Η ΚΥΡΑ ΤΩΝ ΔΑΚΡΥΩΝ
η τρίτη Κυρά
το δεύτερο και τελευταίο post
για το πρώτο post δείτε εδώ
Βιβλιοθήκη του Maine...
Η Mary κατάφερε να εντοπίσει κάποια πράγματα σχετικά με την οικογένεια Barker αλλά όχι κάτι διαφωτιστικό στην αρχή. Άρχισε να ψάχνει τώρα στα αρχεία ένα χρόνο μετά από τη δολοφονία της οικογένειας από το σύζυγο... και βρήκε ένα πρωτοσέλιδο άρθρο ακριβώς την ίδια μέρα ένα χρόνο μετά από τους φόνους που την έκανε να αρχίσει να τρέμει. Το άρθρο συνοδευόταν από μια φωτογραφία και μια λεζάντα από κάτω... Δεν πίστευε αυτό που διάβαζε...
Βγήκε στο δρόμο... έπρεπε να πάει στο "σπίτι των φόνων", στο σπίτι της οδού Abeckett...
Στο δεξί της χέρι κρατούσε την τσαλακωμένη φωτογραφία που είχε βρει, τη φωτογραφία που απεικόνιζε έναν άντρα αγκαλιά με μια γυναίκα, και στους οποίους κάποιος είχε κόψει τα μάτια...
Δεν πίστευε αυτό που είχε ανακαλύψει στη βιβλιοθήκη... τώρα καταλάβαινε...
Όλες αυτές τις μέρες νόμιζε πως στη φωτογραφία απεικονιζόταν η κυρία με τον κύριο Barker, αλλά έκανε λάθος. Την ίδια φωτογραφία είχε βρει στα αρχεία στο πρωτοσέλιδο άρθρο ένα χρόνο μετά τους φόνους... Στη φωτογραφία ήταν η κυρία Barker με τον εραστή της.
Ήταν ένα έγκλημα πάθους τελικά σύμφωνα με την αστυνομία, ένα έγκλημα υποκινημένο από την οργή του κυρίου Barker...
Η αστυνομία σύμφωνα με το άρθρο είχε βρει την ίδια φωτογραφία σε πλήθος αντίτυπα μέσα στο σπίτι. Σε όλα τα αντίτυπα είχαν αφαιρεθεί τα μάτια. Μετά από εκτεταμένες έρευνες ανακάλυψε πως ο κύριος της φωτογραφίας ήταν ο εραστής της κυρίας Barker ο οποίος μετά το φονικό μετακόμισε και εξαφανίστηκε για ένα διάστημα μέχρι που τον εντόπισε η αστυνομία. Παραδέχτηκε τη σχέση του με την κυρία Barker αλλά το γεγονός πως ο σύζυγος ήταν υπεύθυνος για το μακελειό δεν άλλαζε.
Τώρα για κάποιο λόγο η Mary ήξερε πως έπρεπε να πάει στο σπίτι της οδού Abeckett... Έπρεπε με κάποιο τρόπο να σταματήσει αυτό που συνέβαινε αν ήθελε να ζήσει.
Λίγο αργότερα...
Η Mary έσπρωξε τη σιδερένια δίφυλλη πόρτα που οδηγούσε στην αυλή "του σπιτιού των φόνων" και δίχως καθυστέρηση προχώρησε στην κύρια είσοδο της μονοκατοικίας.
Μπήκε μέσα στο σπίτι. Μια μυρωδιά σάπιου και μούχλας την έκανε να θέλει να βγει έξω αλλά συνέχισε.
Κοίταξε τριγύρω της. Τότε το βλέμμα της έπεσε στις σκάλες που οδηγούσαν στο δεύτερο όροφο. Σε κάθε σκαλοπάτι υπήρχε και μια φωτογραφία όμοια με αυτή που κρατούσε και σε κάθε φωτογραφία είχαν κοπεί τα μάτια από τα δύο πρόσωπα που απεικόνιζε.
Ξαφνικά άκουσε ένα κλάμα... Στην κορυφή της σκάλας στεκόταν μια γυμνή γυναίκα όρθια, με την πλάτη γυρισμένη προς τη Mary και έκλαιγε. Το σώμα της είχε ένα αφύσικο άσπρο χρώμα και ήταν γεμάτο μαύρα ίχνη που θύμιζαν ρωγμές σε τοίχο. Είχε μακριά μαύρα μαλλιά και έναν επίδεσμο στο κεφάλι...
"Η κυρία Barker" ψιθύρισε η Mary... Η γυναικεία μορφή προχώρησε στο διάδρομο που ξεκινούσε από την κορυφή της σκάλας. Έμοιαζε να καλεί τη Mary να την ακολουθήσει. Και η Mary αυτό έκανε. Ανέβηκε τις σκάλες και προχώρησε στο διάδρομο... Στο τέρμα του διαδρόμου υπήρχε ένα δωμάτιο... η πόρτα ήταν ανοιχτή. Η Mary μπήκε μέσα. Ήταν το υπνοδωμάτιο των Barker... Στο κέντρο του ταβανιού υπήρχε ένας πολυέλαιος και από αυτόν κρεμόταν ένα κομμένο σκοινί... "Εκεί πρέπει να κρέμασε τη σύζυγο του ο κύριος Barker" είπε η Mary...
Εκείνη τη στιγμή ένιωσε ένα άγγιγμα στην πλάτη της... Γύρισε...
Ήταν η γυμνή γυναικεία μορφή... ήταν η κυρία Barker... Άρχισε να αφαιρεί τον επίδεσμο... Δύο άδειες κόγχες αποκαλύφθηκαν... και η Mary κοίταξε μέσα σε αυτές και είδε...
Είδε την κυρία Barker να ετοιμάζει βαλίτσες για να φύγει από το σπίτι, σκόπευε να εγκαταλείψει τον σύζυγο και το παιδί της... την είδε να τσακώνεται με τον σύζυγο... να παίρνει το πιστόλι, να τον πυροβολεί στο κεφάλι και να του τοποθετεί, αφού προηγουμένως το σκούπισε με ένα πανί, το όπλο στο χέρι... την είδε να πνίγει το γιο της στη μπανιέρα...
να τηλεφωνεί κάπου... στον εραστή της... η Mary άκουγε το διάλογο... εκείνος της είχε πει να χωρίσουν... και τότε η κυρία Barker τρελάθηκε... βλέποντας τον σύζυγο και το παιδί της νεκρό αφαίρεσε με τα ίδια της τα χέρια τα μάτια της.... ή τουλάχιστον προσπάθησε να τα αφαιρέσει.
Με όση όραση της είχε απομείνει ανέβηκε στην κρεβατοκάμαρα της και έφτιαξε μια θηλιά. Έβαλε τη θηλιά στον πολυέλαιο και την πέρασε στο λαιμό της. Με έναν επίδεσμο έδεσε τα μάτια της... και κρεμάστηκε.
Σαν να μην ήθελε να βλέπει άλλο... σαν να μην ήθελε να δει το θάνατο της...
Η Mary τότε επανήλθε στο σήμερα...
"Εσύ τα έκανες όλα" είπε...
Και τότε αίμα άρχισε να τρέχει από τις άδειες κόγχες της κυρίας Barker...
"Εμένα δε θα με σκοτώσεις" είπε η Mary και με τα ίδια της τα χέρια αφαίρεσε τα μάτια της...
"Τώρα δε μπορώ να σε δω" είπε και λιποθύμησε...
Ένα χρόνο μετά...
Ψυχιατρική κλινική του Maine...
Η Mary καθόταν στην αίθουσα ψυχαγωγίας της κλινικής. Η καρέκλα της ήταν στραμμένη προς το παράθυρο που έβλεπε στην αυλή. Στο ύψος των ματιών και γύρω από το κεφάλι ήταν τυλιγμένος ένας επίδεσμος...
Επαναλάμβανε συνεχώς την ίδια φράση...
"Η Κυρά των Δακρύων θα έρθει να με πάρει... Μην την αφήσετε..."
"Έλα κοπέλα μου, ήρθε η ώρα να πας για ύπνο" είπε μια νοσοκόμα που πλησίασε και έσπρωξε το καροτσάκι πάνω στο οποίο ήταν καθισμένη η κοπέλα.
Η Mary είχε αποκοιμηθεί όταν κάτι την ξύπνησε...
Ήταν κλάμα...
Οι κραυγές της Mary ακούστηκαν σε ολόκληρη την κλινική...
ΤΕΛΟΣ
Ακολουθεί στο Toymaker's Diary:
RAPUNZEL
Nightmares and Fairytales
Η Mary κατάφερε να εντοπίσει κάποια πράγματα σχετικά με την οικογένεια Barker αλλά όχι κάτι διαφωτιστικό στην αρχή. Άρχισε να ψάχνει τώρα στα αρχεία ένα χρόνο μετά από τη δολοφονία της οικογένειας από το σύζυγο... και βρήκε ένα πρωτοσέλιδο άρθρο ακριβώς την ίδια μέρα ένα χρόνο μετά από τους φόνους που την έκανε να αρχίσει να τρέμει. Το άρθρο συνοδευόταν από μια φωτογραφία και μια λεζάντα από κάτω... Δεν πίστευε αυτό που διάβαζε...
Βγήκε στο δρόμο... έπρεπε να πάει στο "σπίτι των φόνων", στο σπίτι της οδού Abeckett...
Στο δεξί της χέρι κρατούσε την τσαλακωμένη φωτογραφία που είχε βρει, τη φωτογραφία που απεικόνιζε έναν άντρα αγκαλιά με μια γυναίκα, και στους οποίους κάποιος είχε κόψει τα μάτια...
Δεν πίστευε αυτό που είχε ανακαλύψει στη βιβλιοθήκη... τώρα καταλάβαινε...
Όλες αυτές τις μέρες νόμιζε πως στη φωτογραφία απεικονιζόταν η κυρία με τον κύριο Barker, αλλά έκανε λάθος. Την ίδια φωτογραφία είχε βρει στα αρχεία στο πρωτοσέλιδο άρθρο ένα χρόνο μετά τους φόνους... Στη φωτογραφία ήταν η κυρία Barker με τον εραστή της.
Ήταν ένα έγκλημα πάθους τελικά σύμφωνα με την αστυνομία, ένα έγκλημα υποκινημένο από την οργή του κυρίου Barker...
Η αστυνομία σύμφωνα με το άρθρο είχε βρει την ίδια φωτογραφία σε πλήθος αντίτυπα μέσα στο σπίτι. Σε όλα τα αντίτυπα είχαν αφαιρεθεί τα μάτια. Μετά από εκτεταμένες έρευνες ανακάλυψε πως ο κύριος της φωτογραφίας ήταν ο εραστής της κυρίας Barker ο οποίος μετά το φονικό μετακόμισε και εξαφανίστηκε για ένα διάστημα μέχρι που τον εντόπισε η αστυνομία. Παραδέχτηκε τη σχέση του με την κυρία Barker αλλά το γεγονός πως ο σύζυγος ήταν υπεύθυνος για το μακελειό δεν άλλαζε.
Τώρα για κάποιο λόγο η Mary ήξερε πως έπρεπε να πάει στο σπίτι της οδού Abeckett... Έπρεπε με κάποιο τρόπο να σταματήσει αυτό που συνέβαινε αν ήθελε να ζήσει.
Λίγο αργότερα...
Η Mary έσπρωξε τη σιδερένια δίφυλλη πόρτα που οδηγούσε στην αυλή "του σπιτιού των φόνων" και δίχως καθυστέρηση προχώρησε στην κύρια είσοδο της μονοκατοικίας.
Μπήκε μέσα στο σπίτι. Μια μυρωδιά σάπιου και μούχλας την έκανε να θέλει να βγει έξω αλλά συνέχισε.
Κοίταξε τριγύρω της. Τότε το βλέμμα της έπεσε στις σκάλες που οδηγούσαν στο δεύτερο όροφο. Σε κάθε σκαλοπάτι υπήρχε και μια φωτογραφία όμοια με αυτή που κρατούσε και σε κάθε φωτογραφία είχαν κοπεί τα μάτια από τα δύο πρόσωπα που απεικόνιζε.
Ξαφνικά άκουσε ένα κλάμα... Στην κορυφή της σκάλας στεκόταν μια γυμνή γυναίκα όρθια, με την πλάτη γυρισμένη προς τη Mary και έκλαιγε. Το σώμα της είχε ένα αφύσικο άσπρο χρώμα και ήταν γεμάτο μαύρα ίχνη που θύμιζαν ρωγμές σε τοίχο. Είχε μακριά μαύρα μαλλιά και έναν επίδεσμο στο κεφάλι...
"Η κυρία Barker" ψιθύρισε η Mary... Η γυναικεία μορφή προχώρησε στο διάδρομο που ξεκινούσε από την κορυφή της σκάλας. Έμοιαζε να καλεί τη Mary να την ακολουθήσει. Και η Mary αυτό έκανε. Ανέβηκε τις σκάλες και προχώρησε στο διάδρομο... Στο τέρμα του διαδρόμου υπήρχε ένα δωμάτιο... η πόρτα ήταν ανοιχτή. Η Mary μπήκε μέσα. Ήταν το υπνοδωμάτιο των Barker... Στο κέντρο του ταβανιού υπήρχε ένας πολυέλαιος και από αυτόν κρεμόταν ένα κομμένο σκοινί... "Εκεί πρέπει να κρέμασε τη σύζυγο του ο κύριος Barker" είπε η Mary...
Εκείνη τη στιγμή ένιωσε ένα άγγιγμα στην πλάτη της... Γύρισε...
Ήταν η γυμνή γυναικεία μορφή... ήταν η κυρία Barker... Άρχισε να αφαιρεί τον επίδεσμο... Δύο άδειες κόγχες αποκαλύφθηκαν... και η Mary κοίταξε μέσα σε αυτές και είδε...
Είδε την κυρία Barker να ετοιμάζει βαλίτσες για να φύγει από το σπίτι, σκόπευε να εγκαταλείψει τον σύζυγο και το παιδί της... την είδε να τσακώνεται με τον σύζυγο... να παίρνει το πιστόλι, να τον πυροβολεί στο κεφάλι και να του τοποθετεί, αφού προηγουμένως το σκούπισε με ένα πανί, το όπλο στο χέρι... την είδε να πνίγει το γιο της στη μπανιέρα...
να τηλεφωνεί κάπου... στον εραστή της... η Mary άκουγε το διάλογο... εκείνος της είχε πει να χωρίσουν... και τότε η κυρία Barker τρελάθηκε... βλέποντας τον σύζυγο και το παιδί της νεκρό αφαίρεσε με τα ίδια της τα χέρια τα μάτια της.... ή τουλάχιστον προσπάθησε να τα αφαιρέσει.
Με όση όραση της είχε απομείνει ανέβηκε στην κρεβατοκάμαρα της και έφτιαξε μια θηλιά. Έβαλε τη θηλιά στον πολυέλαιο και την πέρασε στο λαιμό της. Με έναν επίδεσμο έδεσε τα μάτια της... και κρεμάστηκε.
Σαν να μην ήθελε να βλέπει άλλο... σαν να μην ήθελε να δει το θάνατο της...
Η Mary τότε επανήλθε στο σήμερα...
"Εσύ τα έκανες όλα" είπε...
Και τότε αίμα άρχισε να τρέχει από τις άδειες κόγχες της κυρίας Barker...
"Εμένα δε θα με σκοτώσεις" είπε η Mary και με τα ίδια της τα χέρια αφαίρεσε τα μάτια της...
"Τώρα δε μπορώ να σε δω" είπε και λιποθύμησε...
Ένα χρόνο μετά...
Ψυχιατρική κλινική του Maine...
Η Mary καθόταν στην αίθουσα ψυχαγωγίας της κλινικής. Η καρέκλα της ήταν στραμμένη προς το παράθυρο που έβλεπε στην αυλή. Στο ύψος των ματιών και γύρω από το κεφάλι ήταν τυλιγμένος ένας επίδεσμος...
Επαναλάμβανε συνεχώς την ίδια φράση...
"Η Κυρά των Δακρύων θα έρθει να με πάρει... Μην την αφήσετε..."
"Έλα κοπέλα μου, ήρθε η ώρα να πας για ύπνο" είπε μια νοσοκόμα που πλησίασε και έσπρωξε το καροτσάκι πάνω στο οποίο ήταν καθισμένη η κοπέλα.
Η Mary είχε αποκοιμηθεί όταν κάτι την ξύπνησε...
Ήταν κλάμα...
Οι κραυγές της Mary ακούστηκαν σε ολόκληρη την κλινική...
ΤΕΛΟΣ
Ακολουθεί στο Toymaker's Diary:
RAPUNZEL
Nightmares and Fairytales
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου