DEATH CALL... ΤΟ 3ο ΚΑΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ POST...

DEATH CALL
μερικές κλήσεις είναι προτιμότερο να μένουν αναπάντητες
το 3ο και τελευταίο post

Τρίτη 14 Οκτώβρη, ώρα 21:25...

Ο Παύλος, ο Κώστας και η Κατερίνα στεκόντουσαν έξω από το πατρικό της Ειρήνης. Ήταν μια διώροφη μονοκατοικία. Η φωτιά είχε καταστρέψει μεγάλο τμήμα της αλλά ακόμα έστεκε όρθια. Ο Παύλος έσπρωξε την μεταλλική πόρτα που οδηγούσε στην αυλή. Το τρίξιμο της πόρτας έκανε την Κατερίνα να ανατριχιάσει.
Η αυλή ήταν γεμάτη αγριόχορτα... σημάδια εγκατάλειψης...
-Και τώρα τι; ρώτησε η Κατερίνα.
-Τώρα θα μπούμε μέσα... απάντησε ο Παύλος.
-Τι ακριβώς ψάχνουμε; τον ρώτησε ο Κώστας.
-Ούτε και εγώ ξέρω. Κάτι που θα μας οδηγήσει στη λύση του μυστηρίου. Το μόνο που ξέρω είναι ότι δεν έχουμε πολύ χρόνο στη διάθεση μας.
Το σκοτάδι είχε πέσει. Μαζί τους είχαν πάρει και δύο φακούς.
Προχώρησαν προς την ξύλινη πόρτα που οδηγούσε στο εσωτερικό της μονοκατοικίας και την άνοιξαν.

Τρίτη 14 Οκτώβρη, ώρα 21:45...

Το εσωτερικό ήταν καλυμμένο από στάχτη και σκόνη. Η σκάλα που οδηγούσε στον δεύτερο όροφο είχε καεί σε μεγάλο βαθμό αλλά δεν είχε καταρρεύσει...
"Εγώ θα πάω να ψάξω πάνω..." είπε ο Παύλος.

Τρίτη 14 Οκτώβρη, ώρα 22:40...

Η Κατερίνα και ο Κώστας δεν είχαν βρει κάτι σημαντικό.
-Πάω να βρω τον Παύλο.... Κακώς ήρθαμε από την αρχή...
-Μη με αφήνεις μόνη... φοβάμαι... σε λιγότερο από 20 λεπτά...
-Τίποτα δε θα συμβεί... σε 5 λεπτά θα 'μαι πίσω...
Ο Παύλος βρισκόταν σε αυτό που κάποτε ήταν το δωμάτιο της Ειρήνης. Η φωτιά δεν είχε αφήσει και πολλά. Το πάτωμα τότε υποχώρησε και ο Παύλος βρέθηκε στο κενό.
Ο Κώστας έψαχνε τον Παύλο, όταν τον άκουσε να φωνάζει.
-Παύλο που είσαι;
-Εδώ...
Ο Κώστας μπήκε στο δωμάτιο της Ειρήνης. Το πάτωμα σ' ένα σημείο είχε υποχωρήσει. Έσκυψε και κοίταξε... Ο Παύλος βρισκόταν μέσα σ' ένα σωρό από ξύλα...
-Είσαι καλά;
-Ναι... Νομίζω ότι αυτό είναι το υπόγειο...
-Μα δε βρήκαμε πόρτα που να οδηγεί σε υπόγειο.
-θα πρέπει να είναι εξωτερική.
-Κάνε υπομονή, έρχομαι...

Τρίτη 14 Οκτώβρη, ώρα 22:50...

Η Κατερίνα βρισκόταν στην αυλή. Εδώ και λίγη ώρα είχε αρχίσει να βρέχει. Έκανε λίγα βήματα. Τότε γλίστρησε και έχασε την ισορροπία της... Έπεσε με την πλάτη στο πέτρινο δάπεδο. Πονούσε... Η βροχή έγινε πιο δυνατή. Ένας κεραυνός χτύπησε το οξυκόρυφο αλεξικέραυνο στη σκεπή της μονοκατοικίας, γκρεμίζοντας το... Η Κατερίνα το είδε να πέφτει κατά πάνω της...
"Βοήθεια" φώναξε και στη συνέχεια ούρλιαξε... Το αλεξικέραυνο διαπέρασε το στήθος της...
Η Κατερίνα ξεψύχησε...

Τρίτη 14 Οκτώβρη, ώρα 23:00...

Ο Κώστας βγήκε στην αυλή... Στη θέα του πτώματος της Κατερίνας συγκρατήθηκε για να μη βάλει τις κραυγές...
Άρχισε να ψάχνει περιμετρικά τη μονοκατοικία για να βρει την πόρτα που οδηγούσε στο υπόγειο. Τελικά τη βρήκε... μια διπλή μεταλλική πόρτα στο έδαφος, στο πίσω μέρος του σπιτιού... αλλά είχε μια κλειδαριά και έπρεπε να βρει κάτι για να την σπάσει...

Τρίτη 14 Οκτώβρη, ώρα 23:25...

Ο Παύλος δεν μπορούσε να περιμένει άλλο τον Κώστα... παραμέρισε τα ξύλα και κοίταξε γύρω του... Και τότε είδε... ένα μπαούλο και από πίσω μια σκιά... κάτι που έμοιαζε με άνθρωπο...
Έκανε να σηκωθεί...
Ένας οξύς πόνος που ξεκινούσε από το αριστερό του πόδι διαπέρασε όλο του το σώμα... Το είχε μάλλον σπάσει...
Άρχισε να σέρνεται προς το μπαούλο...

Τρίτη 14 Οκτώβρη, ώρα 23:40...

Ο Κώστας δεν είχε βρει τίποτα στο εσωτερικό του σπιτιού που θα τον βοηθούσε να σπάσει την κλειδαριά. Κοίταξε ξανά στην αυλή... Μέσα στα αγριόχορτα βρήκε πεταμένο ένα φτυάρι...
Πήγε στην πόρτα που οδηγούσε στο υπόγειο... Άρχισε να χτυπάει την κλειδαριά με το φτυάρι. Έσπασε... Άνοιξε τη διπλή μεταλλική πόρτα και είδε τη σκάλα που οδηγούσε στο υπόγειο...
Ξεκίνησε να κατεβαίνει... Ο Παύλος τον είδε... και είδε και κάποιον να κινείται πίσω του...
"Κώστα, πρόσεχε πίσω σου..."
Ο Κώστας έκανε να γυρίσει... Γλίστρησε... Άρχισε να κατρακυλά στις σκάλες... Το κεφάλι του άνοιξε στα δύο όταν καρφώθηκε στη λεπίδα ενός παρατημένου τσεκουριού στην αρχή της σκάλας...

Τρίτη 14 Οκτώβρη, ώρα 23:45...

Ο Παύλος είδε το συμβάν... Δεν μπορούσε να κάνει κάτι... Σύρθηκε προς το μπαούλο και κοίταξε από πίσω... Το βλέμμα του πάγωσε... ένας ανθρώπινος σκελετός... η Ειρήνη σκέφτηκε... Έκανε να αγγίξει τον σκελετό και τότε τα έζησε όλα...
Είδε την Ειρήνη με τη μητέρα της στην κουζίνα... Την είδε να πηγαίνει στο υπόγειο για να φέρει ένα μπουκάλι κρασί... της το είχε ζητήσει η μητέρα της...
Είδε τον πατέρα της Ειρήνης να επιστρέφει από τη δουλειά και βλέποντας την πόρτα του υπογείου ανοιχτή, την κλείδωσε χωρίς να ξέρει ότι η Ειρήνη είναι εκεί.
Τον είδε να μπαίνει στην κουζίνα και πριν προλάβει να πει οτιδήποτε ένα κύμα φωτιάς τύλιξε τα πάντα... Κραυγές... Καπνός σε όλο το υπόγειο... Η Ειρήνη με ένα τσεκούρι προσπαθεί να σπάσει την πόρτα του υπογείου χωρίς αποτέλεσμα. Εγκαταλείπει το τσεκούρι στην αρχή της σκάλας. Κρύβεται πίσω από το μπαούλο και κάτι βγάζει από την τσέπη του παντελονιού της... Ένα κινητό... Καλεί έναν αριθμό... Καλεί την Μαρία... η Μαρία έχει το κινητό της κλειστό...
Η Ειρήνη έχασε τις αισθήσεις της... λίγο πριν είχε ξανακαλέσει τη Μαρία... Η Ειρήνη πέθανε από ασφυξία...

Ο Παύλος συνήλθε...
"Θεέ μου... γι' αυτό το κινητό..."
Τράβηξε το σκελετό προς το μέρος του... ο σκελετός άρχισε να λιώνει... Ο Παύλος άρχισε να κλαίει...
"Όλα τελείωσαν... τώρα μπορείς να περάσεις στην άλλη πλευρά..."

Τετάρτη 15 Οκτώβρη, ώρα 00:01...

Ο σκελετός είχε λιώσει και το μόνο που έμεινε στα χέρια του Παύλου ήταν ένα κινητό... το κινητό της Ειρήνης... Κλειστό και χωρίς μπαταρία εδώ και πάνω από ένα χρόνο...
Τότε το κινητό χτύπησε... Κλήση από απόκρυψη...
"Δεν είναι δυνατόν... έπρεπε να έχει τελειώσει..."
Οι κραυγές του Παύλου διαπέρασαν τους ξύλινους τοίχους της μονοκατοικίας...

ΤΕΛΟΣ

Για το πρώτο post της ιστορίας δείτε εδώ
Για το δεύτερο post της ιστορίας δείτε εδώ
Εγώ θα είμαι ξανά μαζί σας την Τρίτη με ένα αφιέρωμα στο Saw...

At this point i would like to thank dark side sanitarium for including me to his favorite blogs...Tweet This