Ο ΚΛΟΟΥΝ VIΗ ΝΥΧΤΑ ΤΩΝ ΚΛΟΟΥΝ
"Πρέπει να κλείσω το τηλέφωνο, νομίζω πως άκουσα τον μικρό να κλαίει!"
"Τι το ήθελες και εσύ το babysitting;"
"Έχω ανάγκη τα χρήματα και το ξέρεις. Αλλιώς μην περιμένεις να πάμε διακοπές φέτος το καλοκαίρι. Τα λέμε αργότερα, ο μικρός κλαίει υστερικά πλέον."
Η Mary ανέβηκε τις ξύλινες σκάλες που οδηγούσαν στο δεύτερο όροφο. Άνοιξε την πόρτα του παιδικού δωματίου. Το φως από το διάδρομο εισχώρησε στο δωμάτιο. Ο μικρός Paul καθόταν πάνω στο κρεβάτι του, τυλιγμένος με την κουβέρτα του και έκλαιγε.
"Τι συμβαίνει;"
"Μπαμπούλας..." ψέλλισε ο μικρός.
"Έλα, δεν υπάρχει λόγος να φοβάσαι." είπε η Mary και τον έβαλε ξανά να ξαπλώσει.
Σε λίγο ο μικρός είχε αποκοιμηθεί.
Η Mary βγήκε στο διάδρομο και ετοιμάστηκε να κατέβει τις σκάλες όταν ο μικρός άρχισε να κλαίει ξανά. Επέστρεψε στο δωμάτιο και τον πήρε αγκαλιά μέχρι να αποκοιμηθεί.
Κοίταξε το ρολόι της...
Είχε πάει σχεδόν έντεκα. Οι γονείς του Paul σε μία ώρα περίπου θα γυρνούσαν.
Και τότε άκουσε ένα ουρλιαχτό. "Ο Paul..." σκέφτηκε και έτρεξε στο δεύτερο όροφο και στο παιδικό δωμάτιο. Άναψε το πορτατίφ που βρισκόταν στο κομοδίνο δίπλα από το κρεβάτι. Κατάφερε να τον ηρεμήσει. Και τότε παρατήρησε στη γωνία του δωματίου μια τεράστια κούκλα - κλόουν, κρυμμένη στο σκοτάδι, με το φως από το πορτατίφ να πέφτει στο πρόσωπο της. Έμοιαζε τόσο αληθινή.
Μόλις ο μικρός αποκοιμήθηκε κατέβηκε και τηλεφώνησε στους γονείς.
"Συγγνώμη που σας ενοχλώ, αλλά ο Paul κλαίει διαρκώς και ξυπνάει ουρλιάζοντας. Σκέφτομαι μήπως τον τρομάζει αυτή η τεράστια κούκλα - κλόουν στο δωμάτιο του. Είναι κάπως τρομαχτική για ένα παιδί τριών ετών."
Και τότε το τηλέφωνο της έπεσε από τα χέρια... Μόλις είχε ακούσει τη μητέρα του παιδιού να της λέει πως δεν είχαν τέτοια κούκλα.
Άκουσε τον Paul να κλαίει. Έτρεξε στο δωμάτιο.
Ο μικρός έλειπε από το κρεβάτι του... Παρατήρησε κηλίδες αίματος στο σεντόνι.
Το παράθυρο του δωματίου ήταν ανοιχτό. Μαζί με τον μικρό έλειπε και ο κλόουν...
Την επόμενη μέρα...
Πέντε παιδιά έλειπαν από το Maine... πέντε παιδιά που τα είχαν αρπάξει από τα δωμάτια τους. Η Mary ανέφερε στην αστυνομία τον κλόουν που είδε στο δωμάτιο του Paul.
Η αστυνομία με τη σειρά της έστρεψε τις υποψίες της στο τσίρκο των κλόουν που βρισκόταν εκείνες τις μέρες στην πόλη. Αρχικά τους απαγόρευσαν να φύγουν αλλά όταν οι έρευνες δεν οδήγησαν πουθενά τους άφησαν να συνεχίσουν την περιοδεία τους.
Τα πέντε παιδιά δε βρέθηκαν ποτέ.
Είκοσι περίπου χρόνια μετά...
"Μαμά θα πάμε να δούμε τους κλόουν;"
Η όψη της Mary σκοτείνιασε... Είχε μάθει ότι το τσίρκο των κλόουν ήταν στην πόλη τους αλλά ήλπιζε πως ο μόλις πέντε χρονών γιος της δε θα της ζητούσε να πάνε.
"Θα πάμε λοιπόν;"
"Δεν ξέρω αγάπη μου. Καλύτερα να ρωτήσεις τον μπαμπά σου."
Και εκείνη τη στιγμή μπήκε στην κουζίνα ο σύζυγος της...
"Τι συμβαίνει μικρέ;"
"Θέλω να δω τους κλόουν."
Ο Kevin κοίταξε τη Mary... Την πλησίασε...
"Αγάπη μου νομίζω πως ήρθε η ώρα να ξεπεράσεις τη φοβία σου με τους κλόουν."
"Ίσως έχεις δίκιο..."
Ο Kevin κοίταξε το γιο του... "Λοιπόν μικρέ, το βράδυ θα πάμε να δούμε τους κλόουν..."
Το ίδιο βράδυ...
Όπου και να γύριζε να κοιτάξει η Mary έβλεπε κλόουν και δεν ήταν καθόλου ευχάριστο για εκείνη. Στο μυαλό της ερχόταν συνεχώς η εικόνα του κλόουν που είχε δει στο δωμάτιο του Paul... Προσπάθησε να τη βγάλει από το μυαλό της...
Τελικά το βράδυ κύλησε ήρεμα. Επέστρεψαν σπίτι και έβαλε το μικρό της γιο στο κρεβάτι. Έβαλε να πιει ένα ποτήρι κρασί. Ο Kevin είχε ήδη ξαπλώσει και το ίδιο έκανε και εκείνη σε λίγο.
Ήταν περασμένα μεσάνυχτα...
...όταν η Mary ξύπνησε από ένα θόρυβο που άκουσε από το παιδικό δωμάτιο. Πήγε να δει.
'Άνοιξε σιγά την πόρτα του δωματίου.
Μια πνιχτή κραυγή βγήκε από το στόμα της. Στη μια γωνία του δωματίου, απέναντι από το παιδικό κρεβάτι υπήρχε ένας κλόουν, σαν εκείνον που είχε δει όταν ήταν έφηβη...
Ο μικρός κοιμόταν. Έτρεξε προς το κρεβάτι και άρπαξε το μικρό της γιο ο οποίος άρχισε να ξυπνάει. Πριν προλάβει να βγει από το δωμάτιο, ένιωσε ένα χτύπημα στο κεφάλι και ένιωσε το ζεστό αίμα να τρέχει στο λαιμό και την πλάτη της.
Όταν συνήλθε...
...συνειδητοποίησε πως βρισκόταν δεμένη σε ένα από τα καθίσματα, σε μια από τις πελώριες και πολύχρωμες σκηνές που έδιναν τις παραστάσεις τους οι κλόουν. Στην αρχή το κέντρο της σκηνής ήταν σκοτεινό και μετά φωτίστηκε... Η Mary ούρλιαξε... Στο κέντρο της σκηνής ήταν περίπου δέκα μικρά παιδιά με τα χέρια και τα πόδια τους δεμένα και ανάμεσα σε αυτά και ο γιος της. Και τότε έκανε την εμφάνιση του ο κλόουν που είχε δει όταν ήταν έφηβη και που είδε ξανά μετά από χρόνια σήμερα. Το άσπρο πρόσωπο του, τα κόκκινα χείλη και εκείνο το απαίσιο χαμόγελο του. Στη συνέχεια εμφανίστηκαν και άλλοι κλόουν... κατευθύνθηκαν στα παιδιά...
Τώρα ξερίζωναν τα μικρά τους χέρια και πόδια και έτρωγαν τη σάρκα... ένας κλόουν είχε καρφώσει τα δόντια του στην κοιλιά ενός κοριτσιού και της είχε αφαιρέσει σάρκα και τμήμα των εντέρων...
Η Mary έκλαιγε και ούρλιαζε... και παρ' όλη τη σύγχυση στην οποία βρισκόταν κατάλαβε γιατί πριν από είκοσι χρόνια οι αστυνομία δεν είχε βρει κανένα ίχνος των παιδιών. Και τότε είδε εκείνον τον κλόουν που είχε γίνει ο εφιάλτης της εδώ και είκοσι χρόνια να πλησιάζει το μικρό της γιο...
"Mary σταμάτα, τι πας να κάνεις;"
Και τότε η Mary ένιωσε έναν έντονο πόνο στο κεφάλι και ένιωσε το ζεστό αίμα να τρέχει στο λαιμό και την πλάτη της. Η σφαίρα από το περίστροφο του συζύγου της την είχε βρει ακριβώς στο πίσω μέρος του κεφαλιού, την ώρα που η Mary με ένα μαχαίρι ετοιμαζόταν να ανοίξει στα δύο το γιο της που έκλαιγε. Ο Kevin πήρε στην αγκαλιά του το γιο του και βγήκε από το δωμάτιο... Πήγε στο αυτοκίνητο του και έβαλε στο πίσω κάθισμα το γιο του που ήταν σε κατάσταση σοκ.
"Που πάμε μπαμπά;"
"Εκεί που πραγματικά ανήκουμε..."
Λίγη ώρα αργότερα...
Ο Kevin άπλωνε τη λευκή μπογιά στο πρόσωπο του. Βρισκόταν στο τσίρκο των κλόουν.
Κάποιος τον πλησίασε... ήταν ο κλόουν που έβλεπε η Mary στους εφιάλτες της, ο κλόουν που είδε στο δωμάτιο του Paul...
"Χαίρομαι που γύρισες πίσω..."
"Και εγώ! Τι κάνει ο γιος μου;"
"Μια χαρά είναι... θα τον δεις σε λίγο... Δεν έπρεπε ποτέ να φύγεις."
"Όμως επέστρεψα."
"Ναι! Ετοιμάσου. Σε λίγο ξημερώνει και πρέπει να φύγουμε πριν αντιληφθούν οι κάτοικοι ότι κάποια παιδιά λείπουν, αν και δε θα έβρισκαν τίποτα εδώ πέρα. Είναι η σάρκα των μικρών παιδιών που μας κρατάει ζωντανούς και νέους. Και κάθε τόσο κάποιος από εσάς κάνει και ένα δικό του και η οικογένεια μεγαλώνει. Δε θέλουμε να επαναληφθεί όμως το ίδιο σκηνικό που συνέβη είκοσι χρόνια πριν, με την αστυνομία εδώ να κάνει έρευνες."
"Μπαμπά..."
Ο Kevin γύρισε και κοίταξε... ήταν ο γιος του που μπήκε στο τροχόσπιτο συνοδευόμενος από έναν κλόουν... Ο μικρός ήταν βαμμένος στο πρόσωπο και φορούσε μια στολή κλόουν...
Μια εβδομάδα μετά...
Δύο κλόουν, ένας ενήλικας και ένα παιδί βρισκόντουσαν ακίνητοι σαν κούκλες, περιμένοντας στο σκοτάδι στη γωνία ενός παιδικού δωματίου...
ΤΕΛΟΣ
"Τι το ήθελες και εσύ το babysitting;"
"Έχω ανάγκη τα χρήματα και το ξέρεις. Αλλιώς μην περιμένεις να πάμε διακοπές φέτος το καλοκαίρι. Τα λέμε αργότερα, ο μικρός κλαίει υστερικά πλέον."
Η Mary ανέβηκε τις ξύλινες σκάλες που οδηγούσαν στο δεύτερο όροφο. Άνοιξε την πόρτα του παιδικού δωματίου. Το φως από το διάδρομο εισχώρησε στο δωμάτιο. Ο μικρός Paul καθόταν πάνω στο κρεβάτι του, τυλιγμένος με την κουβέρτα του και έκλαιγε.
"Τι συμβαίνει;"
"Μπαμπούλας..." ψέλλισε ο μικρός.
"Έλα, δεν υπάρχει λόγος να φοβάσαι." είπε η Mary και τον έβαλε ξανά να ξαπλώσει.
Σε λίγο ο μικρός είχε αποκοιμηθεί.
Η Mary βγήκε στο διάδρομο και ετοιμάστηκε να κατέβει τις σκάλες όταν ο μικρός άρχισε να κλαίει ξανά. Επέστρεψε στο δωμάτιο και τον πήρε αγκαλιά μέχρι να αποκοιμηθεί.
Κοίταξε το ρολόι της...
Είχε πάει σχεδόν έντεκα. Οι γονείς του Paul σε μία ώρα περίπου θα γυρνούσαν.
Και τότε άκουσε ένα ουρλιαχτό. "Ο Paul..." σκέφτηκε και έτρεξε στο δεύτερο όροφο και στο παιδικό δωμάτιο. Άναψε το πορτατίφ που βρισκόταν στο κομοδίνο δίπλα από το κρεβάτι. Κατάφερε να τον ηρεμήσει. Και τότε παρατήρησε στη γωνία του δωματίου μια τεράστια κούκλα - κλόουν, κρυμμένη στο σκοτάδι, με το φως από το πορτατίφ να πέφτει στο πρόσωπο της. Έμοιαζε τόσο αληθινή.
Μόλις ο μικρός αποκοιμήθηκε κατέβηκε και τηλεφώνησε στους γονείς.
"Συγγνώμη που σας ενοχλώ, αλλά ο Paul κλαίει διαρκώς και ξυπνάει ουρλιάζοντας. Σκέφτομαι μήπως τον τρομάζει αυτή η τεράστια κούκλα - κλόουν στο δωμάτιο του. Είναι κάπως τρομαχτική για ένα παιδί τριών ετών."
Και τότε το τηλέφωνο της έπεσε από τα χέρια... Μόλις είχε ακούσει τη μητέρα του παιδιού να της λέει πως δεν είχαν τέτοια κούκλα.
Άκουσε τον Paul να κλαίει. Έτρεξε στο δωμάτιο.
Ο μικρός έλειπε από το κρεβάτι του... Παρατήρησε κηλίδες αίματος στο σεντόνι.
Το παράθυρο του δωματίου ήταν ανοιχτό. Μαζί με τον μικρό έλειπε και ο κλόουν...
Την επόμενη μέρα...
Πέντε παιδιά έλειπαν από το Maine... πέντε παιδιά που τα είχαν αρπάξει από τα δωμάτια τους. Η Mary ανέφερε στην αστυνομία τον κλόουν που είδε στο δωμάτιο του Paul.
Η αστυνομία με τη σειρά της έστρεψε τις υποψίες της στο τσίρκο των κλόουν που βρισκόταν εκείνες τις μέρες στην πόλη. Αρχικά τους απαγόρευσαν να φύγουν αλλά όταν οι έρευνες δεν οδήγησαν πουθενά τους άφησαν να συνεχίσουν την περιοδεία τους.
Τα πέντε παιδιά δε βρέθηκαν ποτέ.
Είκοσι περίπου χρόνια μετά...
"Μαμά θα πάμε να δούμε τους κλόουν;"
Η όψη της Mary σκοτείνιασε... Είχε μάθει ότι το τσίρκο των κλόουν ήταν στην πόλη τους αλλά ήλπιζε πως ο μόλις πέντε χρονών γιος της δε θα της ζητούσε να πάνε.
"Θα πάμε λοιπόν;"
"Δεν ξέρω αγάπη μου. Καλύτερα να ρωτήσεις τον μπαμπά σου."
Και εκείνη τη στιγμή μπήκε στην κουζίνα ο σύζυγος της...
"Τι συμβαίνει μικρέ;"
"Θέλω να δω τους κλόουν."
Ο Kevin κοίταξε τη Mary... Την πλησίασε...
"Αγάπη μου νομίζω πως ήρθε η ώρα να ξεπεράσεις τη φοβία σου με τους κλόουν."
"Ίσως έχεις δίκιο..."
Ο Kevin κοίταξε το γιο του... "Λοιπόν μικρέ, το βράδυ θα πάμε να δούμε τους κλόουν..."
Το ίδιο βράδυ...
Όπου και να γύριζε να κοιτάξει η Mary έβλεπε κλόουν και δεν ήταν καθόλου ευχάριστο για εκείνη. Στο μυαλό της ερχόταν συνεχώς η εικόνα του κλόουν που είχε δει στο δωμάτιο του Paul... Προσπάθησε να τη βγάλει από το μυαλό της...
Τελικά το βράδυ κύλησε ήρεμα. Επέστρεψαν σπίτι και έβαλε το μικρό της γιο στο κρεβάτι. Έβαλε να πιει ένα ποτήρι κρασί. Ο Kevin είχε ήδη ξαπλώσει και το ίδιο έκανε και εκείνη σε λίγο.
Ήταν περασμένα μεσάνυχτα...
...όταν η Mary ξύπνησε από ένα θόρυβο που άκουσε από το παιδικό δωμάτιο. Πήγε να δει.
'Άνοιξε σιγά την πόρτα του δωματίου.
Μια πνιχτή κραυγή βγήκε από το στόμα της. Στη μια γωνία του δωματίου, απέναντι από το παιδικό κρεβάτι υπήρχε ένας κλόουν, σαν εκείνον που είχε δει όταν ήταν έφηβη...
Ο μικρός κοιμόταν. Έτρεξε προς το κρεβάτι και άρπαξε το μικρό της γιο ο οποίος άρχισε να ξυπνάει. Πριν προλάβει να βγει από το δωμάτιο, ένιωσε ένα χτύπημα στο κεφάλι και ένιωσε το ζεστό αίμα να τρέχει στο λαιμό και την πλάτη της.
Όταν συνήλθε...
...συνειδητοποίησε πως βρισκόταν δεμένη σε ένα από τα καθίσματα, σε μια από τις πελώριες και πολύχρωμες σκηνές που έδιναν τις παραστάσεις τους οι κλόουν. Στην αρχή το κέντρο της σκηνής ήταν σκοτεινό και μετά φωτίστηκε... Η Mary ούρλιαξε... Στο κέντρο της σκηνής ήταν περίπου δέκα μικρά παιδιά με τα χέρια και τα πόδια τους δεμένα και ανάμεσα σε αυτά και ο γιος της. Και τότε έκανε την εμφάνιση του ο κλόουν που είχε δει όταν ήταν έφηβη και που είδε ξανά μετά από χρόνια σήμερα. Το άσπρο πρόσωπο του, τα κόκκινα χείλη και εκείνο το απαίσιο χαμόγελο του. Στη συνέχεια εμφανίστηκαν και άλλοι κλόουν... κατευθύνθηκαν στα παιδιά...
Τώρα ξερίζωναν τα μικρά τους χέρια και πόδια και έτρωγαν τη σάρκα... ένας κλόουν είχε καρφώσει τα δόντια του στην κοιλιά ενός κοριτσιού και της είχε αφαιρέσει σάρκα και τμήμα των εντέρων...
Η Mary έκλαιγε και ούρλιαζε... και παρ' όλη τη σύγχυση στην οποία βρισκόταν κατάλαβε γιατί πριν από είκοσι χρόνια οι αστυνομία δεν είχε βρει κανένα ίχνος των παιδιών. Και τότε είδε εκείνον τον κλόουν που είχε γίνει ο εφιάλτης της εδώ και είκοσι χρόνια να πλησιάζει το μικρό της γιο...
"Mary σταμάτα, τι πας να κάνεις;"
Και τότε η Mary ένιωσε έναν έντονο πόνο στο κεφάλι και ένιωσε το ζεστό αίμα να τρέχει στο λαιμό και την πλάτη της. Η σφαίρα από το περίστροφο του συζύγου της την είχε βρει ακριβώς στο πίσω μέρος του κεφαλιού, την ώρα που η Mary με ένα μαχαίρι ετοιμαζόταν να ανοίξει στα δύο το γιο της που έκλαιγε. Ο Kevin πήρε στην αγκαλιά του το γιο του και βγήκε από το δωμάτιο... Πήγε στο αυτοκίνητο του και έβαλε στο πίσω κάθισμα το γιο του που ήταν σε κατάσταση σοκ.
"Που πάμε μπαμπά;"
"Εκεί που πραγματικά ανήκουμε..."
Λίγη ώρα αργότερα...
Ο Kevin άπλωνε τη λευκή μπογιά στο πρόσωπο του. Βρισκόταν στο τσίρκο των κλόουν.
Κάποιος τον πλησίασε... ήταν ο κλόουν που έβλεπε η Mary στους εφιάλτες της, ο κλόουν που είδε στο δωμάτιο του Paul...
"Χαίρομαι που γύρισες πίσω..."
"Και εγώ! Τι κάνει ο γιος μου;"
"Μια χαρά είναι... θα τον δεις σε λίγο... Δεν έπρεπε ποτέ να φύγεις."
"Όμως επέστρεψα."
"Ναι! Ετοιμάσου. Σε λίγο ξημερώνει και πρέπει να φύγουμε πριν αντιληφθούν οι κάτοικοι ότι κάποια παιδιά λείπουν, αν και δε θα έβρισκαν τίποτα εδώ πέρα. Είναι η σάρκα των μικρών παιδιών που μας κρατάει ζωντανούς και νέους. Και κάθε τόσο κάποιος από εσάς κάνει και ένα δικό του και η οικογένεια μεγαλώνει. Δε θέλουμε να επαναληφθεί όμως το ίδιο σκηνικό που συνέβη είκοσι χρόνια πριν, με την αστυνομία εδώ να κάνει έρευνες."
"Μπαμπά..."
Ο Kevin γύρισε και κοίταξε... ήταν ο γιος του που μπήκε στο τροχόσπιτο συνοδευόμενος από έναν κλόουν... Ο μικρός ήταν βαμμένος στο πρόσωπο και φορούσε μια στολή κλόουν...
Μια εβδομάδα μετά...
Δύο κλόουν, ένας ενήλικας και ένα παιδί βρισκόντουσαν ακίνητοι σαν κούκλες, περιμένοντας στο σκοτάδι στη γωνία ενός παιδικού δωματίου...
ΤΕΛΟΣ
1 σχόλια:
τέλειο!!!
Δημοσίευση σχολίου