ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΚΟΡΕΣ... ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΙΣΤΟΡΙΑ... ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΚΑΙ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΚΑΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ POST...

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΚΟΡΕΣ

Ολόκληρη η ιστορία...
το πρώτο post (για όσους δεν πρόλαβαν)
και το δεύτερο και τελευταίο post...

Όταν η πρώτη κόρη εμφανιστεί, θα επικρατήσει απόλυτο σκοτάδι...
Όταν η δεύτερη κόρη εμφανιστεί, ο πόνος θα αρχίσει...
Όταν η τρίτη κόρη εμφανιστεί, είστε ήδη νεκροί...

Η ιστορία είναι αφιερωμένη στους Κυριάκο Εμμανουηλίδη, Βασίλη Σαπουνίδη και Γιώργο Αγγελή για το τεράστιο χαμόγελο που μου χάρισαν τις τελευταίες πέντε μέρες...

το πρώτο post

Η οικογένεια Merritt ξεκινούσε μια νέα ζωή... Έτσι τουλάχιστον ήλπιζε...
Είχε αποφασίσει να εγκαταλείψει το αστικό κέντρο και να μετακομίσει στην μικρή επαρχιακή πόλη του Maine. Η ζωή στην πόλη τους είχε κουράσει... Οι σχέσεις του Jonathan Merritt με τη σύζυγο του Mary δεν ήταν και οι καλύτερες. Αποφάσισαν να κάνουν μια νέα αρχή και πάνω από όλα είχαν δύο παιδιά, την Helene και τον μικρό Billy, και ήθελαν το καλύτερο για εκείνα.
Είχε γίνει δεκτή η αίτηση του Jonathan να μετατεθεί στην οικονομική υπηρεσία του Maine.
Είχαν αγοράσει μια διώροφη νεοκλασική μονοκατοικία με αυλή την οποία βρήκαν σε εξαιρετικά χαμηλή τιμή, γεγονός που είχε προκαλέσει ιδιαίτερη εντύπωση στον Jonathan. Ο μεσίτης είπε απλά πως ο τωρινός ιδιοκτήτης είχε ανάγκη από τα χρήματα. Αυτό που δεν είπε ήταν ότι τα τελευταία τριάντα χρόνια παρά τις συνεχείς ανακαινίσεις το σπίτι παρέμενε ακατοίκητο...

Το φορτηγό της μεταφορικής είχε κατεβάσει και τις τελευταίες κούτες και ο Jonathan άρχισε να τις μεταφέρει στο εσωτερικό της μονοκατοικίας.

Το ίδιο βράδυ...

Η Mary περιφερόταν από δωμάτιο σε δωμάτιο... Είχε τόσα πράγματα να κάνει. Πήρε στο ένα της χέρι ένα καρφί και ένα σφυρί. Κατευθύνθηκε στο σαλόνι του πρώτου ορόφου. Στο άλλο της χέρι κρατούσε μια φωτογραφία σε μια ξύλινη κορνίζα...
Στη φωτογραφία ήταν η οικογένεια Merritt μερικά χρόνια πριν, όταν ήταν ακόμα ευτυχισμένη...
Έβαλε το καρφί στον κεντρικό τοίχο του σαλονιού και το χτύπησε με το σφυρί... Κάτι δεν πήγαινε καλά. Ο τοίχος φαίνεται να ήταν κούφιος και το χτύπημα δημιούργησε μια μεγάλη τρύπα. Η Mary κοίταξε στο εσωτερικό της... Μια μικρή κραυγή βγήκε από το στόμα της. Αν έβλεπε καλά, πίσω από τον ψευδό-τοίχο, όπως αποδείχτηκε ότι ήταν τελικά, υπήρχε ένας ανθρώπινος σκελετός...

Την επόμενη μέρα...

Η αστυνομία του Maine πίσω από τον τοίχο του σαλονιού στο σπίτι των Merritt ανακάλυψε τρεις ανθρώπινους σκελετούς... Από την άλλη μεριά του τοίχου, εσωτερικά, υπήρχαν ίχνη από σπασμένα νύχια... που αποκάλυπταν πως τα τρία άτομα που ήταν θαμμένα εκεί χτίστηκαν ζωντανά, και πως ο θάνατος ήταν αργός και επώδυνος... Τα τρία άτομα είχαν προσπαθήσει μάταια να βγουν... Το πιο εντυπωσιακό ήταν η στάση των τριών σκελετών... ο ένας κρατούσε το χέρι του άλλου...

"Οι τρεις κόρες της οικογένειας Barker" είπε ο αρχηγός της αστυνομίας αντικρίζοντας τους τρεις σκελετούς. Η Mary ζήτησε εξηγήσεις αλλά ο αρχηγός της αστυνομίας αρκέστηκε να πει πως πρόκειται για μια πολύ παλιά ιστορία.

Εκείνο το βράδυ τα ουρλιαχτά της Helene και του Billy, των παιδιών της οικογένειας Merritt, ακούστηκαν σε όλη τη μονοκατοικία. Και τα δύο παιδιά έκαναν λόγο πως είδαν στα δωμάτια τους τρεις νεαρές κοπέλες ντυμένες στα μαύρα...

Τρίτη μέρα...

Η Mary επισκέφτηκε την τοπική βιβλιοθήκη του Maine και άρχισε να ψάχνει τα αρχεία της τοπικής εφημερίδας. Ήθελε να βρει στοιχεία για τους Barker... Και βρέθηκε μπροστά σε μια τρομαχτική αποκάλυψη...

Ο πατέρας της οικογένειας Barker είχε βρεθεί από την αστυνομία κρεμασμένος στο σαλόνι του σπιτιού του, του σπιτιού όπου έμενε τώρα η οικογένεια Merritt. Η αστυνομία δεν είχε βρει τότε κανένα ίχνος από τις τρεις κόρες του. Η εφημερίδα ανέφερε επιπλέον κάποια στοιχεία για την κυρία Barker... Η κυρία Barker δεν μπορούσε να μείνει έγκυος και συμμετείχε σε ένα πείραμα του διευθυντή του νοσοκομείου του Maine, του Joshua King. Το πείραμα στέφθηκε με επιτυχία και η κυριά Barker κυοφόρησε τρία παιδιά... τρίδυμα κορίτσια... αλλά δεν τα είδε ποτέ αφού πέθανε πάνω στη γέννα... η γέννηση των τριών κοριτσιών απασχόλησε την τοπική εφημερίδα για αρκετό καιρό...

H Mary ζήτησε να μάθει κάποια πράγματα για τον γιατρό. Έμαθε πως ήταν πλέον σε σύνταξη και οι κάτοικοι της περιοχής τον θεωρούσαν τρελό πια. Η Mary αποφάσισε να πάει να τον βρει.

Λίγη ώρα αργότερα...

Η Mary βρήκε τη διεύθυνση του γιατρού στον τηλεφωνικό οδηγό της πόλης... Το σπίτι του γιατρού έμοιαζε εγκαταλειμμένο... Χτύπησε το κουδούνι... Ένας γηραιός κύριος βήχοντας άνοιξε την πόρτα.
"Συγγνώμη, θα ήθελα να σας κάνω κάποιες ερωτήσεις για τις κόρες των Barker" είπε η Mary...
Το βλέμμα του γιατρού σκοτείνιασε... Πήγε να κλείσει την πόρτα. Η Mary πρόλαβε να μιλήσει...
"Μένω στο σπίτι της οικογένειας Barker... Βρήκαμε τα πτώματα από τις τρεις κόρες..."
Ο γιατρός άνοιξε την πόρτα και άφησε τη Mary να περάσει...
Άρχισε να μιλάει...
"Ώστε βρέθηκαν τα πτώματα από τις τρεις κόρες... της Mandy, της Victoria και της Elizabeth..."

το δεύτερο post

Ο γιατρός King αφού ψαχούλεψε αρκετή ώρα σε μια χάρτινη κούτα βρήκε μια βιντεοκασέτα... Την τοποθέτησε στο παλιό βίντεο που είχε στο έπιπλο κάτω από την τηλεόραση. Η κασέτα άρχισε να παίζει...
Στην οθόνη της τηλεόρασης η Mary είδε την αίθουσα με τα νεογνά του νοσοκομείου όπου λογικά δούλευε ο γιατρός, του νοσοκομείου του Maine... Είδε τρία βρέφη τοποθετημένα το ένα δίπλα στο άλλο και περιτριγυρισμένα από πλήθος ανθρώπων...
"Οι τρεις κόρες της οικογένειας Barker" είπε ο γιατρός...

Το βίντεο στη συνέχεια έδειχνε τις κόρες σε νεαρή ηλικία πια... ντυμένες στα μαύρα... Στην οθόνη της τηλεόρασης πρόβαλε και ο γιατρός King... Δίπλα του ήταν δυο νοσοκόμες...
Οι τρεις κόρες κράτησαν τα χέρια τους η μια με την άλλη... Και κοίταξαν την κάμερα...
Το βλέμμα τους τρόμαξε και την ίδια την Mary...

Ξαφνικά στο βίντεο ακούστηκαν ουρλιαχτά... Τα φώτα στο δωμάτιο όπου βρισκόντουσαν οι τρεις κόρες τρεμόπαιξαν...
Αίμα έτρεξε από τα μάτια των νοσοκόμων... Το βίντεο σταμάτησε απότομα εκεί...
Ο γιατρός κοιτάζοντας αφηρημένος έξω από το παράθυρο του σπιτιού του άρχισε να διηγείται...
"Όταν η κυρία Barker ήρθε σε μένα προκειμένου να αποκτήσει παιδί, της πρότεινα μια νέα μέθοδο βασισμένη στην επιλογή των γονιδίων... Η κυρία Barker δεν μπορούσε να αποκτήσει παιδί γιατί για κάποιο λόγο το έμβρυο που σχηματιζόταν στη μήτρα της ήταν γονιδιακά ανίσχυρο... Αυτό που κάναμε ήταν να επιλέξουμε τα πιο ισχυρά γονίδια και να τα ενισχύσουμε... Δεν λάβαμε όμως υπόψιν ότι τα πιο ισχυρά γονίδια ήταν αυτά του καθαρού κακού... που ξεπερνάει μερικές φορές ακόμα και τη δική μας απτή πραγματικότητα σε ενέργεια...
Τα τρία βρέφη σκότωσαν την ίδια τους τη μάνα στη γέννα και μεγαλώνοντας απέκτησαν ικανότητες τέτοιες που ένα βλέμμα τους ήταν αρκετό για να σκοτώσει κάποιον..."

Η Mary άκουγε αποσβολωμένη...
Ο γιατρός πήρε μια βαθιά ανάσα... έβαλε ένα ποτήρι ουίσκι και συνέχισε...
"Ήταν επικίνδυνες και έπρεπε να τις σταματήσουμε... Το ήξερε και ο πατέρας τους...
Επισκέφτηκα τον πατέρα τους... και όσο εκείνες κοιμόντουσαν τις έκανα μια ένεση για να παραμείνουν έτσι κοιμισμένες... αλλά δεν ήταν αρκετή... αποφασίσαμε να τις χτίσουμε στον τοίχο του σπιτιού των Barker... η αρνητική ενέργεια τους θα εμποδιζόταν και θα πέθαιναν... όσο τις χτίζαμε ζωντανές ξύπνησαν... προσπάθησαν να μας σταματήσουν... δεν το κατάφεραν...
Έφυγα από το σπίτι των Barker ανακουφισμένος...
Την άλλη μέρα έμαθα πως ο πατέρας τους αυτοκτόνησε...
Και τώρα εσείς τις απελευθερώσατε..."

"Μα είναι νεκρές..." είπε η Mary...
"Σωματικά ναι" απάντησε ο γιατρός "αλλά όχι και η ενέργεια τους... ακόμα και τα πτώματα τους είναι ικανά να προκαλέσουν μεγάλο κακό..."
"Και τι μπορεί να γίνει;" ρώτησε η Mary...
"Βρείτε τα οστά και καταστρέψτε τα... θα έρθω και εγώ μαζί σας... θα σας περιμένω το βράδυ λίγο πριν τα μεσάνυχτα στο νεκροτομείο..."

Η Mary έφυγε από το σπίτι του γιατρού και εκείνος έμεινε να την κοιτάει από το παράθυρο... ο ήλιος είχε δύσει εδώ και ώρα...
Ξαφνικά τα φώτα στο σπίτι του γιατρού τρεμόπαιξαν... είδε μια σκιά και μετά μια άλλη... και τότε βρέθηκε στο σκοτάδι... τα φώτα έσβησαν.
Ψαχούλεψε στο γραφείο του βρήκε σπίρτα και κεριά... άναψε ένα. Ένιωσε κάποιον να τον πλησιάζει... Γύρισε και είδε με το φως του κεριού την πρώτη κόρη... την Mandy... την αναγνώρισε από την μοναδική κόκκινη τούφα που είχε από μικρή στα μαλλιά της και την έκανε να ξεχωρίζει από τις άλλες...
Το βίντεο άρχισε να παίζει... Στην οθόνη της τηλεόρασης εμφανίστηκαν πάλι τα τρία βρέφη...
Και τότε δίπλα στην Mandy είδε να στέκεται η Victoria... η δεύτερη κόρη... αυτή είχε μια λευκή τούφα στα μακριά μαύρα της μαλλιά... ο γιατρός άρχισε να πονάει σε όλο του το κορμί... έβαλε τις κραυγές από τον πόνο...
Και η τρίτη κόρη εμφανίστηκε, η Elizabeth... τα μαλλιά της ήταν όλα μαύρα... αίμα άρχισε να τρέχει από τα μάτια και το στόμα του γιατρού... ο άλλος "πατέρας" τους πέθανε...

Λίγο πριν τα μεσάνυχτα...

Η Mary δεν πίστευε ποτέ στη ζωή της ότι κάποια στιγμή θα βρισκόταν σε αναζήτηση οστών προκειμένου να τα κάψει... Περίμενε τον γιατρό King έξω από το νεκροτομείο... Αλλά εκείνος δεν είχε έρθει ακόμα... Για μια στιγμή σκέφτηκε να φύγει... όταν τα φώτα από τη λάμπα στο πεζοδρόμιο τρεμόπαιξαν και στο βάθος από την απέναντι μεριά του δρόμου είδε μια κοπέλα με έντονο βλέμμα να την κοιτάει... βλέμμα που της προκάλεσε φόβο...
"Η μια από τις κόρες..." σκέφτηκε...

Έτρεξε μέσα στο νεκροτομείο... αν και κλειστά είχε μαζί της ένα αντικλείδι που της είχε προμηθεύσει ο γιατρός... δεν είχαν αλλάξει τις κλειδαριές από τότε που ακόμα ο γιατρός δούλευε...

Σε όλο το νεκροτομείο λειτουργούσαν μόνο τα φώτα ασφαλείας....
Η Mary άρχισε να τρέχει... Τα φώτα τρεμόπαιζαν... Γύρισε να κοιτάξει λίγο πίσω και είδε δύο γυναικείες φιγούρες αυτή τη φορά... Άρχισε να πονάει σε όλο της το κορμί...
Μπήκε στην κεντρική αίθουσα του νεκροτομείου με όση δύναμη της απέμεινε... Επικρατούσε απόλυτο σκοτάδι... Έβγαλε έναν αναπτήρα από την τσέπη του παντελονιού της... Έψαξε... Σας βρήκα είπε... Κρατούσε τρεις ιατρικές σακούλες με οστά... επάνω έγραφαν "Mandy Barker", "Victoria Barker" και "Elizabeth Barker"...
Εκείνη την ώρα μια φευγαλέα σκέψη πέρασε από το μυαλό της... "Πως μπόρεσαν και ταυτοποίησαν ποια ήταν ποια; Μάλλον θα το έκαναν τυχαία αφού ήταν τρίδυμες..."

Πήρε τις σακούλες και άρχισε να τρέχει και τότε είδε τις τρεις κόρες... οι κραυγές τους ακούστηκαν σε όλο το νεκροτομείο...
Βγήκε έξω από το νεκροτομείο και κατευθύνθηκε στο κρεματόριο που ήταν ακριβώς δίπλα...
Ο πόνος στο κορμί της ήταν πλέον φρικτός...
Στο κρεματόριο ξενυχτούσε ένας υπάλληλος που πραγματοποιούσε μια καύση ενός άπορου νεκρού...
"Τι θέλετε εδώ τέτοια ώρα κυρία μου;" ρώτησε...
Η Mary τον παραμέρισε και πέταξε τις σακούλες με τα οστά μέσα στη φωτιά...Και είδε τότε στις φλόγες τις τρεις κόρες...

Πρώτες πρωινές ώρες...

Η Mary επέστρεφε κατάκοπη σπίτι της... όλα είχαν τελειώσει...
Μπαίνοντας στο σπίτι της το αίμα της πάγωσε... Ο άντρας της ήταν νεκρός... είχε κρεμαστεί από το φωτιστικό στο σαλόνι... Νεκρά ήταν και τα δύο της παιδιά... Στεκόντουσαν στην αρχή της σκάλας σφιχταγκαλιασμένα... όλο τους το σώμα είχε πληγές...

Η Mary ούρλιαξε... Είδε μπροστά της τις τρεις κόρες να κρατάει η μία το χέρι της άλλης... Η εξώπορτα πίσω της έκλεισε... Λίγα λεπτά μετά θα ήταν νεκρή...

Στο νεκροτομείο το προηγούμενο απόγευμα...

Ο ιερέας της περιοχής άδειασε τα οστά των τριών κορών από τις ιατρικές σακούλες που ήταν τοποθετημένα σε ένα μικρό κιβώτιο... "Πρέπει να κηδευτούν είπε... ήταν τρία νεαρά κορίτσια... να αναπαυτούν οι ψυχές τους"...
Ο υπάλληλος του νεκροτομείου είχε τοποθετήσει στις σακούλες άλλα οστά ξεχνώντας όμως να αφαιρέσει την ετικέτα με τα ονόματα των τριών κοριτσιών...
Η Mary είχε κάψει λάθος οστά...

Το βράδυ που ξεκληρίστηκε η οικογένεια Merritt πέθανε και ο ιερέας της περιοχής... Τα οστά από τις τρεις κόρες εξαφανίστηκαν από το ναό...

ΤΕΛΟΣ

Ακολουθεί στο Toymaker's Diary:

Η ΑΚΤΙΝΑ
Ήταν μια μέρα σαν όλες τις άλλες... Μόνο που εκείνη τη μέρα οι κάτοικοι του Maine αυτοκτόνησαν... για να επιστρέψουν στη ζωή 24 ώρες μετά...Tweet This