Η ΚΥΡΑ ΤΩΝ ΔΑΚΡΥΩΝ
η τρίτη Κυρά
το πρώτο post
η ιστορία θα ολοκληρωθεί σε δύο posts
Όλοι απέφευγαν να περάσουν από την οδό Abeckett. Στο δρομάκι εκείνο δύο τετράγωνα πιο μακριά από τον καθεδρικό ναό του Maine, βρισκόταν "το σπίτι των φόνων" όπως το αποκαλούσαν. Και όσοι περνούσαν από εκεί έμεναν σε απόσταση από το σπίτι, και ακόμα και αν βρίσκονταν στο απέναντι πεζοδρόμιο δε σταματούσαν ούτε να το κοιτάξουν. "Το σπίτι των φόνων" ήταν βέβαια τώρα μια ερειπωμένη διώροφη μονοκατοικία γεμάτη ξερά χόρτα στην αυλή αλλά όλα όσα συνέβησαν εκεί μέσα τρομοκρατούσαν ακόμα τους κατοίκους.
Ο Jonathan, η Mary, και η Katherine είχαν μαζευτεί στο σπίτι του Paul εκείνο το βράδυ. Παρήγγειλαν πίτσα, είδαν μια ταινία και καθισμένοι γύρω από τον καναπέ καθόντουσαν τώρα και συζητούσαν. Η ώρα ήταν ήδη περασμένα μεσάνυχτα.
"Ωραία και τώρα τι κάνουμε;" είπε ο Jonathan.
"Έχω κάτι στο μυαλό μου" απάντησε ο Paul και κοίταξε χαμογελώντας πονηρά τη Mary.
"Αυτό που έχεις στο μυαλό σου ξέχασε το" του απάντησε εκείνη αυστηρά.
"Ξέρετε ότι αύριο ή μάλλον για να είμαι πιο σωστή σήμερα είναι η επέτειος ε;" είπε η Katherine.
"Ποια επέτειος;" ρώτησε η Mary. "Από το φονικό στο σπίτι της οδού Abeckett..." της απάντησε.
"Πάντα το φοβόμουν αυτό το σπίτι" είπε η Mary παραμορφώνοντας το πρόσωπο της σε μια ένδειξη φόβου.
Ο Jonathan κοίταξε τον Paul και είπε "Κορίτσια, ετοιμαστείτε... πάμε για επίσκεψη."
"Κάτι μου λέει πως δε θα μου αρέσει αυτό που σκέφτηκαν τα αγόρια" είπε η Mary.
Μισή ώρα αργότερα...
Η παρέα βρισκόταν έξω από το σπίτι των φόνων.
"Πειράζει να σας περιμένω εδώ;" ρώτησε η Mary.
"Έλα, δε πιστεύω να νομίζεις πως υπάρχουν φαντάσματα;" είπε ο Paul και έσπρωξε τη σιδερένια δίφυλλη πόρτα που οδηγούσε στην αυλή του σπιτιού.
"Γνωρίζετε τι ακριβώς έγινε εδώ;" είπε η Katherine.
"Νομίζω πως δε θα αποφύγουμε να το μάθουμε!" απάντησε η Mary, και η Katherine άρχισε να διηγείται...
"Εδώ έμενε το ζεύγος Barker. Ο σύζυγος ήταν αρκετά περίεργος άνθρωπος. Όλοι γνώριζαν ότι απατούσε τη γυναίκα του. Ένα βράδυ τρελάθηκε. Έπνιξε το γιο τους στην μπανιέρα και σκότωσε τη σύζυγο με τον πιο περίεργο τρόπο. Της αφαίρεσε τα μάτια και έδεσε έναν επίδεσμο στο κεφάλι γύρω από τις άδειες κόγχες. Στη συνέχεια και όσο αυτή ήταν αναίσθητη την κρέμασε από το λαιμό στον πολυέλαιο της τραπεζαρίας. Στη συνέχεια φύτεψε μια σφαίρα στο κεφάλι του και αυτοκτόνησε..."
"Σταμάτα σε παρακαλώ" είπε η Mary...
"Λένε πως κάθε χρόνο τέτοια μέρα ακούς τη σύζυγο να θρηνεί... να κλαίει... και πως όποιος τη δει είναι όπως τη σκότωσε ο κύριος Barker, με έναν επίδεσμο γύρω από τις άδειες κόγχες των ματιών από τις οποίες τρέχει αίμα."
"Σταμάτα σου είπα!"
Εν τω μεταξύ τα αγόρια είχαν φτάσει στην κυρίως πόρτα της μονοκατοικίας.
"Άντε κορίτσια, μην καθυστερείτε!" είπε ο Paul.
Η πόρτα του σπιτιού ήταν ανοιχτή. Μπήκαν μέσα... Το σπίτι μύριζε έντονα και άσχημα από την κλεισούρα. Ακόμα υπήρχαν τα έπιπλα της οικογένειας Barker.
"Θέλω να φύγω!" είπε η Mary... και το βλέμμα της έπεσε σε μια μισοσκισμένη φωτογραφία στο πάτωμα... Ήταν μια κυρία αγκαλιά με έναν άντρα... Και στους δύο από τη φωτογραφία κάποιος είχε κόψει τα μάτια. Έσκυψε και τη μάζεψε... Χωρίς να ξέρει γιατί, την έχωσε στην τσέπη της.
"Πάμε πάνω" είπε ο Jonathan και άρχισε να ανεβαίνει τις σκάλες όταν κάτι που άκουσε τον σταμάτησε... Άκουσε ένα κλάμα...
"Το ακούτε αυτό;" είχαν παγώσει...
"Πάμε να φύγουμε τώρα!" είπε η Mary και βγήκε έξω τρέχοντας.
Οι υπόλοιποι την ακολούθησαν.
"Mary σταμάτα να τρέχεις!" είπε ο Jonathan και έβγαλε από την τσέπη του ένα κασετοφωνάκι... "Μια πλάκα σου κάναμε!"
"Μη μου τηλεφωνήσετε για την επόμενη εβδομάδα! Εντάξει;" είπε η Mary θυμωμένη και γύρισε την πλάτη αποχωρώντας με γοργά βήματα.
Το επόμενο βράδυ...
Ο Jonathan ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι του. Είχε προσπαθήσει πολλές φορές κατά τη διάρκεια της μέρας να μιλήσει με τη Mary αλλά μάταια. Ήταν αρκετά κουρασμένος και η εξεταστική ξεκινούσε σε λίγες μέρες. Πριν καλά καλά το καταλάβει τον είχε πάρει ο ύπνος. Ο Jonathan ανοιγόκλεισε τα μάτια του... Κάτι τον είχε κάνει να ξυπνήσει... ένας ήχος... ένα κλάμα... σηκώθηκε από το κρεβάτι του... το δωμάτιο ήταν σκοτεινό. Έψαξε το διακόπτη από το φως... τον βρήκε και τον πάτησε... "Τι στο καλό;" ψιθύρισε. Στο κρεβάτι δίπλα ακριβώς από το σημείο που ξάπλωνε ήταν καθισμένη μια γυμνή γυναίκα με ένα αφύσικο άσπρο σώμα γεμάτο μαύρα ίχνη που θύμιζαν ρωγμές σε τοίχο, με μακριά μαύρα μαλλιά και με έναν επίδεσμο στο κεφάλι... μια γυμνή γυναίκα που έκλαιγε.
"Mary εσύ είσαι; Εντάξει το ομολογώ πως κατάφερες να με τρομάξεις... Τώρα μπορείς να σταματήσεις;"
Η γυναίκα που ήταν τόση ώρα καθισμένη πλάτη σηκώθηκε και γύρισε προς τον Jonathan. Το κλάμα τώρα έγινε κραυγή. Άρχισε να ξετυλίγει τον επίδεσμο... όταν τέλειωσε αποκαλύφθηκαν δύο άδειες κόγχες... από τις οποίες έτρεχαν δάκρυα... δάκρυα αίματος... Και τότε αίμα άρχισε να τρέχει από τα μάτια και τα αυτιά του Jonathan και η κραυγή της γυναίκας έγινε πιο δυνατή... Η λάμπα έσπασε... το δωμάτιο τυλίχθηκε στο σκοτάδι... και η γυναίκα άρχισε να τυλίγει ξανά τον επίδεσμο... στο τέλος εξαφανίστηκε...
Ο Jonathan που είχε κλείσει τα μάτια του και με τα δυο του χέρια τα αυτιά του έπεσε νεκρός...
Την επόμενη μέρα...
Η Mary και η Katherine βρίσκονταν ακόμα μια φορά στο σπίτι του Paul, μόνο που αυτή τη φορά δεν ήταν μαζί τους ο Jonathan. Ήταν νεκρός...
Η Mary δεν είχε σταματήσει να κλαίει. Ένιωθε τύψεις που δεν είχε επιτρέψει στον Jonathan να της μιλήσει την προηγούμενη μέρα. Και όταν τελικά αποφάσισε να του μιλήσει, βρήκε το κινητό του κλειστό. Στη συνέχεια επικοινώνησε με τον Paul ο οποίος της ανακοίνωσε το θάνατο του φίλου τους.
"Μα πως; Τι συνέβη;" αναφώνησε η Katherine...
"Ανακοπή, αυτό τουλάχιστον μου είπε ο πατέρας του από το λίγο που κατάφερα να του μιλήσω." και συνέχισε "Άντε σηκωθείτε, πρέπει να πάμε στην κηδεία..."
Στην κηδεία το κλάμα της μητέρας του Jonathan συγκίνησε τους πάντες...
Τώρα είχε φτάσει η στιγμή του τελευταίου αποχαιρετισμού και όλοι άφηναν ένα τριαντάφυλλο στο φέρετρο λίγο πριν θαφτεί. Είχε έρθει η σειρά του Paul... Όμως ο Paul έχασε την ισορροπία του και γλίστρησε... έπεσε πάνω στο φέρετρο, το καπάκι του οποίου άνοιξε και κατέληξε στο έδαφος... ακολούθησαν κραυγές και κλάματα...
Το σοκ ήταν όμως μεγαλύτερο για τον Paul που βρέθηκε κατά πρόσωπο με το νεκρό φίλο του... και το θέαμα ήταν περίεργο και τρομακτικό... το πρόσωπο του ήταν κατάλευκο αλλά το περίεργο ήταν στο γεγονός ότι ήταν γεμάτο μαύρα στίγματα, που θύμιζαν ρωγμές.
Η Mary μόνο έμεινε ψύχραιμη αυτή τη φορά... "Η κυρία Barker" ψιθύρισε.
Είχαν φτάσει στο αυτοκίνητο του Paul.
"Κορίτσια δε βρίσκω τα κλειδιά μου, και φοβάμαι πως έπεσαν την ώρα που γλίστρησα στο φέρετρο. Επιστρέφω αμέσως..."
"Μην αργήσεις..." είπε η Mary.
Φτάνοντας στο σημείο όπου είχε θαφτεί ο φίλος τους ο Paul πλησίασε διστακτικά.
Ξαφνικά άκουσε ένα κλάμα. Ερχόταν πίσω από ένα δέντρο κοντά στον τάφο. Ο Paul πλησίασε... Εκεί μια γυμνή γυναίκα στεκόταν όρθια με την πλάτη γυρισμένη προς τον Paul και έκλαιγε. Το σώμα της είχε ένα αφύσικο άσπρο χρώμα και ήταν γεμάτο μαύρα ίχνη που θύμιζαν ρωγμές σε τοίχο. Είχε μακριά μαύρα μαλλιά και έναν επίδεσμο στο κεφάλι...
Η γυναίκα γύρισε προς το μέρος του Paul. Το κλάμα τώρα έγινε κραυγή. Άρχισε να ξετυλίγει τον επίδεσμο... όταν τέλειωσε αποκαλύφθηκαν δύο άδειες κόγχες... από τις οποίες έτρεχαν δάκρυα... δάκρυα αίματος...
Και τότε αίμα άρχισε να τρέχει από τα μάτια και τα αυτιά του Paul και η κραυγή της γυναίκας έγινε πιο δυνατή... και το σώμα του νεαρού άντρα έγινε λευκό γεμάτο μαύρα ίχνη που θύμιζαν ρωγμές...
Η Mary είδε που ο Paul καθυστερούσε και είχε αρχίσει να ανησυχεί.
"Πάω να δω τι συμβαίνει" είπε.
Σε λίγο οι κραυγές της Mary θα αντηχούσαν σε ολόκληρο το νεκροταφείο.
Το επόμενο πρωί...
Η Mary δεν είχε καταφέρει να κοιμηθεί παρά ελάχιστα. Σηκώθηκε και έφτιαξε ένα δυνατό καφέ. Το βλέμμα της τότε έπεσε στο γραφείο της και σε μια τσαλακωμένη φωτογραφία, τη φωτογραφία που είχε βρει στο σπίτι της οδού Abeckett.
"Είναι η κυρία Barker" ψιθύρισε... "μας σκοτώνει... σκότωσε πρώτα τον Jonathan και μετά τον Paul..." και τότε συνειδητοποίησε κάτι...
"Θεέ μου!" Αναφώνησε... "Μας σκοτώνει με την ίδια ακριβώς σειρά που μπήκαμε μέσα στο σπίτι".
Πήρε το κινητό της και κάλεσε την Katherine...
Η φίλη της είχε το κινητό της κλειστό. Βγήκε από το σπίτι τρέχοντας. Στο δρόμο κυριολεκτικά έπεσε πάνω σε ένα ταξί προκειμένου να σταματήσει. Τώρα κατευθυνόταν στο σπίτι της Katherine.
Φτάνοντας στο σπίτι της φίλης της είδε ένα ασθενοφόρο να βρίσκεται στο δρόμο έξω ακριβώς.
"Δεν είναι δυνατόν" είπε και πετάχτηκε έξω από το ταξί. Ένα φορείο έβγαινε από το σπίτι της Katherine. Όποιος και αν βρισκόταν πάνω στο φορείο ήταν νεκρός αφού ήταν καλυμμένος με ένα λευκό πανί. Ξαφνικά ένα χέρι κρεμάστηκε έξω από το φορείο από το τράνταγμα που προκάλεσε το πλακόστρωτο πεζοδρόμιο. Το χέρι ήταν της Katherine, η Mary το κατάλαβε από το δαχτυλίδι στο ένα δάχτυλο... Το χέρι όμως ήταν και λευκό, γεμάτο μαύρα ίχνη...
Το ίδιο μεσημέρι...
Η Mary καθόταν αμίλητη στο γραφείο της μπροστά και επαναλάμβανε ξανά και ξανά την ίδια φράση... Αν είχε καταλάβει σωστά ήταν η σειρά της να πεθάνει...
Κοίταξε ξανά την τσαλακωμένη φωτογραφία που είχε βρει στο σπίτι των Barker. "Γιατί κάποιος να αφαιρέσει τα μάτια;" αναρωτήθηκε από μέσα της.
Έπρεπε κάτι να κάνει... Πήρε τη φωτογραφία και βγήκε από το σπίτι ακόμα μια φορά κατευθυνόμενη αυτή τη φορά στη βιβλιοθήκη του Maine... ήθελε να δει τα αρχεία της τοπικής εφημερίδας τα οποία ήταν όλα περασμένα στους υπολογιστές της βιβλιοθήκης.
Βιβλιοθήκη του Maine...
