END GAME
θέλει θάρρος για να αντέξεις την αλήθεια...
«Ας αρχίσει το παιχνίδι…» είπε η μορφή με τη μάσκα γουρουνιού κοιτάζοντας μία από τις κάμερες…
Μπήκε στο διαμέρισμα του κρατώντας με τα δυο του χέρια το μαύρο κουτί. Κατευθύνθηκε στην κρεβατοκάμαρα και ακούμπησε το κουτί πάνω στο κομοδίνο στα δεξιά του κρεβατιού. Στο κουτί πάνω ήταν κολλημένος ένας λευκός φάκελος… τον τράβηξε και τον άνοιξε… στο εσωτερικό υπήρχε μια επιστολή… ο Γιάννης Δ. άρχισε να διαβάζει…
Προσοχή όμως ότι και αν συμβεί δε θα πρέπει να το ανοίξεις…
Αν πάνε όλα καλά, απόψε το βράδυ το παιχνίδι θα έχει αίσια έκβαση για σένα…
Έπρεπε να μάθει… ήθελε να το ανοίξει… πλησίασε το κουτί… έβγαλε το τετράγωνο καπάκι του…
Ο Γιάννης Δ. τώρα κοιτούσε αποσβολωμένος το περιεχόμενο του μαύρου κουτιού που έλαβε πριν λίγο με courier…
Ο ιδρώτας που έτρεχε τώρα στο μέτωπο του μαρτυρούσε την αγωνία και το φόβο του. Έκλεισε το κουτί και το πήρε στα χέρια του για να το μεταφέρει και να το ακουμπήσει στο τραπέζι του σαλονιού.
Άναψε τσιγάρο… στεκόταν όρθιος κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο του σπιτιού του. Σκεφτόταν το μαύρο κουτί και το περιεχόμενο του. Κοίταξε το ρολόι του… θα περίμενε μέχρι να νυχτώσει… θα έπαιρνε το κουτί και θα πήγαινε στο MyBar.
Στο εσωτερικό του Mybar υπήρχε ανησυχία… όλοι περίμεναν... αλλά δεν ήξεραν τι περίμεναν… Βλέποντας τον Γιάννη Δ. ο Tony μίλησε…
«Γιάννη τι κάνεις εδώ;»
«Το κουτί…» είπε εκείνος και το άφησε πάνω στο μπαρ… όλοι ήταν μαζεμένοι στο βάθος του μπαρ… τότε ο Χάρης με ένα βλέμμα γεμάτο τρόμο έδειξε προς την πόρτα… κάποιος που φορούσε στο πρόσωπο μια μάσκα γουρουνιού μπήκε μέσα και πλησίασε, σχεδόν αθόρυβα, από πίσω το Γιάννη Δ.… το βλέμμα όλων πάγωσε… πριν προλάβει ο Γιάννης Δ. να γυρίσει να δει τι συμβαίνει η μορφή με τη μάσκα γουρουνιού τον άρπαξε από τα μαλλιά και άρχισε να του χτυπάει με δύναμη το κεφάλι στη γωνία του μπαρ… στη συνέχεια κατηύθυνε το κεφάλι του Γιάννη σε μια οξυκόρυφη μεταλλική κυλινδρική μικρού πάχους βάση που χρησιμοποιούνταν στα γυρίσματα για κάποιο πρακτικό λόγο… του άνοιξε το στόμα… το σίδερο διαπέρασε το κεφάλι του Γιάννη Δ... και η οξεία μεταλλική κορυφή της βάσης βγήκε από την πίσω μεριά του κεφαλιού.… το κρανίο έσπασε και ο ήχος έκανε τους πάντες να ανατριχιάσουν…
Και τότε ο ένας μετά τον άλλο άρχισαν να ζαλίζονται… ο ένας μετά τον άλλο έχαναν τις αισθήσεις τους και έπεφταν στο πάτωμα… Ο Tony, ο Σταύρος, ο Κων/νος Κ., ο Χρήστος, ο Χάρης, ο Κώστας, η Πηνελόπη, η Βάσω, ο Ανδρέας, ο Blueworks, ο Κωνσταντίνος Ψ., ο Άρης, ο Νίκος, ο Στέφανος… όλοι ήταν τώρα σωριασμένοι και αναίσθητοι στο πάτωμα του Mybar...
«Ήρθε η ώρα να ξυπνήσεις…» είπε η μορφή…
«Τι συμβαίνει;» ρώτησε ο Blueworks…
Τα φώτα από την ταινία που γυριζόταν ήταν όλα στραμμένα στον Blueworks και οι κάμερες ανοιχτές…
«Θα παίξουμε ένα παιχνίδι…» είπε η μορφή και προχώρησε προς τη μεριά του desk του DJ. Πήρε κάτι και πήγε ξανά μπροστά στον Blueworks… Στα χέρια της η μορφή κρατούσε ένα κομμένο κεφάλι… πάνω στο κεφάλι υπήρχαν καρφωμένα CD… που είχαν παραμορφώσει το πρόσωπο σε μεγάλο βαθμό…
Ο Blueworks πανικοβλήθηκε… παρά την παραμόρφωση κατάφερε να αναγνωρίσει τον Ανδρέα…
«Τον αναγνωρίζεις;» ρώτησε η μορφή…
«Ο Ανδρέας» είπε τρέμοντας ο Blueworks…
«Λάθος απάντηση…» είπε βάζοντας τις φωνές η μορφή… και συνέχισε «αυτός είσαι εσύ… έτσι πέθαινες στο πρώτο Παγιδευμένοι»…
«Είσαι τρελός» είπε ο Blueworks και αυτές ήταν οι τελευταίες του λέξεις… η μορφή με τη μάσκα πέταξε το κεφάλι του Ανδρέα και πήρε ένα τσεκούρι που είχε επίσης κρυμμένο πίσω από το desk… με μια κίνηση κάρφωσε το τσεκούρι στο λαιμό του Blueworks… το κεφάλι του Blueworks έπεσε στο πάτωμα και κύλησε δίπλα σε αυτό του Ανδρέα… Η μορφή πήρε στη συνέχεια το καρφωμένο με CD κεφάλι του Ανδρέα και το στερέωσε στο ακέφαλο πλέον σώμα του Blueworks…
Τώρα παρακολουθούσε το θάνατο του Κων/νου Κ. Η μορφή του είχε αφαιρέσει το δέρμα και του είχε βάλει το δέρμα που πήρε προηγουμένως από τον Κων/νο Ψ. και το Χρήστο…
«Δημιούργησε ένα πλάσμα… σαν το πλάσμα της πρώτης ιστορίας Παγιδευμένοι» είπε ο Νίκος…
«Νομίζεις πως ξέρεις τον δολοφόνο ε; Για να δούμε θα αντέξεις την αλήθεια;» του είπε και έβγαλε τη μάσκα…
Ο Νίκος δεν πίστευε αυτό που έβλεπε… η ανάσα του κόπηκε… η καρδιά του πήγαινε να σπάσει…
«Πως… δεν καταλαβαίνω…»
Και η καρδιά του σταμάτησε να χτυπάει…
Στα πόδια του Αντώνη λίγο πιο μπροστά στο πάτωμα, μπροστά ήταν νεκρός ο Dave… σε όλο του το σώμα είχε καρφωμένες βελόνες…
Πίσω από τον Αντώνη στεκόταν κάποιος… ο Tony δεν είχε συνειδητοποιήσει όλη αυτή την ώρα πως ήταν δεμένος σε ένα από τα σκαμπό του Mybar… Η μορφή που τόση ώρα παρακολουθούσε σιωπηλή πίσω από τον Αντώνη έκανε την εμφάνιση της…
Η μάσκα γουρουνιού που φορούσε στο πρόσωπο θύμισε στον Tony τις ιστορίες του Αντώνη…
Όλη αυτή την ώρα οι κάμερες ήταν σε λειτουργία και κατέγραφαν τα πάντα…
Η επήρεια του αναισθητικού δεν τον άφησε να νιώσει αρχικά τον πόνο… αλλά τώρα… τώρα κοίταξε μπροστά του, στο τέρμα του μπαρ στην είσοδο του μαγαζιού… «το κουτί…» σκέφτηκε… Ο Tony με όση δύναμη του απέμενε σύρθηκε στο πάτωμα δημιουργώντας πίσω του μια γραμμή αίματος... φτάνοντας στο τέρμα του μπαρ στηρίχθηκε σε ένα σκαμπό και προσπάθησε όσο μπορούσε να σηκωθεί…
Τις τράβηξε έξω… και διάβασε στην πρώτη σελίδα… «Παγιδευμένοι@MyBar VI: End Game»… «O Αντώνης έγραψε νέα ιστορία» ψιθύρισε «και κάποιος την κάνει τώρα πραγματικότητα»… και άρχισε να προσπερνάει τις σελίδες προκειμένου να φτάσει στην τελευταία… ήθελε να μάθει το τέλος…
Την ίδια στιγμή η μορφή με τη μάσκα γουρουνιού πλησίασε τον Tony… κλώτσησε το κουτί και κάρφωσε ένα μαχαίρι στα χέρια του Tony… οι σελίδες βάφτηκαν κόκκινες από το αίμα…
Η μορφή στη συνέχεια γονάτισε και κοίταξε τον Tony… έβγαλε το μαχαίρι από τα χέρια του Tony… Ο Tony σήκωσε το δεξί του χέρι και τράβηξε τη μάσκα… και τότε είδε…
O Tony κόντευε να τρελαθεί και κοίταξε την ιστορία… ήθελε να διαβάσει το τέλος…
Αυτός που μπήκε μέσα έκλεισε τις κάμερες που λειτουργούσαν ακόμα… πλησίασε τον νεκρό Tony και έσκυψε… σήκωσε τις πιασμένες με συνδετήρα σελίδες με την τελευταία ιστορία που είχε γράψει ο Αντώνης για το MyBar και πήγε κατευθείαν στην τελευταία σελίδα και διάβασε…
Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλα τα παιδιά του MyBar τα οποία υπεραγαπώ…
Και τέλος ένα μεγάλο ευχαριστώ και όλη μου την αγάπη στους Tony και Κυριάκο…
Πρεμιέρα για το The Toymaker' s Diary II
2 σχόλια:
Τι αλλαγές είναι αυτές στο μπλόγκ;;;
Μπράβο!!!
Σεντόνι ήταν, αηδίασα πραγματικά..
Άσχετο, το ξέρω, αλλά αυτό το φόντο μ'αρέσει πολύ και κάπου το ξέρω. Το σπίτι εννοώ
Δημοσίευση σχολίου