ΑΛΙΚΗ 2: Η ΕΝΗΛΙΚΙΩΣΗ (ΝΕΑ ΙΣΤΟΡΙΑ)

ΑΛΙΚΗ 2: Η ΕΝΗΛΙΚΙΩΣΗ

το πρώτο post
η ιστορία θα ολοκληρωθεί σε τρία posts

Στο Mixpod ακούγεται: The Last Dance Of Alice II - The Return To Wonderland.
Music composed by Βασίλης Σαπουνίδης (Dante).
Copyright 2010, All rights reserved.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Βασίλη,
για την πανέμορφη μουσική επένδυση της ιστορίας "Αλίκη 2: η ενηλικίωση".

"Αλίκη μην απομακρύνεσαι, σε λίγο θα φέρουμε την τούρτα..." είπε η μητέρα της ενώ την ίδια στιγμή η Αλίκη έμοιαζε να έχει στραμμένο το ενδιαφέρον της αλλού.
Σήμερα ενηλικιωνόταν αλλά η ίδια έμοιαζε να βαριέται απίστευτα το πάρτι που της είχαν ετοιμάσει οι γονείς της στον κήπο του σπιτιού τους.
Η ίδια καθόταν απόμακρη και κοιτούσε συνέχεια εκείνο το χαρτί που είχε από μικρή, εκείνο το σημείωμα... "Περίμενε τα 18α γενέθλια σου..." έγραφε το σημείωμα... και αντί για υπογραφή υπήρχε το ίχνος από μια πατούσα... μια πατούσα ενός γάτου... Αλλά η ίδια δε θυμόταν πως ήρθε στα χέρια της αυτό το σημείωμα, ούτε τι ήθελε να πει.
Έβαλε το χέρι της βαθιά στην τσέπη και έβγαλε ένα ρολόι, ήταν σπασμένο και είχε πλέον ξεθωριασμένα κόκκινα ίχνη που θα έλεγε κανείς ότι ήταν ίχνη από αίμα... θυμόταν ότι το βρήκε μαζί με το σημείωμα αλλά τίποτα παραπάνω...

"Τι να περιμένω σήμερα; Τι το ιδιαίτερο θα συμβεί;" ψιθύρισε η Αλίκη κοιτάζοντας τον τεράστιο κήπο του σπιτιού τους και τον κόσμο που πηγαινοερχόταν εδώ κι εκεί.
"Αλίκη, Αλίκη..." ξαφνικά η Αλίκη άκουσε κάποιον να φωνάζει το όνομα της μόνο που δεν μπορούσε να καταλάβει ποιος ήταν.
"Αλίκη, Αλίκη..." η φωνή ερχόταν από το βάθος του κήπου... και τότε συνειδητοποίησε πως μόνο αυτή άκουγε τη φωνή. Άρχισε να προχωράει προς τα εκεί... πέρασε πίσω από μια συστάδα από θάμνους μέχρι που βγήκε από τον κήπο και από την κεντρική είσοδο του σπιτιού ενώ κανείς μάλλον δε φάνηκε να το αντιλήφθηκε... και συνέχισε να περπατά.
Κάποια στιγμή έφτασε μπροστά σε ένα δέντρο... ένα δέντρο με μια τεράστια κουφάλα...
Κάτι της θύμιζε αυτό το δέντρο... Είχε έρθει ξανά στο παρελθόν εδώ...

"Αλίκη, Αλίκη..."
Η Αλίκη έβλεπε τώρα το κεφάλι ενός γάτου δίχως σώμα, να της μιλάει από το κλαδί του δέντρου! "Αλίκη, ήρθε η ώρα να επιστρέψεις στη χώρα του εφιάλτη..." είπε ο γάτος... "ήρθε η ώρα να διεκδικήσεις το θρόνο."
Και τότε εμφανίστηκε από το πουθενά και το υπόλοιπο σώμα του γάτου...
Και πριν προλάβει η Αλίκη να πει οτιδήποτε, ο γάτος όρμησε πάνω της... την έκανε να χάσει την ισορροπία της και την έριξε μέσα στην κουφάλα του δέντρου...

Και άρχισε να πέφτει στο κενό... και καθώς έπεφτε το πολύχρωμο φόρεμα των γενεθλίων της άλλαξε χρώμα και έγινε μαύρο... Από το φλοιό του κούφιου δέντρου εν τω μεταξύ άκουγε φωνές, ουρλιαχτά... και τότε είδε χέρια να βγαίνουν και να προσπαθούν να την αρπάξουν, και πρόσωπα να σχηματίζονται πάνω στο γεμάτο ρωγμές φλοιό, πρόσωπα που έλεγαν το όνομα της... και δεκάδες ζευγάρια μάτια που την κοιτούσαν...
Από τις ρωγμές άρχισε να τρέχει αίμα...
Τώρα έπεφτε με ακόμα μεγαλύτερη ταχύτητα...
Η Αλίκη προσγειώθηκε στον πάτο του δέντρου μέσα σε μια λίμνη αίματος αρχικά που λέρωσε το μαύρο φόρεμα της... αίμα που στη συνέχεια εξαφανίστηκε.

Στον πάτο του εσωτερικού του δέντρου, δίπλα ακριβώς στο σημείο που είχε πέσει είδε ένα μαχαίρι... Το άγγιξε και τότε θυμήθηκε... ναι... ήταν μικρή... είχαν απαγάγει τη μητέρα της... είχε σκοτώσει τη βασίλισσα...
"Καλωσόρισες Αλίκη..." άκουσε μια φωνή... Ο γάτος στεκόταν μπροστά της.
"Εσύ!" είπε η Αλίκη...
"Ναι, εγώ.. σήκω τώρα, μην καθυστερείς, γιατί στη χώρα του εφιάλτη γίνεται πόλεμος..."
"Μα η βασίλισσα είναι νεκρή!"
"Στο θρόνο έχει ανέβει η αδερφή της τώρα... η Λευκή Βασίλισσα και σε αναζητάει... θέλει εκδίκηση..."
"Εγώ τι πρέπει να κάνω;"
"Θα μάθεις όταν έρθει η ώρα. Προς το παρόν βιάσου..." είπε ο γάτος και εξαφανίστηκε.
"Περίμενε..."

Η Αλίκη κοίταξε γύρω της... Στα δεξιά της ξεκινούσε ένα τούνελ... έσκυψε και χώθηκε μέσα αφού προηγουμένως πέρασε το μαχαίρι στην κορδέλα στη μέση του φορέματος της που ήταν και αυτή πλέον μαύρη.
Κάποια στιγμή το τούνελ άρχισε να στενεύει... Μόνο που πλέον ήξερε πολύ καλά τι έπρεπε να κάνει.
Ψαχούλεψε στο υγρό έδαφος... Βρήκε ένα μπουκαλάκι. "Πιες με" έγραφε πάνω. Και αυτό έκανε... και άρχισε να μικραίνει... τώρα χωρούσε να περάσει στο τούνελ.
Στο τέρμα του τούνελ έβλεπε φως.
Έφτασε και βγήκε έξω... Όλα της φαινόντουσαν τεράστια. Έψαξε τριγύρω της... Βρήκε ένα κομμάτι μουχλιασμένου ψωμιού... πάνω είχε καρφωμένο ένα χαρτί. "Φάε με"...
Και η Αλίκη "μεγάλωσε" ξανά.

Στο χέρι της κρατούσε τώρα σφιχτά το μαχαίρι.
Άκουσε θόρυβο... Κρύφτηκε πίσω από κάτι θάμνους...
Είδε δύο λιπόσαρκους στρατιώτες να περνάνε... Προσπάθησε να τους παρατηρήσει καλύτερα. Φορούσαν μια βαριά μεταλλική πανοπλία. Είδε ότι οι κόγχες των ματιών τους ήταν άδειες.
"Τα μάτια τους είναι τα μάτια της νέας βασίλισσας" είπε κάποιος. "Μέσα από τις άδειες κόγχες εκείνη βλέπει τα πάντα."
Η Αλίκη κοίταξε γύρω της. Τίποτα.
"Ποιος είναι;"
"Μη φωνάζεις θα μας ακούσουν"
Και τότε η Αλίκη χαμήλωσε το βλέμμα της.
"Τι είσαι εσύ;" ρώτησε η Αλίκη.
"Καλά, δε βλέπεις; Ένα ποντίκι! Αρουραίος συγκεκριμένα, βασιλικής καταγωγής!"
"Τι κρατάς εκεί;" Το τρωκτικό την κοίταξε υποτιμητικά...
"Ομπρέλα, δεν έχεις ξαναδεί ομπρέλα;"
"Θεέ μου είσαι τόσο άσχημος και χοντρός" είπε η Αλίκη και σήκωσε το μαχαίρι της και το κατέβασε προς τον αρουραίο.
Αυτός ετοιμάστηκε να πεταχτεί μακριά όταν άκουσε έναν ήχο σαν κάτι να κόβεται αλλά δεν ένιωσε πόνο.
"Αυτό είχε πιαστεί στην ουρά σου, είπε η Αλίκη και του έδειξε μια περικοκλάδα από κάτι που θύμιζε κισσό αλλά είχε μοβ φύλλα.
"Πρόσεχε με αυτό, αυτό το φυτό είναι ισχυρό δηλητήριο..."
Η Αλίκη το κοίταξε και στη συνέχεια το έχωσε στην τσέπη του φορέματος της.
Έσκυψε και πήρε τον αρουραίο στα χέρια της και τον τοποθέτησε στην άλλη της τσέπη.
"Πρέπει να φύγουμε..." είπε...

Την ίδια στιγμή...

"Τη θέλω νεκρή, τόσα πολλά ζητάω;" τα ουρλιαχτά της νέας βασίλισσας ακουγόντουσαν σε ολόκληρο το παλάτι.
Ήταν καθισμένη στην αίθουσα του θρόνου... ένα σκελετωμένο πλάσμα... σε τέτοιο βαθμό που ορισμένες άκρες από τα οστά έσκιζαν και έβγαιναν έξω από το δέρμα. Τα μαλλιά της ήταν μακριά και λευκά. Λευκό ήταν και το φόρεμα της, ένα λεπτό σχεδόν διαφανές ύφασμα.

Στους τοίχους του παλατιού ήταν κρεμασμένα με αλυσίδες ή καρφωμένα στον τοίχο τα θύματα της...
Έξω στην αυλή ο στρατός της συγκεντρωνόταν... ετοιμαζόταν για πόλεμο...

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙTweet This