REFLECTIONSΉταν παγιδευμένοι για πολύ καιρό στην άλλη μεριά.
Τώρα θέλουν αυτό που δεν έχουν...
θέλουν ζωή...
η ιστορία θα ολοκληρωθεί σε δύο posts
το πρώτο post
Ο Jonathan άκουγε με μεγάλη έκπληξη στο τηλέφωνο από το δικηγόρο του θείου του -ο θείος του είχε πεθάνει λίγο καιρό πριν- πως ήταν ο μοναδικός κληρονόμος μιας τεράστιας περιουσίας.
Ο θείος του Jonathan, ζούσε απομονωμένος και δεν είχε ποτέ καμιά επαφή με κανένα από τα μέλη της οικογένειας του. Ο ίδιος ο Jonathan τον είχε δει ελάχιστες φορές και αυτό όταν ήταν παιδί ακόμα. Τον καιρό εκείνο ο Jonathan βρισκόταν σε πολύ δύσκολη οικονομική θέση. Τα χρέη τον έπνιγαν και μέχρι το τέλος του μήνα έπρεπε να εγκαταλείψει το σπίτι που έμενε με τη Mary, τη σύζυγο του... Ο ιδιοκτήτης είχε προβεί σε έξωση και λόγω του γεγονότος ότι εδώ και τρεις μήνες δεν είχε πληρωθεί αλλά και λόγω του ότι θα έδινε το σπίτι δώρο στην κόρη του για το γάμο της. Η κληρονομιά του θείου ήταν η σωτηρία τους...
Όταν ο Jonathan συνάντησε το δικηγόρο του θείου του έμαθε πως μαζί με ένα τεράστιο χρηματικό ποσό κληρονομούσε και το σπίτι του θείου του... μια έπαυλη λίγο έξω από το Mein...
Ο Eric Barker, ο θείος του Jonathan, μπορεί να είχε τη φήμη του ιδιόρρυθμου και περίεργου αλλά στον τομέα των οικονομικών ήταν ένας εξαιρετικός επενδυτής. Μέχρι που άρχισε να χτίζει αυτή την έπαυλη... Τότε απομονώθηκε εντελώς...
Λίγες μέρες μετά...
Η μεταφορική άφησε τα πράγματα του Jonathan και της Mary έξω από την έπαυλη. Παρών ήταν και ο δικηγόρος του θείου του Jonathan για να τους παραδώσει το κλειδί...
Όσο ο Jonathan έβαζε κάποιες τελευταίες υπογραφές σε κάτι έγγραφα που του έδωσε ο δικηγόρος, η Μαίρη πήρε το κλειδί και μπήκε μέσα...
"Jonathan έλα γρήγορα... πρέπει να το δεις αυτό..." φώναξε η Μαίρη.
Ο Jonathan ευχαρίστησε το δικηγόρο και έτρεξε στη Μαίρη η οποία στεκόταν στο χολ στο εσωτερικό της έπαυλης...
Μπαίνοντας στην έπαυλη, η οποία αποτελούνταν από δύο ορόφους, δεν πίστευε στα μάτια του...
Στους τοίχους παντού υπήρχαν καθρέφτες...στην ουσία οι τοίχοι ήταν ένας μεγάλος καθρέφτης... ακόμα και η οροφή ήταν ένας τεράστιος καθρέφτης...
"Ήταν τρελός ο θείος..." ψιθύρισε ο Jonathan... και συνέχισε "προς το παρόν θα μείνει έτσι όπως είναι, αλλά αργότερα θα κάνουμε κάτι γιατί θα τρελαθούμε με τόσους καθρέφτες".
Το ίδιο βράδυ...
Η Mary σηκώθηκε για να πάει να πιει ένα ποτήρι νερό. Το ότι έβλεπε την αντανάκλαση της σε όλο το σπίτι την τρόμαζε. Νόμιζε ότι διαρκώς κάποιος την παρακολουθούσε...
Αυτό που όμως δεν ήξερε είναι ότι η αντανάκλαση της όντως την παρακολουθούσε και πίσω από την αντανάκλαση της την παρακολουθούσε και μια άλλη μορφή...
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
Ο θείος του Jonathan, ζούσε απομονωμένος και δεν είχε ποτέ καμιά επαφή με κανένα από τα μέλη της οικογένειας του. Ο ίδιος ο Jonathan τον είχε δει ελάχιστες φορές και αυτό όταν ήταν παιδί ακόμα. Τον καιρό εκείνο ο Jonathan βρισκόταν σε πολύ δύσκολη οικονομική θέση. Τα χρέη τον έπνιγαν και μέχρι το τέλος του μήνα έπρεπε να εγκαταλείψει το σπίτι που έμενε με τη Mary, τη σύζυγο του... Ο ιδιοκτήτης είχε προβεί σε έξωση και λόγω του γεγονότος ότι εδώ και τρεις μήνες δεν είχε πληρωθεί αλλά και λόγω του ότι θα έδινε το σπίτι δώρο στην κόρη του για το γάμο της. Η κληρονομιά του θείου ήταν η σωτηρία τους...
Όταν ο Jonathan συνάντησε το δικηγόρο του θείου του έμαθε πως μαζί με ένα τεράστιο χρηματικό ποσό κληρονομούσε και το σπίτι του θείου του... μια έπαυλη λίγο έξω από το Mein...
Ο Eric Barker, ο θείος του Jonathan, μπορεί να είχε τη φήμη του ιδιόρρυθμου και περίεργου αλλά στον τομέα των οικονομικών ήταν ένας εξαιρετικός επενδυτής. Μέχρι που άρχισε να χτίζει αυτή την έπαυλη... Τότε απομονώθηκε εντελώς...
Λίγες μέρες μετά...
Η μεταφορική άφησε τα πράγματα του Jonathan και της Mary έξω από την έπαυλη. Παρών ήταν και ο δικηγόρος του θείου του Jonathan για να τους παραδώσει το κλειδί...
Όσο ο Jonathan έβαζε κάποιες τελευταίες υπογραφές σε κάτι έγγραφα που του έδωσε ο δικηγόρος, η Μαίρη πήρε το κλειδί και μπήκε μέσα...
"Jonathan έλα γρήγορα... πρέπει να το δεις αυτό..." φώναξε η Μαίρη.
Ο Jonathan ευχαρίστησε το δικηγόρο και έτρεξε στη Μαίρη η οποία στεκόταν στο χολ στο εσωτερικό της έπαυλης...
Μπαίνοντας στην έπαυλη, η οποία αποτελούνταν από δύο ορόφους, δεν πίστευε στα μάτια του...
Στους τοίχους παντού υπήρχαν καθρέφτες...στην ουσία οι τοίχοι ήταν ένας μεγάλος καθρέφτης... ακόμα και η οροφή ήταν ένας τεράστιος καθρέφτης...
"Ήταν τρελός ο θείος..." ψιθύρισε ο Jonathan... και συνέχισε "προς το παρόν θα μείνει έτσι όπως είναι, αλλά αργότερα θα κάνουμε κάτι γιατί θα τρελαθούμε με τόσους καθρέφτες".
Το ίδιο βράδυ...
Η Mary σηκώθηκε για να πάει να πιει ένα ποτήρι νερό. Το ότι έβλεπε την αντανάκλαση της σε όλο το σπίτι την τρόμαζε. Νόμιζε ότι διαρκώς κάποιος την παρακολουθούσε...
Αυτό που όμως δεν ήξερε είναι ότι η αντανάκλαση της όντως την παρακολουθούσε και πίσω από την αντανάκλαση της την παρακολουθούσε και μια άλλη μορφή...
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου