο;"
"Το παράλογο είναι πως αφήνει και δεύτερο διαχειριστή… τον Toymaker!"

"Από αύριο αρχίζουν τα δύσκολα…" είπε ο Πέτρος Λ. στην Έλενα…
"Γιατί από αύριο;"
"Ο Αντώνης άφησε ένα ανολοκλήρωτο χειρόγραφο… ένα ανολοκλήρωτο "Trapped"…"

Η στιγμή είχε φτάσει… Το φέρετρο άνοιξε για λίγο για να δουν όλοι μια τελευταία φορά τον παιχνιδοποιό… Και μετά χώμα…

"Κάνε γρήγορα…"
"Κάνω όσο πιο γρήγορα μπορώ…"
"Οξυγόνο…"

Την επόμενη μέρα…

Ο Θάνος καθόταν στο γραφείο του στον εκδοτικό εκνευρισμένος… Μπροστά του είχε μερικές χειρόγραφες σελίδες…
Ο Πέτρος καθόταν απέναντι και έπινε καφέ…
"Γιατί κάνεις τώρα έτσι;"
"Γιατί έχω ένα ανολοκλήρωτο χειρόγραφο! Γι’ αυτό!"
"Το συμβόλαιο δεν το προέβλεπε;"
"Δεν προέβλεπε το θάνατο του συγγραφέα! Άσε που άφησε διαχειριστή το Βασίλη! Θα υποφέρω! Με πήρε τηλέφωνο κιόλας για συνάντηση!"
"Αν συνεχίσεις εσύ την ιστορία;"
"Δε νομίζω…"
"Εγώ νομίζω… Πολλοί θα τη διαβάσουν, λίγοι θα το καταλάβουν…"
"Ίσως τελικά να μην είναι τόσο κακή ιδέα…"

Στο σπίτι του Αντώνη αργά την ίδια μέρα…

Ο Κυριάκος Ε. με το Γιώργο Α. μάζευαν κάποια πράγματα που ήθελε ο Αντώνης να πάρουν σύμφωνα με τη διαθήκη. Ο Κυριάκος είχε ένα δικό του κλειδί για το σπίτι που του είχε δώσει ο Αντώνης σε περίπτωση που υπήρχε κάποια ανάγκη.
"Εγώ τελείωσα…" είπε ο Κυριάκος Ε.
"Θα με περιμένεις κανένα τέταρτο ακόμα;"
"Πρέπει να φύγω… Τελείωσε και απλά κλείδωσε την πόρτα… θα σου δώσω τα κλειδιά μου…"

Ο Γιώργος Α. είχε μείνει μόνος στο σπίτι του Αντώνη. Ανατρίχιασε… Ήθελε να τελειώσει και να φύγει.
Τότε άκουσε κλειδιά στην πόρτα…

Η πόρτα άνοιξε…
Ο Γιώργος Α. πάγωσε με αυτό που είδε… Πλησίασε διστακτικά και άπλωσε το χέρι του… Πριν προλάβει να πει οτιδήποτε η λεπίδα ενός μαχαιριού άγγιξε το λαιμό του και τον άνοιξε… Αίμα πετάχτηκε… Όποιος και αν ήταν έκλεισε την πόρτα και πέρασε στο διαμέρισμα… Σε λίγο θα ακουγόταν η βρύση του ντους… ο εισβολέας έκανε μπάνιο ενώ στο σαλόνι του διαμερίσματος από το λαιμό του νεκρού Γιώργου είχε σχηματιστεί μια λίμνη αίματος… Στο στόμα του Γιώργου Α. υπήρχε μια τσαλακωμένη σελίδα…

"Κάνε γρήγορα…"
"Κάνω όσο πιο γρήγορα μπορώ…"
"Οξυγόνο…"

Την ίδια ακριβώς στιγμή που ο Γιώργος Α. άφηνε την τελευταία του πνοή…

Ο Μάκης και ο Αλέξανδρος βρισκόντουσαν στο Mybar και ετοίμαζαν το μαγαζί για το βράδυ…
Η πόρτα άνοιξε…

"Δεν έχουμε ανοίξει ακόμα…" είπε ο Μάκης…
"Ούτε για εμένα;"
"Εσύ είσαι; Πέρνα… Για σένα θα κάνουμε εξαίρεση… Πως είσαι;"
"Καλά είμαι… Προσπαθώ τουλάχιστον… Είσαι μόνος;"
"Όχι, είναι και ο Αλέξανδρος πάνω…"
"Θέλω να δεις κάτι;"

Εκείνη τη στιγμή ο αναπάντεχος επισκέπτης πέρασε από τη μέσα μεριά του μπαρ όπου βρισκόταν ο Μάκης. Από την τσέπη του έβγαλε ένα κομμάτι υγρό ύφασμα…
"Τι είναι αυτό;" ρώτησε ο Μάκης… και πριν το καταλάβει το ύφασμα βρέθηκε στο πρόσωπο του… έχασε τις αισθήσεις του… Στη συνέχεια ο επισκέπτης πήρε τα κλειδιά του Mybar από την τσέπη του Μάκη, κλείδωσε την πόρτα και ανέβηκε στο δεύτερο όροφο…

Λίγες ώρες αργότερα όταν η Πηνελόπη θα έφτανε στο Mybar θα βρισκόταν αντιμέτωπη με ένα αποτρόπαιο θέαμα… Ο Μάκης και ο Αλέξανδρος ήταν διαμελισμένοι… τα κομμάτια από τα σώματα τους ήταν απλωμένα στο μπαρ. Τα κεφάλια τους ήταν τοποθετημένα σε δύο σκαμπό… δύο ασώματοι πελάτες…
Η αστυνομία θα έβρισκε χωμένες στο στόμα του καθενός και μια σελίδα… μια σελίδα που φαινόταν να ήταν από κάποιο διήγημα ή μυθιστόρημα…

Την επόμενη μέρα…

Οι άγριες δολοφονίες στο Mybar είχαν γίνει πρώτο θέμα σε όλα τα δελτία ειδήσεων και στις εφημερίδες. Η αστυνομία δεν είχε προς το παρόν κανένα στοιχείο που να την οδηγεί στο δολοφόνο και οι σελίδες που βρέθηκαν στα στόματα των θυμάτων αποτελούσαν άλυτο μυστήριο.

Την ίδια στιγμή ο Πέτρος Λ. έφτανε στις εκδόσεις PS. Είχε κανονίσει να συναντηθεί με το Θάνο ο οποίος δούλευε ολόκληρο το βράδυ το ανολοκλήρωτο χειρόγραφο του νέου "Trapped"… Ο Θάνος δεν κοιμήθηκε σχεδόν καθόλου στην προσπάθεια του να ολοκληρώσει το χειρόγραφο και ήθελε να το διαβάσει πρώτα ο Πέτρος Λ. για να του πει τη γνώμη του.

Ο Πέτρος Λ. άνοιξε την πόρτα του ασανσέρ και ετοιμάστηκε να μπει όταν είδε ότι κάποιος ήταν ήδη μέσα.
"Καλημέρα! Δεν ήξερα ότι θα συναντιόσουν σήμερα με το Θάνο;"
"Προέκυψε κάτι έκτακτο…"
Ο Πέτρος παρατήρησε ότι ο συνομιλητής του κρατούσε μια ανοιχτή τσάντα και φορούσε δερμάτινα γάντια… κάτι πήγε να πει αλλά δεν πρόλαβε… ένα σκοινί τυλίχτηκε γύρω από το λαιμό του και άρχισε να τον πνίγει… Προσπάθησε να αντιδράσει αλλά μάταια…

Λίγη ώρα αργότερα η Έλενα θα έβρισκε τον Πέτρο Λ. γυμνό μέσα στο ασανσέρ, νεκρό και με μια σελίδα χωμένη στο στόμα του…

"Κάνε γρήγορα…"
"Κάνω όσο πιο γρήγορα μπορώ…"
"Οξυγόνο…"

Την ίδια ακριβώς στιγμή…

…που ο Πέτρος Λ. άφηνε την τελευταία του πνοή στο σπίτι του Tony κάποιος άλλος δημιουργούσε ένα μακάβριο έργο τέχνης… Ο Tony ήταν νεκρός στο κρεβάτι του… Ο δολοφόνος του είχε ανοίξει το στήθος του μέχρι την κοιλιά και είχε αφήσει τα εντόσθια να χυθούν δεξιά και αριστερά…

Στο στόμα του Tony υπήρχε μια σελίδα…

Στο νεκροταφείο…

Ο Νίκος, ο Δημήτρης Π. και ο Άρης άφηναν κάποια λουλούδια στον τάφο του Αντώνη… Δεν είχαν αντιληφθεί ότι κάποιος τόση ώρα τους παρακολουθούσε…

Έκαναν να φύγουν όταν ο Νίκος παρατήρησε κάτι…

"Παιδιά προχωρήστε χωρίς εμένα και θα έρθω να σας βρω…" είπε ο Νίκος.
"Είσαι καλά;" ρώτησε ο Δημήτρης Π.
"Καλά, καλά… απλά θέλω να μείνω λίγο μόνος…"

Ο Νίκος στεκόταν εδώ και αρκετά λεπτά και παρατηρούσε τον τάφο… Κάτι δεν πήγαινε καλά… Δεν αντιλήφθηκε όμως ότι κάποιος πλησίαζε…

"Λυπάμαι, δεν ήθελα να γίνει έτσι…" άκουσε μια οικεία φωνή και ένιωσε ένα δυνατό χτύπημα στο πίσω μέρος του κεφαλιού…

Αργά το ίδιο βράδυ…

Ο Θάνος δεν μπορούσε να συνέλθει ακόμα από τη δολοφονία του Πέτρου Λ.
Ήταν μόνος στον εκδοτικό και άναβε το ένα τσιγάρο μετά το άλλο.

Το κουδούνι χτύπησε…
"Ποιος να είναι τέτοια ώρα;"
Άνοιξε την πόρτα… Ήταν ο Βασίλης…
"Καλησπέρα Βασίλη…"
"Μπορώ να περάσω;"
"Πέρνα, αν και δεν είναι η κατάλληλη στιγμή…"
"Δε θα σε απασχολήσω για πολύ… Σε λίγο θα έρθει ένας φίλος να με πάρει…"

Ο Βασίλης κοίταξε το χειρόγραφο του νέου "Trapped" πάνω στο γραφείο του Θάνου.
"Τι είναι αυτό;" ρώτησε ο Βασίλης.
"Εσένα γιατί σου μοιάζει;"
"Για το "Trapped"… αλλά αυτό είναι ολοκληρωμένο… Ο Αντώνης δεν το είχε ολοκληρώσει…"
"Βασίλη μου γίνεται να τα πούμε κάποια άλλη στιγμή;"
Εκείνη την ώρα το κουδούνι χτύπησε…
"Πρέπει να είναι ο φίλος μου…"
Ο Θάνος πήγε να ανοίξει… μόνο που όταν είδε ποιος στεκόταν έξω από την πόρτα πάγωσε… χλόμιασε…

"Γεια σου Θάνο!" είπε ο Αντώνης…
"Μα… εσύ είσαι νεκρός!"
Ο Αντώνης πέρασε μέσα και πήγε κοντά στο Βασίλη…
"Θα σου πω μια ιστορία Θάνο…" είπε ο Αντώνης…

"Μετά την κηδεία μου, το ίδιο βράδυ…"

"Κάνε γρήγορα…"
"Κάνω όσο πιο γρήγορα μπορώ…"
"Οξυγόνο…"
"Είσαι καλά;"
"Καλά είμαι. Πως ήταν η κηδεία;"
"Εξαιρετική! Εν τω μεταξύ ούτε στο νοσοκομείο κατάλαβαν πως δεν είχες πεθάνει αλλά απλά κοιμόσουν! Το φάρμακο λειτούργησε καταπληκτικά!" είπε ο Βασίλης.
Ο Αντώνης στεκόταν πάνω από τον τάφο του φορώντας το κοστούμι της κηδείας του το οποίο είχε λερωθεί από το χώμα!

……

"Ο Γιώργος Α. δεν έπρεπε να πεθάνει... έπρεπε να είχε φύγει νωρίτερα... βρέθηκε στο λάθος μέρος, τη λάθος στιγμή..."

Ο Γιώργος Α. είχε μείνει μόνος στο σπίτι του Αντώνη. Ανατρίχιασε… Ήθελε να τελειώσει και να φύγει.
Τότε άκουσε κλειδιά στην πόρτα…

Η πόρτα άνοιξε…
Ο Γιώργος Α. πάγωσε με αυτό που είδε…Ήταν ο Αντώνης! Πλησίασε διστακτικά… Πριν προλάβει να πει οτιδήποτε η λεπίδα ενός μαχαιριού άγγιξε το λαιμό του και τον άνοιξε… Αίμα πετάχτηκε… Σε λίγο θα ακουγόταν η βρύση του ντους… ο Αντώνης ήθελε να βγάλει από πάνω του τη μυρωδιά του φέρετρου.

……

"Στο Mybar ανέλαβα εγώ δράση..." είπε ο Βασίλης...

Ο Μάκης και ο Αλέξανδρος βρισκόντουσαν στο Mybar και ετοίμαζαν το μαγαζί για το βράδυ…
Η πόρτα άνοιξε…

"Δεν έχουμε ανοίξει ακόμα…" είπε ο Μάκης…
"Ούτε για εμένα;" είπε ο Βασίλης…

……

και συνέχισε να διηγείται ο Βασίλης... "Ο Πέτρος ήταν εύκολη υπόθεση... Έπρεπε απλά να περιμένω..."

Ο Πέτρος Λ. άνοιξε την πόρτα του ασανσέρ και ετοιμάστηκε να μπει όταν είδε ότι κάποιος ήταν ήδη μέσα. Ήταν ο Βασίλης…
"Καλημέρα! Δεν ήξερα ότι θα συναντιόσουν σήμερα με το Θάνο;"
"Προέκυψε κάτι έκτακτο…"

……

Την ίδια ακριβώς στιγμή…

…που ο Πέτρος Λ. άφηνε την τελευταία του πνοή στο σπίτι του Tony ο Αντώνης δημιουργούσε ένα μακάβριο έργο τέχνης…

……

Τον λόγο πήρε πάλι ο Αντώνης... "Και ο Νίκος με τη σειρά του... δεν έπρεπε να είναι τόσο παρατηρητικός..."

Ο Νίκος στεκόταν εδώ και αρκετά λεπτά και παρατηρούσε τον τάφο… Κάτι δεν πήγαινε καλά… Κάποιος είχε σκάψει τον τάφο! Δεν αντιλήφθηκε όμως ότι κάποιος πλησίαζε…

"Λυπάμαι, δεν ήθελα να γίνει έτσι…" άκουσε τη φωνή του Αντώνη και ένιωσε ένα δυνατό χτύπημα στο πίσω μέρος του κεφαλιού…

Ο Θάνος δεν πίστευε σε αυτά που άκουγε…

"Γι’ αυτό και η διαχείριση των έργων πέρασε στο Βασίλη και τον Toymaker! Ο Toymaker δεν πεθαίνει ποτέ!" είπε ο Αντώνης!

Ο Αντώνης κοίταξε το χειρόγραφο στο γραφείο του Θάνου…
"Και κάτι ακόμα…" είπε… "το τέλος των ιστοριών μου το γράφω μόνο εγώ!" και άρπαξε ένα τασάκι που ήταν πάνω στο γραφείο και ορμώντας χτύπησε με δύναμη το κεφάλι του Θάνου ξανά και ξανά.

Ο Θάνος έπεσε στο πάτωμα…
Ο Βασίλης πλησίασε… "Αναπνέει ακόμα…"
Ο Αντώνης έκανε μια ένεση στον Θάνο…
"Βοήθησε με να τον κουβαλήσουμε…"
"Ασήκωτος είναι… Τι την ήθελε τόση γυμναστική!"

Στο νεκροταφείο…

"Είσαι σίγουρος ότι θα χωρέσει στο φέρετρό σου;" είπε ο Βασίλης…
Τελικά τα κατάφεραν… Έκλεισαν το φέρετρο και το σφράγισαν με καρφιά…

Άρχισαν να ρίχνουν χώμα… όταν αντιλήφθηκαν κίνηση στο φέρετρο…
"Θέλεις να πεις καμιά τελευταία κουβέντα αποχαιρετισμού;" είπε ο Βασίλης…
"Παγιδευμένος!" απάντησε ο Αντώνης…

Λίγους μήνες μετά…

Ο Βασίλης ανακοίνωσε πως είχε στα χέρια του το ολοκληρωμένο χειρόγραφο του νέου "Trapped" καθώς και μια σειρά από διηγήματα και νουβέλες που θα εκδίδονταν από το νέο εκδοτικό που είχε πρόσφατα ιδρύσει…

Όλως περιέργως… τα έργα που είχε αφήσει ο Toymaker πριν πεθάνει δεν τελείωναν ποτέ…

ΤΕΛΟΣ

ΔΥΟ ΚΥΚΛΟΙ ΣΕΜΙΝΑΡΙΩΝ

2011-03-11T11:39:00.008+02:00

Σεμινάριο: Ιστορία της Λογοτεχνίας και Εισαγωγή στη Δημιουργική Γραφή.

Την Κυριακή 13 Μαρτίου σας προσκαλούμε στο MyHub για μία συνάντηση γνωριμίας με το συγγραφέα Αντώνη Τουμανίδη και εισαγωγή στα θέματα του σεμιναρίου. Είσοδος Ελεύθερη.

Σεμινάριο: Ιστορία της Λογοτεχνίας και Εισαγωγή στη Δημιουργική Γραφή.

Ιστορία της Λογοτεχνίας: Ανάγνωση, σχολιασμός, ανάλυση σε διηγήματα και αποσπάσματα από μυθιστορήματα της ελληνικής και παγκόσμιας λογοτεχνίας.
Συνοπτική εξελικτική παρουσίαση της ιστορίας της λογοτεχνίας από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα.

Ιδιαίτερη βαρύτητα θα δοθεί στην επεξήγηση των λογοτεχνικών ειδών ως προς τη μορφή (διήγημα, μυθιστόρημα, νουβέλα…) και το περιεχόμενο (κωμωδία, τρόμος, θρίλερ, δράμα…)

Εισαγωγή στη Δημιουργική Γραφή: Γραμματολογικοί και Συντακτικοί κανόνες. Κανόνες μυθοπλασίας και τα λάθη που πρέπει κανείς να αποφεύγει. Η αρχή, η μέση και το τέλος μιας ιστορίας. Από τη δημιουργία των χαρακτήρων, στην εξέλιξη της πλοκής και τη δημιουργία ενός ολόκληρου περιβάλλοντος ή κόσμου.

Διδάσκει ο υποψήφιος συγγραφέας για "Bram Stoker Award" και συνεργάτης της Lionsgate Αντώνης Τουμανίδης.

Διάρκεια σεμιναρίου: Μάρτιος-Ιούνιος 2011
Δώδεκα (12) συναντήσεις των τριών (3) ωρών

Κόστος συμμετοχής: 120 Ευρώ.
Με το πέρας του σεμιναρίου παρέχεται πιστοποιητικό παρακολούθησης.

Τόπος διεξαγωγής του Σεμιναρίου:
Myhub, Σφακτηρίας 23 – Κεραμεικός

Τηλέφωνο επικοινωνίας: 2121011975
E-mails: info@myhub.gr και antonistoum@gmail.com

Σεμινάριο Σεναρίου
Γράφοντας για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση:
από τη σύλληψη της ιδέας μέχρι την οπτικοποίηση και την προώθηση.

Συνάντηση Γνωριμίας: 14/3, 6.00 μ.μ.-8.00μ.μ.

Το εργαστήριο απευθύνεται σε όσους ενδιαφέρονται να γράψουν σενάριο για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση ή να διασκευάσουν κείμενα λογοτεχνικά για τηλεοπτική ή κινηματογραφική μεταφορά. Από τη σύλληψη της αρχικής ιδέας, στην επινόηση πρωτότυπων χαρακτήρων και φανταστικών κόσμων μέχρι την οπτικοποίηση και την προώθηση. Όλα τα στάδια που απαιτούνται για να δει κανείς την ιδέα του να μεταφέρεται στη μεγάλη ή τη μικρή οθόνη, από τον υποψήφιο για "Bram Stoker Award", Αντώνη Τουμανίδη. Θεματικά, τα είδη σεναρίου που θα εξεταστούν είναι κυρίως ο τρόμος, το θρίλερ, το φανταστικό, η επιστημονική φαντασία, η παρωδία και το μυστήριο. Έργα του συγγραφέα έχουν μεταφερθεί στον κινηματογράφο σε Ελλάδα και εξωτερικό.

Το σενάριο είναι ο καταλυτικός παράγοντας για μια επιτυχημένη ταινία ή σειρά. Έτσι μέσα στα πλαίσια του σεμιναρίου θα διδαχτούν:

*Ιστορία Σεναρίου και Κινηματογράφου: Σημαντικά σενάρια και οι ταινίες και οι σειρές που προέκυψαν από αυτά. Οι δημιουργοί τους και το έργο τους. Καθώς ένα σημαντικό μέρος του μαθήματος βασίζεται στην ανάλυση των σεναρίων γνωστών ταινιών, οι συμμετέχοντες μαθαίνουν, να "βλέπουν" τις ταινίες με ένα πιο απαιτητικό, σχεδόν επαγγελματικό, μάτι.

*Οι διαφορές και οι ομοιότητες του σεναρίου με το διήγημα και το μυθιστόρημα -προσέγγιση διασκευασμένου σεναρίου- : θα εξεταστεί το ζήτημα του κατά πόσο το σενάριο θεωρείται ή μη λογοτεχνικό είδος καθώς και οι διαφορές του με το διήγημα και το μυθιστόρημα. Στα πλαίσια αυτά θα γίνει ξεχωριστή αναφορά στο διασκευασμένο σενάριο και τη θέση του στην ιστορία του κινηματογράφου.

*Κανόνες συγγραφής σεναρίου για τον κινηματογράφο: Η αρχική σύλληψη της ιδέας. Η δημιουργία ενός χαρακτήρα και ενός κόσμου. Πρωτεύοντες και δευτερεύοντες χαρακτήρες. Ο διάλογος και η αφήγηση στο σενάριο. Ο ρόλος της ανατροπής.

*Κανόνες συγγραφής σεναρίου για την τηλεόραση: Ειδική αντιμετώπιση στον χρόνο, στη διάρκεια και την πλοκή, χρειάζεται το σενάριο μιας τηλεοπτικής σειράς, είτε πρόκειται για διασκευή, είτε για πρωτότυπο σενάριο. Το ξετύλιγμα και το χτίσιμο των επεισοδίων χρειάζεται ειδική τεχνική, για να οδηγήσει την ιστορία σε ένα ενδιαφέρον αποτέλεσμα.

*Προώθηση: ένα βήμα πριν την οπτικοποίηση -managers, εταιρείες παραγωγής, διαγωνισμοί- και η μεταφορά στη μεγάλη ή τη μικρή οθόνη.

ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟΥ
Δώδεκα (12) συναντήσεις των τριών (3) ωρών

ΤΟΠΟΣ ΔΙΕΞΑΓΩΓΗΣ ΤΟΥ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟΥ
Εκδόσεις PS - Ζωναρά 14, Αθήνα.

Από τις εκδόσεις PS, με το συγγραφέα Αντώνη Τουμανίδη.

Αναλυτικά το πρόγραμμα και πληροφορίες στο 2130032633.

NIGHTMARES AND FAIRYTALES: HANSEL AND GRETEL (ΝΕΑ ΙΣΤΟΡΙΑ)

2011-03-06T17:27:00.005+02:00

Nightmares and Fairytales
HANSEL AND GRETEL

We all live in a house of candy...

Η ιστορία περιέχει ακραίες σκηνές σεξουαλικής βίας
και αντίστοιχη θεματολογία και είναι αυστηρά ακατάλληλη για ανηλίκους.

Ήταν μια από τις πιο κρύες μέρες εκείνου του Χειμώνα. Τα κουρελιασμένα ρούχα που φορούσε ήταν υγρά από τη βροχή που είχε ξεσπάσει νωρίτερα και τους βρήκε σε σημείο όπου δεν μπορούσαν να καλυφθούν.
Από τα χέρια της έσερνε κυριολεκτικά δύο παιδιά… ένα αγοράκι και ένα κοριτσάκι…
Κάποτε δεν ζούσαν έτσι… ο πατέρας των παιδιών όμως και σύζυγος της τους εγκατέλειψε. Κανείς δεν ήξερε που πήγε. Κάποιοι είπαν ότι παντρεύτηκε μια πολύ νεότερη γυναίκα…
Τα παιδιά δε θυμόντουσαν σχεδόν καθόλου την εικόνα του…
Τα πράγματα οικονομικά δεν τους πήγαν καλά… δεν είχαν και καμιά βοήθεια άλλωστε. Κατέληξαν στο δρόμο.

Το κοριτσάκι, η Gretel, κοίταξε τη μητέρα του με παράπονο… Πεινούσε.
Hansel και Gretel αποκαλούσε τα παιδιά η μητέρα από το παραμύθι που τους έλεγε κάθε βράδυ όταν κοιμόντουσαν στα χαρτόκουτα ελπίζοντας για ένα καλύτερο μέλλον.

«Εδώ νομίζω πως κάτι καλό θα υπάρχει…» είπε η μητέρα και άρχισε να ψάχνει μέσα σε ένα κάδο σκουπιδιών… μέχρι που ένιωσε μια σταγόνα νερού στο πρόσωπο της… σε ελάχιστα δευτερόλεπτα άρχισε να βρέχει πάλι…

Άρπαξε τα παιδιά και έτρεξε σε ένα τενεκεδένιο παράπηγμα λίγο πιο πέρα που χρησιμοποιούνταν από ένα κατάστημα σαν χώρος απόθεσης σκουπιδιών…
«Εδώ θα είμαστε καλά…» είπε και ξάπλωσε καταγής…

Ο Hansel και η Gretel χάζευαν τη βροχή. Κοίταξαν τη μητέρα τους… είχε αποκοιμηθεί…
«Εγώ λέω πως ήρθε η στιγμή να ψάξουμε για το σπίτι που είναι φτιαγμένο από γλυκά!
Θα επιστρέψουμε μετά για να πάρουμε και τη μαμά…» είπε ο Hansel και η Gretel έγνεψε θετικά. Βγήκαν στη βροχή… περπατούσαν για ώρες αλλά πουθενά το σπίτι…
Η βροχή είχε σταματήσει και ο ουρανός ήταν καθαρός πια. Βρέθηκαν μπροστά σε μια καγκελόφραχτη αυλή… Οι κισσοί πάνω στα κάγκελα αν και πυκνοί δεν τους εμπόδισαν να παρατηρήσουν το σπίτι και τον κήπο…

Στον κήπο υπήρχαν διάσπαρτα παντού παιχνίδια και το σπίτι ήταν πολύχρωμο… κόκκινο, κίτρινο, ροζ…
«Το σπίτι που είναι φτιαγμένο από γλυκά!» είπε η Gretel την ώρα που ο Hansel δεν έχανε χρόνο και σκαρφάλωνε το φράχτη…
«Και η μάγισσα;» είπε η Gretel.
«Θα τη ρίξουμε στο φούρνο… όπως στην ιστορία… άντε έλα…» είπε ο Hansel…

Προσπέρασαν την αυλή αν και σταμάτησαν μια-δυο φορές για να χαζέψουν μαγεμένοι τα παιχνίδια. Έφτασαν στο σπίτι το οποίο αν και πολύχρωμο δεν ήταν βέβαια φτιαγμένο από γλυκά, ζαχαρωτά και καραμέλες. Η πόρτα ήταν ανοιχτή…

Μπήκαν μέσα…
Δεν πίστευαν στα μάτια τους… Παντού παιχνίδια, τεράστια μαξιλάρια, και τραπέζια γεμάτα με φαγητό και γλυκά…
Όρμησαν στο φαγητό… Κατέβαζαν τις μπουκιές αμάσητες… είχαν τόσο απορροφηθεί που δεν αντιλήφθηκαν τον άντρα που τους κοιτούσε.

Τον είδε πρώτη η Gretel και σκούντηξε τον Hansel…
«Εσύ είσαι η κακιά μάγισσα;» είπε η Gretel.
«Σου μοιάζω με κακιά μάγισσα;» είπε ο άντρας και συνέχισε… «Μη σταματάτε… συνεχίστε το φαγητό… είναι όλο δικό σας… και μετά υπάρχουν παιχνίδια για να παίξετε…»
Τα παιδιά δεν μίλησαν… ο Hansel κοίταξε τον άντρα… κάτι του θύμιζε…

Τώρα συνέχισαν να τρώνε…
Έφαγαν, έπαιξαν με τον άντρα πάντα να τους παρατηρεί…

Στο τέλος ο Hansel πλησίασε τον άντρα… «Πρέπει να φύγουμε, πρέπει να βρούμε τη μαμά μας…»
«Δε σας το είπα; Την βρήκα και είπε πως θα έρθει… Έστειλα κάποιον να πάει να την πάρει… Ξαπλώστε τώρα να ξεκουραστείτε και η μαμά σας θα έρθει…»
Τα παιδιά δίστασαν στην αρχή αλλά ήταν τόσο κουρασμένα…

Αποκοιμήθηκαν μέσα σε λίγα λεπτά…

Ο Hansel άνοιξε τα μάτια του…

Μόλις είχε ξυπνήσει… κοίταξε γύρω του… προσπάθησε να κινηθεί… ήταν αδύνατο… ήταν δεμένος σε ένα κρεβάτι…
Κοίταξε απέναντι του… Έβαλε τις κραυγές… και στη συνέχεια ξέσπασε σε λυγμούς…

Απέναντι, πεσμένη στο πάτωμα ήταν η αδερφή του… το πρόσωπο της ήταν παραμορφωμένο… κάποιος την είχε χτυπήσει τόσο πολύ και τόσο δυνατά…
Ήταν γυμνή… Ανάμεσα στα πόδια της και στο πάτωμα υπήρχε αίμα…
«Gretel ξύπνα σε παρακαλώ…» είπε ο Hansel αλλά δεν πήρε καμιά απάντηση…
«Gretel…» επανέλαβε ξανά…

Τότε συνειδητοποίησε πως ήταν και αυτός γυμνός…

Η πόρτα του δωματίου όπου βρισκόταν… Ο άντρας που έμενε στο σπίτι έκανε την εμφάνιση του…
«Φάγατε, παίξατε… και τώρα ήρθε η ώρα για την πληρωμή…» είπε ο άντρας και πλησίασε το μικρό αγόρι κρατώντας μια σύριγγα… Την κάρφωσε στο μπράτσο του αγοριού… Το αγόρι ένιωσε να ζαλίζεται… Και στη συνέχεια ένα δυνατό πόνο κάπου απροσδιόριστα ανάμεσα στα πόδια του… σαν κάτι να παραβίαζε το σώμα του, σαν κάτι να σκότωνε την παιδικότητα του…

Ψιθύρισε κάτι τότε ο Hansel… Κάτι τελευταίο… «Μπαμπά…»

Την επόμενη μέρα…

Ο ιδιοκτήτης του καταστήματος που πήγε να πετάξει τα σκουπίδια στο παράπηγμα ειδοποίησε την αστυνομία… Εκεί δίπλα στα σκουπίδια βρήκε νεκρή μια γυναίκα…
Κρατούσε σφιχτά στην αγκαλιά της δύο παιδιά… τα παιδιά της… Είχαν πεθάνει από το κρύο… Η αστυνομία κατάφερε να εντοπίσει την ταυτότητα της γυναίκας και των παιδιών…
«Δυστυχισμένη γυναίκα…» είπε μια αστυνομικός όσο περίμεναν το ασθενοφόρο… και συνέχισε απευθυνόμενη σε κάποιον άλλον υπεύθυνο… «Κοιτάξαμε τα αρχεία μας… Ο πατέρας κακοποιούσε σεξουαλικά τα παιδιά… μετά από καταγγελία τους εγκατέλειψε… κατέληξαν στο δρόμο…»

Ο άλλος αστυνομικός κοίταξε την παλάμη του αγοριού. Ήταν κλειστή… Σαν να κρατούσε κάτι… Κρατούσε… μια καραμέλα…

ΤΕΛΟΣ

Ακολουθεί στο Toymaker's Diary:

Nightmares and Fairytales: Maleficent

ΝΟΣΤΡΑΔΑΜΟΣ: ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΒΙΒΛΙΟ (ΝΕΑ ΙΣΤΟΡΙΑ)

2011-02-25T16:33:00.004+02:00

ΝΟΣΤΡΑΔΑΜΟΣ
ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΒΙΒΛΙΟ

ΝΕΑ ΣΕΙΡΑ ΙΣΤΟΡΙΩΝ: WITCHES AND WIZARDS

το πρώτο post

"Όταν ο δεύτερος δικέφαλος απόστολος και προφήτης Πάπας πεθάνει, θα τον διαδεχτεί το παρελθόν και στο θρόνο της Ρώμης θα κυλήσει αίμα φανερώνοντας το σημάδι για την αρχή του τέλους."

Η Martha King ψηλάφισε μέσα στο σκοτάδι μέχρι να βρει το διακόπτη από το φωτιστικό στο κομοδίνο δίπλα από το κρεβάτι της. Κοίταξε την ώρα. Ήταν τρεις τα ξημερώματα. Το κινητό της συνέχιζε να χτυπάει επίμονα. Κάποιος έπαιρνε από απόκρυψη.

"Παρακαλώ;"
"Η κυρία King;"
"Η ίδια. Ποιος είναι;"
"Συγγνώμη για το ακατάλληλο της ώρας αλλά σας τηλεφωνώ για κάτι που δεν μπορούσε να περιμένει. Πήρα το τηλέφωνο σας από τον Πρύτανη του Πανεπιστημίου όπου εργάζεστε ο οποίος τυχαίνει να είναι και καλός μου φίλος."
"Θα μου πείτε ποιος είστε για αρχή;"
"Ονομάζομαι Neil Gaiman…"
Η Martha δεν μίλησε στην αρχή. Παρόλο που δεν είχε ακόμα ξυπνήσει καλά το όνομα της ήταν κάτι παραπάνω από γνωστό. Ο Neil Gaiman ήταν ο μεγαλύτερος συλλέκτης σπάνιων χειρογράφων στον κόσμο. Η συλλογή του ήταν γνωστή σε όλους τους επιστήμονες και ειδικούς αλλά σπάνια είχε κάποιος πρόσβαση σε αυτή.
"Κυρία King είστε ακόμα στη γραμμή;"
"Ναι…"
"Θα ήθελα τη βοήθεια σας πάνω σε ένα χειρόγραφο που ήρθε στα χέρια μου πρόσφατα…"
"Και είναι τόσο σημαντικό αυτό το χειρόγραφο;"
"Πρόκειται για το "Χαμένο Βιβλίο" του Νοστράδαμου…"
Σιωπή ξανά…
"Μα αυτό είναι ένας μύθος…"
"Το χειρόγραφο που κοιτάω αυτή τη στιγμή αποδεικνύει το αντίθετο…"
"Δεν καταλαβαίνω, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που θα μπορούσαν να επιβεβαιώσουν την αυθεντικότητα του…"
"Αυτό έχει ήδη γίνει… Εσάς σας χρειάζομαι για κάτι άλλο… Γνωρίζω πως είστε η καλύτερη στη θρησκειολογία…"
"Με τιμάει αυτό που λέτε…" και πήγε να συνεχίσει η Martha αλλά τη διέκοψε ο Gaiman.
"Θα ήθελε να διαβάσετε τις προφητείες και να μου πείτε τη γνώμη σας…"
Αν μπορούσε να δει ο Gaiman το πρόσωπο της Martha θα το έβλεπε να λάμπει από ενθουσιασμό…
"Το προσωπικό μου liar jet βρίσκεται ήδη στο αεροδρόμιο του Λονδίνου και σας περιμένει…"
"Με προορισμό;"
"Το Παρίσι κυρία King…"

1 Ιουλίου 1566
Salon-de-Provence, Γαλλία…

Καταπονημένος από μια ανεξήγητη αρρώστια ο Νοστράδαμος σπάνια μετακινούνταν πια από την κλίνη του. Το βράδυ της πρώτης Ιουλίου του 1566 κάλεσε το μαθητή του και γραμματέα του Jean de Chavigny στο δωμάτιο του.