Η Mary κατάφερε να εντοπίσει κάποια πράγματα σχετικά με την οικογένεια Barker αλλά όχι κάτι διαφωτιστικό στην αρχή. Άρχισε να ψάχνει τώρα στα αρχεία ένα χρόνο μετά από τη δολοφονία της οικογένειας από το σύζυγο... και βρήκε ένα πρωτοσέλιδο άρθρο ακριβώς την ίδια μέρα ένα χρόνο μετά από τους φόνους που την έκανε να αρχίσει να τρέμει. Το άρθρο συνοδευόταν από μια φωτογραφία και μια λεζάντα από κάτω... Δεν πίστευε αυτό που διάβαζε...
Βγήκε στο δρόμο... έπρεπε να πάει στο "σπίτι των φόνων", στο σπίτι της οδού Abeckett...
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
Ο Jonathan, η Mary, και η Katherine είχαν μαζευτεί στο σπίτι του Paul εκείνο το βράδυ. Παρήγγειλαν πίτσα, είδαν μια ταινία και καθισμένοι γύρω από τον καναπέ καθόντουσαν τώρα και συζητούσαν. Η ώρα ήταν ήδη περασμένα μεσάνυχτα.
"Ωραία και τώρα τι κάνουμε;" είπε ο Jonathan.
"Έχω κάτι στο μυαλό μου" απάντησε ο Paul και κοίταξε χαμογελώντας πονηρά τη Mary.
"Αυτό που έχεις στο μυαλό σου ξέχασε το" του απάντησε εκείνη αυστηρά.
"Ξέρετε ότι αύριο ή μάλλον για να είμαι πιο σωστή σήμερα είναι η επέτειος ε;" είπε η Katherine.
"Ποια επέτειος;" ρώτησε η Mary. "Από το φονικό στο σπίτι της οδού Abeckett..." της απάντησε.
"Πάντα το φοβόμουν αυτό το σπίτι" είπε η Mary παραμορφώνοντας το πρόσωπο της σε μια ένδειξη φόβου.
Ο Jonathan κοίταξε τον Paul και είπε "Κορίτσια, ετοιμαστείτε... πάμε για επίσκεψη."
"Κάτι μου λέει πως δε θα μου αρέσει αυτό που σκέφτηκαν τα αγόρια" είπε η Mary.
Μισή ώρα αργότερα...
Η παρέα βρισκόταν έξω από το σπίτι των φόνων.
"Πειράζει να σας περιμένω εδώ;" ρώτησε η Mary.
"Έλα, δε πιστεύω να νομίζεις πως υπάρχουν φαντάσματα;" είπε ο Paul και έσπρωξε τη σιδερένια δίφυλλη πόρτα που οδηγούσε στην αυλή του σπιτιού.
"Γνωρίζετε τι ακριβώς έγινε εδώ;" είπε η Katherine.
"Νομίζω πως δε θα αποφύγουμε να το μάθουμε!" απάντησε η Mary, και η Katherine άρχισε να διηγείται...
"Εδώ έμενε το ζεύγος Barker. Ο σύζυγος ήταν αρκετά περίεργος άνθρωπος. Όλοι γνώριζαν ότι απατούσε τη γυναίκα του. Ένα βράδυ τρελάθηκε. Έπνιξε το γιο τους στην μπανιέρα και σκότωσε τη σύζυγο με τον πιο περίεργο τρόπο. Της αφαίρεσε τα μάτια και έδεσε έναν επίδεσμο στο κεφάλι γύρω από τις άδειες κόγχες. Στη συνέχεια και όσο αυτή ήταν αναίσθητη την κρέμασε από το λαιμό στον πολυέλαιο της τραπεζαρίας. Στη συνέχεια φύτεψε μια σφαίρα στο κεφάλι του και αυτοκτόνησε..."
"Σταμάτα σε παρακαλώ" είπε η Mary...
"Λένε πως κάθε χρόνο τέτοια μέρα ακούς τη σύζυγο να θρηνεί... να κλαίει... και πως όποιος τη δει είναι όπως τη σκότωσε ο κύριος Barker, με έναν επίδεσμο γύρω από τις άδειες κόγχες των ματιών από τις οποίες τρέχει αίμα."
"Σταμάτα σου είπα!"
Εν τω μεταξύ τα αγόρια είχαν φτάσει στην κυρίως πόρτα της μονοκατοικίας.
"Άντε κορίτσια, μην καθυστερείτε!" είπε ο Paul.
Η πόρτα του σπιτιού ήταν ανοιχτή. Μπήκαν μέσα... Το σπίτι μύριζε έντονα και άσχημα από την κλεισούρα. Ακόμα υπήρχαν τα έπιπλα της οικογένειας Barker.
"Θέλω να φύγω!" είπε η Mary... και το βλέμμα της έπεσε σε μια μισοσκισμένη φωτογραφία στο πάτωμα... Ήταν μια κυρία αγκαλιά με έναν άντρα... Και στους δύο από τη φωτογραφία κάποιος είχε κόψει τα μάτια. Έσκυψε και τη μάζεψε... Χωρίς να ξέρει γιατί, την έχωσε στην τσέπη της.
"Πάμε πάνω" είπε ο Jonathan και άρχισε να ανεβαίνει τις σκάλες όταν κάτι που άκουσε τον σταμάτησε... Άκουσε ένα κλάμα...
"Το ακούτε αυτό;" είχαν παγώσει...
"Πάμε να φύγουμε τώρα!" είπε η Mary και βγήκε έξω τρέχοντας.
Οι υπόλοιποι την ακολούθησαν.
"Mary σταμάτα να τρέχεις!" είπε ο Jonathan και έβγαλε από την τσέπη του ένα κασετοφωνάκι... "Μια πλάκα σου κάναμε!"
"Μη μου τηλεφωνήσετε για την επόμενη εβδομάδα! Εντάξει;" είπε η Mary θυμωμένη και γύρισε την πλάτη αποχωρώντας με γοργά βήματα.
Το επόμενο βράδυ...
Ο Jonathan ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι του. Είχε προσπαθήσει πολλές φορές κατά τη διάρκεια της μέρας να μιλήσει με τη Mary αλλά μάταια. Ήταν αρκετά κουρασμένος και η εξεταστική ξεκινούσε σε λίγες μέρες. Πριν καλά καλά το καταλάβει τον είχε πάρει ο ύπνος. Ο Jonathan ανοιγόκλεισε τα μάτια του... Κάτι τον είχε κάνει να ξυπνήσει... ένας ήχος... ένα κλάμα... σηκώθηκε από το κρεβάτι του... το δωμάτιο ήταν σκοτεινό. Έψαξε το διακόπτη από το φως... τον βρήκε και τον πάτησε... "Τι στο καλό;" ψιθύρισε. Στο κρεβάτι δίπλα ακριβώς από το σημείο που ξάπλωνε ήταν καθισμένη μια γυμνή γυναίκα με ένα αφύσικο άσπρο σώμα γεμάτο μαύρα ίχνη που θύμιζαν ρωγμές σε τοίχο, με μακριά μαύρα μαλλιά και με έναν επίδεσμο στο κεφάλι... μια γυμνή γυναίκα που έκλαιγε.
"Mary εσύ είσαι; Εντάξει το ομολογώ πως κατάφερες να με τρομάξεις... Τώρα μπορείς να σταματήσεις;"
Η γυναίκα που ήταν τόση ώρα καθισμένη πλάτη σηκώθηκε και γύρισε προς τον Jonathan. Το κλάμα τώρα έγινε κραυγή. Άρχισε να ξετυλίγει τον επίδεσμο... όταν τέλειωσε αποκαλύφθηκαν δύο άδειες κόγχες... από τις οποίες έτρεχαν δάκρυα... δάκρυα αίματος... Και τότε αίμα άρχισε να τρέχει από τα μάτια και τα αυτιά του Jonathan και η κραυγή της γυναίκας έγινε πιο δυνατή... Η λάμπα έσπασε... το δωμάτιο τυλίχθηκε στο σκοτάδι... και η γυναίκα άρχισε να τυλίγει ξανά τον επίδεσμο... στο τέλος εξαφανίστηκε...
Ο Jonathan που είχε κλείσει τα μάτια του και με τα δυο του χέρια τα αυτιά του έπεσε νεκρός...
Την επόμενη μέρα...
Η Mary και η Katherine βρίσκονταν ακόμα μια φορά στο σπίτι του Paul, μόνο που αυτή τη φορά δεν ήταν μαζί τους ο Jonathan. Ήταν νεκρός...
Η Mary δεν είχε σταματήσει να κλαίει. Ένιωθε τύψεις που δεν είχε επιτρέψει στον Jonathan να της μιλήσει την προηγούμενη μέρα. Και όταν τελικά αποφάσισε να του μιλήσει, βρήκε το κινητό του κλειστό. Στη συνέχεια επικοινώνησε με τον Paul ο οποίος της ανακοίνωσε το θάνατο του φίλου τους.
"Μα πως; Τι συνέβη;" αναφώνησε η Katherine...
"Ανακοπή, αυτό τουλάχιστον μου είπε ο πατέρας του από το λίγο που κατάφερα να του μιλήσω." και συνέχισε "Άντε σηκωθείτε, πρέπει να πάμε στην κηδεία..."
Στην κηδεία το κλάμα της μητέρας του Jonathan συγκίνησε τους πάντες...
Τώρα είχε φτάσει η στιγμή του τελευταίου αποχαιρετισμού και όλοι άφηναν ένα τριαντάφυλλο στο φέρετρο λίγο πριν θαφτεί. Είχε έρθει η σειρά του Paul... Όμως ο Paul έχασε την ισορροπία του και γλίστρησε... έπεσε πάνω στο φέρετρο, το καπάκι του οποίου άνοιξε και κατέληξε στο έδαφος... ακολούθησαν κραυγές και κλάματα...
Το σοκ ήταν όμως μεγαλύτερο για τον Paul που βρέθηκε κατά πρόσωπο με το νεκρό φίλο του... και το θέαμα ήταν περίεργο και τρομακτικό... το πρόσωπο του ήταν κατάλευκο αλλά το περίεργο ήταν στο γεγονός ότι ήταν γεμάτο μαύρα στίγματα, που θύμιζαν ρωγμές.
Η Mary μόνο έμεινε ψύχραιμη αυτή τη φορά... "Η κυρία Barker" ψιθύρισε.
Είχαν φτάσει στο αυτοκίνητο του Paul.
"Κορίτσια δε βρίσκω τα κλειδιά μου, και φοβάμαι πως έπεσαν την ώρα που γλίστρησα στο φέρετρο. Επιστρέφω αμέσως..."
"Μην αργήσεις..." είπε η Mary.
Φτάνοντας στο σημείο όπου είχε θαφτεί ο φίλος τους ο Paul πλησίασε διστακτικά.
Ξαφνικά άκουσε ένα κλάμα. Ερχόταν πίσω από ένα δέντρο κοντά στον τάφο. Ο Paul πλησίασε... Εκεί μια γυμνή γυναίκα στεκόταν όρθια με την πλάτη γυρισμένη προς τον Paul και έκλαιγε. Το σώμα της είχε ένα αφύσικο άσπρο χρώμα και ήταν γεμάτο μαύρα ίχνη που θύμιζαν ρωγμές σε τοίχο. Είχε μακριά μαύρα μαλλιά και έναν επίδεσμο στο κεφάλι...
Η γυναίκα γύρισε προς το μέρος του Paul. Το κλάμα τώρα έγινε κραυγή. Άρχισε να ξετυλίγει τον επίδεσμο... όταν τέλειωσε αποκαλύφθηκαν δύο άδειες κόγχες... από τις οποίες έτρεχαν δάκρυα... δάκρυα αίματος...
Και τότε αίμα άρχισε να τρέχει από τα μάτια και τα αυτιά του Paul και η κραυγή της γυναίκας έγινε πιο δυνατή... και το σώμα του νεαρού άντρα έγινε λευκό γεμάτο μαύρα ίχνη που θύμιζαν ρωγμές...
Η Mary είδε που ο Paul καθυστερούσε και είχε αρχίσει να ανησυχεί.
"Πάω να δω τι συμβαίνει" είπε.
Σε λίγο οι κραυγές της Mary θα αντηχούσαν σε ολόκληρο το νεκροταφείο.
Το επόμενο πρωί...
Η Mary δεν είχε καταφέρει να κοιμηθεί παρά ελάχιστα. Σηκώθηκε και έφτιαξε ένα δυνατό καφέ. Το βλέμμα της τότε έπεσε στο γραφείο της και σε μια τσαλακωμένη φωτογραφία, τη φωτογραφία που είχε βρει στο σπίτι της οδού Abeckett.
"Είναι η κυρία Barker" ψιθύρισε... "μας σκοτώνει... σκότωσε πρώτα τον Jonathan και μετά τον Paul..." και τότε συνειδητοποίησε κάτι...
"Θεέ μου!" Αναφώνησε... "Μας σκοτώνει με την ίδια ακριβώς σειρά που μπήκαμε μέσα στο σπίτι".
Πήρε το κινητό της και κάλεσε την Katherine...
Η φίλη της είχε το κινητό της κλειστό. Βγήκε από το σπίτι τρέχοντας. Στο δρόμο κυριολεκτικά έπεσε πάνω σε ένα ταξί προκειμένου να σταματήσει. Τώρα κατευθυνόταν στο σπίτι της Katherine.
Φτάνοντας στο σπίτι της φίλης της είδε ένα ασθενοφόρο να βρίσκεται στο δρόμο έξω ακριβώς.
"Δεν είναι δυνατόν" είπε και πετάχτηκε έξω από το ταξί. Ένα φορείο έβγαινε από το σπίτι της Katherine. Όποιος και αν βρισκόταν πάνω στο φορείο ήταν νεκρός αφού ήταν καλυμμένος με ένα λευκό πανί. Ξαφνικά ένα χέρι κρεμάστηκε έξω από το φορείο από το τράνταγμα που προκάλεσε το πλακόστρωτο πεζοδρόμιο. Το χέρι ήταν της Katherine, η Mary το κατάλαβε από το δαχτυλίδι στο ένα δάχτυλο... Το χέρι όμως ήταν και λευκό, γεμάτο μαύρα ίχνη...
Το ίδιο μεσημέρι...
Η Mary καθόταν αμίλητη στο γραφείο της μπροστά και επαναλάμβανε ξανά και ξανά την ίδια φράση... Αν είχε καταλάβει σωστά ήταν η σειρά της να πεθάνει...
Κοίταξε ξανά την τσαλακωμένη φωτογραφία που είχε βρει στο σπίτι των Barker. "Γιατί κάποιος να αφαιρέσει τα μάτια;" αναρωτήθηκε από μέσα της.
Έπρεπε κάτι να κάνει... Πήρε τη φωτογραφία και βγήκε από το σπίτι ακόμα μια φορά κατευθυνόμενη αυτή τη φορά στη βιβλιοθήκη του Maine... ήθελε να δει τα αρχεία της τοπικής εφημερίδας τα οποία ήταν όλα περασμένα στους υπολογιστές της βιβλιοθήκης.
Βιβλιοθήκη του Maine...
Η Mary κατάφερε να εντοπίσει κάποια πράγματα σχετικά με την οικογένεια Barker αλλά όχι κάτι διαφωτιστικό στην αρχή. Άρχισε να ψάχνει τώρα στα αρχεία ένα χρόνο μετά από τη δολοφονία της οικογένειας από το σύζυγο... και βρήκε ένα πρωτοσέλιδο άρθρο ακριβώς την ίδια μέρα ένα χρόνο μετά από τους φόνους που την έκανε να αρχίσει να τρέμει. Το άρθρο συνοδευόταν από μια φωτογραφία και μια λεζάντα από κάτω... Δεν πίστευε αυτό που διάβαζε...
Βγήκε στο δρόμο... έπρεπε να πάει στο "σπίτι των φόνων", στο σπίτι της οδού Abeckett...
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου