13 ΛΕΠΤΑ ΠΡΙΝ ΤΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ13 λεπτά πριν τα μεσάνυχτα... είναι η στιγμή που η πύλη ανάμεσα στο δικό μας κόσμο και τον κόσμο των δαιμόνων είναι ανοιχτή... ο χρόνος σταματάει για μερικά δευτερόλεπτα, μέχρι η πύλη να κλείσει... μόνο που ένα βράδυ κάτι πέρασε στο δικό μας κόσμο από την άλλη μεριά και δεν επέστρεψε ποτέ στον κόσμο του...
Η Mary κοίταξε το ρολόι της... ήταν σχεδόν έντεκα και μισή... το Σαββατοκύριακο περνούσε κάπως βαρετά γι' αυτήν και ας είχε επισκεφτεί την καλύτερη της φίλη στο εξοχικό της. "Μήπως θα ήταν καλύτερα να πάμε για ύπνο;" ρώτησε τον John που καθόταν στον καναπέ απέναντί της...
"Από τώρα; Δεν είναι νωρίς;" της απάντησε και πήγε να πει κάτι ακόμα όταν η Ellen εισέβαλε στο καθιστικό μαζί με τον Billy... Στα χέρια της κρατούσε ένα κουτί... το άνοιξε... από μέσα έβγαλε ένα Ouija board... "Ώρα για παιχνίδι" είπε...
Η Mary το κοίταξε διστακτικά... "Δεν ξέρω... τα φοβάμαι αυτά"
"Μην είσαι χαζή... απλά για να περάσει η ώρα είναι..."
Το ρολόι στον τοίχο έδειχνε είκοσι λεπτά πριν τα μεσάνυχτα. Η Ellen άναψε κεριά.
Τοποθέτησαν το widgi board στο χαμηλό τραπέζι του καθιστικού και κάθισαν όλοι γύρω... Έβαλαν το χέρι πάνω στον ξύλινο δείκτη και σιώπησαν... Είχαν περάσει πέντε λεπτά και τίποτα... ξαφνικά ένιωσαν ένα τρέμουλο στο τραπέζι... η Mary ταράχτηκε...
αλλά η Ellen έβαλε τα πράγματα στη θέση τους... "Σταμάτα να κουνάς το τραπέζι με το πόδι σου Billy"... Ο Billy χαμογέλασε... "Ok, σταματάω..."
Αλλά το τραπέζι συνέχισε να τραντάζεται... Ο ξύλινος δείκτης μετακινήθηκε...
Ε - Ι -Μ- Α- Ι...
Το ρολόι στον τοίχο έδειχνε δεκατρία λεπτά πριν τα Μεσάνυχτα...
Για λίγο ο δείκτης των δευτερολέπτων σταμάτησε να κινείται... η Mary σηκώθηκε και με μια απότομη κίνηση αναποδογύρισε το Ouija board... Έμειναν όλοι σιωπηλοί...
Χωρίς να πουν κουβέντα αποσύρθηκαν στα δωμάτια τους...
Η Mary ξύπνησε μέσα στον ύπνο της όταν νόμισε πως άκουσε ένα θόρυβο στο διπλανό δωμάτιο. Σκούντηξε τον John αλλά εκείνος δεν ξύπνησε.
Σηκώθηκε και στις μύτες των ποδιών της βγήκε στον διάδρομο... Πήγε στο διπλανό δωμάτιο και άνοιξε την πόρτα... Η Ellen και ο Billy κοιμόντουσαν... "Θα ήταν η ιδέα μου" σκέφτηκε και επέστρεψε στο κρεβάτι της.
Την επόμενη μέρα...
Οι κραυγές της Ellen αντήχησαν σε όλο το εξοχικό... Η Mary και ο John έτρεξαν να δουν τι συμβαίνει...
Η Ellen καθόταν οκλαδόν στο κρεβάτι μέσα σε μια λίμνη αίματος κλαίγοντας. Δίπλα της ο Billy ήταν νεκρός. Το στομάχι του ήταν ανοιγμένο και το έντερο του ήταν τυλιγμένο γύρω από το λαιμό του...
Η Ellen έμοιαζε να βρίσκεται σε κατάσταση σύγχυσης... όταν την ρώτησαν τι είχε συμβεί δε θυμόταν τίποτα... δεν είχε ακούσει τίποτα, ούτε κατάλαβε τίποτα... Η Mary έτρεξε να ειδοποιήσει την αστυνομία... το τηλέφωνο ήταν νεκρό... Κοίταξε έξω από το παράθυρο... Σύννεφα είχαν μαζευτεί... σε λίγο άρχισε να βρέχει... σε συνδυασμό με τον δυνατό αέρα έκανε αδύνατη τη μετακίνηση τους από το απομονωμένο εξοχικό στη μέση του δάσους.
"Μόλις σταματήσει η βροχή και ο αέρας, θα πάμε στην αστυνομία" είπε ο John. Αλλά η βροχή δυνάμωνε με την ώρα, το ίδιο και ο αέρας...
Είχε βραδιάσει και ήταν και οι τρεις καθισμένοι στο σαλόνι... Η Ellen έπινε το ένα ποτήρι κρασί μετά το άλλο. Κάποια στιγμή μίλησε "Λέτε να το σκότωσα εγώ; Να τρελάθηκα και τώρα να μη θυμάμαι τίποτα;"
"Αποκλείεται" είπε ο John.
"Τότε τι στο διάολο συνέβη;"
Σιωπή ξανά.
Η Mary σηκώθηκε από τη θέση της και κατευθύνθηκε στο υπνοδωμάτιο της στο δεύτερο όροφο. Περνώντας έξω από το δωμάτιο της Ellen κοίταξε μέσα από τη μισάνοιχτη πόρτα...
Το πτώμα του Billy έλειπε.
Κατέβηκε τρέχοντας τις σκάλες...
Δεν πίστευε στα μάτια της. Στο καθιστικό η Ellen και ο John καθόντουσαν μαζεμένοι και τρέμοντας σε μια γωνία. Απέναντί τους όρθιος με το στομάχι ανοιχτό και το έντερο τυλιγμένο γύρω από το λαιμό του ήταν ο Billy. Στο δεξί του χέρι κρατούσε ένα μαχαίρι.
"Billy..." ψιθύρισε η Mary και τότε ξαφνικά το σώμα του Billy σωριάστηκε στο πάτωμα, σαν αυτό που τον είχε ζωντανέψει να εξαφανίστηκε μονομιάς. Πριν καλά καλά συνέλθει από το σοκ η Mary , είδε τον John να βάζει τα χέρια του γύρω από το λαιμό της Ellen και να την πνίγει...
Για λίγο κοίταξε τα μάτια του... τα αγγεία των βολβών ήταν μαύρα και οι κόρες του απόκοσμα λευκές...
Η αναπνοή της Ellen κόπηκε... προσπαθούσε μάταια να απομακρύνει τα χέρια του John. Η Mary όρμηξε πάνω του και εκείνος με μια αφύσικη δύναμη την πέταξε στην άλλη άκρη του δωματίου... Η Mary σύρθηκε στο πάτωμα και λίγο πριν χάσει τις αισθήσεις της είδε τον John να αποκολλάει το σαγόνι της Ellen από το υπόλοιπο κεφάλι.
Το ρολόι έδειχνε είκοσι λεπτά πριν τα Μεσάνυχτα...
...όταν η Mary συνήλθε... είδε τον John να κάθεται δίπλα στο βουτηγμένο στο αίμα άψυχο σώμα της Ellen και να κλαίει...
"Τι συνέβη;" τραύλισε ο John...
Η Mary πετάχτηκε όρθια... "Το Ouija board" είπε και κοίταξε το ρολόι του τοίχου... Έτρεξε στο δωμάτιο της Ellen και άρχισε να το ψάχνει... το βρήκε και κατέβηκε στο σαλόνι...
"Σταμάτα να τρέμεις" είπε απότομα στον John "και έλα εδώ"...
Έβγαλε το Ouija board από το κουτί του και το τοποθέτησε στο τραπέζι.
Και τότε είδε την Ellen να σηκώνεται... δίχως σαγόνι... και να κατευθύνεται προς το μέρος τους...
"Ότι και αν είσαι, θέλω να φύγεις τώρα και να επιστρέψεις εκεί από όπου ήρθες" φώναξε...
Αέρας σηκώθηκε... Τα τζάμια στα παράθυρα έσπασαν... ένα κομμάτι τζάμι πετάχτηκε και διαπέρασε το λαιμό του John σκίζοντας τον στα δύο...
Η Mary ούρλιαξε...
Το ρολόι στον τοίχο έδειχνε δεκατρία λεπτά πριν τα Μεσάνυχτα.
Το άλλο πρωί...
Η Mary ξύπνησε... το κεφάλι της πονούσε... κοίταξε γύρω της... όλοι ήταν νεκροί εκτός από αυτήν... Βγήκε έξω... ένας φωτεινός ήλιος υπήρχε ψηλά στον ουρανό...
Κατευθύνθηκε στο αυτοκίνητο της... Μπήκε μέσα και άνοιξε το καθρεφτάκι δίπλα από την πόρτα του οδηγού... τα μάτια της καθρεφτίστηκαν στην μικρή επιφάνεια... τα αγγεία στους βολβούς των ματιών της ήταν μαύρα και οι κόρες της λευκές...
ΤΕΛΟΣ
"Από τώρα; Δεν είναι νωρίς;" της απάντησε και πήγε να πει κάτι ακόμα όταν η Ellen εισέβαλε στο καθιστικό μαζί με τον Billy... Στα χέρια της κρατούσε ένα κουτί... το άνοιξε... από μέσα έβγαλε ένα Ouija board... "Ώρα για παιχνίδι" είπε...
Η Mary το κοίταξε διστακτικά... "Δεν ξέρω... τα φοβάμαι αυτά"
"Μην είσαι χαζή... απλά για να περάσει η ώρα είναι..."
Το ρολόι στον τοίχο έδειχνε είκοσι λεπτά πριν τα μεσάνυχτα. Η Ellen άναψε κεριά.
Τοποθέτησαν το widgi board στο χαμηλό τραπέζι του καθιστικού και κάθισαν όλοι γύρω... Έβαλαν το χέρι πάνω στον ξύλινο δείκτη και σιώπησαν... Είχαν περάσει πέντε λεπτά και τίποτα... ξαφνικά ένιωσαν ένα τρέμουλο στο τραπέζι... η Mary ταράχτηκε...
αλλά η Ellen έβαλε τα πράγματα στη θέση τους... "Σταμάτα να κουνάς το τραπέζι με το πόδι σου Billy"... Ο Billy χαμογέλασε... "Ok, σταματάω..."
Αλλά το τραπέζι συνέχισε να τραντάζεται... Ο ξύλινος δείκτης μετακινήθηκε...
Ε - Ι -Μ- Α- Ι...
Το ρολόι στον τοίχο έδειχνε δεκατρία λεπτά πριν τα Μεσάνυχτα...
Για λίγο ο δείκτης των δευτερολέπτων σταμάτησε να κινείται... η Mary σηκώθηκε και με μια απότομη κίνηση αναποδογύρισε το Ouija board... Έμειναν όλοι σιωπηλοί...
Χωρίς να πουν κουβέντα αποσύρθηκαν στα δωμάτια τους...
Η Mary ξύπνησε μέσα στον ύπνο της όταν νόμισε πως άκουσε ένα θόρυβο στο διπλανό δωμάτιο. Σκούντηξε τον John αλλά εκείνος δεν ξύπνησε.
Σηκώθηκε και στις μύτες των ποδιών της βγήκε στον διάδρομο... Πήγε στο διπλανό δωμάτιο και άνοιξε την πόρτα... Η Ellen και ο Billy κοιμόντουσαν... "Θα ήταν η ιδέα μου" σκέφτηκε και επέστρεψε στο κρεβάτι της.
Την επόμενη μέρα...
Οι κραυγές της Ellen αντήχησαν σε όλο το εξοχικό... Η Mary και ο John έτρεξαν να δουν τι συμβαίνει...
Η Ellen καθόταν οκλαδόν στο κρεβάτι μέσα σε μια λίμνη αίματος κλαίγοντας. Δίπλα της ο Billy ήταν νεκρός. Το στομάχι του ήταν ανοιγμένο και το έντερο του ήταν τυλιγμένο γύρω από το λαιμό του...
Η Ellen έμοιαζε να βρίσκεται σε κατάσταση σύγχυσης... όταν την ρώτησαν τι είχε συμβεί δε θυμόταν τίποτα... δεν είχε ακούσει τίποτα, ούτε κατάλαβε τίποτα... Η Mary έτρεξε να ειδοποιήσει την αστυνομία... το τηλέφωνο ήταν νεκρό... Κοίταξε έξω από το παράθυρο... Σύννεφα είχαν μαζευτεί... σε λίγο άρχισε να βρέχει... σε συνδυασμό με τον δυνατό αέρα έκανε αδύνατη τη μετακίνηση τους από το απομονωμένο εξοχικό στη μέση του δάσους.
"Μόλις σταματήσει η βροχή και ο αέρας, θα πάμε στην αστυνομία" είπε ο John. Αλλά η βροχή δυνάμωνε με την ώρα, το ίδιο και ο αέρας...
Είχε βραδιάσει και ήταν και οι τρεις καθισμένοι στο σαλόνι... Η Ellen έπινε το ένα ποτήρι κρασί μετά το άλλο. Κάποια στιγμή μίλησε "Λέτε να το σκότωσα εγώ; Να τρελάθηκα και τώρα να μη θυμάμαι τίποτα;"
"Αποκλείεται" είπε ο John.
"Τότε τι στο διάολο συνέβη;"
Σιωπή ξανά.
Η Mary σηκώθηκε από τη θέση της και κατευθύνθηκε στο υπνοδωμάτιο της στο δεύτερο όροφο. Περνώντας έξω από το δωμάτιο της Ellen κοίταξε μέσα από τη μισάνοιχτη πόρτα...
Το πτώμα του Billy έλειπε.
Κατέβηκε τρέχοντας τις σκάλες...
Δεν πίστευε στα μάτια της. Στο καθιστικό η Ellen και ο John καθόντουσαν μαζεμένοι και τρέμοντας σε μια γωνία. Απέναντί τους όρθιος με το στομάχι ανοιχτό και το έντερο τυλιγμένο γύρω από το λαιμό του ήταν ο Billy. Στο δεξί του χέρι κρατούσε ένα μαχαίρι.
"Billy..." ψιθύρισε η Mary και τότε ξαφνικά το σώμα του Billy σωριάστηκε στο πάτωμα, σαν αυτό που τον είχε ζωντανέψει να εξαφανίστηκε μονομιάς. Πριν καλά καλά συνέλθει από το σοκ η Mary , είδε τον John να βάζει τα χέρια του γύρω από το λαιμό της Ellen και να την πνίγει...
Για λίγο κοίταξε τα μάτια του... τα αγγεία των βολβών ήταν μαύρα και οι κόρες του απόκοσμα λευκές...
Η αναπνοή της Ellen κόπηκε... προσπαθούσε μάταια να απομακρύνει τα χέρια του John. Η Mary όρμηξε πάνω του και εκείνος με μια αφύσικη δύναμη την πέταξε στην άλλη άκρη του δωματίου... Η Mary σύρθηκε στο πάτωμα και λίγο πριν χάσει τις αισθήσεις της είδε τον John να αποκολλάει το σαγόνι της Ellen από το υπόλοιπο κεφάλι.
Το ρολόι έδειχνε είκοσι λεπτά πριν τα Μεσάνυχτα...
...όταν η Mary συνήλθε... είδε τον John να κάθεται δίπλα στο βουτηγμένο στο αίμα άψυχο σώμα της Ellen και να κλαίει...
"Τι συνέβη;" τραύλισε ο John...
Η Mary πετάχτηκε όρθια... "Το Ouija board" είπε και κοίταξε το ρολόι του τοίχου... Έτρεξε στο δωμάτιο της Ellen και άρχισε να το ψάχνει... το βρήκε και κατέβηκε στο σαλόνι...
"Σταμάτα να τρέμεις" είπε απότομα στον John "και έλα εδώ"...
Έβγαλε το Ouija board από το κουτί του και το τοποθέτησε στο τραπέζι.
Και τότε είδε την Ellen να σηκώνεται... δίχως σαγόνι... και να κατευθύνεται προς το μέρος τους...
"Ότι και αν είσαι, θέλω να φύγεις τώρα και να επιστρέψεις εκεί από όπου ήρθες" φώναξε...
Αέρας σηκώθηκε... Τα τζάμια στα παράθυρα έσπασαν... ένα κομμάτι τζάμι πετάχτηκε και διαπέρασε το λαιμό του John σκίζοντας τον στα δύο...
Η Mary ούρλιαξε...
Το ρολόι στον τοίχο έδειχνε δεκατρία λεπτά πριν τα Μεσάνυχτα.
Το άλλο πρωί...
Η Mary ξύπνησε... το κεφάλι της πονούσε... κοίταξε γύρω της... όλοι ήταν νεκροί εκτός από αυτήν... Βγήκε έξω... ένας φωτεινός ήλιος υπήρχε ψηλά στον ουρανό...
Κατευθύνθηκε στο αυτοκίνητο της... Μπήκε μέσα και άνοιξε το καθρεφτάκι δίπλα από την πόρτα του οδηγού... τα μάτια της καθρεφτίστηκαν στην μικρή επιφάνεια... τα αγγεία στους βολβούς των ματιών της ήταν μαύρα και οι κόρες της λευκές...
ΤΕΛΟΣ
δεν υπάρχει τίποτα πιο ιερό από την
ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ
Tweet This
ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ
Η Mary είχε μόλις μετακομίσει στη φοιτητική εστία του Maine. Προερχόταν από μια συντηρητική και αρκετά θρησκευόμενη οικογένεια και το σοκ που έπαθε όταν γνώρισε τη συγκάτοικο της στην εστία ήταν μεγάλο. Τη βρήκε να κάθεται στο κρεβάτι ημίγυμνη αγκαλιά με έναν νεαρό.
Όμως δεν είχε άλλη επιλογή. Τα οικονομικά της οικογένειας της δεν επέτρεπαν να νοικιάσει ένα δικό της διαμέρισμα, ούτε καν δωμάτιο. Η μόνη περιουσία της, ήταν το παλιό αυτοκίνητο του μπαμπά της, μια Buick... ήταν και το δώρο της στα δέκατα όγδοα γενέθλια της.
Οι πρώτες μέρες πέρασαν ήσυχα στο πανεπιστήμιο. Η Mary συχνά κοιτούσε τον πίνακα με τις ανακοινώσεις μήπως και έβρισκε καμιά ευκαιρία για δουλειά.
Είχε περάσει σχεδόν ένας μήνας όταν είδε μια αγγελία στην οποία οικογένεια ζητούσε νταντά για το γιο. Έγραψε το τηλέφωνο και το ίδιο απόγευμα τηλεφώνησε. Το σπίτι της οικογένειας ήταν λίγο έξω από το Maine και η δουλειά ήταν για τα Σαββατοκύριακα. Η απόσταση δεν την προβλημάτιζε γιατί είχε το αυτοκίνητο.
Στο τηλέφωνο είχε μιλήσει με τη μητέρα του παιδιού αν και θα έλεγε πως ηλικιακά μιλούσε με μια πολύ μεγαλύτερη γυναίκα. Συμφώνησαν στο οικονομικό και αυτό το Σαββατοκύριακο η Mary θα ξεκινούσε.
Σάββατο...
Όταν η Mary μετά από περισσότερο από μία ώρα οδήγηση έφτασε στο σπίτι της οικογένειας Nispel αρχικά νόμισε πως είχε κάνει λάθος. Το σπίτι, μια διόροφη ξύλινη κατοικία, έμοιαζε παλιό και βρώμικο. Η αυλή ήταν γεμάτη αγριόχορτα. Κάπου ανάμεσα στα ξερά χόρτα ήταν παρατημένο ένα τρακτέρ. Δίπλα ακριβώς σε μια ξύλινη βάση ήταν τοποθετημένος ένας πάσσαλος ... Ήταν έτοιμη να φύγει όταν η εξώπορτα από το σπίτι των Nispel άνοιξε. Εκεί στεκόταν μια αδύνατη -σκελετωμένη θα έλεγε κανείς- κοπέλα. "Εσύ πρέπει να είσαι η Mary" της είπε.
Η Mary πλησίασε... το φόρεμα της κοπέλας απέναντι της ήταν λερωμένο με αίμα και κόπρανα απ' όσο μπόρεσε να καταλάβει...
Ήθελε να κάνει εμετό...
Τότε η κοπέλα φώναξε προς το εσωτερικό του σπιτιού... "Μπαμπά, ήρθε η κοπέλα, και νομίζω πως είναι τέλεια".
Στην πόρτα εμφανίστηκε τότε ο κύριος Nispel... Ένας εβδομηντάρης άντρας μα βρώμικη γενειάδα... Η Mary έκανε να φύγει όταν αυτός την άρπαξε από τα μακριά μαλλιά της και την έσυρε στο εσωτερικό. Η Mary ούρλιαξε...
Την οδήγησε στην κουζίνα και την έδεσε σε μια ξύλινη καρέκλα. Απέναντι της μια γυναίκα με παραμορφωμένο πρόσωπο και σώμα ετοίμαζε κάτι στην κουζίνα.
Η Mary τότε είδε να βγάζει με μια κουτάλα μέσα από μια κατσαρόλα ένα ανθρώπινο κρανίο με ίχνη σάρκας ακόμα πάνω του... "Η προηγούμενη νταντά..." είπε η γυναίκα... "δεν κατάφερε να χαρίσει διάδοχο αλλά φάνηκε αλλού χρήσιμη".
Στην πόρτα που οδηγούσε στην κουζίνα στάθηκε η κοπέλα που συνάντησε στην εξώπορτα νωρίτερα η Mary. Ο μεγάλος ηλικιακά άντρας της φώναξε "Πήγαινε φώναξε τον αδερφό σου"...
"Η οικογένεια είναι ιερή" είπε ο άντρας κοιτώντας τη Mary... Τότε η Mary άκουσε ένα θόρυβο... θαρρείς από ζώο... Στο βάθος της κουζίνας ένα παραβάν έκρυβε κάτι... Ο άντρας τράβηξε το παραβάν... Πίσω υπήρχε ένα αρκετά μεγάλο κλουβί... Μέσα υπήρχε ένα πεντάχρονο αγοράκι με ουλές στο πρόσωπο, ενώ η Mary πρόσεξε πως δεν είχε χέρια... Άρχισε να κλαψουρίζει ζητώντας επανειλημμένα να την αφήσουν να φύγει.
"Αυτό βγήκε από την κοιλιά της κόρης μου" είπε ο άντρας. Το μόνο από τα παιδιά που απέκτησε με τον αδελφό της και επέζησε. Αλλά εσύ θα συνεχίσεις την οικογένεια.
Η παραμορφωμένη χοντρή κυρία έφερε μπροστά της ένα πιάτο με κάτι που έμοιαζε με σούπα... ήταν από την κατσαρόλα με το κρανίο. Προσπάθησε να ταίσει τη Mary.
"Πρέπει να φας" της είπε... "πρέπει να είσαι γερή".
Η πόρτα της κουζίνας άνοιξε ξανά... Ένας λιπόσαρκος αλλά γυμνασμένος άντρας εμφανίστηκε... Στο στόμα του είχε ελάχιστα δόντια... Κοίταξε τη Mary... "Μ' αρέσει" είπε στον πατέρα του και χασκογέλασε...
Ο εβδομήντα χρονών άντρας πλησίασε τη Mary... "Ας μην καθυστερούμε" είπε. Την έλυσε... η Mary με γρήγορες κινήσεις έσπρωξε τον άντρα και τον έριξε στο πάτωμα... μετά πήρε την καυτή σούπα και την πέταξε στο πρόσωπο της παραμορφωμένης γυναίκας του... Αλλά η Mary γλίστρησε, έπεσε και καθώς έπεφτε χτύπησε το κεφάλι της στη γωνία του τραπεζιού... έχασε τις αισθήσεις της...
Όταν συνήλθε η Mary ήταν δεμένη και φιμωμένη σε ένα κρεβάτι... Στην άλλη άκρη του κρεβατιού ο λιπόσαρκος άντρας που είδε νωρίτερα στεκόταν γυμνός και την κοιτούσε... Ανέβηκε πάνω της... Δάκρυα κύλησαν από τα μάτια της και έχασε ξανά τις αισθήσεις της...
Δέκα μήνες μετά...
Η Mary καθόταν σε μια ξύλινη κουνιστή πολυθρόνα στην αυλή του σπιτιού των Nispel.
Στην αγκαλιά της κρατούσε των μόλις ενός μηνός γιο της.
Ο εβδομήντα χρονών πατέρας Nispel την πλησίασε.
"Τα πάντα για την οικογένεια, έτσι δεν είναι πατέρα;" του είπε η Mary κοιτώντας τον...
ΤΕΛΟΣ
25/4-30/4: The Toymaker's Diary special week...
Τι θα διαβάσετε; Πέντε διαφορετικά αφιερώματα...
"Behind the Toymaker's Diary": η ιστορία του Toymaker's Diary... οι διεθνείς διακρίσεις... οι συνεργασίες...
"Writing a horror story": Οι ιστορίες του Toymaker's Diary μέχρι σήμερα... και ότι κρύβεται πίσω από αυτές... "Εναλλακτικά φινάλε": Φινάλε των ιστοριών που δε διαβάσατε ποτέ και που για τον ένα ή τον άλλο λόγο απορρίφθηκαν...
"Bloody Scenes": Οι πιο ματωμένες σκηνές από τις ιστορίες του Toymaker's Diary... και μαζί και κάποιες κομμένες σκηνές...
"Coming Up": Όλα τα προσεχώς του Toymaker's Diary...
Το Toymaker's Diary γιορτάζει και έχει πολλούς λόγους να γιορτάζει... λόγους τους οποίους θα πληροφορηθείτε σύντομα...
Όμως δεν είχε άλλη επιλογή. Τα οικονομικά της οικογένειας της δεν επέτρεπαν να νοικιάσει ένα δικό της διαμέρισμα, ούτε καν δωμάτιο. Η μόνη περιουσία της, ήταν το παλιό αυτοκίνητο του μπαμπά της, μια Buick... ήταν και το δώρο της στα δέκατα όγδοα γενέθλια της.
Οι πρώτες μέρες πέρασαν ήσυχα στο πανεπιστήμιο. Η Mary συχνά κοιτούσε τον πίνακα με τις ανακοινώσεις μήπως και έβρισκε καμιά ευκαιρία για δουλειά.
Είχε περάσει σχεδόν ένας μήνας όταν είδε μια αγγελία στην οποία οικογένεια ζητούσε νταντά για το γιο. Έγραψε το τηλέφωνο και το ίδιο απόγευμα τηλεφώνησε. Το σπίτι της οικογένειας ήταν λίγο έξω από το Maine και η δουλειά ήταν για τα Σαββατοκύριακα. Η απόσταση δεν την προβλημάτιζε γιατί είχε το αυτοκίνητο.
Στο τηλέφωνο είχε μιλήσει με τη μητέρα του παιδιού αν και θα έλεγε πως ηλικιακά μιλούσε με μια πολύ μεγαλύτερη γυναίκα. Συμφώνησαν στο οικονομικό και αυτό το Σαββατοκύριακο η Mary θα ξεκινούσε.
Σάββατο...
Όταν η Mary μετά από περισσότερο από μία ώρα οδήγηση έφτασε στο σπίτι της οικογένειας Nispel αρχικά νόμισε πως είχε κάνει λάθος. Το σπίτι, μια διόροφη ξύλινη κατοικία, έμοιαζε παλιό και βρώμικο. Η αυλή ήταν γεμάτη αγριόχορτα. Κάπου ανάμεσα στα ξερά χόρτα ήταν παρατημένο ένα τρακτέρ. Δίπλα ακριβώς σε μια ξύλινη βάση ήταν τοποθετημένος ένας πάσσαλος ... Ήταν έτοιμη να φύγει όταν η εξώπορτα από το σπίτι των Nispel άνοιξε. Εκεί στεκόταν μια αδύνατη -σκελετωμένη θα έλεγε κανείς- κοπέλα. "Εσύ πρέπει να είσαι η Mary" της είπε.
Η Mary πλησίασε... το φόρεμα της κοπέλας απέναντι της ήταν λερωμένο με αίμα και κόπρανα απ' όσο μπόρεσε να καταλάβει...
Ήθελε να κάνει εμετό...
Τότε η κοπέλα φώναξε προς το εσωτερικό του σπιτιού... "Μπαμπά, ήρθε η κοπέλα, και νομίζω πως είναι τέλεια".
Στην πόρτα εμφανίστηκε τότε ο κύριος Nispel... Ένας εβδομηντάρης άντρας μα βρώμικη γενειάδα... Η Mary έκανε να φύγει όταν αυτός την άρπαξε από τα μακριά μαλλιά της και την έσυρε στο εσωτερικό. Η Mary ούρλιαξε...
Την οδήγησε στην κουζίνα και την έδεσε σε μια ξύλινη καρέκλα. Απέναντι της μια γυναίκα με παραμορφωμένο πρόσωπο και σώμα ετοίμαζε κάτι στην κουζίνα.
Η Mary τότε είδε να βγάζει με μια κουτάλα μέσα από μια κατσαρόλα ένα ανθρώπινο κρανίο με ίχνη σάρκας ακόμα πάνω του... "Η προηγούμενη νταντά..." είπε η γυναίκα... "δεν κατάφερε να χαρίσει διάδοχο αλλά φάνηκε αλλού χρήσιμη".
Στην πόρτα που οδηγούσε στην κουζίνα στάθηκε η κοπέλα που συνάντησε στην εξώπορτα νωρίτερα η Mary. Ο μεγάλος ηλικιακά άντρας της φώναξε "Πήγαινε φώναξε τον αδερφό σου"...
"Η οικογένεια είναι ιερή" είπε ο άντρας κοιτώντας τη Mary... Τότε η Mary άκουσε ένα θόρυβο... θαρρείς από ζώο... Στο βάθος της κουζίνας ένα παραβάν έκρυβε κάτι... Ο άντρας τράβηξε το παραβάν... Πίσω υπήρχε ένα αρκετά μεγάλο κλουβί... Μέσα υπήρχε ένα πεντάχρονο αγοράκι με ουλές στο πρόσωπο, ενώ η Mary πρόσεξε πως δεν είχε χέρια... Άρχισε να κλαψουρίζει ζητώντας επανειλημμένα να την αφήσουν να φύγει.
"Αυτό βγήκε από την κοιλιά της κόρης μου" είπε ο άντρας. Το μόνο από τα παιδιά που απέκτησε με τον αδελφό της και επέζησε. Αλλά εσύ θα συνεχίσεις την οικογένεια.
Η παραμορφωμένη χοντρή κυρία έφερε μπροστά της ένα πιάτο με κάτι που έμοιαζε με σούπα... ήταν από την κατσαρόλα με το κρανίο. Προσπάθησε να ταίσει τη Mary.
"Πρέπει να φας" της είπε... "πρέπει να είσαι γερή".
Η πόρτα της κουζίνας άνοιξε ξανά... Ένας λιπόσαρκος αλλά γυμνασμένος άντρας εμφανίστηκε... Στο στόμα του είχε ελάχιστα δόντια... Κοίταξε τη Mary... "Μ' αρέσει" είπε στον πατέρα του και χασκογέλασε...
Ο εβδομήντα χρονών άντρας πλησίασε τη Mary... "Ας μην καθυστερούμε" είπε. Την έλυσε... η Mary με γρήγορες κινήσεις έσπρωξε τον άντρα και τον έριξε στο πάτωμα... μετά πήρε την καυτή σούπα και την πέταξε στο πρόσωπο της παραμορφωμένης γυναίκας του... Αλλά η Mary γλίστρησε, έπεσε και καθώς έπεφτε χτύπησε το κεφάλι της στη γωνία του τραπεζιού... έχασε τις αισθήσεις της...
Όταν συνήλθε η Mary ήταν δεμένη και φιμωμένη σε ένα κρεβάτι... Στην άλλη άκρη του κρεβατιού ο λιπόσαρκος άντρας που είδε νωρίτερα στεκόταν γυμνός και την κοιτούσε... Ανέβηκε πάνω της... Δάκρυα κύλησαν από τα μάτια της και έχασε ξανά τις αισθήσεις της...
Δέκα μήνες μετά...
Η Mary καθόταν σε μια ξύλινη κουνιστή πολυθρόνα στην αυλή του σπιτιού των Nispel.
Στην αγκαλιά της κρατούσε των μόλις ενός μηνός γιο της.
Ο εβδομήντα χρονών πατέρας Nispel την πλησίασε.
"Τα πάντα για την οικογένεια, έτσι δεν είναι πατέρα;" του είπε η Mary κοιτώντας τον...
ΤΕΛΟΣ
25/4-30/4: The Toymaker's Diary special week...
Τι θα διαβάσετε; Πέντε διαφορετικά αφιερώματα...
"Behind the Toymaker's Diary": η ιστορία του Toymaker's Diary... οι διεθνείς διακρίσεις... οι συνεργασίες...
"Writing a horror story": Οι ιστορίες του Toymaker's Diary μέχρι σήμερα... και ότι κρύβεται πίσω από αυτές... "Εναλλακτικά φινάλε": Φινάλε των ιστοριών που δε διαβάσατε ποτέ και που για τον ένα ή τον άλλο λόγο απορρίφθηκαν...
"Bloody Scenes": Οι πιο ματωμένες σκηνές από τις ιστορίες του Toymaker's Diary... και μαζί και κάποιες κομμένες σκηνές...
"Coming Up": Όλα τα προσεχώς του Toymaker's Diary...
Το Toymaker's Diary γιορτάζει και έχει πολλούς λόγους να γιορτάζει... λόγους τους οποίους θα πληροφορηθείτε σύντομα...
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου