ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ

Ανακάλυψα τον ορισμό του ωραίου, του δικού μου Ωραίου. Είναι κάτι το διακαές και το λυπηρό. Μου είναι σχεδόν αδύνατο να συλλάβω έναν τύπο Ωραίου που δεν θα περιέχει κάτι κακό. Βασισμένος σε αυτές τις ιδέες- άλλοι λένε βασανιζόμενοι- ,είναι αντιληπτό πως θα μου ήταν δύσκολο να μην καταλήξω στο συμπέρασμα πως ο τελειότατος τύπος αρρενωπής Ομορφιάς είναι ο Σατανάς-σύμφωνα με τον Milton.

Baudelaire
Journaux Intimes (Απόκρυφα ημερολόγια)

Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ

Ο διάβολος και το κακό που αυτός εκπροσωπεί βρίσκονται πίσω από τις περισσότερες ταινίες τρόμου. Ο ίδιος σπάνια παρουσιάζεται στη μεγάλη οθόνη. Εξαιρέσεις αποτελούν τα φιλμ "Witchcraft through the ages" (1922), "The devil rides out" (1968), "Fear no evil" (1981) και "Legend" (1985).

ο Διάβολος στο film "The Passion of the Christ" (2004)

Μια από τις τελευταίες του εμφανίσεις είναι αυτή στο φιλμ "Constantine" (2005), εδώ με ανθρώπινη μορφή, ενώ στο φιλμ του Mel Gibson "Τα πάθη του Χριστού" (2004) παίρνει ανδρόγυνη μορφή. Στην βίντεο- παραγωγή "666:Μονοπάτια Φρίκης", παίρνει μια τερατώδης γυναικεία εμφάνιση (πρωτότυπος τίτλος: "Devour" -2005- αναζητήστε σε DVD την ταινία, αξίζει και με το παραπάνω). Με ανθρώπινη μορφή τον διάβολο θα τον συναντήσουμε και σε ταινίες όπως οι "The Witches of Eastwick" (1987, Jack Nicholson) και "Angel Heart" (1987, Robert De Niro) καθώς και στο φιλμ "Χρήσιμα Αντικείμενα" (άνευρη μεταφορά στη μεγάλη οθόνη του γνωστού βιβλίου του Stephen King).

Οι «υπηρέτες» του διαβόλου ξυπνάνε στο φιλμ "Night of the demon" του Jacques Tourner (1957) για να κάνουν την επανεμφάνιση τους σε διάφορα φιλμ. Ιδιαίτερη είναι η περίπτωση και ενός «ντοκιμαντέρ τρόμου», του "Häxan" του Δανού Benjamin Christensen (1922). Πρόκειται για μια ιδιόρρυθμη και βωβή ταινία που επιχειρεί να ερευνήσει τα άδυτα της μαγείας και του σατανισμού από τα χρόνια της αρχαίας Περσίας μέχρι τον τότε σύγχρονο κόσμο. Οι θεατές παρακολουθούν μια ατελείωτη παρέλαση δαιμόνων κάθε σχήματος και μεγέθους.

Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ

Ο Διάβολος με τη μορφή του Αντίχριστου είναι ακόμα ένα θέμα που απασχολεί διάφορα φιλμ, όπως επίσης και ο δαιμονισμός. Την γέννηση του Αντίχριστου πραγματεύεται ο Roman Polanski στο "Μωρό της Ρόζμαρι" ("Rosemary’s baby", 1968, μεταφορά στη μεγάλη οθόνη του ομώνυμου μυθιστορήματος του Ira Levin, με τη Mia Farrow στο ρόλο της μητέρας), όπως επίσης και ο R. Donner στο "The Omen" (1976). Ο Roman Polanski θα επανέλθει στην θεματολογία του Μωρού με το μέτριο κατά γενική ομολογία φιλμ "Η ένατη πύλη" στην οποία ο Johnny Depp ανοίγει την ένατη πύλη του Άδη και ελευθερώνει τον Πρίγκιπα του Σκότους (η ταινία είναι βασισμένη στο bestseller "El Club Dumas" του Arturo Pérez).

Ο ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΟΣ

Σκηνή από την ταινία "The Exorcism of Emily Rose" (2005)

Με τον δαιμονισμό ασχολείται ο W. Friedkin το 1973 στον "Εξορκιστή" και βρίσκει τέτοια ανταπόκριση ώστε να γυριστούν μέχρι σήμερα τέσσερις συνέχειες. Πιο πρόσφατη περίπτωση είναι αυτή του "Εξορκισμού της Έμιλι Ρόουζ". Το φιλμ εμπνέεται από την αληθινή ιστορία μιας κοπέλας, το σώμα της οποίας θα κυριευτεί από τον Lucifer.

"ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟΣ" ΣΕ ΙΕΡΕΣ ΣΚΗΝΕΣ

Επιπρόσθετα μπορούμε να σημειώσουμε την τάση του σινεμά του τρόμου και του φανταστικού να πραγματοποιεί ένα είδος κανιβαλισμού σε ιερές σκηνές του χριστιανισμού, όπως η σταύρωση και η γέννηση του Χριστού.
Χαρακτηριστικά αναφέρουμε τη σκηνή του βανδαλισμού μιας εκκλησίας και της σταύρωσης του Pinhead (από τους πλέον τρομακτικούς χαρακτήρες, ένας διαφορετικός διάβολος, δημιούργημα της φαντασίας του συγγραφέα Clive Barker που πρωτοεμφανίζεται στην ιστορία του "The Hellbound Heart") στο τρίτο φιλμ της σειράς ταινιών με το γενικό τίτλο "Hellraiser". Ο ίδιος χαρακτήρας στο τέταρτο φιλμ της σειράς «πεθαίνει» σαν άλλος εσταυρωμένος, καλωσορίζοντας τον εαυτό του στη λήθη, με τελευταία του λέξη στην ταινία το «Αμήν». Επιπλέον ο Pinhead με τις ατάκες του ειρωνεύεται το όποιο θρησκευτικό αίσθημα τω ανθρώπων, έτσι τον ακούμε να λέει «νομίζεται ότι είμαι κάποιος που δίνει σημασία στο λόγο του θεού» ή απαντάει χλευαστικά σε ηρωίδα που επικαλείται το Χριστό αντικρίζοντας τον λέγοντας «όχι ακριβώς».
Στο πέμπτο φιλμ της σειράς ταινιών "Εφιάλτης στο δρόμο με τις λεύκες" , ο Freddy Krueger επανέρχεται στη ζωή σαν άλλος Ιησούς Χριστός, ενώ στο φιλμ "Η προφητεία" ("The Prophecy" -1995-) οι άγγελοι είναι πνεύματα του κακού και καταστροφείς της ανθρωπότητας (κάτι αντίστοιχο είδαμε και στο πρόσφατο "Legion").

ΣΑΤΑΝΙΚΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ

Αυτά είναι τα παιδιά από τα οποία οι εφιάλτες αποτελούνται... Τα παιδιά σε αυτόν τον κατάλογο είναι η πηγή της φρίκης. Αγγελικά πλάσματα; Μάλλον όχι... Ο Σατανάς κυριεύει την Regan Teresa MacNeil στο "The Exorcist" (1973) και οδήγησε την ταινία σε 10 υποψηφιότητες για Oscar. Η ταινία θεωρήθηκε τόσο ενοχλητική ώστε να απαγορευτεί σε ορισμένες χώρες όπως η Φινλανδία.

Ο μικρός Damien Thorn είναι ο ίδιος ο Σατανάς στο "The Omen" (1976)

Ο μικρός Damien Thorn είναι ο ίδιος ο Σατανάς στο "The Omen" (1976) σε σκηνοθεσία Richard Donner. Η σκηνή με την νταντά που αυτοκτονεί στο πάρτι γενεθλίων του είναι πλέον all time classic (το 2006 ένα εντυπωσιακό αλλά άνευρο και άψυχο remake της ταινίας προβλήθηκε στους κινηματογράφους)...
Ο Henry Evans -The Good Son (1993) - απλά είναι κακός... σε μια ταινία που χωρίς να εξηγεί πως και γιατί παρουσιάζει τον γιο της οικογένειας ως την προσωποποίηση του κακού.

Copyright ©2010 Toymaker’ s Diary. All rights reserved.Tweet This