Του έκανε νόημα να πλησιάσει…
Ο Jean de Chavigny παρατήρησε το πρόσωπο του δασκάλου του… Με το φως από τα κεριά να σχηματίζει σκιές πάνω στο γέρικο πρόσωπο θα έλεγε πως αντίκριζε έναν δαίμονα και άγιο ταυτόχρονα.
Πλησίασε και γονάτισε δίπλα στο κρεβάτι.
"Δάσκαλε…"
Ο Νοστράδαμος πήρε έναν χειρόγραφο δερματόδετο τόμο από την άλλη μεριά του κρεβατιού και τον παρέδωσε στο μαθητή του…
"Καψ’ τον… Κατέστρεψε τον… Να μη διαβαστεί ποτέ…"
"Μα…" πήγε να πει κάτι ο μαθητής…
"Κάποια πράγματα είναι καλύτερο να μένουν στο σκοτάδι… Μερικές φορές η έλλειψη γνώσης μπορεί να αποβεί σωτήρια…"

Ο Jean de Chavigny σηκώθηκε και κατευθύνθηκε προς την πόρτα κρατώντας τον τόμο…
"Η ανατολή του ήλιου δε θα με βρει ζωντανό…" είπε ο Νοστράδαμος και με ένα νεύμα χαιρέτισε το μαθητή του…

Ο Jean de Chavigny επέστρεψε στο σπίτι του… Άναψε το τζάκι…
Πήρε τον τόμο και ετοιμάστηκε να τον ρίξει στη φωτιά… Αλλά δεν το έκανε…
Τον άνοιξε και άρχισε να τον διαβάζει…

Την επόμενη μέρα…

Κάποιος χτυπούσε επίμονα την πόρτα του σπιτιού του Jean de Chavigny.
Ο Jean άνοιξε… Στην πόρτα ήταν η οικονόμος του Νοστράδαμου…
"Τι συμβαίνει;" είπε ο Jean…
"Λυπάμαι αλλά…"

Ο Jean θυμήθηκε τα λόγια του δασκάλου του… "Η ανατολή του ήλιου δε θα με βρει ζωντανό…"
"Κατάλαβα…" είπε στην οικονόμο… "δώστε μου λίγο χρόνο να ετοιμαστώ και θα έρθω…"
Η οικονόμος έγνεψε καταφατικά…

Ο Jean έκλεισε την πόρτα και μπήκε στο σπίτι του. Πάνω στο γραφείο του ήταν ανοιχτός ο τόμος που του έδωσε ο δάσκαλος του το προηγούμενο βράδυ… Δεν είχε κοιμηθεί όλο το βράδυ διαβάζοντας τον…
Έπρεπε να τον κρύψει κάπου προς το παρόν και στη συνέχεια θα έβλεπε τι θα κάνει…

Σημερινή εποχή…

Η Martha King σε λίγο θα προσγειωνόταν στο Παρίσι… Σκεφτόταν συνέχεια το "Χαμένο Βιβλίο"…

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

MY BLOODY VALENTINE 3 (ΤΟ ΤΕΛΟΣ)

2011-02-14T17:45:00.004+02:00

MY BLOODY VALENTINE 3
ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Ο Αντώνης στεκόταν τώρα μπροστά στο δέντρο κλαίγοντας… Τότε οι καρδιές άρχισαν να πάλλονται όλες μαζί συγχρονισμένα… και ο παλμός έγινε πιο δυνατός…
«Τι συμβαίνει;» αναρωτήθηκε με τα χείλη του να παραμένουν πάντα κλειστά…

Και ο παλμός άρχισε να εξασθενεί… σε βαθμό που θα έλεγε κανείς πως οι καρδιές σε λίγο θα σταματούσαν να χτυπάνε… Κατάλαβε… ένας δεύτερος θάνατος για τις καρδιές και μαζί τους θα πέθαινε και το δέντρο…

Έπρεπε κάτι να κάνει… αλλά δεν ήξερε τι.
Κοίταξε το δέντρο ξανά και τα τεράστια γέρικα κλαδιά του… στην άκρη κάθε κλαδιού κρεμόταν μια καρδιά… εκτός όμως από ένα κλαδί… σε αυτό δεν κρεμόταν καρδιά… ήταν το μοναδικό... Τώρα κατάλαβε τι έπρεπε να κάνει. Το κλαδί αυτό περίμενε τη δική του καρδιά η οποία τώρα χτυπούσε δυνατά, σαν να επικοινωνούσε με το δέντρο…

Με τρόπο που θα έλεγε κανείς μαγικό δημιουργήθηκε μια σχισμή τυλιγμένη από φως στο στήθος του. Έβαλε το χέρι του μέσα αλλά δεν ένιωθε πόνο και τράβηξε με δύναμη την καρδιά του έξω. Την κρατούσε στα ματωμένα χέρια του, την έβλεπε να χτυπάει… Πλησίασε το δέντρο και το μοναχικό κλαδί… άπλωσε το ένα του χέρι κρατώντας την καρδιά και εκείνη αυτόματα βρήκε τη θέση της εκεί…

Και οι καρδιές άρχισαν να πάλλονται ξανά… Ο Αντώνης ήταν ελεύθερος… Το φως τύλιξε όλο του το σώμα μέχρι που έγινε ένα με αυτό…

Ο Αντώνης ήταν ξαπλωμένος ακόμα στο κρεβάτι του… Εκείνη τη μέρα δε σηκώθηκε για να πάει στη δουλειά… Εκείνη τη μέρα τον βρήκαν νεκρό στο κρεβάτι του… Το πιο περίεργο όμως ήταν ότι τον βρήκαν με ένα τεράστιο χαμόγελο σχηματισμένο στο πρόσωπο του…

Σημείωμα του συγγραφέα...

Ένα μεγάλο δακρυσμένο ευχαριστώ για την αγάπη σας και που μοιραστήκατε μαζί μου ένα κομμάτι από την καρδιά σας...
Συγκινημένος όσο ποτέ άλλοτε...
Toymaker

MY BLOODY VALENTINE 3 (Η ΑΡΧΗ - UPDATED: FACEBOOK STORIES)

2011-02-13T23:46:00.004+02:00

MY BLOODY VALENTINE 3
Η ΑΡΧΗ

Άνοιξε τα μάτια του. Σιωπή. Κοίταξε το ρολόι στο κομοδίνο στα δεξιά του κρεβατιού. Οι δείκτες δεν κινούνταν. Είχε σταματήσει.
Είχε περάσει αρκετός καιρός από τότε που είχε ξυπνήσει τόσο ήρεμος και γαλήνιος.

Ο Αντώνης σηκώθηκε από το κρεβάτι. Τότε ένιωσε ένα δυνατό πόνο στο στήθος.
Έβγαλε ένα μικρό βογκητό. Και ξαφνικά συνειδητοποίησε κάτι. Απόλυτη ησυχία. Δεν ακουγόταν κανένας θόρυβος από το δρόμο έξω.

Άνοιξε την πόρτα της κρεβατοκάμαρας και έκανε να προχωρήσει όταν τυλίχθηκε στο φως. Και ξαφνικά βρέθηκε σε ένα μέρος όπου δεν υπήρχε τίποτα. Ένα απέραντο λευκό, λουσμένο στο φως. Γύρισε και κοίταξε πίσω του. Η πόρτα είχε εξαφανιστεί.
Διστακτικά έκανε ένα βήμα τώρα μπροστά… είχε την αίσθηση πως περπατάει στο κενό.
Και το ένα βήμα ακολούθησε και άλλο και άρχισε να περπατάει προς το πουθενά…

Θα έλεγε πως περπατούσε ώρες ατελείωτες όταν είδε κάτι το τόσο περίεργο.
Μέσα στο απέραντο λευκό, εκεί στο πουθενά, υπήρχε ένα τεράστιο γέρικο δέντρο με τα δίχως φύλλα γιγάντια κλαδιά του να απλώνονται και να μπλέκονται… έμοιαζε να είναι η πηγή του φωτός που διαχεόταν στο χώρο. Αλλά ήταν κάτι άλλο που θα του προξενούσε μεγαλύτερη εντύπωση…

"Δεν είναι δυνατόν…" ψιθύρισε… "πρέπει να ονειρεύομαι…" αν και θα έλεγε κανείς πως δε χρειάστηκε να ανοίξει το στόμα του για να βγάλει φωνή…
Από τις άκρες των κλαδιών του δέντρου κρεμόντουσαν καρδιές… ανθρώπινες καρδιές… καρδιές που χτυπούσαν ακόμα… σε κάποιες ο χτύπος ήταν πιο δυνατός, σε άλλες εξασθενημένος… Καρδιές που έσταζαν αίμα, που ήταν χτυπημένες… καρδιές με στίγματα και καρδιές αδύναμες…
"Σαν την ιστορία που έγραψα" είπε αλλά και πάλι δε χρειάστηκε να ανοίξει το στόμα του… η σκέψη του γινόταν η φωνή του… Πλησίασε το δέντρο…Σηκώθηκε στις μύτες των ποδιών του και άγγιξε μια από τις καρδιές που έκαναν τα κλαδιά του γέρικου δέντρου να λυγίζουν…

Εικόνες, λέξεις, συναισθήματα, πρόσωπα και στιγμές κατέκλυσαν το μυαλό του μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, αν υπήρχε η έννοια του χρόνου εκεί που βρισκόταν… Κάθε καρδιά είχε να του διηγηθεί και μια ιστορία… και χωρίς να ξέρει το γιατί κατάλαβε πως έπρεπε να τις "ακούσει" όλες…

UPDATE: FACEBOOK STORIES

*ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ (ΘΑΝΟΣ Μ.)

Ο Θάνος ήταν 20 χρονών ακόμα φοιτητής της δημοσιογραφίας όταν πήρε την απόφαση να μετακομίσει με τον παιδικό του έρωτα σε κοινό διαμέρισμα. Τα πράγματα έμοιαζαν να προχωράνε πολύ γρήγορα αλλά από την άλλη το μέλλον φάνταζε ευοίωνο για τον καθένα ξεχωριστά αλλά και για τη σχέση τους.

Οι μήνες περνούσαν και είχε πλέον αφοσιωθεί στις σπουδές του.

Τη μέρα που θα παρουσίαζε την πτυχιακή του, σηκώθηκε αλλά στο κρεβάτι ήταν μόνος. Ήταν μόνος εδώ και αρκετό καιρό. Στην αρχή τον ενοχλούσε αυτό αλλά τώρα πια είχε συνηθίσει ή τουλάχιστον είχε πείσει τον εαυτό του πως είχε συνηθίσει.

Ένα χρόνο μετά τη συγκατοίκηση το όνειρο διαλύθηκε. Ο Θάνος ήταν απόμακρος και το μόνο που έδειχνε να τον ενδιαφέρει ήταν το επαγγελματικό του μέλλον.

Εκείνη τη μέρα… η παρουσίαση της πτυχιακής πήγε εξαιρετικά. Τώρα μαζί με την παρέα του φώναζαν και γελούσαν στη μέση του δρόμου.

«Εσύ… δε μ’ ακούς;»

Πριν καταλάβει τι είχε συμβεί ένας γέρος τον είχε πλησιάσει και τον είχε αρπάξει από το χέρι. Ο Θάνος τίναξε το χέρι του και έκανε μερικά βήματα προς τα πίσω. Στραβοπάτησε και έχασε την ισορροπία του. Κατέληξε πεσμένος στο πεζοδρόμιο.

«Ποιος είσαι; Τι θέλεις;»

«Είμαι εδώ για να σε βοηθήσω…»

Μια έκφραση απορίας σχηματίστηκε στο πρόσωπο του Θάνου. Ο γέρος έβγαλε από την τσέπη του ένα παλιό κλειδί που λαμπύρισε όταν το χτύπησαν οι ακτίνες του ήλιου.

«Μόνο όταν βρεις την καρδιά που ανοίγει αυτό το κλειδί θα έχεις βρει την αληθινή αγάπη» είπε ο γέρος και πλησίασε, έσκυψε προς τον πεσμένο στο έδαφος νέο, άνοιξε την παλάμη του Θάνου και του έδωσε το κλειδί. Στη συνέχεια γύρισε την πλάτη του και χάθηκε στο πλήθος.

Ο Θάνος στράφηκε προς τους φίλους του και τους είδε να τον κοιτούν με απορία. «Γέμισε η πόλη τρελούς», είπε μοιάζοντας να μην έχει καταλάβει τι έχει συμβεί. Ο Θάνος πήρε το κλειδί και το έβαλε στην τσέπη του.

Τα χρόνια πέρασαν και η ο Θάνος έκανε μια καριέρα που ζήλεψαν πολλοί. Αλλά ήταν μόνος… Πάντα ήταν μόνος…

Έφτανε σχεδόν 75 χρονών. Πήγε στο πρώτο συρτάρι του γραφείου του και το άνοιξε. Εκεί μέσα φυλούσε πάντα το κλειδί που του είχε δώσει ο γέρος. Τελικά δεν είχε βρει την καρδιά που θα άνοιγε το κλειδί.

Περπάτησε αργά προς τον μεγάλο καθρέφτη που κοσμούσε τον αριστερό τοίχο του γραφείου. Κοίταξε το είδωλο του. Τότε ένιωσε τη γη κάτω από τα πόδια του να χάνεται. Είδε ξανά το είδωλο του στον καθρέφτη. Ο γέρος που είχε συναντήσει όταν ήταν νέος ήταν ο ίδιος ο εαυτός του.

Και κατάλαβε… με το κλειδί έπρεπε να «ανοίξει» τη δική του καρδιά.

Πλησίασε το μοναδικό παράθυρο που υπήρχε στο γραφείο του, που βρισκόταν στο δεύτερο όροφο της μονοκατοικίας όπου έμενε, κρατώντας το κλειδί. Κοίταξε τον κόσμο έξω. Για κάποια στιγμή του φάνηκε πως είδε τον παιδικό του έρωτα. Δάκρυα κύλησαν στα μάτια του… δάκρυα που κατέληξαν στο κλειδί… και το κλειδί σκούριασε και έσπασε… είχε καταφέρει να «ανοίξει» την καρδιά του…

Χαμογέλασε. Η ανάσα του άφησε ίχνη πάνω στο τζάμι.

Ήταν η τελευταία του πνοή…

*ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ (ΓΙΩΡΓΟΣ Κ.)

Μόλις μπήκε στο club τα μάτια όλων στράφηκαν πάνω του. Η παρουσία του ήταν τόσο επιβλητική και η ομορφιά του τέτοια ώστε να τραβήξει την προσοχή του καθενός.

Εκείνο το βράδυ συνοδευόταν από μια παρέα νεαρών μοντέλων αγοριών και κοριτσιών. «Σαμπάνια για όλους» είπε…

Το πάρτι είχε μόλις αρχίσει και τα πράγματα έμοιαζαν να ξεφεύγουν σιγά σιγά από τον έλεγχο αλλά με τρόπο μάλλον ευχάριστο.

Τότε ένα νεαρό κορίτσι με γυαλιά τον πλησίασε.

«Τι θέλεις εσύ;»

«Ήρθα να σε πάρω μαζί μου» είπε το νεαρό κορίτσι…

Ο Γιώργος γέλασε και μίλησε δυνατά προκειμένου να τον ακούσουν όλοι γύρω του… «Παιδιά ακούστε τι είπε… ήρθε να με πάρει μαζί της…» και ετοιμάστηκε να δώσει το ποτήρι της σαμπάνιας που κρατούσε στην κοπέλα… «Έλα πάρε, πιες ένα ποτήρι και χαλάρωσε…» αλλά εκείνη είχε εξαφανιστεί…

Ξημέρωνε όταν έφυγαν από το μπαρ…

Στην έξοδο του μπαρ τους περίμενε το κορίτσι…

«Τι θέλεις εσύ πάλι;»

«Ήρθα να σε πάρω μαζί μου… Δε με θυμάσαι;» είπε εκείνη…

«Ναι, σε είδα και νωρίτερα στο club…»

«Όχι… θυμήσου…»

Ο Γιώργος έκανε νόημα στην παρέα του να προχωρήσει και θα ακολουθούσε σε λίγο και αυτός…

Έμεινε μόνος με το νεαρό κορίτσι…

«Άκου μικρή… καλύτερα να γυρίσεις σπίτι σου…»

Το νεαρό κορίτσι τον πλησίασε…

«Μαζί θα γυρίσουμε σπίτι… Θυμήσου…»

Ο Γιώργος ήταν ζαλισμένος… Έψαξε στην τσέπη του σακακιού του και έβγαλε ένα ζευγάρι γυαλιά ηλίου… Ο ήλιος που μόλις ανέτειλε είχε αρχίσει να τον τυφλώνει και επιπλέον με τα γυαλιά τα οποία ήταν και οράσεως θα μπορούσε να δει καλύτερα το κορίτσι. Είχε βγάλει τους φακούς του νωρίτερα το βράδυ, με το που πήγαν στο club αφού ο καπνός από το τσιγάρο τον ενοχλούσε στα μάτια.

Το κορίτσι είχε πλησιάσει πιο κοντά… Ο Γιώργος τώρα μπορούσε να δει καλύτερα. Έκανε μερικά βήματα προς τα πίσω… Έβγαλε το πορτοφόλι του και από μέσα μια φωτογραφία… Και στη συνέχεια κοίταξε το κινητό του… ήθελε να δει την ημερομηνία… Είχε ξημερώσει 14 Φεβρουαρίου…

Στη φωτογραφία ήταν ο ίδιος σε ένα άλλο πάρτι της γιορτής του Αγίου Βαλεντίνου αρκετά χρόνια πριν… όταν ήταν νεαρό αγόρι… με τα γυαλιά του… ένα ασχημόπαπο που όλοι κορόιδευαν… Αλλά εκείνη είχε μετατρέψει το πάρτι από εφιάλτη σε όνειρο… Εκείνο το κοριτσάκι με τα γυαλιά… που όλοι περιφρονούσαν όπως περιφρονούσαν και αυτόν… εκείνο το κοριτσάκι που ξέχασε λίγο καιρό μετά… εκείνο το κοριτσάκι που τον είχε αγαπήσει πραγματικά…

Εκείνο το κοριτσάκι στεκόταν τώρα απέναντί του…

Δεν ήξερε πως μπορούσε να συμβαίνει αυτό… δεν τον ένοιαζε… ξέσπασε σε λυγμούς… Η κοπέλα τον κράτησε στην αγκαλιά της… και τον έσφιξε με όλη της τη δύναμη… και εκείνος ένιωσε για πρώτη φορά μετά από καιρό την αγάπη… Την κοίταξε στα μάτια… έβγαλε τα γυαλιά του… δεν τα χρειαζόταν άλλο πια…

«Πάμε να φύγουμε…» της είπε…

Και έφυγαν…

Ο Γιώργος άφησε την τελευταία του πνοή…

*ΝΕΚΡΟΤΟΜΗ (ΑΝΤΩΝΗΣ Ψ.)

Ο Αντώνης θα έπαιρνε το πτυχίο του στην ιατρική εκείνη τη χρονιά. Ήθελε να συνεχίσει στον ιατροδικαστικό τομέα.

Περνούσε ώρες ατέλειωτες στο νεκροτομείο. Και τις περισσότερες από αυτές μόνος, με αυτά… με τα πτώματα που τον γοήτευαν, τον μάγευαν… τα ερωτευόταν. Άγγιζε τα παγωμένα δάχτυλα τους, άφηνε τα χείλη του να περιπλανηθούν πάνω στα άψυχα κορμιά τους…

Έβγαζε τα ρούχα του και ξάπλωνε δίπλα τους… πάνω τους… Έκανε έρωτα μαζί τους…

Τους τελευταίους μήνες είχε κάνει μια νέα γνωριμία. Ένα πρόσωπο για το οποίο νοιαζόταν αλλά που ήξερε ότι δε θα αγαπούσε ποτέ όσο τα πτώματα στο νεκροτομείο.

«Θέλω να με αγαπήσεις όσο αγαπάς αυτά» είχε πει στον Αντώνη…

«Σε αγαπώ… αλλά…»

«Αλλά δεν έχω πεθάνει… το ξέρω…»

Ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου…

Ο Αντώνης έφευγε από το νεκροτομείο όταν έλαβε ένα μήνυμα στο κινητό…

«Σήμερα είναι του Αγίου Βαλεντίνου. Θα σε περιμένω στο σπίτι μου και μαζί θα σε περιμένει και το δώρο σου…»

Ένας αναστεναγμός ξέφυγε από τον Αντώνη… Ποτέ δεν τα πήγαινε καλά με αυτή τη μέρα… Αλλά μάλλον σήμερα δε θα μπορούσε να το αποφύγει…

«Έρχομαι…» απάντησε στο μήνυμα.

Η κεντρική πόρτα της εισόδου της πολυκατοικίας ήταν ανοιχτή. Προτίμησε να μην πάρει ασανσέρ. Σαν με κάποιο τρόπο να προσπαθούσε να καθυστερήσει τον όλο εορτασμό.

Η πόρτα του διαμερίσματος ήταν και αυτή ανοιχτή. «Τι έχουν πάθει όλοι σε αυτό το κτίριο;» αναρωτήθηκε από μέσα του «Δεν κλειδώνει κανείς;»

Μπήκε μέσα… προχώρησε στο σαλόνι…

«Τι πας να κάνεις;»

«Αυτό είναι το δώρο σου… Τώρα θα με αγαπήσεις ολοκληρωτικά…»

Απέναντί του ο άνθρωπος αυτός που γνώρισε πριν μερικούς μήνες είχε περασμένη μια θηλιά στο λαιμό του… μια θηλιά που κατέληγε στο φωτιστικό… τα πόδια του στηρίζονταν σε μια καρέκλα… και η καρέκλα έφυγε… και εκείνος βρέθηκε στο κενό…

Ο Αντώνης προσπάθησε να τον σταματήσει αλλά δεν τα κατάφερε…

Την επόμενη μέρα…

Το πτώμα μεταφέρθηκε στο νεκροτομείο… Ο Αντώνης έμεινε μόνος μαζί του. Έβγαλε τα ρούχα του… Ήταν ερωτευμένος πραγματικά…

*ΔΙΑΜΕΛΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΑΘΗΓΗΤΗ (ΑΡΓΥΡΗΣ)

Ο Αργύρης αγαπούσε τη δουλειά του, αγαπούσε να διδάσκει σε νέους και έκανε ότι περνούσε από το χέρι του για να τους δώσει τις σωστές κατευθύνσεις.

Εκείνες τις μέρες στο λύκειο που δίδασκε είχε έρθει μια καινούρια μαθήτρια και έκανε ότι μπορούσε για να τη βοηθήσει να ενταχθεί στο νέο σχολικό περιβάλλον αλλά και για να συμβαδίσει με τα άλλα παιδιά στην ύλη των μαθημάτων. Η μαθήτρια είχε μετακομίσει στην περιοχή με τους γονείς της στη μέση της σχολικής χρονιάς.

Αυτό που δεν κατάλαβε ο Αργύρης ήταν ότι η μαθήτρια τον είχε ερωτευτεί…

Εκείνο το απόγευμα…

Το κουδούνι της πόρτας στη μονοκατοικία όπου έμενε ο Αργύρης χτύπησε… και τον περίμενε μια έκπληξη… Στο κατώφλι στεκόταν η καινούρια μαθήτρια…

«Καλησπέρα…»

«Καλησπέρα… με συγχωρείτε που πήρα το θάρρος αλλά θα ήθελα να με βοηθήσετε σε μερικά μαθήματα και να μου κάνετε κάποιες υποδείξεις…»

«Κανένα πρόβλημα… πέρνα μέσα σε παρακαλώ…»

Πέρασαν στο σαλόνι…

«Θέλεις να πιεις κάτι; Ένα χυμό ίσως;»

«Θα το ήθελα αυτό. Ευχαριστώ πολύ.»

Αλλά όταν γύρισε ο Αργύρης από την κουζίνα βρήκε τη μαθήτρια γυμνή και ξαπλωμένη στον καναπέ… Το ποτήρι με το χυμό του έφυγε από τα χέρια και έπεσε στο πάτωμα…

«Συγγνώμη αλλά είναι καλύτερη να ντυθείς και να φύγεις…»

«Είσαι και εσύ σαν τους άλλους… όλοι με πλησιάζετε και μετά με διώχνετε…»

Ο Αργύρης έμοιαζε να τα έχει χαμένα… και δεν πρόλαβε να δει την κοπέλα να αρπάζει ένα κηροπήγιο και να ορμάει με αυτό κατά πάνω του. Τον χτύπησε στο κεφάλι και έχασε τις αισθήσεις του…

Συνήλθε… ένιωθε έναν ελαφρύ πόνο. Όσο ανακτούσε τις αισθήσεις του ο πόνος γινόταν αφόρητος. Ήταν ξαπλωμένος στον καναπέ… Στην αρχή έβλεπε θολωμένα αλλά μετά όλα ξεκαθάρισαν…

Κοίταξε μπροστά του και άρχισε να ουρλιάζει… Τα πόδια του από τους αστραγάλους και κάτω ήταν κομμένα…

«Τώρα δε θα πας πουθενά…» είπε η μαθήτρια η οποία είχε έρθει και σταθεί από πάνω του… Ήταν γυμνή με αίματα σε όλο της το κορμί… Κρατούσε ένα τσεκούρι…

«Το δανείστηκα αυτό από την αποθήκη σου… Ελπίζω να μη σε πειράζει…»

Και κατέβασε με δύναμη το τσεκούρι στον καθηγητή…

«Ώρα για μάθημα» του είπε… «ανατομίας… Ώρα για να βρούμε την καρδιά σου…»

*ΘΑΛΑΣΣΑ (ΙΑΚΩΒΟΣ)

Ο Ιάκωβος για πρώτη φορά στη ζωή του ήξερε πως είναι να είσαι ερωτευμένος απόλυτα… Το ταξίδι του στην Αθήνα είχε μια αναπάντεχη έκπληξη… Μια γνωριμία από το πουθενά. Ένας καφές και μια αγκαλιά, αυτή του Γιάννη…

Μόνο που είχε φτάσει η στιγμή να φύγει.

«Θα επιστρέψω σύντομα…»

«Θα σε περιμένω… αλλά ακόμα και αν δε γυρίσεις κοίταξε μόνο να είσαι ευτυχισμένος.»

«Θα γυρίσω… και άλλωστε μας χωρίζει μόνο η θάλασσα.»

Και οι μήνες πέρασαν… αλλά ο Ιάκωβος δεν επέστρεψε… και τότε άρχισαν οι επιστολές και τα γράμματα… Σε ένα γράμμα ο Γιάννης πληροφορήθηκε πως ο Ιάκωβος είχε κάνει μια νέα γνωριμία. Μερικούς μήνες ο Γιάννης πληροφόρησε τον Ιάκωβο πως και για εκείνον τα πράγματα εξελίσσονταν καλά, πως είχε κάνει μια γνωριμία και πως η ευτυχία έμοιαζε πια δεδομένη.

Τα χρόνια πέρασαν και τα γράμματα άρχισαν πια να αραιώνουν… δύο, τρία το πολύ κάθε χρόνο…

Μια δεκαετία μετά…

Εκείνο το χρόνο ο Ιάκωβος δεν έλαβε κανένα γράμμα… «Με ξέχασε πια…» σκέφτηκε… αν και το βρήκε λογικό. Πάντως έστειλε ακόμα ένα γράμμα λέγοντας πως θα βρισκόταν ξανά στην Αθήνα για δουλειές και πως θα ήθελε να συναντηθούν.

Δεν έλαβε απάντηση.

Όταν έφτασε στην Αθήνα αποφάσισε να κάνει μια απροσδόκητη επίσκεψη… Φτάνοντας στο διαμέρισμα ένιωσε τις αναμνήσεις να τον κατακλύζουν… Χτύπησε την πόρτα… δεν πήρε καμία απάντηση…

Μια κυρία από το απέναντι διαμέρισμα άνοιξε την πόρτα…

«Δε μένει κανείς πια εδώ…»

«Μετακόμισε;» ρώτησε ο Ιάκωβος…

«Εσύ πρέπει να είσαι ο Ιάκωβος.»

«Ναι, με γνωρίζετε;»

«Μιλούσε συχνά για σένα… Πέρνα μέσα…»

«Τι συμβαίνει;»

«Λυπάμαι πολύ… αλλά πέθανε πριν ένα χρόνο…»

«Πως;»

«Τον βρήκαν στο γραφείο του, την ώρα που έγραφε ένα γράμμα… Ήταν τόσο μόνος… Ειδοποίησα εγώ την αστυνομία όταν δεν έδωσε σημάδια ζωής για αρκετές μέρες…»

«Και η σχέση που είχε;»

«Μα δεν είχε σχέση… αλλά περίμενε… Στη διαθήκη του ζητούσε να αποτεφρωθεί και να σκορπίσουν τη στάχτη του στη θάλασσα… για να μην υπάρχει πια η απόσταση όπως έλεγε…»

Το ίδιο εκείνο βράδυ ο Ιάκωβος πήγε σε μια παραλία… έβγαλε τα ρούχα του και μπήκε στη θάλασσα… Τώρα πια ήταν μαζί…

*ΝΑ ΑΓΑΠΗΣΕΙΣ ΕΜΕΝΑ (ΓΙΩΡΓΟΣ Α.)

Έρωτας δίχως περιορισμούς, δίχως γιατί και πρέπει… Ήθελε να τον αγαπήσουν για αυτό που είναι και όχι για αυτό που θα ήθελαν οι άλλοι να είναι… Ο Γιώργος αυτό αναζητούσε όλη του τη ζωή…

Είχε μόλις τελειώσει τη δουλειά και κατευθυνόταν ακόμα μια φορά στο γυμναστήριο… Το βράδυ επέστρεψε στο σπίτι… Ετοίμασε τη λίστα των τραγουδιών που θα έπαιζε στην αυριανή του εκπομπή, είδε μια ταινία και πήγε για ύπνο…

Την επόμενη μέρα το απόγευμα…

Η ραδιοφωνική εκπομπή που παρουσίαζε ο Γιώργος μόλις είχε ξεκινήσει…

«Μπορείτε να επικοινωνείτε μαζί μας τηλεφωνικά ή ακόμα και στο mail της εκπομπής για να αφιερώσετε ή να ακούσετε τα αγαπημένα σας τραγούδια…»

Η αλήθεια ήταν πως λάμβαναν κυρίως mail και σπάνια επικοινωνούσε μαζί τους κάποιος τηλεφωνικά, όμως εκείνο το βράδυ το τηλέφωνο χτύπησε… όποιος και αν ήταν στην άλλη γραμμή του τηλεφώνου δεν ήθελε να «βγει στον αέρα», ήθελε απλά να μιλήσει στο Γιώργο.

«Καλησπέρα, θα ήθελες να κάνεις κάποια αφιέρωση ή να ακούσεις κάποιο τραγούδι;»

«Όχι, θέλω απλά να μιλήσουμε…»

Και αυτό έκαναν… Ο άγνωστος έπαιρνε τηλέφωνο σε κάθε εκπομπή του Γιώργου… Κάποια στιγμή αντάλλαξαν και τους αριθμούς των κινητών τηλεφώνων τους… Μιλούσαν πολλές φορές την ημέρα… Για τα πάντα… γελούσαν, έκλαιγαν… ήταν ερωτευμένοι αν και δεν είχαν συναντηθεί ποτέ…

Ο Γιώργος δεν έμαθε ποτέ το όνομα του… και όταν κάποια στιγμή του ζήτησε να συναντηθούν εκείνος αρνήθηκε…

Τα χρόνια πέρασαν…

…και αυτός ο ιδιόμορφος τηλεφωνικός έρωτας συνεχιζόταν…

Εκείνο το βράδυ ο Γιώργος δεν αισθανόταν καλά. Πήρε το κινητό του και κάλεσε τον συνηθισμένο αριθμό…

«Νομίζω πως είναι η τελευταία φορά που θα ακούσω τη φωνή σου. Δεν έχουμε συναντηθεί ποτέ… αλλά τώρα ξέρω το γιατί… γιατί έτσι αγάπησες εμένα πραγματικά και εγώ εσένα… πέρα από το φαίνεσθαι και οποιαδήποτε σύμβαση…

Σ’ αγαπώ…»

«Και εγώ σ’ αγαπώ Γιώργο μου…»

Αίμα έτρεξε από τη μύτη του Γιώργου και το κινητό του έπεσε από τα χέρια… ξεψύχησε…

Στο διπλανό διαμέρισμα, της διπλανής πολυκατοικίας κάποιο άλλο κινητό έπεφτε από τα χέρια του ιδιοκτήτη ο οποίος άφηνε και εκείνος την τελευταία του πνοή…

*ΟΥΙΣΚΙ ΜΕ ΠΑΓΟ (ΔΗΜΗΤΡΗΣ Π.)

«Ένα ουίσκι με πάγο ακόμα παρακαλώ…»

«Μικρέ δε νομίζεις πως ήπιες αρκετά απόψε;»

«Θα μου βάλεις το ουίσκι ή θα ανοίξουμε συζήτηση;»

«Το ουίσκι κερασμένο από εμένα!» ακούστηκε μια φωνή δίπλα από το Δημήτρη.

«Ποιος είσαι εσύ;»

«Η έκπληξη της βραδιάς…» του απάντησε ο άντρας που κάθισε δίπλα του.

Ο μπάρμαν έβαλε το ποτό στο Δημήτρη.

«Ευχαριστώ…» ψιθύρισε χωρίς να κοιτάζει τον άντρα που καθόταν δίπλα του…

Ήπιε το ποτό όπως θα έπινε ένα ποτήρι νερό. Έβγαλε το πορτοφόλι του από την πίσω τσέπη του τζιν του και άφησε μερικά χαρτονομίσματα πάνω στο μπαρ.

«Φτάνουν αυτά;»

«Περίμενε, έχεις και ρέστα…»

Αλλά ο Δημήτρης είχε βγει ήδη έξω στο δρόμο.

Αν και μεθυσμένος κατάλαβε πως ο άντρας που του κέρασε το ποτό είχε βγει από το μαγαζί και τον ακολουθούσε. Κάποια στιγμή κατέληξαν να περπατάνε ο ένας δίπλα στον άλλο.

«Είσαι σίγουρος πως θα τα καταφέρεις να επιστρέψεις σπίτι σου;» ρώτησε ο άγνωστος άντρας.

«Θέλεις να με πας εσύ μήπως;»

«Έλεγα μήπως θέλεις να πάμε στο δικό μου;»

Ο Δημήτρης έγνεψε καταφατικά.

Βρισκόντουσαν στο αυτοκίνητο του άγνωστου άντρα εδώ και μισή ώρα το λιγότερο. Είχαν απομακρυνθεί από το κέντρο και όπου και αν ήταν τώρα δεν υπήρχε ψυχή. Κάποια στιγμή το αυτοκίνητο σταμάτησε.

«Φτάσαμε; Δε βλέπω κανένα σπίτι;» είπε ο Δημήτρης.

Τότε ο άγνωστος άνδρας έβγαλε ένα μαχαίρι που είχε κρυμμένο κάτω από το κάθισμα του και ένα σχοινί.

«Θα πονέσεις πολύ, αλλά σου υπόσχομαι πως θα σου μείνει αξέχαστο αυτό το βράδυ…» του είπε ο άντρας.

«Έκανες πολύ μεγάλο λάθος φίλε» απάντησε ο Δημήτρης και τα μάτια του ξαφνικά κοκκίνισαν. Άνοιξε το στόμα του και δυο αιχμηροί κυνόδοντες πετάχτηκαν…

«Τι στο καλό είσαι;»

«Θα σου πω τι είσαι εσύ… το γεύμα μου…»

Και οι κυνόδοντες καρφώθηκαν στο λαιμό του άγνωστου άντρα. Ο Δημήτρης αφαίρεσε ένα κομμάτι δέρματος και σάρκας από το λαιμό του θύματος του και κάρφωσε ξανά τους κυνόδοντες του στην ανοιχτή πληγή από την οποία έτρεχε αίμα… Ο άντρας ούρλιαζε αλλά δε θα άκουγε κανείς τις κραυγές του…

Το επόμενο βράδυ…

«Πάλι εδώ εσύ;»

«Ναι, ενοχλώ;»

«Καθόλου… Τι θα πάρεις;»

«Ουίσκι με πάγο παρακαλώ…»

*ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ (ΓΙΩΡΓΟΣ Α.)

Ο Γιώργος έβγαλε την κάρτα μνήμης από την καινούρια φωτογραφική του μηχανή.

Η νέα του σειρά φωτογραφιών είχε σαν θέμα τον έρωτα… Πέρασε την κάρτα μνήμης στον υπολογιστή και άρχισε να κοιτάει τις φωτογραφίες… Όμως κάτι δεν πήγαινε καλά…

«Τι στο καλό συμβαίνει;» είπε… Οι φωτογραφίες έμοιαζαν πειραγμένες… Πάνω στο στήθος όλων όσων είχε τραβήξει φωτογραφίες, και συγκεκριμένα πάνω στο σημείο της καρδιάς παρατηρούσε διάφορα στίγματα που το χρώμα τους διαφοροποιούνταν από άνθρωπο σε άνθρωπο…

Σε κάποιους το στίγμα ήταν μεγαλύτερο και έμοιαζε να έχει ρωγμές… σε άλλους υπήρχαν μικρά στίγματα… μικρά κομμάτια χρώματος…

Αλλά και το χρώμα… αλλού ήταν κόκκινο, αλλού μαύρο, αλλού λευκό…

«Θα τρελαθώ…» είπε ο Γιώργος… «κατάφερα να φωτογραφίσω κυριολεκτικά τον έρωτα και τα συναισθήματα…»

Και τότε του ήρθε μια ιδέα… Έβαλε μια άλλη κάρτα μνήμης στη φωτογραφική και στη συνέχεια άρχισε να φωτογραφίζει τον εαυτό του… Έβγαλε το πουκάμισο που φορούσε και άρχισε να τραβάει φωτογραφίες το στήθος του…

Στη συνέχεια πέρασε την κάρτα μνήμης στον υπολογιστή και άρχισε να κοιτάει τις φωτογραφίες… Εκεί που θα έπρεπε να είναι τα στίγματα στο σημείο της καρδιάς υπήρχε κενό… Ούτε στίγματα… ούτε χρώμα… απλά κενό…

Είχε περάσει τόσο χρόνο παίρνοντας φωτογραφίες από τις ζωές των άλλων ώστε είχε ξεχάσει τη δική του ζωή… Έβαλε τα κλάματα… Και τότε έχασε κάθε επαφή με τη λογική… Έβγαλε από το συρτάρι του γραφείου του ένα περίστροφο… ήταν γεμάτο… το έστρεψε στην καρδιά του και πυροβόλησε… αίμα πετάχτηκε στο γραφείο και στην οθόνη του υπολογιστή…

Εκείνη την ώρα χτύπησε το τηλέφωνο… Απάντησε ο τηλεφωνητής…

Ήταν από το κατάστημα που προμηθευόταν τις μηχανές αλλά και ότι χρειαζόταν για τη δουλειά του…

«Συγγνώμη για την ενόχληση… Αλλά η φωτογραφική μηχανή που αγοράσατε αποδείχθηκε προβληματική… Οι φωτογραφίες βγαίνουν με στίγματα και κενά λόγω τεχνικού προβλήματος και η εταιρεία κατασκευής την αποσύρει… Παρακαλώ επικοινωνήστε μαζί μας για την αντικατάσταση της με κάποια άλλη φωτογραφική.»

*ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ (ΦΑΝΗΣ Β.)

«Λοιπόν τι λες, θα το κάνουμε;»

Εκείνη έγνεψε καταφατικά…

«Έτσι, θέλω να σε βλέπω πάντα να χαμογελάς…»

Εκείνη μόλις είχε δεχτεί την πρόταση του Φάνη να συγκατοικήσουν… και εκείνος ήταν ο πιο ευτυχισμένος άντρας στον κόσμο…

Στην αρχή όλα πήγαιναν καλά… αλλά μετά από μερικούς μήνες ο Φάνης άρχισε να κουράζεται… κάτι η καθημερινότητα, κάτι η δουλειά… άρχισαν οι καβγάδες και οι φωνές…

«Εγώ τα κάνω όλα για εσένα… για να χαμογελάς… και εσύ όλο γκρινιάζεις… τι θέλεις άλλο πια;»

«Θέλω να χωρίσουμε…»

Ο Φάνης ένιωσε να χάνει τον κόσμο κάτω από τα πόδια του…

Δάκρυα κύλησαν από τα μάτια του…

Την πλησίασε, την αγκάλιασε… «Σε παρακαλώ πες μου ότι είναι ένα κακόγουστο αστείο…»

«Σε αγαπώ αλλά απλά δεν μπορούμε να είμαστε μαζί…»

Το πρόσωπο του Φάνη τότε σκοτείνιασε… την άρπαξε από τα μαλλιά και της χτύπησε το κεφάλι με δύναμη στον τοίχο…Εκείνη έχασε τις αισθήσεις της…

Στη συνέχεια την έβαλε σε μια καρέκλα και την έδεσε. Πήγε στην κουζίνα και όταν επέστρεψε κρατούσε ένα μαχαίρι…

Και περίμενε…

Η κοπέλα του μόλις είχε αρχίσει να συνέρχεται… Προσπάθησε να σηκωθεί αλλά ήταν αδύνατο. Ήταν δεμένη χειροπόδαρα…

«Ήθελα μόνο να σε βλέπω να χαμογελάς…» είπε ο Φάνης… και πλησίασε κρατώντας το μαχαίρι… η κοπέλα ούρλιαξε…

Την επόμενη μέρα…

Τα χέρια της ήταν πεσμένα δεξιά και αριστερά της καρέκλας… σαν τα χέρια μιας μαριονέτας… το δέρμα της είχε χάσει το φυσικό του χρώμα… το κεφάλι της ήταν στηριγμένο πίσω στην καρέκλα… και στο πρόσωπο της ήταν χαραγμένο από τις δύο άκρες των χειλιών με ένα μαχαίρι ένα χαμόγελο… ένα τεράστιο χαμόγελο που έφτανε μέχρι τα αυτιά…

Ο Φάνης βγήκε από την κρεβατοκάμαρα…

«Εγώ πάω στη δουλειά… Έτσι θέλω να χαμογελάς πάντα…» Τη φίλησε στο μέτωπο και έφυγε…

*Ο ΠΙΝΑΚΑΣ (ΑΝΝΑ Γ.)

«Ποια απεικονίζει αυτός ο πίνακας;»

«Την κόμισσα Hollingworth…»

Στον πίνακα σε μια από τις αίθουσες της Tate Gallery του Λονδίνου απεικονιζόταν μια κόμισσα του Μεσαίωνα με το βαρύ μαύρο ένδυμα της στο οποίο ξεχώριζε η λευκή δαντέλα στις άκρες του φορέματος και στα μανίκια… Τα μαλλιά ήταν πιασμένα κότσο και στο ύψος του στήθους και συγκεκριμένα της καρδιάς απεικονιζόταν μια καρφίτσα…

«Θα έπρεπε να την ξέρω;»

«Ίσως… οι ερωτευμένοι τη γνωρίζουν συνήθως… βλέπεις πίσω από αυτό τον πίνακα κρύβεται μια ολόκληρη ιστορία… θρύλος για κάποιους… μύθος για κάποιους άλλους…»

«Θα ήθελα να την ακούσω…»

Λονδίνο, Μεσαίωνας…

Η κόμισσα Hollingworth ήταν παντρεμένη με τον κόμη Hollingworth. Ο γάμος τους δεν ήταν αποτέλεσμα του έρωτα… Άλλωστε εκείνη την εποχή δεν υπήρχε γάμος από έρωτα για τις γυναίκες της καλής κοινωνίας…

Η κόμισσα ένιωθε φυλακισμένη μέσα στον ίδιο της τον πύργο… Παρόλα τα χρήματα και τα ακριβά φορέματα δεν ήταν ευτυχισμένη.

Όταν συμπλήρωσε ένα χρόνο γάμου με τον κόμη, της έκανε δώρο έναν πίνακα - το πορτραίτο της, ο οποίος στόλιζε την κρεβατοκάμαρα της...

Ο κόμης απουσίαζε συχνά από τον πύργο και η κόμισσα βρήκε συντροφιά και την αγάπη στο νεαρό ιπποκόμο. Μόνο που ο κόμης πληροφορήθηκε το γεγονός… Βρήκε τον ιπποκόμο και το δολοφόνησε με τον πιο άγριο τρόπο… τον έγδαρε ζωντανό μπροστά στα μάτια της ίδιας της κόμισσας την οποία υποχρέωσε να βλέπει βάζοντας δύο υπηρέτες να της κρατάνε τα μάτια ανοιχτά…

Δεν πείραξε όμως τη σύζυγο του… Την κλείδωσε στην κρεβατοκάμαρα της και δεν την άφηνε να βγει έξω…

Και τότε συνέβη… Ένα πρωί που οι υπηρέτριες πήγαν πρωινό στην κυρία τους αυτή δεν ήταν εκεί… και ήταν αδύνατο να δραπετεύσει… Λένε πως πέρασε μέσα στο πορτραίτο του πίνακα… και πως θα απελευθερωθεί ξανά μόνο όταν βρει τον ιπποκόμο της…»

«Ο κόμης τι απέγινε;»

«Εδώ βρίσκεται το μεγαλύτερο μυστήριο… λένε πως βρέθηκε νεκρός με βγαλμένα τα μάτια… τα οποία είχαν βγει από μια καρφίτσα… Αυτή που φοράει στο στήθος της η κόμισσα…»

«Και που είναι το μυστήριο;»

«Η καρφίτσα είχε βρεθεί πάνω στο άψυχο σώμα του κόμη το οποίο βρέθηκε από μια υπηρέτρια… Μετά εξαφανίστηκε… Την ξαναείδαν στον πίνακα… μόνο που αρχικά η καρφίτσα δεν απεικονιζόταν στον πίνακα…»

*Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ (ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Χ.)

«Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου ποιος είναι ο ομορφότερος…» Ο Κωνσταντίνος επαναλάμβανε καθημερινά το πρωί την ίδια φράση από το κλασικό παραμύθι μπροστά στον καθρέφτη του στην κρεβατοκάμαρα.

Και κάθε μέρα έδινε ο ίδιος την απάντηση κοιτάζοντας τον καθρέφτη… «Εγώ»…

Και πράγματι ήταν όμορφος… και ήταν ερωτευμένος… με το είδωλο του στον καθρέφτη…

Εκείνη τη μέρα επανέλαβε τη φράση του παραμυθιού… και όπως πάντα έδωσε μόνος την απάντηση του… Γύρισε και έκανε να βγει από την κρεβατοκάμαρα... Μόνο που πίσω του, το είδωλό του στον καθρέφτη συνέχισε να τον κοιτάει

Το ίδιο βράδυ…

Ήταν τόσο κουρασμένος… επέστρεψε στο σπίτι του, έφαγε κάτι και πήγε να ξαπλώσει… Άνοιξε την τηλεόραση που είχε στην κρεβατοκάμαρα… Ξαφνικά άκουσε μια φωνή και δεν ερχόταν από την τηλεόραση…«Σε περιμένω…»

Σηκώθηκε και πήγε στο σαλόνι… Δεν ήταν κανείς… Έλεγξε την κεντρική πόρτα… Ήταν κλειδωμένη…

Επέστρεψε στην κρεβατοκάμαρα…

«Γιατί δε μου μιλάς;» είπε τώρα η φωνή…

Νόμιζε ότι τρελαινόταν…

«Κοίταξε με…» είπε τώρα η φωνή…

Και τότε το κατάλαβε… δεν πίστευε στα μάτια του… Αυτός που του μιλούσε ήταν ο ίδιος του ο εαυτός… και συγκεκριμένα το είδωλο του στον καθρέφτη…

Πλησίασε… «Μάλλον έχω τρελαθεί…» ψιθύρισε…

«Το ξέρω ότι με αγαπάς… και εγώ σε αγαπώ… θέλω να είμαστε μαζί…»

Και τότε ο καθρέφτης έσπασε σε μικρά κομμάτια και το χέρι του ειδώλου του βγήκε και τον άρπαξε… τον τράβηξε στην άλλη πλευρά και τα κομμάτια του καθρέφτη ενώθηκαν ξανά…

Τώρα το μόνο που φαινόταν στον καθρέφτη ήταν η αντανάκλαση του δωματίου…

Αν κάποιος πλησίαζε κοντά στον καθρέφτη μπορούσε να ακούσει το ουρλιαχτό του Κωνσταντίνου… και να δει τα ίχνη από την τελευταία του ανάσα…

*ΟΡΓΗ (ΚΩΣΤΑΣ)

Οι φήμες έπαιρναν και έδιναν… Όλοι συζητούσαν για την ομάδα νεαρών κοριτσιών και αγοριών που μαζευόντουσαν κατά καιρούς σε διάφορα σπίτια και επιδίδονταν σε κατανάλωση αλκοόλ και όργια…

Εκείνη τη μέρα έλαβε και ο Κώστας πρόσκληση για να συμμετάσχει σε ένα τέτοιο πάρτι από ένα φίλο του…

Το σκέφτηκε αρκετά και τελικά είπε το ναι…

Εκείνο το βράδυ…

Του έδεσαν με ένα μαύρο πανί τα μάτια και τον έβαλαν σε ένα αυτοκίνητο για να μη δει ούτε τη διαδρομή, ούτε το που πάνε… Επειδή ήταν η πρώτη φορά που συμμετείχε έπρεπε να κερδίσει την εμπιστοσύνη τους πρώτα…

Του έβγαλαν το πανί… ήταν σε ένα διαμέρισμα στρωμένο με χαλιά και πολυτελείς καναπέδες… παντού υπήρχαν αναμμένα κεριά… Γύρω του άντρες και γυναίκες όλοι γυμνοί… Μια γυμνή γυναίκα τον πλησίασε κρατώντας ένα ποτήρι με ένα κόκκινο υγρό… έμοιαζε με κρασί…

«Πιες το…» του είπε… και αυτό έκανε…

Χρειάστηκαν λίγα λεπτά για να δράσει αυτό που του έδωσαν να πιει… έχασε τις αισθήσεις του…

Όταν συνήλθε ήταν γυμνός και δεμένος πάνω σε ένα χαμηλό ορθογώνιο τραπέζι από τα χέρια και τα πόδια… Είδε ένα γυμνό όρθιο άντρα να στέκεται από πάνω του και να κρατάει ένα μαχαίρι…

«Κάνατε μεγάλο λάθος» είπε… και τότε οι μύες του άρχισαν να φουσκώνουν… τρίχες βγήκαν σε όλο του το κορμί και τα δόντια του μεγάλωσαν…

Ουρλιαχτά ακούστηκαν μέσα στο διαμέρισμα… Σε λίγα λεπτά κομμένα χέρια, πόδια και κεφάλια πεταγόντουσαν δεξιά και αριστερά… Κομμάτια σάρκας, έντερα και αίμα παντού…

Το επόμενο βράδυ…

Ο Κώστας μιλούσε με ένα φίλο του στο τηλέφωνο.

«Πως τα πέρασες χθες το βράδυ;»

«Τίποτα ιδιαίτερο…»

«Μα χθες είχε πανσέληνο… δεν το ήξερες; Δεν έκανες κάτι ρομαντικό;»

« Εγώ το ήξερα… Άλλοι δεν το ήξεραν…»

*ΤΡΕΞΙΜΟ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ (ΧΡΗΣΤΟΣ Δ.)

Ο Χρήστος σηκώθηκε με κέφι εκείνο το πρωί. Φόρεσε τα αθλητικά του και ξεκίνησε για το καθιερωμένο τζόκινγκ που έκανε στο πάρκο της γειτονιάς.

Κάποια στιγμή λαχανιασμένος σταμάτησε για να πάρει μια ανάσα…

Ένας νεαρός σταμάτησε δίπλα του και τον κοίταξε. «Τι έγινε κουραστήκαμε από τώρα;»

Ο Χρήστος χαμογέλασε… «Είπα να πάρω μια ανάσα…»

«Τι λες παραβγαίνουμε τρεις γύρους στο πάρκο;»

«Μέσα…» είπε ο Χρήστος στον άγνωστο…

«Αν σε κερδίσω; Πρέπει να μου προσφέρεις κάτι.» είπε ο νεαρός…

«Ένα ποτήρι χυμό και ένας καφές στο σπίτι μου...» απάντησε ο Χρήστος και συνέχισε «και αν κερδίσω εγώ;»…

«Ένα ποτήρι χυμό και ένας καφές στο σπίτι σου πάλι.» του απάντησε ο νεαρός και ξέσπασαν σε γέλια…

«Ξέρεις τώρα που το σκέφτομαι λέω να περάσουμε κατευθείαν στον καφέ και το χυμό…» είπε ο Χρήστος…

Ο νεαρός συμφώνησε…

«Δε θα μου πεις το όνομα σου; Εγώ είμαι ο Χρήστος.»

«Αντώνης… χάρηκα…»

Στο σπίτι του Χρήστου…

«Ξέρεις είναι πολύ επικίνδυνο αυτό που κάνεις…»

«Ποιο;»

«Να αφήνεις αγνώστους να μπαίνουν με τόση ευκολία στο σπίτι σου…»

«Έχω λόγο να φοβάμαι κάτι από εσένα;»

«Ποτέ δεν ξέρεις…» είπε ο Αντώνης και πλησίασε το Χρήστο που βρισκόταν εκείνη τη στιγμή στην κουζίνα…

«Ξέρεις σε παρακολουθώ εδώ και καιρό…»

«Εμένα;»

«Ναι… Είχαμε γνωριστεί και παλιότερα… σε ένα club…»

«Δεν το θυμάμαι…»

«Το θυμάμαι εγώ… δε μου έδωσες και πολύ σημασία τότε… αλλά εγώ σε αγάπησα από εκείνη τη στιγμή…»

«Αγάπη;» είπε ο Χρήστος «θα αστειεύεσαι…»

Και ο μέχρι πριν λίγο άγνωστος νεαρός έσπρωξε με δύναμη το Χρήστο ο οποίος έχασε την ισορροπία του και βρέθηκε στο πάτωμα… Ο Αντώνης πήρε ένα μαχαίρι από τη θήκη στον πάγκο της κουζίνας…

«Θα γίνεις δικός μου… δικός μου για πάντα… η καρδιά σου μου ανήκει… είπε ο Αντώνης… και κατέβασε το μαχαίρι στο στήθος του Χρήστου πριν προλάβει εκείνος να αντιδράσει…

Λίγη ώρα αργότερα…

Ο Αντώνης είχε επιστρέψει στο σπίτι του… Πάνω στο γραφείο του υπήρχε ένα βάζο τώρα… και μέσα στο βάζο μια ανθρώπινη καρδιά…

*ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΑΙΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΧΟΡΟ (ΠΑΝΟΣ Μ.)

Ο Πάνος χόρευε ασταμάτητα… χόρευε με όλη του την ψυχή… Το σώμα του είχε παραδοθεί πλήρως στο ρυθμό της μουσικής… Ακόμα ένα Σάββατο βράδυ βρισκόταν στο αγαπημένο του club…

Τα πολύχρωμα φώτα του club, η δυνατή μουσική, το αλκοόλ… λάτρευε τα βράδια του Σαββάτου...

Τώρα ο Dj είχε βάλει ένα από τα αγαπημένα του κομμάτια από τη Madonna…

«Hey Mister D.J. put a record on… I wanna dance with my baby…», ακούστηκε από τα ηχεία του μαγαζιού… και η ένταση και το πάθος στο χορό του Πάνου απογειώθηκε…

Και τότε τον είδε να τον πλησιάζει… Φλέρταραν εδώ και ώρα αλλά ο Πάνος δε θα έκανε ποτέ το πρώτο βήμα. Και το έκανε ο άλλος. Κρατούσε στα χέρια του δύο σφηνάκια… Του έδωσε το ένα… ήπιε ο καθένας το σφηνάκι του… «Έχει περίεργη γεύση» είπε ο Πάνος… φιλήθηκαν και συνέχισαν να χορεύουν μαζί…

Ξαφνικά ένιωσε να ζαλίζεται… αλλά συνέχισε να χορεύει…

Είδε τον άλλο να του βγάζει τη μπλούζα και πριν καλά καλά το καταλάβει να απομακρύνεται… Τον είδε να στέκεται απέναντι του τώρα και να τραβάει φωτογραφίες… πλησίασε ξανά κρατώντας ένα ποτήρι ουίσκι… και το άδειασε όλο στον Πάνο… Όλο το μαγαζί άρχισε να γελάει…

Σταμάτησε, κοίταξε γύρω του…

Προσπαθούσε να περάσει τώρα μέσα από τον κόσμο για να φτάσει στην πόρτα. Ήθελε να βγει έξω… Ο άλλος προσπαθούσε να του πει κάτι… «Σταμάτα… έχεις παραισθήσεις… φταίει το σφηνάκι… ήθελα μόνο να σε κάνω δικό μου…» αλλά ο Πάνος δεν άκουγε…

Άνοιξε την πόρτα του μαγαζιού και πετάχτηκε στο δρόμο. Ο κρύος αέρας τον συνέφερε για λίγο… Την ώρα εκείνη όμως περνούσε με μεγάλη ταχύτητα ένα αυτοκίνητο… Το σώμα του εκσφενδονίστηκε μέτρα μακριά… Τα κόκαλα του έσπασαν διαλύθηκαν… Το κρανίο έγινε μια μάζα από αίμα, οστά και κομμάτια εγκεφάλου… Φορούσε ακόμα εκείνη την άσπρη εφαρμοστή μπλούζα… Δεν την είχε βγάλει ποτέ άλλωστε… μόνο που τώρα ήταν κόκκινη από το αίμα…

Κόσμος βγήκε έξω από το club… ακουγόταν ακόμα η δυνατή μουσική… έπαιζε ακόμα ένα τραγούδι της Madonna…

Σημείωμα του συγγραφέα...

Όλες οι ματωμένες ιστορίες αγάπης σας, θα συμπεριληφθούν στο νέο μου βιβλίο "Καρδιά κρεμασμένη από το ψηλότερο κλαδί ενός δέντρου" [σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων από τις Εκδόσεις PS -τηλ. 2130032633, ekdoseisps@yahoo.com- στη συλλεκτική σειρά βιβλίων (Δ1 - #0 – 39)].

SECTA (ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ POST)

2011-02-07T18:18:00.004+02:00

SECTA

Πιστέψτε σε Αυτόν

το τελευταίο post

για το πρώτο post, δείτε εδώ
για το δεύτερο post, δείτε εδώ
για το τρίτο post, δείτε εδώ
για το τέταρτο post, δείτε εδώ
το πέμπτο post, δείτε εδώ

9 Μαΐου 1940, Ρώμη, Βατικανό…

Είχε περάσει ένας χρόνος από την άνοδο στον ποντιφικό θρόνο του Πάπα Πίου XII.
Ο Δεύτερος Παγκόσμιος πόλεμος είχε ξεσπάσει και οι φωνές διαμαρτυρίας εναντίον του Πάπα αυξάνονταν, που μέχρι τότε σιωπούσε σε ότι αφορά τις ενέργειες των χιτλερικών στρατευμάτων. Εκείνο το πρωί είχε πληροφορηθεί πως η Γερμανία ετοιμαζόταν να εισβάλει στη Γαλλία.

Αργά το απόγευμα κάλεσε τον γραμματέα του κράτους του Βατικανού καρδινάλιο Luigi Maglione στα ιδιαίτερα του γραφεία.

"Άγιε Πατέρα, θα πρέπει να προβείτε σε μια δήλωση το συντομότερο δυνατόν… Είναι πολλοί αυτοί πλέον που στρέφονται εναντίον σας. Κάποιοι κάνουν ακόμα λόγο πως έχετε συμμαχήσει με τα Γερμανικά στρατεύματα."
"Καλέ μου Luigi, γνωρίζουμε και οι δύο καλά πως προέχει η σωτηρία της Αγίας Εκκλησίας μας η οποία βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν πολύ πιο σημαντικό εχθρό. Ο δικός μας πόλεμος κρατάει αιώνες τώρα και ίσως τώρα είναι μια ευκαιρία για να βάλουμε ένα οριστικό τέλος."

Ο καρδινάλιος δίστασε αλλά τελικά μίλησε…
"Και πως θα γίνει αυτό αν επιτρέπεται;"
"Μερικές φορές για να αντιμετωπίσεις το κακό, πρέπει να συμμαχήσεις με ένα άλλο κακό…"
Ο Ποντίφικας χαμήλωσε το βλέμμα του και συνέχισε να μιλάει…
"Πληροφορήθηκα σήμερα το πρωί πως τα Γερμανικά στρατεύματα πρόκειται να εισβάλουν αύριο στη Γαλλία. Στα χέρια τους έχουν ένα κατάλογο με ονόματα και μέρη για να ψάξουν… Μόλις βρουν τον τόμο θα τον μεταφέρουν στο Βατικανό…"
"Δε θα ήταν καλύτερα να τον καταστρέψουν;"
"Το σκέφτηκα… αλλά όχι… θα πρέπει να μεταφερθεί εδώ και στη συνέχεια βλέπουμε… Πήγαινε τώρα και ετοίμασε μια ανακοίνωση για αύριο στην οποία θα γράφεις πως ο Άγιος Πατέρας προσεύχεται για την κοινωνία και τον κόσμο. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο…"

Σημερινή εποχή, Παρίσι, Αεροδρόμιο Charles de Gaulle…

Ένα πολυτελές αυτοκίνητο κατέφθασε στο ελικοδρόμιο του αεροδρομίου. Από το αυτοκίνητο αποβιβάστηκε η Martha King.
Το ελικόπτερο που θα τη μετέφερε στη Ρώμη ήταν έτοιμο για την απογείωση.
Μαζί της επιβιβάστηκε ο ιερέας – μοναχός Agnellus. Η επίσκεψη τους στην Παναγία των Παρισίων αποδείχτηκε φαινομενικά άσκοπη. Η καταστροφή των gargoyles έμοιαζε ανεξήγητη ενώ ακόμα ένας μοναχός ήταν νεκρός.

Ούτε στη διαδρομή προς τη Ρώμη κατάφερε η Martha να αποσπάσει παραπάνω πληροφορίες από τον μοναχό. Φτάνοντας στο αεροδρόμιο της Ρώμης τους περίμεναν δύο αυτοκίνητα.
"Το αυτοκίνητο θα σας μεταφέρει στο ξενοδοχείο σας. Αύριο το πρωί θα έρθει για να σας μεταφέρει στο Βατικανό…"
"Και τι ακριβώς θα κάνω εκεί;"
"Ήρθε η στιγμή να μάθετε τα πάντα. Θα συναντήσετε τον Ποντίφικα και θα παρευρεθείτε στην έκτακτη Σύνοδο των καρδιναλίων..."
Η Martha δεν πίστευε αυτό που άκουσε… δεν είπε τίποτα. Καληνύχτισε και αναχώρησε με το αυτοκίνητο που την περίμενε για το ξενοδοχείο της.

9 Μαΐου 1940, Γαλλία, Παρίσι…

"Αύριο οι Γερμανοί θα εισβάλλουν στη χώρα…"

Σε ένα σκοτεινό δωμάτιο που φωτιζόταν μόνο από κεριά σε ένα διαμέρισμα στο κέντρο του Παρισιού, πέντε άνθρωποι ντυμένοι με μαύρους μανδύες καθόντουσαν και συζητούσαν γύρω από ένα ορθογώνιο τραπέζι. Αυτό και οι καρέκλες που καθόντουσαν ήταν τα μόνα έπιπλα στο δωμάτιο. Πάνω στο τραπέζι υπήρχε ένας μεσαιωνικός τόμος καλυμμένος με δέρμα ζώου.

Η μορφή που είχε μιλήσει ήταν η γηραιότερη. Αυτό δεν το πρόδιδε μόνο η φωνή της αλλά και τα ροζιασμένα χέρια που ακουμπούσαν στο τραπέζι.

"Ο τόμος θα πρέπει να φύγει από τη χώρα και να επιστρέψει όταν θα είναι η κατάσταση πλέον ασφαλής…"
"Και που θα μεταφερθεί;" είπε η μορφή που καθόταν στα δεξιά πλησίον της γηραιάς.
"Στο μόνο μέρος που δε θα σκεφτούν ότι μπορεί να βρίσκεται… Στο Βατικανό…"
Όλοι τον κοίταξαν…
"Υπάρχει ένας αδερφός που θα φροντίσει για την ασφάλεια του τόμου αλλά και για την επιστροφή του… Ο αδερφός Maglione, ο γραμματέας του κράτους του Βατικανού…"

Σημερινή εποχή, Ρώμη…

Η Martha King είχε ξυπνήσει, είχε ντυθεί και είχε πιει ήδη έναν καφέ στην καφετέρια του ξενοδοχείου όταν το πολυτελές αυτοκίνητο που θα τη μετέφερε στο Βατικανό κατέφθασε.
Στην πινακίδα του είδε τα αρχικά SCV, τα αρχικά που έφεραν όλα τα αυτοκίνητα που ανήκαν ή ήταν εγγεγραμμένα στο Βατικανό.
"Αρχίζω να τον συνηθίζω αυτό τον τρόπο μετακίνησης. Άραγε πόσο να κάνει ένα τέτοιο αυτοκίνητο;" σκέφτηκε και χαμογέλασε. Ο οδηγός βγήκε από το αμάξι και άνοιξε την πίσω πόρτα για να μπει η Martha.

"Σας πειράζει να ανοίξω το ραδιόφωνο;" ρώτησε ο οδηγός σε σπαστά αγγλικά.
"Όχι καθόλου, το αντίθετο…" του απάντησε εκείνη στα Ιταλικά τα οποία μιλούσε σαν τη μητρική της γλώσσα.
Καθώς ο οδηγός άλλαζε σταθμούς η Martha άκουσε κάτι…
"Σας παρακαλώ μπορείτε να το αφήσετε εδώ;"
"Κανένα πρόβλημα…"
Το κρατικό ραδιόφωνο μετέδιδε μια είδηση που είχε γίνει γνωστή πριν λίγο και η οποία θα συγκλόνιζε την ανθρωπότητα. Ο Πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης είχε βρεθεί σήμερα το πρωί άγρια δολοφονημένος στα ιδιαίτερα διαμερίσματα του. Η ανακοίνωση του Πατριαρχείου ήταν τυπική και τελείωνε με την έκφραση της οδύνης και του πόνου εκ μέρους της απανταχού Χριστιανοσύνης.
Στη συνέχεια ο εκφωνητής διάβασε την ανακοίνωση του Βατικανού ενώ μετέδωσε την πληροφορία πως το Βατικανό προέβαινε σε έκτακτη σύνοδο η οποία όμως δε σχετιζόταν με τη δολοφονία του Πατριάρχη.
"Τι στο καλό γίνεται;" ψιθύρισε η Martha.

Φτάνοντας στο Βατικανό…

Ο μοναχός Agnellus υποδέχθηκε τη Martha η οποία έβλεπε παντού καρδινάλιους να κυκλοφορούν οι οποίοι είχαν έρθει από όλα τα μέρη της γης για να συμμετάσχουν στη έκτακτη σύνοδο.

Μετά την ανακοίνωση για τη δολοφονία του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως τα μέτρα ασφαλείας ήταν πλέον δρακόντεια.
"Ο Άγιος Πατέρας σας περιμένει…" είπε ο Agnellus.
Έξω από το γραφείο του Ποντίφικα στέκονταν δύο μέλη της Ελβετικής Φρουράς.
Ο μοναχός Agnellus τους είπε να ειδοποιήσουν τον Άγιο Πατέρα πως έφτασε η κυρία King.
Ο ένας χτύπησε την πόρτα.
"Παρακαλώ…" ακούστηκε μια φωνή από μέσα…
"Μας συγχωρείτε Άγιε Πατέρα αλλά έχει φτάσει η κυρία King."
"Πείτε της να περάσει…"

Η Martha μπήκε μέσα με το μοναχό πάντα να τη συνοδεύει. Ετοιμάστηκε να υποκλιθεί όταν ο Ποντίφικας τη σταμάτησε.
"Δεν υπάρχει χρόνος για εθιμοτυπίες αγαπητή κυρία King…"

Ακολούθησε σιωπή λίγων δευτερολέπτων… σιωπή που έσπασε ο ίδιος ο Ποντίφικας…

"Τι γνωρίζετε για το Σίμωνα τον Μάγο κυρία King;"
"Ήταν ο ιδρυτής των Σιμωνιανών… Μια secta γνωστικών με την ευρύτερη έννοια του όρου που εμφανίστηκε την εποχή που ακόμα ο Χριστός ήταν ζωντανός… Για να είμαι πιο σαφής προβάλλονταν περισσότερο ως οι ανταγωνιστές του Χριστού και των μαθητών του… αλλά και ως σύμμαχοι του Διαβόλου… Στο απόκρυφο κείμενο "Πράξεις Πέτρου" γίνεται αναφορά και σε ένα διαγωνισμό θαυματοποιίας μεταξύ του Σίμωνα και του αποστόλου Πέτρου. Ο Σίμωνας διακήρυττε ότι μπροστά στα μάτια όλων θα ανυψωθεί πηγαίνοντας προς το Θεό. Όταν όμως ο Πέτρος τον είδε να ίπταται με τη βοήθεια δαιμόνων, προσευχήθηκε στον Χριστό και ο Σίμωνας ο Μάγος έπεσε από μεγάλο ύψος και έσπασε το πόδι του σε τρία σημεία. Κατόπιν λιθοβολήθηκε από το πλήθος το οποίο τελικά πίστεψε στο κήρυγμα του Πέτρου…"
Ο Ποντίφικας όση ώρα η Martha King μιλούσε κοίταζε έξω από το παράθυρο του προς την πλατεία του Αγίου Πέτρου.
"Μόνο που η πραγματική κατάληξη του διαγωνισμού θαυματοποιίας ήταν πολύ διαφορετική…" είπε με σπασμένη φωνή ο Πάπας…

ΤΕΛΟΣ ΠΡΩΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

Η συνέχεια στα βιβλιοπωλεία...

SECTA
το μυθιστόρημα

περίοδος 2011-2012

SECTA trailer

SECTA (ΤΟ ΠΕΜΠΤΟ POST)

2011-01-30T19:43:00.004+02:00

SECTA

Πιστέψτε σε Αυτόν

το πέμπτο post
για το πρώτο post, δείτε εδώ
για το δεύτερο post, δείτε εδώ
για το τρίτο post, δείτε εδώ
για το τέταρτο post, δείτε εδώ

Κοιμητήριο Père-Lachaise, Παρίσι…

Η Martha King έδειχνε να μην καταλαβαίνει...
Αυτό που της προξένησε μεγαλύτερη έκπληξη και απορία δεν ήταν η άγνωστη ύπαρξη μέχρι σήμερα από την επιστημονική κοινότητα ενός γλυπτού του Αρχαγγέλου Raziel αλλά η αντίδραση του μοναχού Agnellus. Έδειχνε τρομοκρατημένος, σαν να φοβόταν κάτι… τα χέρια του και το μέτωπο του είχαν ιδρώσει…

"Μπορείτε να μου εξηγήσετε σας παρακαλώ τι συμβαίνει;"
"Λίγη ακόμα υπομονή σας παρακαλώ…" της απάντησε ο μοναχός.
"Πρέπει να φύγουμε…" συνέχισε και άρχισε να κατευθύνεται προς την έξοδο του κοιμητηρίου.
Η Martha κοίταξε ακόμα μια φορά το ανδρόγυνο γλυπτό και ακολούθησε.
"Που πάμε αν επιτρέπεται;"
"Στην Παναγία των Παρισίων" της απάντησε κοφτά ο Agnellus.

Στην είσοδο του νεκροταφείου τους περίμενε το πολυτελές αυτοκίνητο που τους είχε μεταφέρει από το ελικοδρόμιο του αεροδρομίου Charles de Gaulle. Επιβιβάστηκαν και το αυτοκίνητο ξεκίνησε.

Η Martha ήθελε να ρωτήσει τόσα πράγματα αλλά τελικά αποφάσισε να μη μιλήσει.
Στη σύντομη διαδρομή τους αφέθηκε να κοιτάει έξω από το παράθυρο το συννεφιασμένο αλλά πάντα ρομαντικό Παρίσι. Όταν ήταν φοιτήτρια ακόμα είχε περάσει εδώ μερικές από τις πιο όμορφες στιγμές της ζωής της.

Είχε χαθεί στις σκέψεις της που την οδηγούσαν σε ένα παρελθόν που φάνταζε αρκετά μακρινό πια, όταν ο μοναχός Agnellus μίλησε επαναφέροντας την στην πραγματικότητα.
"Νομίζω πως φτάσαμε…"
"Ναι… Μα τι στο καλό συνέβη εδώ;" Η Martha έβλεπε τα γκρεμισμένα στο έδαφος νεογοτθικά gargoyles. "Πότε έγινε αυτό και κυρίως πως έγινε;"
"Περίμενε μας εδώ, δε θα αργήσουμε…" είπε στον οδηγό ο μοναχός.
"Κυρία King πρέπει να βιαστούμε. Έχετε και μια πτήση μετά."
"Πτήση για πού;"
"Για τη Ρώμη και από εκεί θα μεταβείτε στο Βατικανό…"

5 Ιουλίου 1245… Γαλλία …
Πρώτη Οικουμενική Σύνοδος της Lyon, Δεύτερη Συνεδρία…

Οι πόρτες του καθεδρικού ναού του St-Jean όπου διεξαγόταν η Οικουμενική Σύνοδος άνοιξαν για να υποδεχτούν τον Πάπα Ιννοκέντιο ΄Δ. Οι Αρχιεπίσκοποι, οι Πατριάρχες και ο Αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης που συμμετείχαν στη σύνοδο σηκώθηκαν από τη θέση τους και υποκλίθηκαν.

Ο Ποντίφικας κατευθύνθηκε προς την Αγία Τράπεζα. Προσευχήθηκαν και στη συνέχεια ανέβηκε στον άμβωνα και πήρε τον λόγο.
"Μια μεγάλη απειλή βρίσκεται προ των πυλών της Αγίας Εκκλησίας μας. Ο Αυτοκράτορας Φρειδερίκος και ο Βασιλιάς Sancho ΄Β της Πορτογαλίας έχουν ως στόχο τον αφανισμό μας, έχουν διαφθαρεί από τις δυνάμεις του σκότους και προσπαθούν να βάλουν στην ίδια πλάνη και τον κόσμο.
Οι εποχές είναι κρίσιμες… και πρέπει να δράσουμε άμεσα…"
Και τότε σε ένδειξη οργής ο Ποντίφικας έσκισε τα ενδύματα του με τα ίδια του τα χέρια. Και συνέχισε να μιλάει με την ένταση ζωγραφισμένη στο πρόσωπο του…
"Προτείνω τον αφορισμό τους… Ίσως έτσι συνειδητοποιήσουν πως η Αγία Εκκλησία είναι η μόνη επιλογή…"

Οι παρευρισκόμενοι σηκώθηκαν όρθιοι και άρχισαν να επευφημούν…

Ο κίνδυνος της αλήθειας είχε προς το παρόν παρέλθει…

Σημερινή εποχή…
Κωνσταντινούπολη, Αεροδρόμιο Sabiha Gökçen…

Μια ψηλή μορφή ντυμένη με ένα μαύρο μανδύα κατέβαινε από το αεροπλάνο της πτήσης Παρίσι-Κωνσταντινούπολη. Κρατούσε έναν χαρτοφύλακα που δεν τον άφησε από τα χέρια του καθ’ όλη τη διάρκεια της πτήσης.
Μέσα υπήρχε ένας τόμος καλυμμένος με δέρμα ζώου.

Φτάνοντας στον έλεγχο γύρισε και κοίταξε τον ελεγκτή… "Deus Vult" του είπε…
Εκείνος με τη σειρά του, του έδωσε ένα χαρτί με τη διεύθυνση του ξενοδοχείου όπου θα κατέλυε και το κλειδί του δωματίου.
"Σας περιμένουν στο Πατριαρχείο απόψε" είπε ο ελεγκτής.
Η μαυροφορεμένη μορφή έγνεψε καταφατικά.

Έφτασε στο ξενοδοχείο και στη συνέχεια κατευθύνθηκε στο παράρτημα της Ελβετικής τράπεζας της Κωνσταντινούπολης κρατώντας μια βαλίτσα. Μίλησε με τον υπεύθυνο και οδηγήθηκε σε μια θυρίδα.
Ζήτησε να μείνει για λίγο μόνος. Μέσα στη θυρίδα υπήρχαν δύο λεπίδες σαν αυτές που είχε στη Γαλλία. Τις τοποθέτησε στην βαλίτσα. Όλα είχαν οργανωθεί στην εντέλεια. Επέστρεψε στο ξενοδοχείο και περίμενε να νυχτώσει.

Αργά το ίδιο βράδυ… Οικουμενικό Πατριαρχείο…

Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος ΄Β είχε αποσυρθεί στα ιδιαίτερα διαμερίσματα του. Αύριο το πρωί θα αναχωρούσε για το Βατικανό όπου θα παρευρισκόταν στην έκτακτη Οικουμενική Σύνοδο.

Μια μαυροφορεμένη μορφή με δυο λεπίδες στα χέρια στεκόταν έξω από το Πατριαρχείο στην είσοδο της πίσω πλευράς. Πλησίασε την πόρτα… Ήταν ανοιχτή… Ο σύνδεσμος του μέσα είχε ενεργήσει στην εντέλεια.

Έφτασε έξω από τα ιδιαίτερα δωμάτια του Πατριάρχη. Στεκόταν τώρα πάνω από μια λίμνη αίματος με τα αποκεφαλισμένα πτώματα των δύο φρουρών να είναι σωριασμένα δίπλα του.

Μπήκε μέσα… Ο Πατριάρχης ήταν ξύπνιος και ντυμένος με την ιερατική στολή του κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο… Σαν να τον περίμενε… Στο λαιμό του Πατριάρχη κρεμόταν ένας χρυσός σταυρός που ακουμπούσε στο στήθος του.
Η μαυροφορεμένη μορφή πλησίασε… Ο Πατριάρχης γονάτισε και άνοιξε τα χέρια του σε στάση δέησης, υψώνοντας το βλέμμα προς τον ουρανό και αποφεύγοντας να κοιτάξει το δολοφόνο του.
"Deus Vult" είπε η μορφή και με μια απότομη κίνηση των λεπίδων έκοψε από τη ρίζα τα χέρια του Πατριάρχη τα οποία έπεσαν στο πάτωμα… Και πριν ακόμα προλάβει ο Πατριάρχης να βγάλει οποιαδήποτε κραυγή πόνου οι λεπίδες βρέθηκαν στη βάση του λαιμού του.
Το κομμένο πια κεφάλι του κύλησε στο πάτωμα… Αίμα πετάχτηκε στο παράθυρο…
Ο σταυρός έφυγε από τη θέση του αφού η αλυσίδα από την οποία κρεμόταν δεν είχε πια στήριγμα και το ακέφαλο πτώμα έπεσε μπροστά στα πόδια του δολοφόνου.

Η μορφή βγήκε έξω από τα διαμερίσματα… Αύριο θα πετούσε για Ρώμη…

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΔΩΜΑΤΙΟ (ΝΕΑ ΙΣΤΟΡΙΑ)

2011-01-24T19:42:00.002+02:00

ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΔΩΜΑΤΙΟ

Σιδεριές, παντού σιδεριές… Ήταν το μόνο που μπορούσε να δει κανείς πλέον στο εξωτερικό αλλά και στο εσωτερικό του ναού της Sainte-Cécile στην Albi της Γαλλίας.

Η αναστήλωση του γοτθικού ναού είχε ξεκινήσει εδώ και τρεις μήνες και δεν έλεγε να τελειώσει. Ο ναός θύμιζε περισσότερο φρούριο και όχι τυχαία αφού είχε χρησιμοποιηθεί στο μακρινό παρελθόν και κατασκευαστεί και για αυτό το σκοπό. Βέβαια η φθορά που είχε υποστεί από το χρόνο – η κατασκευή του είχε ολοκληρωθεί το 1480- ήταν τέτοια που απαιτούνταν αρκετοί ακόμα μήνες για να ολοκληρωθεί η συντήρηση των γλυπτών, η επιδιόρθωση των κατεστραμμένων τμημάτων μετά από μια μυστηριώδη πυρκαγιά, και κυρίως η συντήρηση του τεράστιου καμπαναριού που νόμιζε κανείς ότι άγγιζε τον ουρανό…

Στο εσωτερικό και κατά μήκος του κεντρικού διαδρόμου που οδηγούσε στην Αγία Τράπεζα, ήταν διακοσμημένος με πολύχρωμα αγάλματα που το χρώμα τους είχε αρχίσει να σβήνει από τα χρόνια, ενώ κάτω από το εκκλησιαστικό όργανο στο βάθος του ναού, πίσω από την Αγία Τράπεζα, και σε αρκετό ύψος από το έδαφος δέσποζε μια τεράστια τοιχογραφία που είχε σαν θέμα τη Δευτέρα Παρουσία.

Ο εφημέριος του ναού, ιερέας Marie-Benoît, βρισκόταν στο ναό σχεδόν όλη μέρα για να επιβλέπει τις εργασίες.

Εργάτες και συντηρητές γέμιζαν το χώρο από το πρωί ως το βράδυ. Υπεύθυνη για τη συντήρηση της τοιχογραφίας ήταν η Felice Sudreau, γνωστή για τη δουλειά της και με ειδίκευση στις εκκλησιαστικές τοιχογραφίες. Στο Παρίσι είχε αναλάβει τη συντήρηση των περισσότερων σημαντικών εκκλησιαστικών τοιχογραφιών.

"Πατέρα Benoit, μπορείτε να έρθετε εδώ για λίγο" είπε στρέφοντας το κεφάλι της προς το μέρος του ιερέα που παρακολουθούσε εκείνη την ώρα την συντήρηση από ομάδα ειδικών των πολύχρωμων γλυπτών.

Η Felice ήταν καθισμένη πάνω σε μια σκαλωσιά και είχε σταματήσει να εργάζεται… απλά κοιτούσε την τοιχογραφία, το τμήμα που συντηρούσε συγκεκριμένα τώρα.

"Τι συμβαίνει;" ρώτησε ο ιερέας.
"Νομίζω πως πρέπει να έρθετε εδώ πάνω…"
Ο σχετικά νεαρός ακόμα σε ηλικία ιερέας δε δυσκολεύτηκε να ανεβεί τη σκαλωσιά.
"Κοιτάξτε εδώ! Νομίζω πως βρήκα κάτι πολύ ενδιαφέρον!" είπε εκείνη και του έδειξε ένα σημείο στην τοιχογραφία όπου αναπαριστάνονταν σε μικρογραφία ο ναός της Sainte-Cécile. Συγκεκριμένα μια μικρογραφία του ναού προσφερόταν από την Αγία Καικιλία στο Χριστό, πράγμα σύνηθες στις τοιχογραφίες.

"Τι πρέπει ακριβώς να δω;" ρώτησε ο ιερέας που έδειχνε να μην καταλαβαίνει.
"Αφαιρώντας τη σκόνη, παρατήρησα πως η απεικόνιση της μικρογραφίας του ναού, έκρυβε μια έκπληξη. Παρατηρήστε τον εξωτερικό τοίχο. Υπάρχει κάτι που δεν συναντάει κανείς στο ναό, κάτι πολύ ενδιαφέρον…"
Ο ιερέας πλησίασε και με τη βοήθεια ενός μεγεθυντικού φακού κοίταξε προσεκτικότερα.

"Το χαμένο δωμάτιο!" αναφώνησε ο ιερέας.
Πάνω στον εξωτερικό τοίχο στη μικρογραφία του ναού, σε αρκετή απόσταση από τη βάση του υπήρχε ζωγραφισμένη μια μισάνοιχτη πόρτα από την οποία φαίνονταν να βγαίνουν χέρια δαιμόνων.
"Τι είναι το χαμένο δωμάτιο;" ρώτησε η Felicia.
"Ένας μύθος, απλά ένας μύθος" απάντησε άψυχα ο ιερέας.
"Που λέει..."
Ο ιερέας άρχισε να μιλάει χωρίς να συνειδητοποιήσει ότι το έκανε, απορροφημένος από αυτό που έβλεπε… σαν κάτι να τον είχε τρομάξει… Η Felice δεν μπορούσε να καταλάβει αν αυτό που είδε στα μάτια του ήταν δέος, ανησυχία ή φόβος…

"Ο ναός αυτός που δημιουργήθηκε και ως φρούριο χτίστηκε στα θεμέλια και ως συνέχεια ενός άλλου ναού… Ο πρώτος ναός είχε χτιστεί το έτος 666, από ανώνυμο αρχιτέκτονα. Πολλά έχουν ειπωθεί για αυτόν τον αρχιτέκτονα. Ότι ήταν ιερέας του Σατανά, ότι πραγματοποιούσε κατά τη διάρκεια της κατασκευής στο ναό τελετές μαύρης μαγείας… Αλλά κυρίως ότι μέσα στο ναό δημιούργησε μια κρυφή πόρτα και ένα κρυφό δωμάτιο, αυτό που αποκαλούν χαμένο, που στην ουσία θα γινόταν το πέρασμα των δαιμόνων για τον κόσμο μας, μια πύλη για την κόλαση… Βέβαια πρόκειται για ένα μύθο…

Μετά το τέλος της κατασκευής του ναού, τα ίχνη του αρχιτέκτονα χάθηκαν…

Ο αρχικός ναός δέχτηκε πολλές καταστροφές από τις μεσαιωνικές μάχες και στη θέση του κατασκευάστηκε αυτός ο ναός πάνω στον προηγούμενο με ένα τμήμα του πρώτου ναού να έχει διατηρηθεί και να έχει ενσωματωθεί.

Συγγνώμη αλλά θα πρέπει να σας αφήσω. Έχω μια δουλειά να κάνω."

Και με μια απότομη κίνηση ο ιερέας κατέβηκε τη σκαλωσιά, προσπέρασε το διάδρομο και βγήκε από το ναό.
Η Felicia κοίταξε ξανά την τοιχογραφία.
"Το χαμένο δωμάτιο… Ωραίος μύθος" είπε ξερά και συνέχισε…

Αργά το ίδιο βράδυ…

Η Felicia ήταν μόνη στο ναό. Οι εργάτες είχαν φύγει και περίμενε τον ιερέα που είχε αργήσει για να φύγει και αυτή.
Ήταν ακόμα καθισμένη στη σκαλωσιά.
Ταχτοποιούσε τα εργαλεία της όταν κατά λάθος τρύπησε το χέρι της με ένα μικρό μαχαίρι. Το μαχαίρι έπεσε από τα χέρια της. Ακολούθησαν μερικές σταγόνες αίμα… ζαλίστηκε και παραλίγο να πέσει από τη σκαλωσιά… Ακούμπησε το χέρι της στην τοιχογραφία για να στηριχθεί δημιουργώντας κόκκινες κηλίδες αίματος…

"Γαμώτο!"
Ετοιμάστηκε να καθαρίσει την τοιχογραφία όταν είδε ότι οι κηλίδες αίματος είχαν εξαφανιστεί…
"Τι στο καλό;"
Ένα χέρι με γαμψά νύχια βγήκε τότε μέσα από την τοιχογραφία και την άρπαξε… Άρχισε να ουρλιάζει… προσπάθησε να αντισταθεί… μάταια όμως… Το χέρι την τράβηξε μέσα στην τοιχογραφία…

Λίγη ώρα αργότερα…

Ο εφημέριος μπήκε μέσα στο ναό κρατώντας μια στοίβα βιβλίων. Έψαξε τη Felicia αλλά δεν τη βρήκε πουθενά.
Τότε ένιωσε ένα ζεστό ρεύμα αέρα να διαπερνά όλο το σώμα του…
Θα έλεγε κανείς ότι ο ναός αναπνέει…

Ανατρίχιασε…

Κλείδωσε την κεντρική πύλη του ναού και αποσύρθηκε στο γραφείο του. Άπλωσε τα βιβλία και άρχισε να διαβάζει…

Έψαχνε το "χαμένο δωμάτιο"!
Κοίταξε τα αρχιτεκτονικά σχέδια του ναού. Διάβασε ξανά και ξανά την ιστορία του. Κοίταξε τα σχέδια του πρώτου ναού, όπως είχαν σωθεί σε διάφορα χειρόγραφα, αντίγραφα των οποίων είχε στα χέρια του.

Δεν ήταν δυνατό να υπάρχει ένα κρυφό δωμάτιο…

Κάποια στιγμή κουρασμένος πια αποκοιμήθηκε…
Και ο ύπνος του ήταν ταραγμένος… Άκουγε φωνές να τον καλούν, ουρλιαχτά πόνου και μαρτυρίου… Ξύπνησε μούσκεμα στον ιδρώτα…

Άφησε το γραφείο του και πήγε στον κυρίως ναό… Και τότε είδε τους τοίχους να ματώνουν, τα αγάλματα να σπάνε σε χίλια κομμάτια και την τοιχογραφία πίσω από την Αγία Τράπεζα να παίρνει φωτιά… και μέσα από τη φωτιά είδε να βγαίνουν τερατόμορφα πλάσματα… είδε και ανθρώπους δίχως κόρες στα μάτια τους και άκουσε τα ίδια ουρλιαχτά και τις ίδιες φωνές που είχε ακούσει νωρίτερα στον ύπνο του…

Και η φωτιά εξαπλώθηκε σε ολόκληρο το ναό… και οι φλόγες τον ακούμπησαν και άρχισαν να τον καίνε… μέχρι που ξύπνησε…

"Όνειρο μέσα στο όνειρο" σκέφτηκε…
Κοίταξε έξω από το παράθυρο του γραφείου του. Είχε ξημερώσει.

Οι εργάτες περίμεναν έξω από το ναό, όταν είδαν τον ιερέα να βγαίνει από μέσα φανερά ταραγμένος και κουρασμένος. Η Felicia δεν είχε έρθει.

Το απόγευμα εκείνης της ημέρας…

Ο ιερέας επέστρεψε στο ναό δίχως οι έρευνες του να αποφέρουν καρπούς, όταν είδε περιπολικά και ασθενοφόρα συγκεντρωμένα στο προαύλιο.
Έτρεξε προς το ναό, όταν ένας αστυνομικός τον σταμάτησε.
"Είστε ο εφημέριος;"
"Ναι, τι συνέβη;"
"Δε μπορώ και εγώ να πω με ακρίβεια. Μας ειδοποίησε ένας περαστικός όταν είδε τους εργάτες που ήταν σκαρφαλωμένοι στις σκαλωσιές να πέφτουν στο κενό… Σαν να αυτοκτονούσαν… Δυστυχώς το ίδιο συνέβη και στο εσωτερικό του ναού."

Αργά το ίδιο βράδυ…

Οι εργασίες θα σταματούσαν για κάποιες μέρες μετά το τραγικό συμβάν αλλά
ο εφημέριος επέστρεψε στο ναό.

Κατευθύνθηκε δίχως να κάνει οτιδήποτε άλλο στην τοιχογραφία… Στο πάτωμα δίπλα από τη σκαλωσιά όπου εργαζόταν η Felicia, βρήκε πεσμένο ένα μαχαιράκι.

Ανέβηκε στη σκαλωσιά. Τα εργαλεία της Felicia ήταν ακόμα εκεί. Πήρε το μεγεθυντικό φακό και κοίταξε την τοιχογραφία. Συγκεκριμένα τη λεπτομέρεια με τη μικρογραφία του ναού…
Τώρα είχε αλλάξει… Χέρια δαιμόνων έβγαιναν από διάφορα σημεία του ναού… από όλο τον τοίχο, από την οροφή, από το καμπαναριό…

"Θεέ μου" ψιθύρισε… είχε καταλάβει…
"Δεν υπάρχει "χαμένο δωμάτιο"… Ολόκληρος ο ναός είναι το "χαμένο δωμάτιο". Είναι μια πύλη για την κόλαση…"

Κατέβηκε από τη σκαλωσιά…
Νόμισε ότι τρελαινόταν… Θυμήθηκε το όνειρο του… Πήγε στο γραφείο του και πήρε ένα μπιτόνι βενζίνης που υπήρχε εκεί… Το άδειασε στην Αγία Τράπεζα και προσπάθησε να βάλει φωτιά…
Το ίδιο θερμό ρεύμα αέρα που είχε νιώσει το προηγούμενο βράδυ διαπέρασε τον κυρίως ναό, μέχρι την Αγία Τράπεζα…
Η φωτιά δεν άναψε… Κάτι την εμπόδιζε…

Τότε η καμπάνα του ναού άρχισε να χτυπάει από μόνη της… Τα κεριά άναψαν…
Κοίταξε τον εσταυρωμένο Χριστό πίσω από την Αγία Τράπεζα και μπροστά από την τοιχογραφία… Δάκρυα αίματος έτρεχαν από τα μάτια του…

Και τότε ο ναός σείστηκε… η σκαλωσιά κατέρρευσε και πλάκωσε τον ιερέα… Δεν πέθανε αλλά έχασε τις αισθήσεις του…

Ένα χρόνο μετά…

Η αναστήλωση και συντήρηση του ναού είχε ολοκληρωθεί… Ο εφημέριος Marie-Benoît καλωσόριζε τους πιστούς που επισκέπτονταν ξανά το ναό στην πανηγυρική πρώτη θεία λειτουργία…

Η λειτουργία άρχισε…

Ο ιερέας άρχισε να ψέλνει… Και τότε τα μάτια του κοκκίνισαν… πήραν το χρώμα που έχει η φωτιά στην κόλαση… Οι πόρτες του ναού έκλεισαν αυτόματα… Ακόμα μια φορά εκείνο το ζεστό ρεύμα αέρα…

Τα μάτια των πιστών πήραν το ίδιο κόκκινο χρώμα με τα μάτια του ιερέα…
Δάκρυα αίματος κύλησαν ξανά από τα μάτια του εσταυρωμένου…

"Πηγαίνετε και διαδώστε το μήνυμα ότι η στιγμή έφτασε… γιατί η πύλη είναι ανοιχτή και η στιγμή της βασιλείας Του πλησιάζει…"

ΤΕΛΟΣ

Ακολουθεί στο Toymaker's Diary:

Nightmares and Fairytales: BEAST

Βασισμένο στο κλασικό παραμύθι "Η ωραία και το τέρας"...

TRAPPED @MYBAR REBIRTH (ΝΕΑ ΙΣΤΟΡΙΑ)

2011-01-16T22:35:00.005+02:00

TRAPPED @MYBAR
REBIRTH

some legends, refuse to end...

16 Ιανουαρίου...

Μια διαδικτυακή διαφήμιση καλούσε τον κόσμο να επισκεφτεί ένα νέο κανάλι στο Youtube, με το όνομα "Trapped"... Το κανάλι θα μετέδιδε ζωντανά το πρόγραμμα του και θα έκανε πρεμιέρα στις 17 Ιανουαρίου, όταν το Mybar θα συμπλήρωνε τρία χρόνια λειτουργίας και λίγο πριν η, εμπνευσμένη από την ομώνυμη ιστορία, κινηματογραφική ταινία κάνει πρεμιέρα...

Διάφορα ακουγόντουσαν για το περιεχόμενο του καναλιού. Στο δελτίο τύπου, το οποίο είχε άγνωστο αποστολέα, αναφερόταν πως οι θεατές θα είχαν μια εμπειρία αληθινού τρόμου... αλλά οι περισσότεροι υπέθεταν ότι επρόκειτο για ένα είδος διαφήμισης, μια έξυπνη κίνηση marketing. Ο Αντώνης είχε επιστρέψει εκείνη τη μέρα από το εξωτερικό. Είχε πληροφορηθεί για το κανάλι... αλλά δήλωνε άγνοια για την ύπαρξη του και το περιεχόμενο του... Θα πήγαινε στο πάρτι του Mybar για τα τρία χρόνια λειτουργίας του αλλά τελικά ήταν πολύ κουρασμένος από το ταξίδι και αποφάσισε να μείνει σπίτι.

17 Ιανουαρίου...

Ο Αντώνης όπως και πολύ κόσμος περίμενε την έναρξη του καναλιού... μόνο που αυτό που είδε ξεπερνούσε κάθε φαντασία...
Έβλεπε το εσωτερικό του Mybar... Αρχικά η εικόνα ήταν θολή αλλά μπόρεσε να αναγνωρίσει το χώρο. Τα φώτα άναψαν και μαζί με πολύ ακόμα κόσμο που είχε στηθεί μπροστά από τις οθόνες των υπολογιστών του είδε μια ομάδα ανθρώπων κρεμασμένους με αλυσίδες που κατέληγαν σε τσιγκέλια από το ταβάνι... τα τσιγκέλια είχαν περαστεί στις παλάμες τους, παλάμες που σε κάποιους ήταν έτοιμες να σκιστούν...
"Θεέ μου!" ψιθύρισε ο Αντώνης... έψαξε το κινητό του και πήρε το Θάνο τηλέφωνο! Καμία απάντηση... Κοίταξε καλά την οθόνη του υπολογιστή του... Ανάμεσα στα γυμνά κρεμασμένα σώματα ήταν και αυτό του Θάνου...

Τότε ένα πρόσωπο πλησίασε την οθόνη... ή καλύτερα κάποιος που φορούσε μια μάσκα και περούκα... μια τερατόμορφη μάσκα που θύμιζε το τέρας στην ιστορία που είχε γράψει ο Αντώνης...
Αυτός, όποιος και αν ήταν πλησίασε το Θάνο κρατώντας μια τανάλια... Ο ήμι- αναίσθητος Θάνος αδυνατούσε να αντιδράσει... Του άνοιξε το στόμα και έχωσε την τανάλια μέσα... Του ξερίζωσε τη γλώσσα... Αίμα έτρεξε από το στόμα του Θάνου... Τώρα του σήκωσε το σαγόνι προς τα πάνω και του κράτησε το στόμα κλειστό... Τον έβαζε να καταπιεί το ίδιο του το αίμα... Ο Θάνος πνιγόταν... από το ίδιο του το αίμα...

Την ίδια στιγμή οι θεατές του μακάβριου θεάματος αυξάνονταν διαρκώς...

Ο Αντώνης σηκώθηκε από τη θέση του... έπρεπε να πάει στην αστυνομία...

Και τότε άκουσε τη μορφή στο video που μεταδιδόταν ζωντανά να μιλάει...
"Πως νιώθεις παιχνιδοποιέ; Το ξέρω ότι βλέπεις! Κοίτα! Το έργο σου παίρνει σάρκα και οστά... Και όχι μόνο... Το εξελίσσω... Α! Και μην κάνεις το λάθος να έρθεις ή οποιοσδήποτε... στην πόρτα είναι τοποθετημένα εκρηκτικά... Και δε θα το σκεφτώ πολύ για να τα ενεργοποιήσω..."
Ο Αντώνης πάγωσε...

Κοίταξε την οθόνη ξανά... κάτι δεν πήγαινε καλά...

Η μορφή που είχε αφήσει το Θάνο κατευθύνθηκε στον Γιώργο Α. κρατώντας την τανάλια. Και με μια απότομη κίνηση του τράβηξε την καρωτίδα... αίμα πετάχτηκε παντού και ο Γιώργος Α. πέθανε...
Τότε κατάλαβαν όλοι πως αυτό που βλέπουν δεν είναι απλά ένα διαφημιστικό αλλά η πραγματικότητα.

Πάνω στο bar η μορφή είχε απλώσει δεκάδες εργαλεία... προορισμένα να δώσουν ένα τέλος στα θύματα της. Άφησε την τανάλια και πήρε ένα πριόνι... ένα σχετικά σκουριασμένο πριόνι...
Κατευθύνθηκε στον Tony...
"Κοίτα την οθόνη!" του είπε... "Μόλις έγινες διάσημος!" Και άρχισε να του πριονίζει τα πόδια... Πρώτα το αριστερό και μετά το δεξί... μια λίμνη αίματος σχηματίστηκε στο πάτωμα...
"Δεν έχει τόσο πλάκα τελικά!"
"Ποιος είσαι; Τι θέλεις;" ψιθύρισε ο Κυριάκος Ε. που ήταν κρεμασμένος λίγο παραπέρα...
"Να γίνω ο πρωταγωνιστής! Μ' ακούς παιχνιδοποιέ;"
Η μορφή πήρε μια τεράστια σύριγγα...
"Τι είναι αυτό; Τι πας να κάνεις;" Κάρφωσε τον Κυριάκο Ε. στο στήθος... και άδειασε το περιεχόμενο της σύριγγας... Αίμα έτρεξε από το στόμα του Κυριάκου... στη συνέχεια από τα μάτια και τα αυτιά... Το δηλητήριο στη σύριγγα έκανε τη δουλειά του...

Ο Αντώνης κοίταξε καλά τα πρόσωπα στην οθόνη του υπολογιστή...
"Ξέρω ποιος κρύβεται πίσω από τη μάσκα" είπε...

Την ίδια στιγμή...

Ο Μιχάλης και ο Λευτέρης Δ. ήταν οι μόνοι που δεν κρεμόντουσαν με αλυσίδες που κατέληγαν σε τσιγκέλια... Αντίθετα ήταν δεμένοι χειροπόδαρα με σκοινί και τοποθετημένοι μαζί μέσα σε ένα ψάθινο μεγάλο σάκο...
Ο Σάκος με τη σειρά του ήταν δεμένος και κλειστός...
Η μορφή πήρε πάνω από το bar ένα χοντρό κομμάτι ξύλου με καρφιά στη μια άκρη και άρχισε να τους χτυπάει... Αρχικά ακούστηκαν κραυγές... στη συνέχεια η μορφή χτύπησε με δύναμη τα κεφάλια τους μέχρι που τα πολτοποίησε...

Ο Κώστας Σ., ο barman του Mybar κοίταζε την μορφή που τον πλησίαζε... Την έφτυσε...
"Δεν έπρεπε να το κάνεις αυτό..."
Η μορφή πήρε ένα γαμψό μαχαίρι από τα εργαλεία της...
Με μια απότομη κίνηση έκοψε το μόριο του Κώστα Σ. Στη συνέχεια έκοψε τις θηλές από το στήθος του... Τελικά κάρφωσε το μαχαίρι στο στομάχι του και έντερα και εντόσθια χύθηκαν στο πάτωμα...

Ο Αντώνης είχε πάει ήδη στο αστυνομικό τμήμα...
"Γιατί δε με ακούτε, σας είπα ότι ξέρω ποιος είναι ο δολοφόνος..."
"Πως μπορείς να ξέρεις;"
"Γιατί είναι το μοναδικό άτομο που δεν είναι παγιδευμένο και υποψήφιο θύμα! Το μοναδικό άτομο από τις ιστορίες μου που δεν βλέπουμε το πρόσωπο του στην οθόνη!"
Εκείνη τη στιγμή το κινητό του Αντώνη χτύπησε... με μια γρήγορη κίνηση το έκλεισε και συνέχισε...
"Είναι ο Gus!" είπε στους αστυνομικούς...

Στο Mybar σειρά είχε ο Μάκης... Η μασκοφορεμένη μορφή πήρε ένα μπουκάλι και το έσπασε στον πάγκο... Στη συνέχεια κάρφωσε το αιχμηρό και σπασμένο μπουκάλι πάνω στο σώμα του Μάκη... Επανέλαβε την κίνηση αρκετές φορές...

Το κανάλι "Trapped" στο Youtube είχε ρεκόρ επισκεπτών... Πλήθος κόσμου παρακολουθούσε τα θύματα του δολοφόνου να μακελεύονται με τον πιο ακραίο τρόπο.
"Παιχνιδοποιέ, πως σου φαίνονται τα παιχνίδια μου;" είπε η μορφή στην κάμερα...
Ο Αντώνης παρακολουθούσε μαζί με τους αστυνομικούς την αναμετάδοση των φόνων από το τμήμα... Έξω από το Mybar είχε σταλεί αστυνομική δύναμη η οποία υπό την απειλή των εκρηκτικών ήταν ανίκανη να αντιδράσει...

Ο Αντώνης κοίταξε την οθόνη ξανά και ξανά... κάτι δεν πήγαινε καλά... και τώρα ήξερε τι...

Στο Mybar...

Η μορφή... ή αλλιώς ο Gus κατά τον Αντώνη είχε μόλις αφαιρέσει τα μάτια από τον Άλεξ και κάρφωσε μερικά καρφιά στις άδειες κόγχες... στη συνέχεια άνοιξε με ένα τρυπάνι το κρανίο του Blueworks...
"Για να δούμε τι κρύβεται εκεί μέσα!" είπε...

Στην Πηνελόπη πέρασε ένα πολύ λεπτό σύρμα γύρω από το λαιμό της και άρχισε να το τραβάει με δύναμη... Το σύρμα εισχώρησε στο λαιμό... και έφτασε μέχρι το κόκαλο...
"Τελικά το παιχνίδι δεν τελειώνει ποτέ..." είπε...

Στο αστυνομικό τμήμα...

Ο Αντώνης έδειξε κάτι στους αστυνομικούς στην οθόνη του υπολογιστή...
"Κοιτάξτε το ρολόι στον τοίχο του Mybar... Είναι σχεδόν τρεις ώρες πριν... Όλα όσα βλέπουμε είναι μαγνητοσκοπημένα!"
Αλλά παρατήρησε και κάτι άλλο... Τους έδειξε αυτό που αντανακλούνταν στον καθρέφτη, στην είσοδο του Mybar... Ήταν τα εκρηκτικά... ή μάλλον δεν ήταν τα εκρηκτικά αφού επρόκειτο για χάρτινες κούτες από μπύρες...
"Μπλοφάρει!"

Δόθηκε η εντολή να εισβάλει η αστυνομία μέσα... και ας μην ήταν σίγουροι...

Ο Αντώνης βγήκε έξω και άναψε τσιγάρο... Έβγαλε το κινητό του... Είχε μία κλήση... ήταν ο Gus... Κάλεσε τον αριθμό στην οθόνη...
"Δε σου είπα ότι θα σου τηλεφωνούσα εγώ;"
"Μα... Είμαι διάσημος πλέον... Ο πραγματικός δολοφόνος του "Trapped"... Το σχέδιο δούλεψε τέλεια... Το υπνωτικό στα σφηνάκια... Τρία χρόνια λειτουργίας του μαγαζιού... Έπρεπε να κεράσει κάτι και ο παιχνιδοποιός έστω και αν δεν παρευρέθηκε στο πάρτι... Τώρα φρόντισε να με βγάλεις από 'δω μέσα..."
"Θα σε βγάλει η αστυνομία..."

Και τότε ο Gus άκουσε την πόρτα να σπάει και είδε την αστυνομία να ορμάει μέσα!
"Γιατί; Θα το πληρώσεις αυτό..."
"Γιατί; Αφού διάβαζες τις ιστορίες μου με τόσο πάθος, θα έπρεπε να ήξερες πως ο παιχνιδοποιός κρατάει ένα twist πάντα για το φινάλε..." είπε ο Αντώνης και συνέχισε... "αλλά μην ανησυχείς, υπάρχει και δεύτερη ανατροπή... στην τσάντα με τα εργαλεία σου..."
Ο Gus κοίταξε μέσα και είδε ένα κόκκινο φως να αναβοσβήνει... Ο Αντώνης έβγαλε ένα μικρό μαύρο κουτί από την τσέπη του με ένα κουμπί και το πάτησε...

Μια εκκωφαντική έκρηξη ακολούθησε στο Mybar...

Το ίδιο βράδυ...

Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ασχολούνταν με το μακελειό στο Mybar...
Ο Αντώνης κατέβαινε τις σκάλες του αεροπλάνου που μόλις είχε προσγειωθεί στο Λονδίνο... Θα παρευρισκόταν εκεί για την πρεμιέρα της ταινίας "Trapped"...
Στο αεροδρόμιο τον περίμενε μια εντυπωσιακή γυναίκα...
"Άννα μου" είπε ο Αντώνης και την αγκάλιασε...
"Είσαι έτοιμος για την σημερινή πρεμιέρα;"
"Είμαι... Αν και τα τραγικά γεγονότα στο Mybar με βασανίζουν, αλλά είμαι..."

ΤΕΛΟΣ

Ακολουθεί στο Toymaker's Diary:

ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΔΩΜΑΤΙΟ