TRAPPED @MYBAR VIII: THE FINAL CHAPTER (UPDATED: TWISTED AND UNCUT VERSION)

TRAPPED @MYBAR VIII
THE FINAL CHAPTER
UPDATED: TWISTED AND UNCUT VERSION

η σάρκα τους, είναι το όνειρο του...

Περπατούσε μέσα στο σκοτάδι. Είχε κοπεί η ανάσα του. Ήξερε ότι ήταν εκεί. Κάποια στιγμή σκόνταψε... έσκυψε και με τα χέρια του προσπάθησε να καταλάβει που ήταν... σκαλιά... οι σκάλες που οδηγούσαν στο δεύτερο όροφο του bar...
Έψαξε τις τσέπες του. Βρήκε έναν αναπτήρα. Τον άναψε... Άκουσε βήματα. Πανικοβλήθηκε. Ο αναπτήρας του έφυγε από τα χέρια και έπεσε στο πάτωμα. Γονάτισε και άρχισε να ψάχνει. Τον βρήκε! Σηκώθηκε και τον άναψε... Αυτό στεκόταν πίσω του...

Αρκετές ώρες πριν...

Ο Γιώργος Α. έκανε μπάνιο όταν άκουσε βήματα στο σαλόνι... Έκλεισε το νερό.
"Είναι κανείς εκεί;" φώναξε. Καμία απάντηση. Έβαλε το μπουρνούζι που του είχαν χαρίσει οι φίλοι του στη γιορτή του και βγήκε στο σαλόνι. Κανείς... αλλά ένιωθε ότι κάποιος τον παρακολουθεί... Το κινητό του χτύπησε και ο Γιώργος Α. αναπήδησε. Απάντησε... Στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν ο Κυριάκος Ε. Ήταν Παρασκευή και κατά τις 11 το βράδυ έδωσαν ραντεβού στο Mybar...
"Κυριάκο" είπε ο Γιώργος Α. "νομίζω ότι κάποιος με παρακολουθεί"...
"Λες βλακείες... Ποιος να σε παρακολουθεί και γιατί;"
"Ίσως γιατί με ποθεί" είπε ο Γιώργος Α. και έβαλε τα γέλια. "Ο Αντώνης τι κάνει;"
"Έχω να τον δω από τη Δευτέρα αλλά θα βγει σήμερα μαζί μας..."

Ο Γιώργος Α. έκλεισε το τηλέφωνο και κατευθύνθηκε στο μπάνιο. Τράβηξε την κουρτίνα της μπανιέρας και έβγαλε μια κραυγή. Ένα χέρι με γαμψά νύχια τον άρπαξε από το πρόσωπο. Προσπάθησε να ξεφύγει... γλίστρησε και έπεσε στο πάτωμα... χτύπησε το κεφάλι του. Μια μικρή λίμνη αίματος σχηματίστηκε πάνω στα λευκά πλακάκια. Όμως ο Γιώργος Α. ανέπνεε ακόμα.
Τώρα κάποιος ή μάλλον κάτι, έσερνε το σώμα του Γιώργου.

Ώρα 22:30...

Οι πρώτοι θαμώνες έφταναν στο Mybar αλλά έβρισκαν την πόρτα του κλειστή και τα ρολά κατεβασμένα. Δε μπορούσαν να δουν στο εσωτερικό αφού κάποιος είχε βάψει τη τζαμόπορτα με μαύρη μπογιά. Από το εσωτερικό όμως του μαγαζιού, ακουγόταν μουσική...

Στο εσωτερικό του Mybar...

Ένα σκηνικό που παρέπεμπε σε μακάβριο κουκλοθέατρο είχε στηθεί... Ο Κυριάκος, ο Tony, ο Άρης, ο Κυριάκος Ε., ο Blueworks, ο Ανδρέας Μ., ο Μάκης, η Πηνελόπη, η Βάσω, ο Κων/νος Κ., ο Βασίλης Σ., ο Αντώνης, ο Γιώργος Α., ο Δημήτρης Π. και ο Χρήστος Δ. όλοι τους ήταν διάσπαρτοι στο μαγαζί... κάποιοι στο πάτωμα, άλλοι πάνω στο bar, άλλοι τοποθετημένοι σε σκαμπό... αναίσθητοι... αλλά το μακάβριο δεν ήταν αυτό... από τους καρπούς των χεριών και από τους αστραγάλους τους ήταν περασμένα τσιγκέλια με αλυσίδες που είχαν στερεωθεί στο ταβάνι... όλοι τους μαριονέτες...

Στο cd player έπαιζε μουσική. Άρχισαν να συνέρχονται... όλοι τους ένιωθαν ζαλισμένοι... τους πήρε λίγη ώρα να συνέλθουν και μετά κραυγές... κοίταζαν ο ένας τον άλλο με τρόμο... Στα σκαμπό του bar ήταν οι Αντώνης, Δημήτρης Π., Χρήστος Δ., Tony και ο Άρης...
Πίσω από το bar ήταν ο Μάκης και η Βάσω... Η Πηνελόπη ήταν στο ταμείο... Στο πίσω bar ήταν ο Κυριάκος Ε., ο Γιώργος Α. και ο Βασίλης Σ. και πίσω από το bar ο Κων/νος Κ. Στη θέση του Dj ήταν ο Ανδρέας Μ. και ο Blueworks... Ο Κυριάκος στεκόταν δίπλα στις σκάλες... όλοι τους μαριονέτες...
"Τι συμβαίνει;" είπε ο Γιώργος Α. "Θυμάμαι να βρίσκομαι στο σπίτι μου... Μα ναι... αυτό..."
Ο Tony μίλησε... "Είχα ανέβει στις τουαλέτες... είχαμε ακόμα μία ώρα μέχρι να ανοίξει το μαγαζί... θυμάμαι αυτό να πετάγεται από την μισάνοιχτη πόρτα της τουαλέτας και να μου καρφώνει κάτι στο λαιμό... Το πρόσωπο του έμοιαζε με ζώου..."
"Όπως και να έχει σίγουρα δεν έχουμε να κάνουμε με ζώο..." είπε ο Αντώνης και προσπάθησε να δείξει με το χέρι του το λαιμό του Tony... ο πόνος από τον γάντζο στον καρπό τον έκανε να μορφάσει... "κάποιος σε αναισθητοποίησε Tony... αυτό που σου κάρφωσε στο λαιμό ήταν μάλλον μια σύριγγα με ισχυρή δόση αναισθητικού".
"Πρέπει να κάνουμε κάτι όμως..." είπε ο Χρήστος Δ. ο οποίος αδυνατούσε να συνειδητοποιήσει την κατάσταση στην οποία βρίσκονταν.

Ο Blueworks κοιτούσε σαστισμένος... και τότε παρατήρησε κάτι... πάνω στο cd player υπήρχε ένα cd... το cd πάνω του είχε κάτι που έμοιαζε με κηλίδα αίματος... Έβγαλε το cd που έπαιζε τόση ώρα και το έβαλε να παίξει...
Ένα ηχογραφημένο κείμενο με τη μέθοδο της αλλοίωσης της φωνής ακούστηκε... "Λένε πως το μυαλό ενός δολοφόνου, είναι αυτό μιας ιδιοφυΐας... και κάθε ιδιοφυΐα κρατάει το καλύτερο για το τέλος... οι παγίδες στήθηκαν λοιπόν... μπορείτε να απελευθερωθείτε από τα δεσμά σας αλλά κάθε μας πράξη έχει και μία συνέπεια... όλοι μαζί σχηματίζετε έναν κύκλο... όταν ο κύκλος αυτός σπάσει κανείς δε μπορεί να ξέρει τι θα συμβεί..."

Όλοι πάγωσαν...
"Ποιος το κάνει αυτό και γιατί;" είπε ο Κυριάκος Ε. και συνέχισε "...τι στο διάολο θέλει από εμάς;"
Ο Άρης τόση ώρα δε μιλούσε... αλλά παρατηρούσε επίμονα κάτι... "νομίζω πως ξέρω ποιος κρύβεται πίσω από όλα αυτά..." ήταν έτοιμος να συνεχίσει όταν την προσοχή όλων τράβηξε ο Μάκης...
"Δεν αντέχω άλλο" είπε ο Μάκης και τράβηξε την αλυσίδα που κατέληγε στον γάντζο του αριστερού του χεριού... ούρλιαξε από τον πόνο... η σάρκα σκίστηκε και το χέρι απελευθερώθηκε... επανέλαβε το ίδιο για το άλλο χέρι και μετά για τα πόδια... το αίμα δεν έλεγε να σταματήσει από τις πληγές... Ο πόνος και η οδύνη παραμόρφωσαν την έκφραση του προσώπου του.
"Νομίζω πως δεν έπρεπε να το κάνεις αυτό..." είπε ο Άρης... και αυτή ήταν η τελευταία του κουβέντα... ένας εκρηκτικός μηχανισμός τέθηκε σε λειτουργία και μια μικρή έκρηξη διέλυσε την κοιλιά του Άρη... σάρκα, αίμα και έντερα παντού...
Η φωνή του Βασίλη Σ. ακούστηκε από το πίσω bar... "Είναι ένας κύκλος... όταν ελευθερώνεται ο ένας, πεθαίνει ο άλλος..." και ξαφνικά ένιωσε μια ενόχληση στην κοιλιά του... σήκωσε την μπλούζα του... υπήρχε μια μικρή τομή, η οποία είχε ραφτεί επιμελώς... "μου φαίνεται πως όλοι μέσα μας κουβαλάμε το θάνατο..."

"Είμαι ελεύθερος..." φώναξε ο Μάκης σε κατάσταση παράνοιας...
"Μην κάνει κανείς την παραμικρή κίνηση..." είπε ο Κυριάκος Ε.
"Δε με νοιάζει, τι λέτε... εγώ θέλω να ζήσω..." είπε ο Κων/νος Κ. και τράβηξε τις αλυσίδες...
Ο εκρηκτικός μηχανισμός στην κοιλιά του Μάκη τέθηκε σε λειτουργία... Ακολούθησε μια μικρή έκρηξη που δημιούργησε μια τρύπα στην κοιλιά του Μάκη ο οποίος οπισθοχώρησε και έπεσε πίσω στον τοίχο με τα ράφια όπου ήταν τοποθετημένα όλα τα μπουκάλια προκαλώντας ένα τράνταγμα που τα έριξε όλα κάτω... Ο Μάκης ήταν νεκρός...
"Δεν καταλαβαίνετε;" είπε ο Αντώνης "μας θέλει όλους νεκρούς, δεν υπάρχει περίπτωση να ξεφύγουμε..."
Ο Κων/νος Κ. με τις πληγές σε πόδια και χέρια να αιμορραγούν κατευθύνθηκε προς την έξοδο... η πόρτα ήταν κλειδωμένη...
Ο Tony του είπε να ψάξει στις τσέπες του... να βρει τα κλειδιά... αλλά τα κλειδιά έλειπαν... κάποιος τα είχε πάρει.
Τώρα ο Κων/νος Κ. έψαχνε το κινητό του... αλλά τίποτα... όλα τα κινητά έλειπαν...
"Εσύ φταις" είπε ο Κων/νος Κ. κοιτάζοντας τον Αντώνη "εσύ και οι διεστραμμένες ιστορίες σου... και ορίστε τώρα το αποτέλεσμα, κάποιος τρελός θέλησε να τις κάνει πραγματικότητα..."
"Κανείς δε φταίει" είπε ο Tony "κανείς..."

Ο Βασίλης Σ. έδειχνε σκεφτικός. Δίστασε για λίγο αλλά μίλησε. "Λίγο πριν πεθάνει ο Άρης ήταν έτοιμος να πει κάτι, ήταν έτοιμος να αποκαλύψει ποιος κρύβεται πίσω από όλα αυτά... Είχε δει ή είχε καταλάβει κάτι και νομίζω πως αυτό που ήθελε να πει ήταν πως ο δολοφόνος βρίσκεται ανάμεσα μας... είναι κάποιος από εμάς". Επικράτησε σιωπή ξαφνικά... Κοιτάχτηκαν όλοι μεταξύ τους με καχυποψία...

Ο Κυριάκος ένιωσε να ζαλίζεται... ήταν τοποθετημένος σαν όρθια μαριονέτα δίπλα στη σκάλα... έχασε τις αισθήσεις του... οι αλυσίδες τεντώθηκαν... οι γάντζοι των καρπών έσκισαν τα χέρια του καθώς έβγαιναν... Μια ακόμα έκρηξη... ο Tony ήταν νεκρός... Ο Κων/νος Κ. πήγε και έβγαλε τους γάντζους από τους αστραγάλους του Κυριάκου... Τη στιγμή εκείνη ένιωσε το στομάχι του να καίγεται... "Μα πως;" είπε και κοίταξε γύρω του... Το βλέμμα του έπεσε στον Χρήστο Δ. Οι γάντζοι είχαν αφαιρεθεί από τα χέρια του...
"Δε φταίω εγώ" ψιθύρισε ο Χρήστος Δ... "απλά δεν κράτησαν άλλο". Αίμα και σάρκα πετάχτηκαν πάνω στον Κυριάκο ενώ στην κοιλιά του Κων/νου Κ. σχηματίστηκε μια τρύπα.

Τώρα δε μιλούσε κανείς...
Ο Δημήτρης Π. έσπασε τη σιωπή... "Κάτι πρέπει να κάνουμε;"
"Τι μπορούμε να κάνουμε;" είπε ο Αντώνης...
Και πάλι σιωπή...
Ξαφνικά ένα κλικ ακούστηκε... και μετά και άλλο κλικ... οι αλυσίδες άρχισαν να πέφτουν από το ταβάνι...
Και στη συνέχεια η μία έκρηξη μετά την άλλη, ουρλιαχτά και αίμα παντού, κομμάτια σάρκας και έντερα και εντόσθια χυμένα στο πάτωμα του μαγαζιού...

Περπατούσε μέσα στο σκοτάδι...

Είχε κοπεί η ανάσα του. Ήξερε ότι ήταν εκεί. Κάποια στιγμή σκόνταψε... έσκυψε και με τα χέρια του προσπάθησε να καταλάβει που ήταν... σκαλιά... οι σκάλες που οδηγούσαν στο δεύτερο όροφο του bar...
Έψαξε τις τσέπες του. Βρήκε έναν αναπτήρα. Τον άναψε... Άκουσε βήματα. Πανικοβλήθηκε. Ο αναπτήρας του έφυγε από τα χέρια και έπεσε στο πάτωμα. Γονάτισε και άρχισε να ψάχνει. Τον βρήκε! Σηκώθηκε και τον άναψε... Αυτό στεκόταν πίσω του...

"Σταμάτα τις βλακείες" με τρόμαξες... είπε ο Αντώνης κρατώντας τον αναπτήρα... "Άναψε κανένα φως και βγάλε αυτή τη μάσκα ζώου και τα γάντια με τα νύχια"...
Ένα διακριτικό φως άναψε στο μαγαζί... παντού πτώματα... αίμα... σάρκα...
"Είμαι δύο μέρες σε αυτό το μαγαζί, από προχθές που ήρθα για ποτό... κλεισμένος σε ένα ντουλάπι της κουζίνας στον πάνω όροφο και εσύ μου κάνεις πλάκα;" συνέχισε ο Αντώνης. "Έφερες επιδέσμους για τις πληγές μου; Βγάζοντας τα τσιγκέλια, ειδικά στα πόδια προκλήθηκε τέτοιο σχίσιμο που δε θα αποφύγω το ράψιμο εκεί, αλλά πλέον έχω γίνει ειδικός... το έκανα στις κοιλιές τόσων ατόμων."

Το πρόσωπο απέναντί του έβγαλε τη μάσκα...
"Νομίζω πως έχουμε best seller..." είπε ο Θάνος Μ., ο εκδότης του Αντώνη.
"Και εγώ το ίδιο νομίζω..." απάντησε ο Αντώνης... "Παραλίγο βέβαια να μας καταλάβει ο Άρης... είδε το χειριστήριο στην τσέπη μου αλλά μας έσωσε ο Μάκης... Δώσε μου τώρα τους επιδέσμους και θα ράψω τις πληγές στα πόδια μετά στο σπίτι..."
"Τι μυρίζει έτσι;" συνέχισε ο Αντώνης...
"Πετρέλαιο" είπε ο Θάνος... "Έλα πάμε να φύγουμε..."
"Περίμενε... πονάω ξέρεις... συμμετείχα και εγώ στο παιχνίδι αυτό."
Ξεκλείδωσαν την πόρτα... ο Αντώνης άναψε τον αναπτήρα του και έβαλε φωτιά σε μια χαρτοπετσέτα που πήρε από το bar και την άφησε να πέσει στο βρεγμένο από πετρέλαιο πάτωμα...
Το μαγαζί τυλίχθηκε στις φλόγες... Ο Αντώνης έριξε μια τελευταία γρήγορη ματιά πίσω του ενώ η φωτιά εξαπλωνόταν...
"Θα μου λείψει..." ψιθύρισε.

Την επόμενη μέρα...

Η πυροσβεστική αφού έσβησε τη φωτιά αντίκρισε κάτι το πρωτόγνωρο. Η αστυνομία με τη σειρά της είχε βρεθεί μπροστά στο πλέον απεχθές έγκλημα των τελευταίων ετών. Σώματα που είχαν δολοφονηθεί με κάποιου είδους μηχανισμό και είχαν υποστεί ένα δίχως προηγούμενο μαρτύριο με αλυσίδες, είχαν καταλήξει καμένα... Η μυρωδιά της καμένης ανθρώπινης σάρκας ήταν έντονη για μέρες στα γύρω τετράγωνα. Το έγκλημα δεν εξιχνιάστηκε ποτέ. Ο Αντώνης ήταν από τους πρώτους που βρέθηκαν στη σκηνή του εγκλήματος θέλοντας να συγκεντρώσει όσο πιο πολλά στοιχεία μπορούσε για το νέο του βιβλίο όπως είπε. Στα χέρια του φορούσε γάντια... και είχε πάρει μια γερή δόση χαπιών προκειμένου να αντιμετωπίσει τον πόνο από τις πληγές στα χέρια και στα πόδια του.

Λίγους μήνες μετά...

Το νέο βιβλίο του Αντώνη "Παγιδευμένοι: η αληθινή ιστορία" ήταν στις προθήκες των βιβλιοπωλείων και νούμερο ένα σε πωλήσεις...

ΤΕΛΟΣ

Περίοδος 2010-2011 στο Toymaker's Diary...

TRAPPED @MYBAR REBIRTH
some legends, refuse to end...

New promo trailer... The Toymaker' s Diary 2010-2011...

Tweet This