Εκείνο το βράδυ το περίμεναν πως και πως... θα βρισκόντουσαν ξανά μετά από αρκετό καιρό...
Ο Γιάννης έφτασε πρώτος... Λίγο μετά έφτασε και η Μαρία...
Είχαν δώσει ραντεβού έξω από το VS Club στις 12 τα μεσάνυχτα... Το VS Club ήταν από τα πιο γνωστά club της περιοχής και ας είχε ανοίξει μόλις πριν από ένα μήνα... Άνοιγε τις πόρτες του στις 11:30 και παρέμενε ανοιχτό μέχρι το πρωί...
Τρεις όροφοι με διαφορετική μουσική. Ο δεύτερος όροφος που ήταν και ο πιο δημοφιλής είχε βιομηχανική διακόσμηση με χρώματα όπως το ασημί και το μαύρο να κυριαρχούν. Στον ένα τοίχο υπήρχε ένας τεράστιος ανεμιστήρας… περιμετρικά αλλά και στο κέντρο, σε ειδικό stage, μεταλλικοί στύλοι δέσποζαν ενισχύοντας τη φουτουριστική εικόνα του μαγαζιού –οι μεταλλικοί στύλοι ήταν χαρακτηριστικό στοιχείο και των άλλων ορόφων για τις ανάγκες διάφορων show που πραγματοποιούσε κατά καιρούς το club. Ο DJ στο δεύτερο όροφο βρισκόταν σε ένα ειδικό desk που δημιουργούνταν στην ουσία από ένα ψευδό- όροφο στον ίδιο όροφο.
Τώρα έφτανε και ο Πέτρος με τον Αντώνη... Σε λίγο την παρέα συμπλήρωσαν η Ελένη με τον φίλο της τον Κώστα, ο Βασίλης, ο Παύλος, ο Μιχάλης και ο αδερφός του ο Νίκος.
Αφού αγκαλιάστηκαν, ήταν ο Γιάννης που έδωσε το σύνθημα...
-Ώρα για χορό παιδιά...έχουμε όλη τη νύχτα δικιά μας...
Κατευθύνθηκαν προς την είσοδο του club...
Πρώτος μπήκε ο Γιάννης και τον ακολούθησε ο Πέτρος και ο Βασίλης.
"Γαμώτο" είπε η Μαρία "Ξέχασα τα τσιγάρα μου στο αμάξι"...
-Πάω να τα πάρω και επιστρέφω...
-θα σε περιμένω εγώ για να μπούμε μαζί , είπε ο Μιχάλης...
-Δεν χρειάζεται, μπείτε εσείς και θα σας βρω...
Τα παιδιά που έμπαιναν μέσα του έκαναν νόημα...
-Άντε πήγαινε, σε δέκα λεπτά το πολύ θα 'μαι μαζί σας...
Η Μαρία έφτασε στο αμάξι και ξεκλείδωσε...είχε παρκάρει σχετικά μακριά και σε μέρος μάλλον απόμερο αλλά δεν βρήκε θέση πουθενά αλλού... είχε το περίεργο συναίσθημα όλη αυτή την ώρα ότι κάποιος την παρακολουθεί... Πήρε τα τσιγάρα της και ετοιμάστηκε να κλειδώσει...
Την ώρα που κλείδωνε ένιωσε την παρουσία κάποιου πίσω της...
Δεν πρόλαβε να γυρίσει, κάποιος την άρπαξε από τα μαλλιά και άρχισε να χτυπάει με δύναμη το κεφάλι της στο παράθυρο του αυτοκινήτου... μόλις που πρόλαβε η Μαρία να βγάλει μια κραυγή... Αυτός που βρισκόταν πίσω της την άρπαξε και έστρεψε το πρόσωπο της προς το μέρος του... Η μύτη της είχε διαλυθεί και το πρόσωπο της είχε γεμίσει αίμα...
-Εσύ... ήταν η τελευταία κουβέντα που πρόλαβε να πει... ένα μαχαίρι της έσκισε το λαιμό στα δύο...
Ο δολοφόνος, αυτός που η Μαρία είχε αναγνωρίσει, άρπαξε το άψυχο σώμα της και το πέταξε πάνω στο αμάξι...
Την ίδια στιγμή στο club...
-Αυτό είναι κέφι φίλε μου...και αυτό είναι χορός.
Ήταν ο Γιάννης που μιλούσε στον Αντώνη.
-Πάω να πάρω κάτι να πιω...θέλεις να σου φέρω κάτι...
-Ένα ουίσκι με πάγο σε παρακαλώ. Ευχαριστώ πολύ.
-Μα που είναι η Μαρία; Αργεί...
-Έλα βρε Μιχάλη μου, είπε ο Βασίλης, την ξέρεις τη Μαρία... Μπορεί να βρήκε και κάνα γκομενάκι στον πρώτο όροφο και να ξεχάστηκε... Μη μου πεις πως είσαι ακόμα τσιμπημένος μαζί της;
-Από καθαρό ενδιαφέρον ρωτάω...
-Καλά σε πιστέψαμε...Κοίτα δες τον Παύλο ακόμα δεν ήρθαμε και βρήκε ένα πιτσιρίκο για να του την πέσει...
Εκείνη τη στιγμή έφτασε ο Γιάννης με δύο ποτά στο χέρι...
-Είδατε τον Παύλο ακόμα δεν ήρθαμε...Παύλο, δεν είναι αυτά για σένα, μεγάλωσες πια...
Ο Παύλος τον κοίταξε με μισό μάτι και του έσκασε ένα χαμόγελο.
-Εγώ πρέπει να πάω στην τουαλέτα...είπε η Ελένη...Κώστα κράτα το ποτό μου, επανέρχομαι παιδιά...
Οι γυναικείες τουαλέτες ήταν άδειες. Ήταν σχετικά νωρίς ακόμα και το club δεν είχε γεμίσει άλλωστε...
Η Ελένη μπήκε στην πρώτη τουαλέτα. Εκείνη την στιγμή άκουσε κάποιον να μπαίνει... Δεν έδωσε σημασία...
Βγήκε έξω και πήγε να πλύνει τα χέρια της... Είχε σκυμμένο το κεφάλι όταν κάποιος την άρπαξε και την έσυρε σε μια από τις τουαλέτες... Η Ελένη άρχισε να ουρλιάζει...η δυνατή μουσική όμως από το club κάλυπτε τις φωνές της... Προσπαθούσε απεγνωσμένα να ξεφύγει...
Μπήκαν στην τουαλέτα και την έβαλε να καθίσει... η Ελένη άρχισε να κλαίει κοιτώντας προς τα κάτω...
-Μην μου κάνεις κακό, σε παρακαλώ...
Της σήκωσε το κεφάλι προς τα πάνω... η Ελένη είδε το πρόσωπο του...
-Δεν είναι δυνατόν...
Την στιγμή εκείνη, της κάρφωσε ένα μαχαίρι στο στήθος...
-Που είναι; Τι κάνει τόση ώρα; ο Κώστας έψαχνε την Ελένη... Θα πάω να τη βρω, επιστρέφω παιδιά...
-Μην χαθείς και εσύ, του είπε ο Γιάννης...
Μπαίνοντας στην τουαλέτα του πρώτου ορόφου του club συνειδητοποίησε πως επικρατούσε σχετική ησυχία με τη μουσική του club και τις φωνές των θαμώνων να ακούγονται σαν από απόσταση. Η ηχομόνωση ήταν απίστευτη.
Ήταν μόνος στην τουαλέτα… ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε… δεν αντιλήφθηκε την παρουσία ενός δεύτερου ατόμου… ένα δυνατό χτύπημα στο κεφάλι ήταν αρκετό για να τον αναισθητοποιήσει.
Δεν συνήλθε ποτέ ξανά… Το άψυχο σώμα του ήταν τώρα κρεμασμένο από τα πόδια από το ταβάνι της τουαλέτας. Μόνο που δεν υπήρχαν σχοινιά… για σχοινιά είχαν χρησιμοποιηθεί οι ξεριζωμένοι τένοντες των ποδιών του…
Δέκα λεπτά αργότερα...
Ο Κώστας θα έβγαινε από τις γυναικείες τουαλέτες με ένα μαχαίρι καρφωμένο στο στήθος... και με τα χέρια του γεμάτα με αίμα...έκανε να αγγίξει ένα θαμώνα, όταν εκείνος έβαλε τις φωνές...
Ο κόσμος παραμέρισε και ο Κώστας έπεσε στο πάτωμα...
Το βλέμμα των φίλων του πάγωσε...
Τα περισσότερα φώτα στο club έσβησαν... ο κόσμος άρχισε να ουρλιάζει και να τρέχει πανικόβλητος σπρώχνοντας ο ένας τον άλλο...
-Πρέπει να μείνουμε όλοι μαζί...μην απομακρυνθεί κανείς...
Όσοι έφταναν στην είσοδο του club συνειδητοποίησαν με τρόμο πως κάποιος τους είχε κλειδώσει μέσα... η μεγάλη μεταλλική πόρτα ασφαλείας ήταν ερμητικά κλειστή και δεν έφτανε ένας κλειδαράς για να την ανοίξει...
Στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής οι γραμμές πήραν φωτιά...
Σε λίγο θα έφτανε και η αστυνομία...
Στο γαντοφορεμένο δεξί του χέρι ο δολοφόνος κρατούσε μια τανάλια… άρχισε να του αφαιρεί τα δόντια με την τανάλια… τα ουρλιαχτά του Μιχάλη αντήχησαν στο εσωτερικό του club. Ο δολοφόνος άφησε την τανάλια να του πέσει από το χέρι… το στόμα του Μιχάλη είχε γίνει κόκκινο από το αίμα.
«Τι ωραίο χαμόγελο…» ψιθύρισε ο δολοφόνος στο αυτί του Μιχάλη και τοποθέτησε το γαντοφορεμένο χέρι στο στόμα του Μιχάλη… του τράβηξε τη γλώσσα μέχρι που την ξερίζωσε… τώρα έχωσε πιο βαθιά το χέρι του… μέσα στο λαιμό… η ανάσα του Μιχάλη κόπηκε…
η καρδιά του σταμάτησε…
στο εσωτερικό του club...
Τον πανικό είχε διαδεχθεί η αγωνία...
-Είστε όλοι εδώ; ρώτησε ο Γιάννης... Το ελάχιστο φως στο εσωτερικό του club δεν του επέτρεπε να δει και πολύ καθαρά...
-Μιλήστε γαμώτο, πως αλλιώς θα καταλάβω αν είστε όλοι εδώ;
-Εδώ είμαστε...ακούστηκε μια φωνή....ήταν ο Παύλος.
-Και εγώ είμαι εδώ, και ο Πέτρος επίσης...αυτή ήταν η φωνή του Αντώνη.
-Εδώ είμαι, είπε ο Βασίλης...
-Δεν βρίσκω τον Νίκο... η τρεμάμενη φωνή που ακούστηκε ήταν του Μιχάλη.
Στον δεύτερο όροφο είχαν μείνει ελάχιστοι θαμώνες...θα έλεγε κανείς πως είχαν μείνει μόνοι, αφού μέσα στον πανικό οι περισσότεροι είχαν κατέβει κάτω, προσπαθώντας απεγνωσμένα να βγουν έξω.
Έξω από το club...
Η αστυνομία προσπαθούσε μάταια να ανοίξει τη μεταλλική πόρτα ασφαλείας. Ένα νοσοκομειακό έκανε την εμφάνιση του και στη συνέχεια και ένα πυροσβεστικό. Θα έμπαιναν από τον δεύτερο όροφο, τον μόνο που είχε παράθυρα.
Ο Χάρης ήταν έτοιμος να βάλει τις κραυγές όταν αυτός που τον τράβηξε έξω του έκανε απειλητικά νόημα να σιωπήσει…
Ο Χάρης ήθελε να του πει να μην του κάνει κακό αλλά δεν πρόλαβε… ο δολοφόνος τον άρπαξε από τα μαλλιά και άρχισε να τον σέρνει…
Ο δολοφόνος κλώτσησε με δύναμη έναν μεταλλικό στύλο του μαγαζιού που φαινόταν να μην είναι καλά τοποθετημένος. Ο στύλος που αποτελούνταν από τρία μέρη έφυγε από τη θέση του… τα δύο πάνω κομμάτια έπεσαν στο πάτωμα… το τρίτο παρέμενε στερεωμένο στη βάση…
Ο δολοφόνος άρπαξε το Χάρη από το λαιμό και τη μέση και τον σήκωσε στον αέρα... κατέβασε με δύναμη το σώμα του Χάρη στο στύλο… ο στύλος βρήκε το στήθος του Χάρη και το διαπέρασε… κανείς μπορούσε να ακούσει το στύλο να διαπερνά τα κόκαλα και να τα σπάει… ο Χάρης ήταν νεκρός…
Club VS, Δεύτερος όροφος...
Τα φώτα επανήρθαν και την προσωρινή ανακούφιση των φίλων διαδέχθηκε ο πανικός... Πίσω από το μπαρ πάνω σε ένα σωρό φιάλες ήταν το άψυχο σώμα του Νίκου... Στο ανοιχτό του στόμα ήταν καρφωμένο ένα μαχαίρι...
Ο Γιάννης έκανε να πλησιάσει... Γύρισε από την άλλη ήθελε να κάνει εμετό... Πάνω στο μπαρ, δύο ποτήρια Μαργαρίτας, μόνο αντί για ελιές μέσα είχαν τους βολβούς των ματιών του Νίκου...
-Ποιος είσαι, που είσαι γιατί κρύβεσαι; Αν τολμάς κάνε την εμφάνιση σου... φώναξε ο Γιάννης και κατευθύνθηκε προς την πόρτα που οδηγούσε στον πρώτο και στον τρίτο όροφο... Ήταν κλειδωμένη...
Την κλώτσησε με δύναμη...
-Όποιος και αν είσαι, θα πληρώσεις... φώναξε ξανά... Ο Παύλος πήγε προς το μέρος του.
-Πρέπει να δούμε τι θα κάνουμε...
Ο Μιχάλης είχε πέσει στο πάτωμα και έκλαιγε...
-Τι είναι αυτό, ρώτησε ο Βασίλης;
Πάνω στο μπαρ και λίγο πιο πέρα από τα ποτήρια του μαρτίνι ήταν ένα μαύρο κουτί..., τυλιγμένο με μια κόκκινη κορδέλα...
Ο Βασίλης το πήρε στα χέρια του και το άνοιξε... Το κουτί του έπεσε από τα χέρια και μαζί και το περιεχόμενο του... Μια κραυγή βγήκε από το στόμα του... Μέσα είχε ένα κομμένο χέρι... Από το δαχτυλίδι κατάλαβε πως ήταν το χέρι της Μαρίας...
Ο Γιάννης πήρε ένα σκαμπό και άρχισε να το χτυπάει με δύναμη στην πόρτα...
-Άνοιξε γαμημένη...
Τα φώτα στον δεύτερο όροφο του club έσβησαν ξανά... Αυτή τη φορά εντελώς...
Ο Γιάννης νόμισε πως είδε κάποιον στο σκοτάδι...
Τα φώτα στον δεύτερο όροφο του club έσβησαν ξανά... Αυτή τη φορά εντελώς...
Ο Γιάννης νόμισε πως είδε κάποιον στο σκοτάδι...
Και τότε άκουσε μια κραυγή... ήταν ο Μιχάλης...
-Μιχάλη, είσαι καλά; Τι συμβαίνει; Απάντησε μου σε παρακαλώ...
-Γιάννη, ήταν ο Αντώνης που μιλούσε, είναι κάποιος εδώ...
-Πέτρο, Βασίλη είστε καλά;
-Εγώ ναι...είπε ο Πέτρος...
-Και εγώ... ήταν ο Παύλος αυτή τη φορά...
-Βασίλη;
Τα φώτα άναψαν...
-The VS cut-
Ο Γιώργος Γ. δεν ήξερε πώς να αντιδράσει… δίπλα του έπεσε ο Αντώνης Τ. νεκρός.
Ο Γιώργος Γ. άρχισε να σέρνεται και να οπισθοχωρεί. Ο δολοφόνος τον πλησίασε… Τον άρπαξε και του χτύπησε το κεφάλι σε μια από τις γωνίες του μπαρ. Ο Γιώργος Γ. έχασε τις αισθήσεις του.
Όταν ο Γιώργος συνήλθε ήταν δεμένος σαν άλλος εσταυρωμένος με σχοινιά που τέντωναν τα χέρια του μπροστά από τον τεράστιο ενσωματωμένο ανεμιστήρα τοίχου στη μια πλευρά του μπαρ… το μεταλλικό προστατευτικό μπροστά από τον ανεμιστήρα είχε αφαιρεθεί.
Κάποιος παρακολουθούσε στη σκιά. Ο ανεμιστήρας άρχισε να λειτουργεί.
Ο δολοφόνος βγήκε από τη σκιά. Στο χέρι του κρατούσε το κομμένο κεφάλι του Αντώνη Τ… είχε αφαιρέσει το μαχαίρι από το μέτωπο…
Πλησίασε το Γιώργο Γ. και με το μαχαίρι έκοψε τα σχοινιά που έδεναν το ένα χέρι του θύματος του. Την ανακούφιση του Γιώργου Γ. διαδέχθηκε ο πανικός όταν ο δολοφόνος πίεσε το χέρι του προς τον ανεμιστήρα… το χέρι του Γιώργου Γ. μετατράπηκε σε πολτός…
Ο δολοφόνος τώρα έκοψε τα σχοινιά που έδεναν και το άλλο χέρι και με γρήγορες κινήσεις έσπρωξε ολόκληρο το σώμα του Γιώργου στον ανεμιστήρα. Κομμάτια σάρκας , δέρματος και κόκαλα πετάχτηκαν παντού και ο ανεμιστήρας γέμισε αίμα...
Ο κόσμος που είχε μαζευτεί έκανε δύσκολο το έργο της αστυνομίας...
Τώρα ετοιμαζόντουσαν να χρησιμοποιήσουν εξωτερική σκάλα προκειμένου να μπορέσουν να μπουν από τα παράθυρα του δεύτερου ορόφου...
Club VS, δεύτερος όροφος...
Ο Πέτρος, ο Παύλος, ο Γιάννης και ο Αντώνης έμειναν να κοιτάνε αποσβολωμένοι το μακάβριο θέαμα...
Ο Μιχάλης και ο Βασίλης βρίσκονταν νεκροί στο πάτωμα... όποιος τους είχε σκοτώσει, τους είχε τοποθετήσει στο πάτωμα σαν άλλους εσταυρωμένους...στις ανοιχτές παλάμες των χεριών τους είχε καρφώσει από ένα μαχαίρι... Ένα τρίτο μαχαίρι ήταν καρφωμένο ανάμεσα στα μάτια τους... Ο δράστης είχε αφαιρέσει τη γλώσσα τους...
-Ποιος είσαι; Που είσαι; φώναξε ο Γιάννης... Αν τολμάς κάνε την εμφάνιση σου...
Κατευθύνθηκε προς τα άψυχα σώματα. Πλησίασε τον νεκρό Μιχάλη... Έβαλε το χέρι του στο μαχαίρι που είχε καρφωθεί ανάμεσα στα μάτια του και το τράβηξε με δύναμη...
-Δεν θα καθίσω να περιμένω και τη δική μου τη σειρά...
Τότε κοίταξε τα ανοιχτά και χωρίς γλώσσα στόματα...μέσα στο καθένα υπήρχε και από μια φωτογραφία...
Τράβηξε αυτή που ήταν τοποθετημένη στο στόμα του Μιχάλη... και την κοίταξε...
Το αίμα από το στόμα του Μιχάλη λέρωσε τα χέρια του αλλά δεν έδωσε σημασία σ' αυτό...
-Θεέ μου...
-Τι συμβαίνει; τον ρώτησε ο Αντώνης...
Τους έδειξε τη φωτογραφία...
-ο Δημήτρης...ψιθύρισε ο Πέτρος...
-Ποιος είναι ο Δημήτρης; Θα μου εξηγήσει κάποιος; είπε ο Αντώνης.
Ο Παύλος άρχισε να διηγείται...
"Δεν σε είχαμε γνωρίσει τότε ακόμα... ήμασταν μικροί... θέλαμε να κάνουμε πλάκα... Έτσι βάλαμε την Μαρία να του πει πως είναι ερωτευμένη μαζί του... Όταν εκείνος προσπάθησε να τη φιλήσει στην αυλή του σχολείου, εμφανιστήκαμε και αρχίσαμε να γελάμε... Εγώ τον έσπρωξα και έπεσε στο έδαφος... Σηκώθηκε και άρχισε να τρέχει... Τον χτύπησε ένα αυτοκίνητο... Παραλίγο να πεθάνει... Μάθαμε πως έφυγε με το που έγινε καλά με τους γονείς του... Πήγαν να ζήσουν με την αδερφή της μητέρας του, σε μια περιοχή αρκετά μακριά από εδώ, μια ευκατάστατη και μόνη γυναίκα απ' ότι είχαμε μάθει που είχε αναλάβει να μεγαλώσει τον αδερφό του Δημήτρη απαλλάσσοντας την οικογένεια από κάποια έξοδα... Έτσι θα ήταν ξανά όλοι μαζί...Δεν μάθαμε τίποτα άλλο..."
-Επέστρεψε για να εκδικηθεί είπε ο Πέτρος... και ίσως μας αξίζει...
-Τι λες; είπε ο Γιάννης... Ήταν ατύχημα... και πέρασαν τόσα χρόνια...
Ο Αντώνης έστρεψε το βλέμμα του προς τη μεριά που ήταν οι τουαλέτες...
-Νομίζω ότι είδα κάποιον...
-Που; ρώτησε ο Γιάννης...
-Στις τουαλέτες...δεν είμαι σίγουρος...
Ο Γιάννης τράβηξε τώρα το μαχαίρι που ήταν καρφωμένο ανάμεσα στα μάτια του Βασίλη και το έδωσε στον Παύλο...
-Έλα μαζί μου, ήρθε η ώρα να δώσουμε ένα τέλος...
Ο Παύλος δίστασε αλλά τον ακολούθησε...
-Αντώνη και Πέτρο μείνετε εδώ...είπε ο Γιάννης και κατευθύνθηκε με τον Παύλο προς τις τουαλέτες...
Μπήκαν μέσα...ήταν άδειες... Τότε άκουσαν τον Αντώνη να ουρλιάζει... και πετάχτηκαν έξω...
Ο Πέτρος ήταν νεκρός... το σώμα του ήταν τοποθετημένο πάνω σε ένα από τα ψηλά και λιγοστά τραπεζάκια του club...
Αίμα έτρεχε από τον σκισμένο στα δύο λαιμό του...
Ο Αντώνης ήταν πεσμένος στο πάτωμα...αίμα έτρεχε από το κεφάλι του...
Ο Γιάννης πλησίασε και έσκυψε πάνω του... Έβαλε το χέρι του στο λαιμό του Αντώνη...
-Είναι ζωντανός...
Έξω από το club...
Όλα ήταν έτοιμα... η αστυνομία και οι πυροσβέστες άρχισαν να ανεβαίνουν τις σκάλες... αλλά είχαν αργήσει...
Club VS, δεύτερος όροφος...
Ο Γιάννης σήκωσε το κεφάλι του και κοίταξε προς τον Παύλο...
-Πρόσεχε πίσω σου...
Ο Παύλος έκανε το λάθος και γύρισε να κοιτάξει...
Μια μαυροφορεμένη μορφή στεκόταν μπροστά του... στο κεφάλι φορούσε κουκούλα και στο πρόσωπο είχε μια μαύρη μάσκα που άφηνε να φανούν μόνο τα μάτια... Τα μάτια εκείνα ήταν το τελευταίο πράγμα που θα έβλεπε ο Μιχάλης... Η μαυροφορεμένη μορφή κάρφωσε ένα μαχαίρι στο αυτί του Παύλου, το οποίο διαπέρασε το κεφάλι του... στη συνέχεια άρχισε να κατευθύνεται προς το Γιάννη...
Ο Γιάννης πήρε το μαχαίρι που κρατούσε και προσπάθησε να τον χτυπήσει...
-Τι είναι Δημήτρη φοβάσαι να έρθεις πιο κοντά;
Προσπάθησε να τον χτυπήσει ξανά και το μαχαίρι του έφυγε από τα χέρια...
Ο Δημήτρης όρμησε καταπάνω του...
Βρέθηκαν στο πάτωμα να παλεύουν...
Ο Γιάννης άπλωσε το χέρι του...προσπαθούσε να φτάσει το μαχαίρι που του είχε πέσει...τα κατάφερε και το κάρφωσε με δύναμη στο λαιμό του Δημήτρη...
Αίμα κάλυψε το πρόσωπο του Γιάννη...
Εκείνη τη στιγμή άκουσε τα τζάμια από τα παράθυρα να σπάνε... Η αστυνομία μπήκε μέσα και έτρεξε προς το μέρος τους...
Όλα είχαν τελειώσει...
-The VS cut-
Λίγη ώρα αργότερα...
Ο Γιάννης και ο Αντώνης ήταν καθισμένοι σε ένα ασθενοφόρο και δέχονταν τις πρώτες βοήθειες...
Ο Γιάννης είδε ένα φορείο να βγάζει ένα πτώμα από το club...
Από τη μαύρη κουκούλα κατάλαβε ότι ήταν ο Δημήτρης... το πτώμα του ήταν καλυμμένο με ένα σεντόνι... Ήθελε να πάει να δει το πρόσωπο του αλλά δεν το έκανε...
Η αστυνομία επιβεβαίωσε ότι ήταν ο Δημήτρης... Τους πληροφόρησε πως οι γονείς του είχαν πεθάνει και πως δεν γνώριζαν τίποτα για το που βρισκόταν ο δίδυμος αδερφός του...
-Δίδυμος; είπε με έκπληξη ο Γιάννης...
-Ναι, του απάντησε ο αστυνομικός...δίδυμος...
Λίγο πριν κλείσει τις πόρτες του το ασθενοφόρο που θα μετέφερε το πτώμα του Δημήτρη είδε κάτι στο χέρι του... ένα τατουάζ... κάτι που θύμιζε μια ραγισμένη καρδιά...
Ο Πέτρος εκείνη τη στιγμή έδειξε με το δεξί χέρι του ένα φορείο… Στο φορείο ήταν τοποθετημένο το πτώμα της Αλέκας… είχε βρεθεί φρικτά παραμορφωμένη… με δεκάδες CD καρφωμένα πάνω στο πρόσωπο της…
Τώρα δεν μπορούσαν να συνειδητοποιήσουν τι είχε συμβεί…
Το μόνο για το οποίο ήταν σίγουρος ο Άλεξ ήταν πως το VS θα ξανάνοιγε…
Τρεις μέρες αργότερα...
Ο Γιάννης είχε περάσει από τον Αντώνη... θα έβγαιναν έξω για έναν καφέ... ο Αντώνης θα έφευγε την άλλη μέρα...
-Μισό να αλλάξω μπλούζα και πάμε...
Ο Αντώνης πήγε να αλλάξει... η πόρτα του υπνοδωματίου ήταν ανοιχτή...
Ο Γιάννης παρατήρησε κάτι όση ώρα ο Αντώνης άλλαζε... Ένα σημάδι στην πλάτη του... ένα τατουάζ... μια ραγισμένη καρδιά...
-Εσύ, είπε...
Ο Αντώνης βγήκε από το υπνοδωμάτιο κρατώντας ένα μαχαίρι στο χέρι...
-Εγώ του απάντησε... και όρμησε με το μαχαίρι κατά πάνω του...
Την άλλη μέρα...
Ο Αντώνης έκλεισε τη βαλίτσα του... Άνοιξε την ντουλάπα για να πάρει το σακάκι του... δίπλα από το σακάκι, μέσα στη ντουλάπα ήταν το πτώμα του Γιάννη, με το μαχαίρι ακόμα καρφωμένο στο στήθος...
ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ 2009
INFERNO II
Tweet This
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου