MY BLOODY BIRTHDAY: Η ΜΑΣΚΑ (ΕΙΔΙΚΗ ΝΕΑ ΙΣΤΟΡΙΑ, UPDATED: THE WHITE NIGHTMARE UNCUT VERSION)

Η ΜΑΣΚΑ
UPDATED: THE WHITE NIGHTMARE UNCUT VERSION

Ο TOYMAKER ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ ΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΤΟΥ
ΜΕ ΜΙΑ ΕΙΔΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

HALLOWEEN WEEK 2009

...Δεν εμφανιζόταν συχνά δημοσίως... μόνο σε ειδικές περιστάσεις... Και όταν γινόταν αυτό στο πρόσωπο φορούσε πάντα μια λευκή μάσκα η οποία ήταν κάτι σαν δεύτερο δέρμα στο πρόσωπο γι' αυτόν. Μπορούσες να δεις μόνο τα χείλη και τα μάτια του, αν και σπάνια θα τον κοιτούσε κάποιος κατάματα... το βλέμμα του απωθούσε τους περισσότερους...

Οι φήμες έλεγαν πως όταν ήταν παιδί ακόμα χτυπήθηκε από μια σπάνια αρρώστια η οποία παραμόρφωσε σε τέτοιο βαθμό το πρόσωπο του που ακόμα και οι ίδιοι οι γονείς του δεν άντεχαν να τον αντικρίζουν... ο Αντώνης εγκατέλειψε το σχολείο και παρακολουθούσε μαθήματα στο σπίτι... Οι γονείς του, που ήξεραν τι δυσκολίες θα προκαλούσε η εμφάνιση του στο μέλλον, παρήγγειλαν μια μάσκα για δώρο στον Αντώνη στα δέκατα όγδοα γενέθλια του... Μια μάσκα που όπως ανέφεραν διάφοροι ήταν φτιαγμένη από ανθρώπινο δέρμα...

Και τότε τα ίχνη του Αντώνη χάθηκαν μέχρι που κάποια στιγμή...

Ήταν αρχές φθινοπώρου όταν μία ιστοσελίδα με τον τίτλο "Το ημερολόγιο του παιχνιδοποιού" έκανε την εμφάνιση της στο διαδίκτυο... Ο "παιχνιδοποιός" όπως ήθελε ο Αντώνης να τον αποκαλούν -ήταν το συγγραφικό ψευδώνυμο με το οποίο υπέγραφε- δημοσίευε κατά καιρούς και μία νέα ιστορία τρόμου...

Λίγους μήνες μετά η φήμη του παιχνιδοποιού και των ιστοριών του ήταν τέτοια που το πρώτο του βιβλίο έκανε την εμφάνιση του στα βιβλιοπωλεία... μέχρι τότε δεν τον είχε δει, ούτε γνωρίσει κανείς, ούτε καν ο ίδιος του ο εκδότης...
Διάφορα λεγόντουσαν για τον παιχνιδοποιό και τις ιστορίες του... όπως ότι κάποιες από τις ιστορίες ήταν αληθινές... οι φόνοι, οι περιγραφές... Και τότε ο Αντώνης εμφανίστηκε... για πρώτη φορά στην κυκλοφορία του δεύτερου βιβλίου με ιστορίες τρόμου... στο πρόσωπο φορούσε τη λευκή μάσκα... διάβασε μερικές σελίδες από το βιβλίο του και για πρώτη φορά άκουγαν την περίεργη και σκοτεινή -όπως την αποκάλεσαν- φωνή του...
Δεν απάντησε σε καμιά ερώτηση...

Από τότε εμφανιζόταν σε ειδικές περιπτώσεις, φορώντας πάντα τη λευκή μάσκα... δεν επέτρεπε να τον πλησιάσει κανείς... και όσοι τα κατάφερναν χαμήλωναν το βλέμμα μπροστά στο βλέμμα του... ανέφεραν χαρακτηριστικά ότι μέσα στα μάτια του κατοικεί το "καθαρό σκοτάδι"...

Μία όμως δημοσιογράφος ήταν αποφασισμένη να τον συναντήσει και να του πάρει την πρώτη αποκλειστική συνέντευξη...

Η Μαρία ήταν παρούσα σε όλες τις -αν και λίγες- εμφανίσεις του Παιχνιδοποιού... Επανειλημμένα είχε στείλει e-mails στον εκδοτικό οίκο ζητώντας να τον συναντήσει... και η απάντηση ήταν πάντα η ίδια... "Ο παιχνιδοποιός σας ευχαριστεί αλλά δεν δίνει συνεντεύξεις"...

Μόνο που εκείνη τη μέρα έλαβε ένα διαφορετικό e-mail από τον εκδοτικό οίκο. Της ζητούσαν αύριο το απόγευμα να περάσει από τον εκδοτικό οίκο. Εκεί θα την παραλάμβανε ένα αμάξι για να τη μεταφέρει στο σπίτι του παιχνιδοποιού όπου θα της έδινε την πρώτη αποκλειστική συνέντευξη.
Η Μαρία ενθουσιάστηκε και άλλο τόσο αγχώθηκε...

Την επόμενη μέρα το απόγευμα...

Τα μαύρα τζάμια του αυτοκινήτου που παρέλαβε την Μαρία από τον εκδοτικό οίκο δεν της επέτρεπαν να δει τη διαδρομή... Είχε περάσει πάνω από μία ώρα όταν το αυτοκίνητο σταμάτησε...
Ο οδηγός άνοιξε την πόρτα στη Μαρία... Μπροστά της υψωνόταν μια τεράστια έπαυλη... θύμιζε έπαυλη 19ου αιώνα... Ο οδηγός της έδειξε την πόρτα...
Η Μαρία πλησίασε την πόρτα... ήταν ανοιχτή... για ένα λεπτό κοντοστάθηκε και κοίταξε τον διάκοσμο στην επιφάνεια της πόρτας... ανάγλυφες μάσκες-προσωπεία... Η Μαρία μπήκε μέσα...
"Παιχνιδοποιέ..." φώναξε... αλλά δεν πήρε καμία απάντηση...
Στους τοίχους παντού υπήρχαν μάσκες... γύψινες... πορσελάνινες... από δέρμα... μάσκες παντού με μάτια που ένιωθε να την κοιτάζουν...

Μια ξύλινη σκάλα οδηγούσε στο δεύτερο όροφο...

Η Μαρία χωρίς να ξέρει γιατί την ανέβηκε...
Κατά μήκος της σκάλας, στον τοίχο δεξιά υπήρχαν και πάλι μάσκες... οι οποίες ένιωθε να την παρακολουθούν... και ξαφνικά άρχισαν να μιλούν... ένα ρίγος διαπέρασε το σώμα της Μαρίας... κάθε μάσκα έλεγε και μια ιστορία... μια ιστορία του παιχνιδοποιού...
Φτάνοντας στο τέρμα της σκάλας, στο δεύτερο όροφο απλωνόταν μπροστά της ένας μακρόστενος διάδρομος... στο τέλος του οποίου υπήρχε μια πόρτα... η Μαρία προχώρησε μέχρι εκεί... χτύπησε την πόρτα... δεν απάντησε κανείς...
Άνοιξε την πόρτα... πίσω από την πόρτα υπήρχε ένα μικρό δωμάτιο γεμάτο μάσκες... σε μια πολυθρόνα ήταν καθισμένος ο παιχνιδοποιός...
Η Μαρία πλησίασε... ο παιχνιδοποιός δεν αντέδρασε... ακούμπησε τα δάχτυλα της στο λαιμό του... κανένας σφυγμός... η Μαρία τρομοκρατήθηκε... "Είναι νεκρός..." σκέφτηκε... έψαχνε τώρα στην τσάντα της το κινητό προκειμένου να τηλεφωνήσει στο νοσοκομείο και την αστυνομία... δεν είχε σήμα... τότε κοίταξε την μάσκα στο πρόσωπο του παιχνιδοποιού... ήθελε να δει τι κρύβετε από πίσω... πλησίασε πιο κοντά και με τα χέρια της αφαίρεσε τη μάσκα... ούρλιαξε... η μάσκα της έπεσε από τα χέρια... το πρόσωπο του αντώνη ήταν σαν φαγωμένο... σε ένα τμήμα του προσώπου που έλειπε φώλιαζαν σκουλήκια...

Τότε ο παιχνιδοποιός πετάχτηκε από τη θέση του... η Μαρία πισωπάτησε και έπεσε στο πάτωμα... ο παιχνιδοποιός πήρε τη μάσκα του από το πάτωμα και με αστραπιαίες κινήσεις τη φόρεσε στη Μαρία... η Μαρία ούρλιαξε ξανά αλλά αυτή τη φορά όχι από τρόμο αλλά από πόνο... ένιωθε το πρόσωπο της να καίγεται... σαν κάτι να το έτρωγε...

Σε λίγα λεπτά η Μαρία ξεψύχησε... ο παιχνιδοποιός αφαίρεσε τη μάσκα από το πρόσωπο της Μαρίας... η μάσκα έδειχνε πια σαν καινούρια... το πρόσωπο της Μαρίας ήταν φαγωμένο... κατεστραμμένο...
Ο παιχνιδοποιός φόρεσε την ανανεωμένη του μάσκα και κάθισε στην πολυθρόνα του... την επόμενη μέρα θα έκανε μια από τις σπάνιες δημόσιες εμφανίσεις του...

ΤΕΛΟΣ

Ακολουθεί στο Toymaker's Diary:
Η Κυρά των Δοντιών 2

Tweet This