ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ ΜΕ ΤΑ ΣΠΙΡΤΑ (ΝΕΑ ΙΣΤΟΡΙΑ - XMAS SPECIAL)

TOYMAKER'S

XMAS SPECIAL

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ ΜΕ ΤΑ ΣΠΙΡΤΑ

Ήταν παραμονή Χριστουγέννων…

Δεν είχε σταματήσει να χιονίζει τρεις μέρες τώρα. Κόσμος πηγαινοερχόταν στους κεντρικούς δρόμους του Maine, κρατώντας πολύχρωμες σακούλες. Οι τελευταίες χριστουγεννιάτικες αγορές. Όλοι ντυμένοι ζεστά, σύντομα θα πήγαιναν στα σπίτια τους, τα οποία θα πλημμύριζαν μυρωδιές από κάθε λογής φαγητά.

Μόνο εκείνη καθόταν κουλουριασμένη δίπλα σε έναν κάδο σκουπιδιών σε κάποιο απόμερο σοκάκι. Κάτι αποφάγια που βρήκε μέσα στον κάδο κάλυψαν κάπως την πείνα της. Τα ρούχα της ήταν βρόμικα και παλιά. Στα παγωμένα χέρια της κρατούσε ένα κουτί σπίρτα. Το είχε βρει μέσα στον κάδο κι αυτό.

Άνοιξε το κουτί, έβγαλε ένα σπίρτο και το άναψε…

Η φλόγα του τη ζέστανε για λίγο ή τουλάχιστον νόμισε ότι τη ζέστανε. Αλλά το σπίρτο κάηκε γρήγορα. Κι έτσι, άναψε κι άλλο.

Στη φλόγα του μέσα είδε τη μητέρα της να μαγειρεύει στην κουζίνα του σπιτιού τους. Ο πατέρας της καθόταν σε μια καρέκλα πιο δίπλα και διάβαζε την εφημερίδα του. Εκείνη στεκόταν δίπλα στη μητέρα της, με το λευκό γιορτινό φορεματάκι της. Ήθελε να τη βοηθήσει. Ήταν κάποια Χριστούγεννα περασμένων χρόνων, προτού χάσει τους γονείς της και τον αδερφό της… Και το σπίρτο έσβησε…

Το βλέμμα της στράφηκε στην αρχή του σοκακιού. Στο πεζοδρόμιο είχαν σταθεί δύο γυναίκες και την κοιτούσαν. Η μία σαν να την έδειχνε. Συζητούσαν μεταξύ τους. Για λίγο νόμισε πως τις άκουσε.

"Τι κάνει εκεί;"

"Αυτό είναι το κοριτσάκι με τα σπίρτα…"

Το κοριτσάκι άναψε κι άλλο σπίρτο…

Είδε τον εαυτό της να ανοίγει δώρα κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Η μητέρα της, ντυμένη με ένα κόκκινο μεταξωτό φόρεμα, την καμάρωνε. Τόσα δώρα… τόσα παιχνίδια. Και όλα γι’ αυτήν.

Οι γυναίκες ήταν ακόμα εκεί, στο πεζοδρόμιο. Τώρα είχαν ένα θλιμμένο ύφος. Σαν να την λυπόντουσαν.

Άναψε ακόμα ένα σπίρτο…

Ο αδερφός της ήταν ξαπλωμένος στην κούνια του. "Εσύ είσαι η μεγάλη αδερφή", της έλεγε ο πατέρας της. "Πρέπει να τον προσέχεις και να τον φροντίζεις…" Και το κλαψούρισμα του αδερφού της αντήχησε στο δωμάτιο… Θαρρείς πως το άκουγε δίπλα στο αυτί της… αλλά ήταν όλα στη φαντασία της. Ή μήπως όχι;

Το κοριτσάκι συνέχισε να ανάβει σπίρτα μέχρι που το κουτί άδειασε… Είχε απομείνει ένα σπίρτο μονάχα.

Το άναψε κι αυτό. Και τότε είδε φλόγες… που τη ζέσταναν και την έκαναν να χαμογελάει… Γελούσε…

Ψυχιατρική κλινική του Maine…

"Τι κάνει εκεί;" ρώτησε μια νεοπροσληφθείσα νοσοκόμα μια συνάδελφό της που δούλευε στην κλινική αρκετά χρόνια, δείχνοντας ένα κορίτσι καθισμένο στο πάτωμα, δίπλα στο παράθυρο που έβλεπε στην αυλή της κλινικής.

"Αυτό είναι το κοριτσάκι με τα σπίρτα…" απάντησε και συνέχισε…

"Τραγική περίπτωση. Την έφεραν εδώ πριν από δύο χρόνια. Έβαλε φωτιά στο σπίτι της την ώρα που οι γονείς της και ο λίγων μηνών αδερφός της κοιμούνταν. Είχε βγειστην αυλή και κοιτούσε το σπίτι να καίγεται. Τα σώματα των γονιών της βρέθηκαν απανθρακωμένα, το ίδιο και του μικρού της αδερφού. Η πυροσβεστική έφτασε πολύ αργά.

Οι γιατροί είπαν πως δεν ήταν ατύχημα αλλά το κορίτσι είχε γνώση της πράξης του. Όταν τη βρήκαν, γελούσε ασταμάτητα.

Τώρα επαναλαμβάνει συνεχώς την ίδια κίνηση. Κρατάει ένα φανταστικό κουτί με σπίρτα και τα ανάβει. Συνεχώς την ίδια κίνηση…"

ΤΕΛΟΣTweet This

ΜΗΝ ΤΟ ΑΝΟΙΞΕΤΕ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ (ΝΕΑ ΙΣΤΟΡΙΑ - XMAS SPECIAL)

TOYMAKER'S

XMAS SPECIAL

ΜΗΝ ΤΟ ΑΝΟΙΞΕΤΕ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Η μικρή Elizabeth άνοιξε με δυσκολία τα μάτια της. Κοίταξε το ρολόι στο κομοδίνο δίπλα στο κρεβάτι της. Ήταν σχεδόν μεσημέρι. "Τι ωραία που είναι να μην έχεις σχολείο" σκέφτηκε.

Σηκώθηκε, φόρεσε τις παντόφλες της και κατευθύνθηκε προς το παράθυρο του δωματίου της, που έβλεπε στην πίσω αυλή της διώροφης μονοκατοικίας που έμενε. Η μονοκατοικία βρισκόταν στα περίχωρα του Maine, αρκετά μακριά από το κέντρο της πόλης, και ήταν σχετικά απομονωμένη. Έξω, το χιόνι έπεφτε πυκνό.

Κατά τη διάρκεια της νύχτας ξύπνησε όταν άκουσε θόρυβο στη στέγη. Αρχικά υπέθεσε πως ήταν ο Άγιος Βασίλης, αλλά μετά σκέφτηκε πως ξημέρωνε παραμονή Χριστουγέννων, άρα ήταν νωρίς ακόμη για να τους επισκεφτεί ο Άγιος. Μετά, βέβαια, άκουσε θόρυβο στο σαλόνι, στον κάτω όροφο, αλλά πίστεψε πως ήταν οι γονείς της.

Όση ώρα έκανε αυτές τις σκέψεις οι νιφάδες του χιονιού έπεφταν έξω όλο και πιο πυκνές.

Άνοιξε την πόρτα του δωματίου της και βγήκε στο διάδρομο. Προχώρησε προς την ξύλινη σκάλα, που οδηγούσε στον κάτω όροφο. Κατευθυνόμενη προς τα εκεί είδε την πόρτα του υπνοδωματίου των γονιών της, στα αριστερά, ανοιχτή. Το κρεβάτι ήταν στρωμένο.

Κατέβηκε. Το σπίτι ήταν ζεστό. Η φωτιά στο τζάκι του σαλονιού έκαιγε. Τα φώτα στο χριστουγεννιάτικο δέντρο αναβόσβηναν. Το τραπέζι ήταν στρωμένο και πάνω του υπήρχαν πιατέλες με κάθε λογής φαγητά και καλομαγειρεμένα κρεατικά.

"Μαμά! Μπαμπά!" φώναξε, για να μη λάβει απάντηση. Μπήκε στην κουζίνα. Δεν ήταν κανείς εκεί. Πήγε στην εξώπορτα και προσπάθησε να την ανοίξει. Ήταν ξεκλείδωτη. Έξω συνέχιζε να χιονίζει. Έβγαλε το κεφάλι της από την πόρτα. Το αμάξι της οικογένειας ήταν καλυμμένο με χιόνι και παρκαρισμένο στον μπροστινό δρόμο.
"Μα, που έχουν πάει;" σκέφτηκε. Έκλεισε την πόρτα και ανέβηκε ξανά στην κρεβατοκάμαρα των γονιών της. Στο πρώτο συρτάρι, στο κομοδίνο της μαμάς, μέσα σε μια μπιζουτιέρα υπήρχε ένα δεύτερο κλειδί του σπιτιού.
Η μητέρα της την είχε ενημερώσει γι’ αυτό το κλειδί σε περίπτωση ανάγκης. Το πήρε, κατέβηκε τρέχοντας και κλείδωσε την εξώπορτα.

Επέστρεψε στο σαλόνι.
"Το τηλέφωνο", σκέφτηκε. "Θα πάρω τη γιαγιά". Αλλά όταν σήκωσε το ακουστικό δεν ακουγόταν τίποτα… Ούτε καν εκείνο το ενοχλητικό "τουτ τουτ". Καθώς έκλεινε το τηλέφωνο το βλέμμα της έπεσε σε ένα μεγάλο κουτί, κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο, τυλιγμένο σε λευκό χαρτί και στολισμένο με κόκκινη κορδέλα.
Πλησίασε. Πάνω του υπήρχε μια κάρτα, που στην μπροστινή της όψη είχε ζωγραφισμένο έναν Άγιο Βασίλη. Την άνοιξε… Μέσα έγραφε:

"ΜΗΝ ΑΝΟΙΞΕΤΕ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ"

"Αύριο, δηλαδή…" σκέφτηκε και ξαφνικά για λίγο ξέχασε τα πάντα, ακόμη και την απουσία των γονιών της.
"Και τι πειράζει αν το ανοίξω τώρα;" σκέφτηκε. "Άλλωστε, δεν είναι κανείς εδώ". Και τότε κατάλαβε. Οι γονείς της ήταν κάπου κρυμμένοι και περίμεναν να δουν τι θα κάνει. "Όχι, δε θα το ανοίξω" σκέφτηκε αποφασιστικά και κοίταξε γύρω της μήπως και ανακάλυπτε την κρυψώνα τους.
Πήγε πάνω στο δωμάτιό της και πήρε μερικές από τις κούκλες της. Ξανακατέβηκε στο σαλόνι, κάθισε μπροστά στο τζάκι και άρχισε να παίζει.
Και η ώρα πέρασε.

Ήταν απόγευμα…

Και έξω είχε ήδη σκοτεινιάσει. Η Elizabeth άναψε τα φώτα του σαλονιού. Φοβόταν, και οι γονείς της παρέμεναν άφαντοι.
"Θέλω τη μαμά μου και τον μπαμπά μου…" ψιθύρισε και τα μάτια της βούρκωσαν. "Μαμά! Μπαμπά!" φώναξε. Σιωπή…
Ξανακάθισε μπροστά στο τζάκι και το βλέμμα της έπεσε πάλι στο κουτί κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο, το δώρο με την κόκκινη κορδέλα. Είχε αρχίσει να μην της αρέσει όλο αυτό το παιχνίδι.

Η κοιλιά της γουργούρισε. Δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί.
Κοίταξε το γεμάτο φαγητά τραπέζι. Σηκώθηκε και πήγε προς τα εκεί. Τράβηξε μια καρέκλα, κάθισε κι άρχισε να τρώει. Τα πάντα ήταν πεντανόστιμα. Αφού έφαγε με όρεξη, πήγε και ξάπλωσε στον καναπέ του σαλονιού. Τυλίχτηκε με μια κουβέρτα που υπήρχε εκεί και αποκοιμήθηκε.

……

Ο χτύπος του ρολογιού-αντίκα ξύπνησε την Elizabeth. Κοίταξε τους δείκτες. Έδειχναν μεσάνυχτα.
"Είναι Χριστούγεννα!" σκέφτηκε και μετά είπε δυνατά "Το δώρο!". Έτρεξε προς το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Έλυσε την κορδέλα και έσκισε με μανία το περιτύλιγμα.

Άνοιξε αργά, σχεδόν τελετουργικά, το κουτί. Και τότε έβγαλε μια κραυγή. Ούρλιαξε ξανά και ξανά και μετά έβαλε τα κλάματα. Μέσα στο κουτί υπήρχαν τα κομμένα κεφάλια των γονιών της με τα μάτια τους ορθάνοιχτα σε μια έκφραση έκπληξης. .
Πάνω στα κεφάλια των γονιών της υπήρχε ένα γράμμα. Άπλωσε το χεράκι της και το τράβηξε απότομα. Τα χέρια της έτρεμαν. Έκλαιγε με αναφιλητά και διάβαζε.

"Φέτος ήσουν πάρα πολύ καλό κορίτσι, έτσι αποφάσισα να πραγματοποιήσω την πιο δυνατή ευχή σου. Θυμάσαι, όταν μετακομίσατε εδώ, πόσο είχες νευριάσει και που ευχήθηκες να είχαν πεθάνει οι γονείς σου; Ε, η ευχή σου πραγματοποιήθηκε!
Ελπίζω να σου άρεσε πολύ και το φαγητό. Βλέπεις, το ανθρώπινο κρέας μαγειρεύεται πολύ δύσκολα. Αν και των γονιών σου ήταν αρκετά μαλακό.

Καλά Χριστούγεννα

Άγιος Βασίλης

ΥΓ: Συγγνώμη για την αναστάτωση την προηγούμενη νύχτα, αλλά έπρεπε να έρθω ένα βράδυ νωρίτερα για να τα ετοιμάσω όλα".

Η Elizabeth ούρλιαξε ξανά, την ώρα που ένα δυνατό γέλιο έσκιζε τον ουρανό…

ΤΕΛΟΣ

Καλά Χριστούγεννα σε όλους!

Toymaker

Tweet This

TOYMAKER'S TALES FROM THE OTHER SIDE: EVIL TOYS

TOYMAKER'S

TALES FROM THE OTHER SIDE

EVIL TOYS

THE BEGINNING

Για όσους δεν τα κατάφεραν να ακούσουν
την πρώτη ραδιοφωνική εκπομπή στο Rain Planet Web Radio...

Το 16ο αιώνα ένας παιχνιδοποιός έκανε συμφωνία με το διάβολο
και κατασκεύασε μια σειρά από μοναδικής ομορφιάς παιχνίδια,
μόνο που τα παιχνίδια αυτά προκαλούσαν το θάνατο στους ιδιοκτήτες τους.
Όταν ο παιχνιδοποιός έσπασε τη συμφωνία βρήκε φρικτό τέλος.
Τον 21ο αιώνα ένας απόγονος του καλείται να συγκεντρώσει
αυτά τα καταραμένα παιχνίδια και να σταματήσει τον κύκλο του αίματος...

16ος αιώνας, Γαλλία, Lyon

Ο Antoine Sudreau εδώ και χρόνια κατασκεύαζε τα πιο πρωτότυπα και εντυπωσιακά παιχνίδια για μικρούς και μεγάλους. Η φήμη του είχε ξεπεράσει τα σύνορα της Γαλλίας με αποτέλεσμα να δέχεται παραγγελίες απ' όλη την Ευρώπη. Ιδιαίτερα η αριστοκρατία της Γαλλίας πλήρωνε αδρά μόνο και μόνο για ένα του παιχνίδι... Τους τελευταίους όμως μήνες η φαντασία του Antoine Sudreau έμοιαζε να τον έχει προδώσει.

Καμιά νέα ιδέα, κανένα νέο παιχνίδι... Γι’ αυτό αποφάσισε να περάσει μερικές μέρες στο Παρίσι αναζητώντας κάτι που θα του έδινε έμπνευση για να δημιουργήσει ξανά. Τη δεύτερη μέρα της διαμονής του στο Παρίσι περπατώντας μέσα στα λιθόστρωτα σοκάκια, κάποια στιγμή χάθηκε... Για μισή ώρα περίπου δεν ήξερε που πήγαινε όταν βρέθηκε μπροστά σε ένα μαγαζί με βιβλία.

Μπήκε μέσα στο μαγαζί των δύο δωματίων.
"Καλημέρα, είναι κανείς εδώ;" ρώτησε για να μη λάβει όμως καμία απάντηση.
Το μαγαζί βρισκόταν σε ένα σοκάκι όπου δεν το έβλεπε ο ήλιος και στο εσωτερικό του φωτιζόταν από αναμμένα κεριά που ήταν τοποθετημένα πάνω σε μεταλλικά κηροπήγια που θύμιζαν περισσότερο έργα τέχνης με τα κάθε λογής διακοσμητικά στοιχεία τους.
Στους τοίχους ολόγυρα υπήρχαν ράφια γεμάτα με κάθε λογής τυπωμένο βιβλίο, σε διάφορες άγνωστες για τον ίδιο γλώσσες.
"Πρέπει να είναι η μεγαλύτερη και σπουδαιότερη συλλογή του κόσμου…" σκέφτηκε ο Antoine.
Στο κέντρο του κάθε δωματίου υπήρχε και από ένα μεγάλο ξύλινο τραπέζι. Πρόσεξε τα πόδια των τραπεζιών τα οποία ήταν στο τελείωμα τους ξυλόγλυπτες κεφαλές δαιμόνων. Πάνω στα τραπέζια υπήρχαν ανοιγμένοι χειρόγραφοι κώδικες, κάποιοι αρκετά παλιοί, όπως μπόρεσε να διαπιστώσει από την εικονογράφηση τους. Περιεργάστηκε τους κώδικες και τότε το βλέμμα του έπεσε πάνω σε έναν κώδικα μαύρης μαγείας με τον τίτλο "Παιχνίδια". Ήταν δερματόδετος. Προσπάθησε να αναγνωρίσει το δέρμα που είχε χρησιμοποιηθεί αλλά δεν τα κατάφερε.
Στο εξώφυλλο του βιβλίου υπήρχε σχεδιασμένη με κόκκινο χρώμα μια πεντάλφα. Το ξεφύλλισε...

Δεν είχε πάρει είδηση τόση ώρα ότι ένας γεράκος τον πλησίαζε από πίσω.
"Δεν πωλείται αυτό κύριε, λυπάμαι" είπε ο γεράκος.
Ο Antoine ξαφνιάστηκε και γύρισε απότομα. Ο γεράκος χαμογέλασε και τα σάπια δόντια του ξεπρόβαλαν από το ανοιχτό του στόμα. Το χαμόγελο του γεράκου -και κατά πως φαινόταν ιδιοκτήτη του βιβλιοπωλείου- περισσότερο τρόμαξε τον Sudreau παρά τον έκανε να τον συμπαθήσει.
"Γιατί ακριβώς μιλάει αυτό το βιβλίο;"

"Για αυτό που λέει και ο τίτλος του… για παιχνίδια…" είπε ο γεράκος και χαμογέλασε ξανά κάνοντας τον Antoine αυτή τη φορά να ανατριχιάσει.

"Σας πληρώνω όσο, όσο..."
"Λυπάμαι, δεν πωλείται..."
"Καλά, θα ρίξω μια ματιά και αν χρειαστώ κάτι θα σας πω" είπε με δυσαρέσκεια ο Antoine και γύρισε την πλάτη στον γεράκο. Ήξερε όμως πως έπρεπε να αποκτήσει αυτό το βιβλίο πάση θυσία.

Ο γέρος ιδιοκτήτης προχώρησε στο δεύτερο δωμάτιο. Με αστραπιαίες κινήσεις και εφόσον έλεγξε ότι ο γεράκος δεν τον έβλεπε, ο Sudreau άφησε ένα πουγκί με χρυσά νομίσματα, άρπαξε το βιβλίο και βγήκε στο δρόμο.
Την ίδια στιγμή ο γέρος ιδιοκτήτης του βιβλιοπωλείου βγήκε από το δεύτερο δωμάτιο και γέλασε...
Ο Sudreau που έτρεχε κρατώντας τον κώδικα σφιχτά είχε απομακρυνθεί αρκετά από το μαγαζί με τα βιβλία αλλά άκουσε το γέλιο –το τρομαχτικό γέλιο- του γέρου… ή τουλάχιστον έτσι νόμισε. Τελικά βγήκε από το δαίδαλο με τα σοκάκια, σε έναν από τους κεντρικούς δρόμους του Παρισιού και επέστρεψε στο ξενοδοχείο του.

Την επόμενη μέρα ο Sudreau αναχώρησε για τη Lyon...

Μερικές εβδομάδες αργότερα...

Στο εργαστήριο κατασκευής παιχνιδιών του Antoine Sudreau υπήρχαν παντού αναμμένα κεριά. Ο παιχνιδοποιός ήταν νεκρός πάνω στον πάγκο του και στραγγισμένος από κάθε σταγόνα αίμα. Μόνο δέρμα και οστά. Σημάδια στο δέρμα, στους καρπούς του αριστερού του χεριού, μαρτυρούσαν ότι είχε επανειλημμένα προσπαθήσει δίχως επιτυχία να κόψει τις φλέβες του ή κάτι τέτοιο.

Στο δεξί του χέρι κρατούσε μια πένα. Τότε κάποιος πλησίασε και ακούμπησε το στραγγισμένο από αίμα και υγρά κεφάλι του Antoine Sudreau το οποίο κόπηκε από το λαιμό και κύλισε στον πάγκο.

Την επόμενη μέρα...

Ένας ταχυδρόμος μετέφερε μια επιστολή υπογεγραμμένη από τον Antoine Sudreau. Την είχε βρει στο χώμα, έξω από την είσοδο του εργαστηρίου του Sudreau.
Αντί για μελάνι είχε χρησιμοποιηθεί αίμα... Ο ίδιος ο Sudreau είχε γράψει την επιστολή με το αίμα του. Η επιστολή ήταν σφραγισμένη με βουλοκέρι.
Παραλήπτης της ήταν ο Joseph Sudreau, ανιψιός του Antoine, που έμενε στο Παρίσι.

Μόνο που η επιστολή θα παρέμενε στα ράφια του ταχυδρομείου για αρκετούς αιώνες...

21ος αιώνας, Παρίσι...

Ο Joseph Sudreau παρέμενε πιστός στην παράδοση της οικογένειας Sudreau. Διατηρούσε μια βιομηχανία παιχνιδιών, την πιο γνωστή της Γαλλίας, αλλά και μια από τις πιο γνωστές της Ευρώπης.
Από το 16ο αιώνα η οικογένεια του κατασκεύαζε τα καλύτερα παιχνίδια και σήμερα Joseph διοικούσε μια άκρως κερδοφόρα επιχείρηση.

"Κύριε Sudreau..." είπε η γραμματέας του Joseph που μόλις είχε περάσει στο γραφείο του "σήμερα το πρωί ήρθε μια περίεργη επιστολή για σας..." και την ακούμπησε στο γραφείο. Στη συνέχεια έστρεψε την πλάτη της και έφυγε.

Ο Joseph Sudreau κοίταξε το κιτρινισμένο χαρτί της σφραγισμένης με βουλοκέρι επιστολής. Την πήρε στα χέρια του.
Η διεύθυνση παραλήπτη ήταν αυτή που βρισκόντουσαν σήμερα τα κεντρικά γραφεία της βιομηχανίας παιχνιδιών. Παραλήπτης ο ίδιος ή τουλάχιστον κάποιος που είχε το ίδιο όνομα με αυτόν. Άνοιξε την επιστολή που έμοιαζε να έχει γραφτεί με κόκκινο μελάνι. Η ημερομηνία έκανε το βλέμμα του να γεμίσει απορία. Σύμφωνα με την επιστολή αποστολέας ήταν ο πρώτος και πιο γνωστός παιχνιδοποιός της οικογένειας του... ο Antoine Sudreau...

Άρχισε να διαβάζει:

Lyon, Δεκέμβριος 1573

Αγαπητέ ανιψιέ Joseph...

Δεν έχω πολύ χρόνο και είναι τόσα πολλά αυτά που πρέπει να μάθεις.
Η φήμη μου σαν παιχνιδοποιός είναι γνωστή αλλά τους τελευταίους μήνες με ταλαιπωρούσε η έλλειψη φαντασίας και έμπνευσης... Κατέφυγα λοιπόν σε σκοτεινές μεθόδους. Με την καθοδήγηση ενός πλάσματος όμοιο στην όψη με μένα αλλά με προέλευση από την κόλαση κατασκεύασα μερικά αμίμητης ομορφιάς παιχνίδια. Αλλά πίσω από το καθένα από αυτά κρύβεται αίμα και θάνατος γιατί αυτό μόνο προκαλούν.

Έχασα λοιπόν τον έλεγχο και το πλάσμα αυτό θέλει να πάρει τη θέση μου για να βρεθούν τα παιχνίδια σε διάφορα μέρη και να σκορπίσουν το θάνατο. Και θα το κάνει... αφού προηγουμένως στραγγίσει το σώμα μου από κάθε σταγόνα αίματος... και μετά θα χαθεί ξανά μέχρι...

Έχω λίγο χρόνο. Κάποια πράγματα θα τα ανακαλύψεις μόνος σου.
Πρέπει να βρεις τα παιχνίδια αυτά και να τα συγκεντρώσεις σε μέρος απρόσιτο για να μη βρεθούν σε ανθρώπινα χέρια. Μην προσπαθήσεις να τα καταστρέψεις, δε θα τα καταφέρεις. Παρακάτω σου παραθέτω έναν κατάλογο των παιχνιδιών που έφτιαξα υπό την καθοδήγηση του πλάσματος:
μια πορσελάνινη γυναικεία κούκλα,
ένας κύβος διακοσμημένος με πολύτιμους λίθους,
το αγαλματίδιο του θεού Έρωτα,
μια γυάλινη σφαίρα που βγάζει φως,
ένα ρολόι,
μια ομάδα από ξύλινα στρατιωτάκια,
ένα χρυσό νόμισμα με ίδια όψη και από τις δύο πλευρές,
ένα μουσικό κουτί,
ένα κουκλόσπιτο,
ένας κούκλος αρλεκίνος,
ένας αυλός...

Ακούω βήματα... πλησιάζει, δεν προλαβαίνω να ολοκληρώσω τον κατάλογο... Σε λίγο θα είμαι νεκρός, θα πάρει τη θέση μου και τα παιχνίδια θα πουληθούν...
Συγκέντρωσε όλα τα παιχνίδια... Τα σημάδια θα σε καθοδηγήσουν...

Ο θείος σου
Antoine Sudreau

Ο Joseph Sudreau δεν πίστευε αυτά που διάβαζε. Πήρε τον καφέ του και κάθισε.
Το βλέμμα του έπεσε στην πρωινή εφημερίδα που ήταν ακουμπισμένη στο γραφείο και στο πρώτο θέμα της: «ΜΑΖΙΚΗ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΟΥ BORDEAUX!». Το άρθρο κάτω από τον τίτλο αναφερόταν εκτεταμένα στη μαζική αυτοκτονία των παιδιών στη λίμνη της πόλης. Κανείς δεν μπορούσε να εξηγήσει τι είχε συμβεί. Το άρθρο συνοδευόταν δίπλα από μια φωτογραφία ενός αυλού. Στον πάτο της λίμνης κατά τη διαδικασία ανάσυρσις των πτωμάτων, έγραφε η λεζάντα της φωτογραφίας, οι δύτες βρήκαν έναν αυλό που χρονολογούνταν από το Μεσαίωνα... έναν αυλό που παρά τους αιώνες είχε διατηρηθεί σχεδόν σε άριστη κατάσταση...

Ο Joseph για λίγο αφαιρέθηκε και μετά έστρεψε το βλέμμα του στη γυάλινη προθήκη δίπλα από την είσοδο του γραφείου του όπου ήταν τοποθετημένη μια μαριονέτα... Υποτίθεται πως ήταν το τελευταίο έργο του προγόνου του, του Antoine Sudreau... και είχε βρεθεί στην καρέκλα του μπροστά από τον πάγκο του εργαστηρίου του όταν εκείνος εξαφανίστηκε μυστηριωδώς...
Πάντα είχε την αίσθηση ότι η κούκλα τον παρακολουθεί...

Η ιστορία συνεχίζεται στο THE RAIN PLANET WEB RADIO κάθε Παρασκευή...

Οι ιστορίες του Toymaker και ραδιοφωνικά...
Από τις 00:30 μετά τα μεσάνυχτα ως τις 2:30...

Πρώτος Κύκλος Ιστοριών

Evil Toys
30 παιχνίδια – 30 ημι - αυτοτελείς ιστορίες

Tweet This

TOYMAKER'S TALES FROM THE OTHER SIDE

CURSED DOLLHOUSE
Truth or Fiction?

Killer Pied Piper
BORDEAUX DEAD KIDS

DOLL MASSACRES FAMILY

EVIL TOYMAKER
The Curse of the Sudreau family

TOYMAKER'S
TALES FROM THE OTHER SIDE

THE RAIN PLANET WEB RADIO
http://club.therainplanet.com/

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 9/12...
Και κάθε Παρασκευή...

Οι ιστορίες του Toymaker και ραδιοφωνικά...
Από τις 00:30 μετά τα μεσάνυχτα ως τις 2:30...

Πρώτος Κύκλος Ιστοριών

EVIL TOYS
30 παιχνίδια – 30 ημι - αυτοτελείς ιστορίες

Το 16ο αιώνα ένας παιχνιδοποιός έκανε συμφωνία με το διάβολο

και κατασκεύασε μια σειρά από μοναδικής ομορφιάς παιχνίδια,

μόνο που τα παιχνίδια αυτά προκαλούσαν το θάνατο στους ιδιοκτήτες τους.

Όταν ο παιχνιδοποιός έσπασε τη συμφωνία βρήκε φρικτό τέλος.

Τον 21ο αιώνα ένας απόγονος του καλείται να συγκεντρώσει

αυτά τα καταραμένα παιχνίδια και να σταματήσει τον κύκλο του αίματος...

Tweet This