ΣΚΙΕΣ (THE NIGHTMARE VERSION)... ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΚΑΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ POST...

ΣΚΙΕΣ
(updated: the nightmare version)
το πρώτο και το δεύτερο και τελευταίο post

το πρώτο post

Ήταν σχεδόν Μεσάνυχτα...

Περίμενε στο σταθμό του μετρό τον τελευταίο συρμό... Ήταν μόνη και στο χώρο επικρατούσε μια περίεργη ησυχία... Από κάπου μακριά ακουγόντουσαν τα βήματα του φύλακα... Στεκόταν σε μια γωνιά στο μισοσκόταδο... Στα χέρια της κρατούσε σφιχτά ένα χοντρό φάκελο... Κοιτούσε με εκνευρισμό δεξιά και αριστερά της...
Τα φώτα τρεμόπαιξαν... άκουσε τον τελευταίο συρμό να πλησιάζει... τα χέρια της είχαν ιδρώσει... Ακολούθησε μια λάμψη που έλουσε στο φως το χώρο, και στη συνέχεια σκοτάδι...

Η κραυγή της έκανε το φύλακα να τρέξει προς τα εκεί... Όταν έφτασε ο φύλακας ήταν πολύ αργά... Η Ελένη είχε πέσει στις ράγες του μετρό... το σώμα της είχε διαμελιστεί και το κεφάλι είχε γίνει μια μάζα από οστά, μυαλό και αίμα... Αρκετά μακριά από το σημείο που έπεσε βρέθηκε το ένα της χέρι στο οποίο κρατούσε ακόμα σφιχτά το φάκελο...

Την επόμενη μέρα...

Η αστυνομία ειδοποίησε τους γονείς της νεαρής κοπέλας... Στο χώρο έγινε έρευνα, η οποία όμως δεν απέφερε καρπούς. Η αστυνομία έκανε λόγο για αυτοκτονία... Το πιο περίεργο ήταν το περιεχόμενο του φακέλου...
Περιείχε σελίδες στις οποίες η Ελένη είχε γράψει αμέτρητες φορές την ίδια λέξη... "Σκιές"...

Στην πανεπιστημιούπολη...

Η Μαρία, ο Γιώργος, ο Βασίλης και ο Χρήστος δεν μπορούσαν να πιστέψουν αυτό που είχε συμβεί... Έπιναν όλοι καφέ στην καφετέρια της σχολής...
"Η Ελένη δε θα αυτοκτονούσε ποτέ..." είπε ο Γιώργος
"Δεν ήταν καλά τελευταία... έπρεπε να το είχαμε καταλάβει..." είπε η Μαρία...
Ο Βασίλης έβαλε τα κλάματα...
Ο Χρήστος πήγε κάτι να πει αλλά δεν τα κατάφερε...

Λίγη ώρα αργότερα...

Ο Βασίλης πήρε το αντικλείδι που του είχε δώσει η Ελένη για ώρα ανάγκης και κατευθύνθηκε προς το δωμάτιο της. Οι γονείς της δεν είχαν έρθει ακόμα για να πάρουν τα πράγματα της.
Έφτασε έξω από το δωμάτιο... ξεκλείδωσε... μπαίνοντας μέσα πάγωσε με το θέαμα που αντίκρισε.
Τα παράθυρα ήταν καλυμμένα με κόκκινες ταινίες για να μη μπαίνει καθόλου φως και στους τοίχους υπήρχε γραμμένη με κόκκινη μπογιά αμέτρητες φορές η λέξη "Σκιές"... Και οι λάμπες... τις είχε σπάσει όλες...
Πάνω στο γραφείο της υπήρχε ένα βιβλίο... Το ξεφύλλισε...
"Σκιές και πάλι σκιές... Τι σου συνέβαινε Ελένη;" ψιθύρισε...
Πήρε το βιβλίο και έφυγε κλειδώνοντας το δωμάτιο.
Λίγο πριν βγει για ελάχιστα δευτερόλεπτα νόμισε πως κάποιος τον παρακολουθεί, κάποιος τον κοιτάει...

Στο δωμάτιο του Βασίλη...

Καθισμένος στο κρεβάτι του, είχε αρχίσει να διαβάζει το βιβλίο που βρήκε στο γραφείο της Ελένης...
" Σκιά γενικά ονομάζεται περιοχή του χώρου πίσω από ένα εμπόδιο (αδιαφανές) που διακόπτει τη πορεία του φωτός. Συνήθως διακρίνονται δύο είδη σκιάς: η κύρια σκιά και η παρασκιά και πάντα σε αντίθετη διεύθυνση εμποδίου - φωτεινής πηγής. Και οι δύο δημιουργούνται από την ευθύγραμμη διάδοση του φωτός μέσα σ΄ ένα ισότροπο μέσο.
............
Σημαντικό αρχέτυπο τόσο για το ατομικό όσο και για το συλλογικό ασυνείδητο αρχέτυπο η Σκιά στους πρωτόγονους λαούς κάνει την εμφάνισή της μέσα από πολλές προσωποποιήσεις. Είναι ουσιαστικά τμήμα του ατόμου, αποχωρισμένο τμήμα της ύπαρξής του, που ωστόσο παραμένει δεμένο πάνω του σαν «σκιά». Σύμφωνα με μερικές θεωρίες, η "σκιά" είναι όχι απλά ένα τμήμα του ατόμου, αλλά εκείνο το τμήμα που συσσωρεύει όλο το κακό..."

Τη στιγμή εκείνη μπήκε στο δωμάτιο χωρίς να χτυπήσει η Μαρία βουρκωμένη και φανερά αναστατωμένη...
Ο Βασίλης πετάχτηκε από το κρεβάτι...
-Τι συμβαίνει;
-Ο Γιώργος... τον βρήκαν νεκρό...
-Μα πως;
-Κατάπιε γυαλιά... έσκισε το λαιμό του... προηγουμένως είχε καρφώσει γυαλιά στα μάτια του... είπε η Μαρία ξεσπώντας σε λυγμούς...

Οι κραυγές του Γιώργου είχαν ξεσηκώσει το τμήμα εκείνο της φοιτητικής εστίας όπου έμενε... όταν προσπάθησαν να μπουν στο δωμάτιο του, βρήκαν την πόρτα κλειδωμένη... Αναγκάστηκαν να την σπάσουν αλλά ήταν πολύ αργά... Ο Γιώργος με το αίμα που έτρεχε από τα μάτια του , λίγο πριν καταπιεί τα γυαλιά και πεθάνει, και όσο του επέτρεπε η κατάσταση του προσπάθησε να γράψει κάτι στον τοίχο του δωματίου του... προσπάθησε να γράψει τη λέξη "Σκιές"...

το δεύτερο post

Το επόμενο απόγευμα...

Ο Βασίλης, η Μαρία και ο Χρήστος βρίσκονταν στη βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου. Καθισμένοι σε ένα από τα τραπέζια της βιβλιοθήκης συζητούσαν χαμηλόφωνα. Μπροστά τους ήταν απλωμένα και ανοιχτά δεκάδες βιβλία με βασικό τους θέμα τις σκιές...

"Η Σκιά Φόβος παρουσιάζεται συνήθως το βράδυ , σε νεαρά άτομα , με κύριο στόχο να προκαλέσει τον τρόμο και το φόβο." διάβασε ψιθυριστά η Μαρία...
-Δε νομίζω ότι μπορούμε να λάβουμε σοβαρά υπόψη μας κάτι από αυτά... είπε η Μαρία...
-Ίσως μπορούμε... απάντησε ο Χρήστος... για κοιτάξτε εδώ...
"...η Σκιά εκδηλώνεται ως παραδοσιακή Μόρα... Η λέξη μόρα είναι σλαβική και σημαίνει ερωμένη, πολύ πιστεύουν ότι η καταγωγή της είναι ελληνική και προέρχεται από την "Μορμώ" το θηλυκό μυθολογικό τέρας με το οποίο φόβιζαν τα παιδιά οι αρχαίοι. Παρόλα αυτά αρκετοί είναι εκείνοι οι οποίοι πιστεύουν πως η Μόρα δεν είναι μύθος παρά μια ζωντανή πραγματικότητα...
Η Μόρα είναι ένα ανεξάρτητο πνεύμα. Σύμφωνα με τις περιγραφές είναι μία γυναίκα μαυροφορεμένη... ο μόνος τρόπος για να βρει διέξοδο στον δικό μας κόσμο είναι η σκιά... στην προσπάθεια της να αποκτήσει αυτό που δεν έχει... ζωή...
Μία εκδοχή είναι ότι η Μόρα είναι η Lilith η πρώτη γυναίκα του Αδάμ, ή μια από της τρεις κόρες της. Όπως αναφέρουν τα γνωστικά κείμενα και τα απόκρυφα της Παλαιάς Διαθήκης η Lilith εγκατέλειψε τον Παράδεισο για δύο πιθανούς λόγους:
1- Ήταν εκείνη που μύησε τον Αδάμ (μετά από προτροπή του Σατανά) στην απόλαυση του σαρκικού έρωτα. 2- Ο Αδάμ προσπάθησε να βιάσει την Lilith, κι εκείνη τρομαγμένη έφυγε από τον Παράδεισο.
Ο Αδάμ, λυπήθηκε για την φυγή της Lilith και ζήτησε από τον Θεό να του την φέρει πίσω. Εκείνος έστειλε τους 3 αγγέλους να την βρουν και να την φέρουν πίσω, όπου την βρήκαν κάπου στην Μεσοποταμία. Της ζήτησαν επανειλημμένα να επιστρέψει αλλά εκείνη αρνήθηκε. Τους είπε επίσης ότι για τους αιώνες των αιώνων, θα επιστρέφει... και θα σκοτώνει... Οργισμένοι οι άγγελοι, την απείλησαν ότι θα ξεσηκώσουν την θάλασσα να την πνίξουν. Η Lilith άρχισε να κλαίει και να τους παρακαλάει να την λυπηθούν. Όντως οι άγγελοι υπέκυψαν στα παρακάλια της... Όταν πέθανε, επανέλαβε αυτό που είχε πει στους αγγέλους... ότι θα επιστρέψει... και έτσι γίνεται μέχρι σήμερα... Ο μόνος τρόπος για να επιστρέφει, είναι οι σκιές...
Το να προστατευτεί κάποιος από την Μόρα είναι πολύ δύσκολο. Για προστασία υπάρχουν πολλά ξόρκια, αλλά λέγεται ότι το πιο αποτελεσματικό είναι να επικαλεστείς τα ονόματα των τριών αγγέλων που έστειλε ο Θεός να την καταδιώξουν όταν έφυγε από τον Παράδεισο, ο Σανβί, ο Σανσαβί και ο Σαμενγκελάφ..."

Ο Βασίλης κοίταξε τον Χρήστο και στη συνέχεια τη Μαρία... Στη βιβλιοθήκη οι υπεύθυνοι ετοιμάζονταν να κλείσουν...
"Νομίζω πως πρέπει να φύγουμε και εμείς... Ραντεβού σε τρεις ώρες από τώρα στο δωμάτιο μου..." είπε ο Βασίλης...

Τέσσερις ώρες μετά...

Ο Βασίλης και η Μαρία περίμεναν τον Χρήστο να έρθει... Όσο περνούσε η ώρα μεγάλωνε και η ανησυχία τους...

Την ίδια στιγμή...

Ο Χρήστος είχε εκτυπώσει δεκάδες σελίδες από το Internet με πληροφορίες για τη Μόρα... 'Έξω είχε νυχτώσει...
Πήγε και στάθηκε σε ένα σημείο του δωματίου όπου το "παιχνίδι" με το φως του φεγγαριού, που έμπαινε από το παράθυρο, επέτρεπε στη σκιά του να εμφανιστεί... μέχρι που κάποια στιγμή είδε μια κίνηση... η σκιά του άρχισε να αποκτά μορφή και υπόσταση... μπροστά του έκανε την εμφάνιση του μια μαυροφορεμένη γυναίκα...
Ο Χρήστος είχε παραλύσει από το φόβο...
"Η Μόρα..." ψιθύρισε... Η Μόρα όρμησε καταπάνω του και σαν σκιά εισχώρησε μέσα στο σώμα του... ο Χρήστος άρχισε να συσπάται...
Πήρε φόρα και έπεσε από το παράθυρο...
Το δωμάτιο του Χρήστου ήταν στον τρίτο όροφο... Κατέληξε νεκρός στην αυλή της εστίας...

Οι φωνές στο διάδρομο της εστίας έκαναν το Βασίλη και τη Μαρία να βγουν και να ρωτήσουν τι συμβαίνει...
"Κάποιος αυτοκτόνησε... έπεσε στο κενό από το παράθυρο του δωματίου του..." του απάντησε ένας φοιτητής που περνούσε εκείνη την ώρα έξω από το δωμάτιο του Βασίλη...
"Ο Χρήστος..." είπε ο Βασίλης και μαζί με την Μαρία έτρεξαν στην αυλή...
Στη θέα του νεκρού Χρήστου η Μαρία έβαλε τις κραυγές...

Ήταν περασμένα μεσάνυχτα...

Ο Βασίλης και η Μαρία βρίσκονταν σε απόγνωση...
Καθισμένοι στο κρεβάτι, ο ένας δίπλα στον άλλο, με τα φώτα όλα σβηστά, είχαν καλύψει όλα τα παράθυρα με ταινίες, κόκκινες ταινίες... και περίμεναν... να ξημερώσει... αν και τίποτα δεν τους εξασφάλιζε ότι θα ήταν ασφαλείς. Κάποια στιγμή τους πήρε ο ύπνος...

Μέσα στη νύχτα η Μαρία ξύπνησε από ένα θόρυβο... Ο Βασίλης δίπλα της κοιμόταν. Η Μαρία αισθανόταν την παρουσία και κάποιου άλλου μέσα στο δωμάτιο. Έψαξε στο σκοτάδι και βρήκε ένα κουτί σπίρτα... και άναψε ένα και η σκιά της εμφανίστηκε στον τοίχο του δωματίου... Και η σκιά μετακινήθηκε και πήρε τη μορφή μιας μαυροφορεμένης γυναίκας...
Και εμφανίστηκε μπροστά στη Μαρία και την κοίταξε στα μάτια... "Η Μόρα..." ψιθύρισε η Μαρία... και στη συνέχεια έβαλε τις κραυγές. Ο Βασίλης πετάχτηκε από το κρεβάτι και αντίκρισε την παγωμένη από φόβο Μαρία και μια μαυροφορεμένη γυναίκα να πλανάται γύρω της...
"Σβήσε το σπίρτο..." της φώναξε...
και η Μαρία το πέταξε στο κρεβάτι που πήρε φωτιά... και το δωμάτιο τυλίχθηκε στις φλόγες...
Ο Βασίλης άρπαξε τη Μαρία από το χέρι... έπρεπε να φύγουν...
Και η Μόρα εισχώρησε στο σώμα του Βασίλη...
Η Μαρία θυμήθηκε αυτά που είχαν διαβάσει... "τα ονόματα των αγγέλων..." σκέφτηκε... και φώναξε... "Σανβί, Σανσαβί...", δε μπορούσε να θυμηθεί το όνομα του τρίτου αγγέλου.
Ο Βασίλης δε μπορούσε να αναπνεύσει. Πέθαινε...
"Σαμενγκελάφ..." φώναξε η Μαρία... και η σκιά- Μόρα βγήκε από το σώμα του Βασίλη και εξαφανίστηκε...

Η Μαρία τράβηξε τον αναίσθητο Βασίλη έξω από το δωμάτιο και άρχισε να φωνάζει για βοήθεια...

Ο Βασίλης μεταφέρθηκε στο πιο κοντινό νοσοκομείο όπου ξεψύχησε λίγη ώρα αργότερα.

Λίγο καιρό μετά...

Η Μαρία κλείστηκε σε ψυχιατρική κλινική... Οι γιατροί την τοποθέτησαν σε ένα ειδικά διαμορφωμένο δωμάτιο προκειμένου να μη βλέπει ποτέ σκιές...

Την ίδια στιγμή στην πανεπιστημιούπολη δύο φοιτητές συζητούσαν...
-Έμαθες για τους φοιτητές που πέθαναν;
-Ναι, τραγικό περιστατικό...
-Λένε ότι τους σκότωσε η Μόρα...
Τότε ένιωσαν ένα κρύο ρεύμα να τους διαπερνά... σαν να μην ήταν μόνοι...

ΤΕΛΟΣ

Tweet This