ΤΟ ΔΕΙΠΝΟ (HALLOWEEN WEEK 2009, ΝΕΑ ΙΣΤΟΡΙΑ)

ΤΟ ΔΕΙΠΝΟ

τι σας τρώει;

Halloween Week 2009

2009...

-Χρειαζόμαστε ακόμα έναν...
-Ναι, αλλά πρέπει να βιαστούμε ο χρόνος τελειώνει... και μετά θα πρέπει να περιμένουμε άλλα 33 χρόνια...

33 χρόνια πριν...

Δίπλα σε ένα σωρό από πτώματα ήταν καθισμένο αυτό... στα χέρια του κρατούσε μια καρδιά... μια ανθρώπινη καρδιά, στην οποία κάρφωσε τα δόντια του και την κατασπάραξε με μανία.
Αυτή το κοίταξε με τρυφερότητα... "Επιτέλους, τέλος..." ψιθύρισε... και τότε αυτό σήκωσε το κεφάλι και στράφηκε προς αυτήν... Μια κραυγή βγήκε από το στόμα της.... Αυτό δεν είχε μάτια...
"Πως είναι δυνατόν;" είπε και συνέχισε... "ο γιος μου έπρεπε να έχει μάτια... έπρεπε να ήταν ολοκληρωμένος..." και τότε παρατήρησε κίνηση μέσα στο σωρό από τα πτώματα... Μία κοπέλα βγήκε από εκεί... μία κοπέλα που προοριζόταν για τροφή και η οποία είχε κρυφτεί στη σωρό πτωμάτων...
"Τα μάτια του..." είπε η μητέρα του πλάσματος... και όρμησε στην κοπέλα αλλά εκείνη την έσπρωξε και την έριξε κάτω...
Αυτό άρχισε να βγάζει κραυγές... θα μπορούσε να επιτεθεί στην κοπέλα αλλά δεν έβλεπε...
Η κοπέλα έτρεξε στις σκάλες που οδηγούσαν έξω από το υπόγειο και βγήκε στην αυλή της μονοκατοικίας... στη συνέχεια εξαφανίστηκε στο δάσος που απλωνόταν μπροστά...
Το ρολόι έδειξε μεσάνυχτα... η μητέρα του πλάσματος ξέσπασε σε κλάματα... η 33η μέρα είχε περάσει και αυτό ήταν ανολοκλήρωτο... τώρα θα έπρεπε με τον άντρα της να περιμένουν ακόμα 33 χρόνια...
Το δέρμα του πλάσματος άρχισε να ξεραίνεται... μέσα σε λίγη ώρα δεν είχε μέσα του ίχνος αίματος... και τα εσωτερικά όργανα διαλύθηκαν... "33 χρόνια ακόμα..." είπε η μάνα του...

2009...

Η έκτη πανσέληνος της χρονιάς πλησίαζε και ήταν η τελευταία μέρα που ο γιος της θα παρέμενε ζωντανός... εκτός και αν είχε προλάβει να τραφεί με όλα τα μέλη και τα όργανα που ήταν απαραίτητα.

Η οικογένεια Stanford ζούσε σήμερα στην Αγγλία αν και το πραγματικό επίθετο της οικογένειας ήταν Zielinski... κατάγονταν από την Πολωνία αλλά μετά το τέλος του ΄Β παγκοσμίου πολέμου άλλαξαν το επίθετο και κατέφυγαν στο Λονδίνο.
Κατά τη διάρκεια του ΄Β παγκοσμίου πολέμου η οικογένεια Zielinski προκειμένου να επιβιώσει για ένα διάστημα τρεφόταν με ανθρώπινη σάρκα, στην αρχή με πτώματα και στη συνέχεια με όσους σκότωναν... σταδιακά συνειδητοποίησαν πως ανακάλυψαν το μυστικό της μακροζωίας και της νεότητας... θα ζούσαν για πάντα...

Όταν η κυρία Stanford έμεινε έγκυος γεννήθηκε αυτό... σε 24 ώρες από τότε που γεννήθηκε είχε γίνει ενήλικας... και τότε άρχισε να γερνάει, να διαλύεται...
Ο σύζυγος τότε απευθύνθηκε στις σκοτεινές δυνάμεις... Το παιδί θα έπεφτε σε νάρκη για 33 χρόνια... μετά θα ξυπνούσε για 33 ημέρες πριν την έκτη σελήνη... σε αυτές τις μέρες θα έπρεπε να τραφεί με όλα τα μέλη και τα ανθρώπινα όργανα που χρειαζόταν... αν δεν τα κατάφερνε θα έπεφτε ξανά σε μια ιδιόρρυθμη νάρκη...

Η έκτη πανσέληνος της χρονιάς πλησίαζε...

Μέρα 31η...

Η κυρία Stanford είχε καλέσει μερικές φίλες της για τσάι... Όλα κυλούσαν ήρεμα μέχρι που αίμα άρχισε να τρέχει από το στόμα των κυριών... Το τσάι ήταν δηλητηριασμένο... η μία μετά την άλλη έπεφτε νεκρή...

Μόλις έπεσαν όλες νεκρές άρχισε να τις σέρνει από τα πόδια μία μία και να τις κατεβάζει στο υπόγειο... Ήταν η δεύτερη φορά που η κυρία Stanford διοργάνωνε μια ανάλογη συνάντηση με τσάι...
Στο υπόγειο ήταν αυτό... χωρίς μάτια και με το δέρμα μη σχηματισμένο σε κάποια σημεία... τα εσωτερικά όργανα είχαν ολοκληρωθεί με εξαίρεση το συκώτι και τα νεφρά...
"Ώρα για δείπνο..." είπε η κυρία Stanford... Από τη μια φίλη της πήρε τα νεφρά και από την άλλη το συκώτι... από την τρίτη αφαίρεσε το δέρμα... ο γιος της τα κατασπάραζε...
Έλειπαν για ακόμη μια φορά τα μάτια...

Μέρα 33η...
η έκτη πανσέληνος...

Ήταν αργά το απόγευμα...
-Χρειαζόμαστε ακόμα έναν...
-Ναι, αλλά πρέπει να βιαστούμε ο χρόνος τελειώνει... και μετά θα πρέπει να περιμένουμε άλλα 33 χρόνια...

Το ζευγάρι των Stanford συζητούσε στην κουζίνα όταν το κουδούνι της εξώπορτας χτύπησε...
Άνοιξαν την πόρτα... στην είσοδο στεκόταν η Elizabeth Anderson... Μια μεσόκοπη κυρία που ερχόταν για να καθαρίσει μια φορά την εβδομάδα -με την πόρτα του υπογείου πάντα κλειδωμένη-...
Μόνο που δεν την περίμεναν τη συγκεκριμένη μέρα...

Το βλέμμα της κυρίας Stanford καρφώθηκε στα μάτια της Elizabeth... Πρώτη φορά τα παρατηρούσε... ο σύζυγος της ακολούθησε το βλέμμα της γυναίκας του...
Βέβαια εκείνα τα μάτια θύμιζαν κάτι στην κυρία Anderson... αλλά δεν μπορούσε να βρει τι...

"Περάστε μέσα κυρία Anderson..." είπε η κυρία Stanford... Η κυρία Anderson πέρασε μέσα...
Την οδήγησαν στο σαλόνι... Τότε η κυρία Anderson έβγαλε από την τσάντα της ένα πιστόλι...
"Τι συμβαίνει;" ρώτησε η κυρία Stanford...
"Για θυμηθείτε κυρία Stanford... 33 χρόνια πριν... μια κοπέλα δραπέτευε από την μονοκατοικία που μένατε τότε..."
"Εσύ... αυτά τα μάτια..." είπε η κυρία Stanford... και συνέχισε... "τι θα κάνεις; θα μας πυροβολήσεις;"
"Όχι κάτι πολύ χειρότερο..." είπε η Elizabeth... και πυροβόλησε το σύζυγο της κυρίας Stanford στο κεφάλι... μετά οδήγησε την κυρία Stanford στο υπόγειο... την έδεσε και με ένα μαχαίρι της αφαίρεσε τα μάτια και τα έδωσε στο γιο της... στη συνέχεια την πυροβόλησε στο κεφάλι...

Λίγες ώρες πιο μετά...

Αυτό ήταν πλέον ένας πολύ ωραίος άντρας... τώρα καθόταν μαζί με την Elizabeth στην κουζίνα των Stanford και γευμάτιζαν... κομμάτια από τον κύριο και την κυρία Stanford...

ΤΕΛΟΣ

Ακολουθούν στο Toymaker's Diary:

Halloween Week 2009

Η Κυρά των Δοντιών 2

Η Μάσκα

Tweet This