Ο ΛΑΚΚΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΚΚΡΕΜΕΣ (ΝΕΑ ΙΣΤΟΡΙΑ)

Ο ΛΑΚΚΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΚΚΡΕΜΕΣ

Μέρα 1η...

Το ξυπνητήρι χτύπησε... Ο Αντώνης με δυσκολία σηκώθηκε από το κρεβάτι...
Το βλέμμα του έπεσε κατευθείαν πάνω στο εκκρεμές... για λίγο ο χρόνος έμοιαζε να παγώνει... Είδε την μεταλλική σφαίρα να χτυπάει πάνω στην επόμενη... το εκκρεμές συνέχιζε την αέναη του επανάληψη...

Κατευθύνθηκε στο παράθυρο... Κοίταξε τον κήπο... Οι τριανταφυλλιές είχαν ανθίσει...
Ο σύντροφός του έλειπε σε ταξίδι... Σε λίγο καιρό θα συμπλήρωναν τρία χρόνια μαζί...
και τότε παρατήρησε το λάκκο δίπλα στις τριανταφυλλιές. Δεν καταλάβαινε...
Κοίταξε το ρολόι... είχε αργήσει και έπρεπε να πάει στη δουλειά...

Μέρα 2η...

Το ξυπνητήρι χτύπησε... Ο Αντώνης ένιωθε το σώμα του βαρύ...
Το βλέμμα του έπεσε κατευθείαν πάνω στο εκκρεμές... και ο χρόνος πάγωσε ξανά...
Η μεταλλική σφαίρα χτύπησε πάνω στην επόμενη... σαν να ζούσε μια επανάληψη της προηγούμενης μέρας...

Βγήκε από την πόρτα του σπιτιού του και σταμάτησε για λίγο να μυρίσει τα τριαντάφυλλα.
Ο λάκκος τώρα δίπλα στις τριανταφυλλιές ήταν πιο μεγάλος... Έσκυψε να κοιτάξει...
Ο λάκκος έμοιαζε να μην έχει πάτο... Παραπάτησε, λίγο ακόμα και θα έπεφτε μέσα...

Μέρα 3η...

Το ξυπνητήρι χτύπησε... Ο Αντώνης σκέφτηκε πως ίσως θα έπρεπε να μείνει σπίτι...
Ήθελε να είναι έτοιμα τα πάντα για όταν γυρίσει εκείνος από το ταξίδι.
Ακόμα μια φορά το βλέμμα του έπεσε στο εκκρεμές... η μεταλλική σφαίρα ξανά και ξανά επαναλάμβανε την ίδια μονότονη αλλά για κάποιον ανεξήγητο λόγο σημαντική κίνηση για εκείνον...

Οι τριανταφυλλιές σκέφτηκε... ο λάκκος... Όλη την ημέρα προσπαθούσε να γεμίσει το λάκκο με χώμα αλλά δεν τα κατάφερνε... όλη την ημέρα...

Μέρα 4η...

Το ξυπνητήρι χτύπησε... Αύριο θα ήταν ξανά μαζί...
Το βλέμμα του έπεσε πάνω στο εκκρεμές... και η μεταλλική σφαίρα χτύπησε πάνω στην επόμενη... το εκκρεμές συνέχιζε την αέναη του επανάληψη...

Γέμισε το σπίτι τριαντάφυλλα που είχε κόψει από τον κήπο... Αγαπούσαν και οι δύο τα τριαντάφυλλα. Η μέρα πέρασε γρήγορα... καθ' όλη την διάρκεια της ημέρας δύο εικόνες επαναλαμβάνονταν στο μυαλό του... το εκκρεμές και ο λάκκος...
Αποκοιμήθηκε στην πολυθρόνα του σαλονιού...

Μέρα 5η...

Το ξυπνητήρι χτύπησε... Ο Αντώνης ξύπνησε στο υπνοδωμάτιο τους... αν και θυμόταν πως είχε αποκοιμηθεί στο σαλόνι... Άκουσε τον χτύπο του εκκρεμές...
"Επέστρεψε"... σκέφτηκε... και άρχισε να αναζητάει τον σύντροφο του σε όλο το σπίτι... αλλά δεν τον έβρισκε... Κοίταξε τα βάζα... θα ορκιζόταν πως τα είχε γεμίσει με τριαντάφυλλα, αλλά ήταν άδεια... Κοίταξε από το παράθυρο του σαλονιού... οι τριανταφυλλιές ήταν μαραμένες...

Και τότε θυμήθηκε...
Είχε αρρωστήσει βαριά... Τον σύντροφο του να τον κρατάει αγκαλιά στο υπνοδωμάτιο τους...
Την τελευταία εικόνα που είδε πριν κλείσει τα μάτια του για πάντα... το εκκρεμές...

Τον Αντώνη τον έθαψαν δίπλα στις τριανταφυλλιές...

Και τότε είδε τον σύντροφο του που είχε τόσο αγαπήσει... να κάθεται δίπλα στις μαραμένες τριανταφυλλιές και να κλαίει... Και σαν σκιά ο Αντώνης τον πλησίασε... θα ήταν πάντα δίπλα του... και ένα τριαντάφυλλο εκείνη τη στιγμή άνθισε...
και ο σύντροφος του κατάλαβε πως ο Αντώνης ήταν εκεί...

ΤΕΛΟΣ

Tweet This