ΑΛΙΚΗ 2: Η ΕΝΗΛΙΚΙΩΣΗ
Στο Mixpod ακούγεται: The Last Dance Of Alice II - The Return To Wonderland.
Music composed by Βασίλης Σαπουνίδης (Dante).
Copyright 2010, All rights reserved.
Σε όλη τη διαδρομή μέχρι το κάστρο της Λευκής Βασίλισσας η Αλίκη και ο αρουραίος άκουγαν μόνο κραυγές... και αντίκριζαν μόνο καταστροφή και αίμα, αίμα από τα εκατοντάδες θύματα των λιπόσαρκων στρατιωτών που είχε εξαπολύσει η βασίλισσα στη χώρα του εφιάλτη...
Καθώς περπατούσαν κρυμμένοι άλλοτε μέσα σε αγριόχορτα και θάμνους και άλλοτε μέσα από δρομάκια που ελάχιστοι γνώριζαν, ο γάτος έκανε την εμφάνιση του -και συγκεκριμένα μόνο το κεφάλι του- προκειμένου να τους καθοδηγήσει.
"Δεν αισθάνομαι καλά, πονάει η κοιλιά μου!" ακούστηκε μια φωνή και από την τσέπη του φορέματος της Αλίκης εμφανίστηκε το κεφάλι του αρουραίου.
"Είσαι πολύ χοντρός, το ξέρεις;" είπε η Αλίκη και συνέχισε "σου είπα να μη φας τίποτα από το διαμελισμένο γουρούνι αλλά εσύ δε μ' άκουσες."
Ο αρουραίος πήρε μια έκφραση δυσαρέσκειας και χώθηκε ξανά μέσα στην τσέπη του φορέματος.
"Πόση ώρα ακόμα θα περπατάμε;" ψιθύρισε η Αλίκη και έσπρωξε μια συστάδα από αγριόχορτα. Πίσω από τα αγριόχορτα απλωνόταν κάτι που έμοιαζε με βάλτο... το χρώμα του νερού ήταν πράσινο και μαύρο... Ανά διαστήματα μέσα στο νερό υπήρχαν βράχοι...
Ο γάτος έκανε την εμφάνιση του πάνω σε έναν από αυτούς, τον πιο κοντινό στην Αλίκη.
"Είναι η τελευταία φορά που με βλέπετε. Τουλάχιστον για την ώρα. Πέρα από αυτό το βάλτο βρίσκεται η πίσω μεριά του παλατιού της βασίλισσας. Η πύλη είναι πάντα ανοιχτή γιατί κανείς δεν τολμά να περάσει το βάλτο και γιατί κανείς δεν τολμά να τα βάλει με το φύλακα της."
"Τι πρέπει να κάνω εγώ;" είπε η Αλίκη αλλά ο γάτος είχε εξαφανιστεί.
Η Αλίκη κοίταξε αρχικά διστακτικά τα βραχάκια και μετά άρχισε να πηδάει από το ένα στο άλλο... Κάποια στιγμή το βλέμμα της έπεσε στο βρώμικο νερό και διαπίστωσε πως μέσα του υπήρχαν χέρια και πόδια κομμένα, κεφάλια ανθρώπων αλλά και ζώα νεκρά, κομματιασμένα... ακόμα και βρέφη...
Είχε φτάσει στα μέσα της διαδρομής...
"Μα γιατί δεν κατάφερε ποτέ να περάσει κανείς το βάλτο;" αναρωτήθηκε και ετοιμάστηκε να πηδήσει σε ένα άλλο βραχάκι.
Τότε κάτι την άρπαξε από το πόδι... Κοίταξε κάτω... ήταν ένα χέρι... ένα κομμένο χέρι...
και μετά την άρπαξε ένα άλλο κι άλλο...
Ξαφνικά γονάτισε...
Ο αρουραίος που τόση ώρα κρυβόταν στην τσέπη του φορέματος έβγαλε για λίγο το κεφάλι του έξω και χώθηκε ξανά μέσα... Και τότε η Αλίκη ένιωσε ένα δάγκωμα στο πόδι της, σαν ένα ζευγάρι δοντιών να τρυπάνε τη σάρκα της... Έβγαλε μια κραυγή από τον πόνο...
Κοίταξε γύρω της... τα χέρια που την τραβούσαν στο βάλτο είχαν εξαφανιστεί... Ο αρουραίος έβγαλε ξανά το κεφάλι του μέσα από την τσέπη του φορέματος της...
"Συγγνώμη για το δάγκωμα αλλά μόνο έτσι θα συνερχόσουν από την παραίσθηση..."
"Εσύ;" είπε η Αλίκη...
"Είμαστε στο βάλτο των παραισθήσεων και καλά θα κάνεις να μην καθυστερείς άλλο γιατί σε λίγο θα δεις και άλλα χέρια να σε τραβάνε και δεν έχω όρεξη για άλλες δαγκωματιές. Ξέρεις δεν είσαι και πολύ γευστική..."
Η Αλίκη άρχισε να πηδάει ξανά από βράχο σε βράχο νιώθοντας ακόμα τον πόνο από τη δαγκωματιά στο πόδι της...
Την ίδια στιγμή...
Η Λευκή Βασίλισσα ήταν καθισμένη στο θρόνο της.
"Η Αλίκη πλησιάζει... την αισθάνομαι... αυτός ο καταραμένος γάτος... αλλά είναι γελασμένος αν νομίζει πως μπορεί να με σταματήσει... πολύ γελασμένος..."
Στο τέρμα του βάλτου...
η Αλίκη αντίκρισε το παλάτι και βρέθηκε μπροστά σε ένα πέτρινο αψιδωτό άνοιγμα που οδηγούσε από όσο μπορούσε να καταλάβει μέσα από ένα τούνελ στο εσωτερικό του παλατιού. Άρχισε να προχωράει... Γύρω της σκοτάδι...
Κάποια στιγμή άκουσε ένα γρύλισμα...
"Νομίζω πως είναι ο φύλακας για τον οποίο έκανε λόγο ο γάτος..." ψιθύρισε.
Μέσα στο σκοτάδι είδε κάτι να γυαλίζει. Συγκεκριμένα είδε δύο μάτια να γυαλίζουν.
Έψαξε στην κορδέλα στη μέση του φορέματος της και βρήκε το μαχαίρι που είχε στερεωμένο. Το πήρε στο χέρι της και το κράτησε σφιχτά.
Συνέχισε να προχωράει στο σκοτάδι. Το γρύλισμα είχε σταματήσει.
Τώρα μπορούσε να δει φως από δύο δάδες που έκαιγαν στο τέλος του τούνελ. Προχώρησε πιο γρήγορα και είδε ένα σορό από ξεκοιλιασμένους ανθρώπους και ζώα, μαζί με ένα σορό από οστά. Κάποια σώματα και ζώα ήταν σε προχωρημένη αποσύνθεση, κάποια όχι...
Τότε άκουσε το γρύλισμα ξανά.
Γύρισε να κοιτάξει πίσω της και τα μάτια της βρέθηκαν απέναντι σε ένα ζευγάρι μάτια που γυάλιζε. Τώρα έβλεπε καθαρά το φύλακα... Ένα πελώριο θηρίο που έμοιαζε με σκύλο αλλά δεν ήταν... στο λαιμό του είχε ένα περιλαίμιο με καρφιά και από το στόμα του έσταζε σάλιο και αίμα. Κοίταξε μέσα στα μάτια του θηρίου και είδε... τη Λευκή Βασίλισσα...
Ετοιμάστηκε να του καρφώσει το μαχαίρι όταν γλίστρησε και βρέθηκε ξαπλωμένη στο έδαφος.
Τότε ήταν που το τρωκτικό πετάχτηκε από την τσέπη της κρατώντας την ομπρέλα του...
"Αλίκη φύγε... πήγαινε στη βασίλισσα... αναλαμβάνω εγώ εδώ πέρα..."
"Μα πως;"
"Άσε τις κουβέντες και τρέχα..."
Και η Αλίκη αυτό έκανε...
Έστριψε δεξιά στο τέλος του τούνελ, προχώρησε για αρκετή ώρα και μετά έστριψε πάλι δεξιά... μέχρι που έφτασε σε μια παλιά ξύλινη πόρτα... ήταν ανοιχτή... την έσπρωξε και πέρασε...
"Καλωσόρισες Αλίκη!"...
Αυτή ήταν η πρώτη κουβέντα που άκουσε και δεν άργησε να συνειδητοποιήσει πως βρισκόταν στην αίθουσα του θρόνου. Η Λευκή Βασίλισσα σηκώθηκε από το θρόνο και κοίταξε περιφρονητικά την Αλίκη...
"Εσύ είσαι αυτή που θα με εκθρονίσει;" και άρχισε να γελάει...
Η Αλίκη που κρατούσε ακόμα το μαχαίρι της σφιχτά στο χέρι όρμησε στη βασίλισσα η οποία ήταν -αν και περίεργο- δίχως φρουρούς να την προστατεύουν.
"Πως τολμάς!" φώναξε η βασίλισσα...
Και οξυκόρυφα οστά άρχισαν να σκίζουν το δέρμα της βασίλισσα και να βγαίνουν σε όλη της την πλάτη και το σώμα μεταμορφώνοντας την σε κάτι που όμοιο του δεν είχε δει η Αλίκη.
Το μαχαίρι της Αλίκης βρήκε ένα οστό και έπεσε στο πάτωμα.
Η βασίλισσα γέλασε ξανά...
"Ανόητο κορίτσι..."
Ξαφνικά η Βασίλισσα έβαλε τις κραυγές... "Τα μάτια μου! Δεν μπορώ να δω!"
Εκείνη τη στιγμή...
Ένας αρουραίος, που ήταν βασιλικής καταγωγής, κάρφωνε την μικρή του ομπρέλα στο μάτι του θηρίου-φύλακα της πίσω πύλης του παλατιού... και στη συνέχεια έκανε το ίδιο και στο άλλο μάτι... και το θηρίο μεταμορφώθηκε ξανά σε αυτό που ήταν αρχικά... σε ένα κουταβάκι...
Ο αρουραίος πήρε την ομπρέλα του και κατευθύνθηκε και αυτός στο εσωτερικό του παλατιού...
Στην αίθουσα του θρόνου...
Η Αλίκη άκουγε γρήγορα βήματα... πολλά βήματα...
"Οι φρουροί..." σκέφτηκε...
Και τότε είδε το κεφάλι του γάτου στο θρόνο...
"Αλίκη τώρα είναι η ευκαιρία σου, τα μάτια της..."
Και η Αλίκη άρπαξε το μαχαίρι από το πάτωμα και το κάρφωσε στο ένα μάτι της βασίλισσας... το τράβηξε και το αφαίρεσε... σε μηδέν χρόνο έκανε το ίδιο με το άλλο μάτι...
Ξαφνικά ένα φως βγήκε από τα μάτια των στρατιωτών της Λευκής Βασίλισσας που ήταν σκορπισμένοι σε όλη τη χώρα του εφιάλτη και άρχισαν να διαλύονται... στρατιώτες που είχαν φτιαχτεί από το πλευρό της ίδιας της βασίλισσας...
Η βασίλισσα έπεσε στο πάτωμα... τα κόκαλα της έσπασαν σε δεκάδες κομμάτια...
Τότε εμφανίστηκε από την ξύλινη πόρτα και ο αρουραίος...
"Πονάει η κοιλιά μου!" είπε...
Η Αλίκη τον κοίταξε και για πρώτη φορά χαμογέλασε...
Ο αρουραίος πλησίασε τη νεκρή Λευκή Βασίλισσα... και ανακάθισε...
"Είσαι καλά;" ρώτησε η Αλίκη... και τότε είδε την κοιλιά του αρουραίου να σχίζεται και κάτι να ξεπετάγεται...
Πάνω από δέκα μικροί αρουραίοι βγήκαν από την κοιλιά του και άρχισαν να τρέφονται με το πτώμα της νεκρής Λευκής Βασίλισσας...
"Είσαι γυναίκα;" είπε εντυπωσιασμένη η Αλίκη.
"Βασιλικής καταγωγής" της απάντησε ο αρουραίος.
Η Αλίκη προχώρησε και κοίταξε τον θρόνο... Χωρίς να μιλήσει κάθισε σε αυτόν... οι κόρες των ματιών της έγιναν μαύρες...
Ο γάτος έκανε την εμφάνιση του δίπλα της... από την άλλη μεριά πήγε και κάθισε ο αρουραίος...
Ο θρόνος της ανήκε... και μια νέα εποχή ξεκινούσε για τη χώρα του εφιάλτη... τα χρόνια που θα ακολουθούσαν θα τα αποκαλούσαν τα χρόνια του σκότους...
ΤΕΛΟΣ
Ακολουθεί στο Toymaker's Diary:
"SECTA"
Ένας μοναχός βρίσκεται δολοφονημένος με τον πλέον απεχθή τρόπο πάνω σε ένα τάφο στο κοιμητήριο Père-Lachaise του Παρισιού, ένα γλυπτό ανδρόγυνου αγγέλου-δαίμονα δακρύζει αίμα, ένας νεοεκλεγείς ποντίφικας…
Από το κοιμητήριο Père-Lachaise στο αβαείο του Westminster και από το Βατικανό στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και στα Ιεροσόλυμα…
Ότι πιστεύατε ήταν ένα ψέμα…
η νέα ιστορία θρησκευτικού τρόμου κάνει πρεμιέρα την Κυριακή στο Toymaker’s Diary…Tweet This
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου