Ο ΕΝΟΙΚΟΣ ΤΟΥ 5ου ΟΡΟΦΟΥ... (ΝΕΑ ΙΣΤΟΡΙΑ)

Ο ΕΝΟΙΚΟΣ ΤΟΥ 5ου ΟΡΟΦΟΥ
η ιστορία θα ολοκληρωθεί σε 2 post
Αφιερωμένη στον jimanant

Το ξυπνητήρι χτυπούσε επίμονα. Ο Αντώνης το έκλεισε και σηκώθηκε από το κρεβάτι του. Πήγε στο μπάνιο. Μισή ώρα αργότερα έπινε καφέ και έκανε τσιγάρο. Ντύθηκε και έφυγε για τη δουλειά.
Ζούσε σε μια πενταώροφη πολυκατοικία εδώ και τρία χρόνια στο κέντρο της πόλης. Το κτίριο ήταν σχετικά καινούριο και το ενοίκιο δεν ήταν ιδιαίτερα υψηλό. Ο ίδιος είχε νοικιάσει το διαμέρισμα του τέταρτου ορόφου. Τα διαμερίσματα στους τρεις πρώτους ορόφους ήταν όλα νοικιασμένα. Στον πρώτο όροφο έμενε ο ιδιοκτήτης και διαχειριστής της πολυκατοικίας. Δεν είχε ιδιαίτερες σχέσεις μαζί του πέρα από την πληρωμή του ενοικίου και των κοινοχρήστων.
Στο δεύτερο όροφο έμενε η Μαρία. Δεν είχαν πει ποτέ τίποτα παραπάνω από μια καλημέρα ή μια καληνύχτα. Στη γειτονιά ακουγόντουσαν πολλά για τη Μαρία. Ήταν μια όμορφη νεαρή γυναίκα και απ' ότι φαινόταν ασταθής στις σχέσεις της αφού κάθε εβδομάδα είχε και νέο συνοδό.
Στον τρίτο όροφο έμενε μια οικογένεια με δύο παιδιά... το ένα ήταν βρέφος και το κλάμα του ακουγόταν συχνά μέσα στην οικοδομή.
Το διαμέρισμα του πέμπτου ορόφου ήταν εδώ και τρία χρόνια άδειο...

Το ίδιο απόγευμα...

Ο Αντώνης επέστρεφε κουρασμένος από τη δουλειά. Στην είσοδο της πολυκατοικίας βρίσκονταν στοιβαγμένες κούτες.
"Τι είναι πάλι αυτά;" σκέφτηκε και προχώρησε προς το ασανσέρ.
..................
Καθώς έμπαινε στο διαμέρισμα του, άκουσε την πόρτα του διαμερίσματος του 5ου ορόφου να κλείνει. "Νέος ένοικος..." ψιθύρισε. "Καιρός ήταν..." Όλο το απόγευμα άκουγε βήματα στις σκάλες και ήχους από τη μεταφορά των επίπλων στο διαμέρισμα του 5ου ορόφου.
Δεν ήξερε γιατί αλλά από τη στιγμή που κατάλαβε πως ήρθε νέος ένοικος στον 5ο όροφο, ένιωθε λιγότερο μόνος. Ήταν σχεδόν 30 χρονών και μετά από μια σειρά αποτυχημένων σχέσεων είχε προτιμήσει να μείνει για ένα διάστημα μόνος. Οι φίλοι του είχαν τη δική τους ζωή, είχαν οικογένειες, ή έστω ένα δεσμό...

Το ίδιο βράδυ...

Η τηλεόραση και ο υπολογιστής στο σπίτι του Αντώνη ήταν κλειστά. Τη σιωπή τότε διέλυσε, ο ήχος ενός πιάνου... η μουσική ερχόταν από τον 5ο όροφο... κάποιος έπαιζε πιάνο...

Τρεις εβδομάδες μετά...

Αν και είχαν περάσει τρεις εβδομάδες ο Αντώνης δεν είχε συναντήσει ακόμα τον νέο ένοικο, αλλά όσο περίεργο και αν φαινόταν είχε γίνει η καλύτερη του συντροφιά... ο φίλος του... Τον άκουγε όταν ξυπνούσε -υπέθετε ότι είναι άντρας από την ένταση των βημάτων-, την ώρα που μιλούσε στο τηλέφωνο και κυρίως τον άκουγε όταν έπαιζε πιάνο. Ήθελε τόσο πολύ να του μιλήσει, να τον καλέσει για ένα καφέ αλλά δεν τολμούσε, δίσταζε...
Εκείνο το βράδυ, όπως και όλα τα προηγούμενα θα κοιμόταν με τους ήχους του πιάνου... ο ένοικος του 5ου ορόφου είχε γίνει για τον Αντώνη η καλύτερη παρέα του κόσμου.

Το άλλο πρωί...

Ο Αντώνης είχε ξυπνήσει από τις κραυγές της κυρίας Αθηνάς, της συζύγου του διαχειριστή. Βγήκε στο μπαλκόνι κρατώντας μια κούπα καφέ. Είδε πλήθος κόσμου να έχει μαζευτεί. Εκείνη την ώρα κατέφθανε και η αστυνομία. Ντύθηκε και ετοιμάστηκε να φύγει... είχε περιέργεια να μάθει τι είχε συμβεί αλλά όχι και τόσο μεγάλη.
Βγαίνοντας από το διαμέρισμα διαπίστωσε ότι το ασανσέρ δε λειτουργεί. Κατέβηκε με τις σκάλες. Φτάνοντας στο ισόγειο κατάλαβε το λόγο της άφιξης της αστυνομίας και το λόγο των κραυγών της κυρίας Αθηνάς. Η Μαρία ήταν νεκρή... κάποιος την είχε σκοτώσει την ώρα που έμπαινε στο ασανσέρ. Την είχε στραγγαλίσει με την χρυσή αλυσίδα που φορούσε... από την πίεση που άσκησε ο δολοφόνος η αλυσίδα είχε διαπεράσει το δέρμα του λαιμού με αποτέλεσμα το κεφάλι σχεδόν να αποκοπεί... Στα τοιχώματα του εσωτερικού του ασανσέρ υπήρχε παντού αίμα... Στη συνέχεια είχε παρατήσει το πτώμα της με τέτοιο τρόπο που τα πόδια της Μαρίας εμπόδιζαν την πόρτα του ασανσέρ να κλείσει...
Η αστυνομία σταμάτησε τον Αντώνη την ώρα που έβγαινε από το κτίριο... Άρχισαν να του κάνουν ερωτήσεις... Ο ίδιος τους είπε πως κοιμόταν και δεν κατάλαβε τίποτα... Αφού πήραν τα στοιχεία του, τον άφησαν να φύγει.

Μία εβδομάδα μετά...

Η αστυνομία δεν είχε βρει κανένα στοιχείο που θα την οδηγούσε στο δράστη, ούτε αποτυπώματα, ενώ στην οικοδομή δεν είχε αντιληφθεί κανείς τίποτα... Το ίδιο βράδυ ο Αντώνης ακόμα μια φορά αποκοιμήθηκε με τους ήχους του πιάνου... με τη μουσική που έπαιζε ο καλύτερος του φίλος, ο ένοικος του 5ου ορόφου...

Την άλλη μέρα...

Ήταν έτοιμος να φύγει για τη δουλειά... Άρχισε να κατεβαίνει τις σκάλες. Δε χρησιμοποιούσε το ασανσέρ από τότε που βρήκαν δολοφονημένη εκεί μέσα τη Μαρία. Στον τρίτο όροφο η πόρτα του διαμερίσματος της τετραμελής οικογένειας ήταν ανοιχτή... Του φάνηκε περίεργο. Μπήκε μέσα στο διαμέρισμα... "Είναι κανείς εδώ;" ρώτησε... Καμία απάντηση... Προχώρησε προς το σαλόνι του διαμερίσματος... Το βλέμμα του πάγωσε... Ένιωσε το στομάχι του να ανακατεύεται και γύρισε από την άλλη για να κάνει εμετό... Δεν πίστευε στα μάτια του...
Το ζευγάρι ήταν δεμένο σε δύο καρέκλες που στηρίζονταν η μία στην πλάτη της άλλης. Ένα μεγάλο μαχαίρι σαν αυτά που χρησιμοποιούσαν οι χασάπηδες διαπερνούσε το ανοιχτό στόμα της γυναίκας, συνέχιζε στο κεφάλι του συζύγου της που στηριζόταν στο δικό της κεφάλι και έβγαινε από το ανοιχτό του στόμα.
Στα πόδια τους βρισκόταν τεμαχισμένο το μεγαλύτερο παιδί τη οικογένειας... το μισό στα πόδια της μητέρας και το άλλο μισό στα πόδια του πατέρα...
Στο σπίτι υπήρχε η μυρωδιά από ψημένο ή καλύτερα καμένο κρέας. Ο Αντώνης ασυναίσθητα κατευθύνθηκε προς την κουζίνα. Διέκρινε κάτι στο φούρνο. Άνοιξε την πόρτα του φούρνου... και έβγαλε τις κραυγές... Μέσα φρικτά καμένο και τοποθετημένο σε ένα ταψί ήταν το βρέφος της οικογένειας...
Βγήκε τρέχοντας από το διαμέρισμα... Κατέβηκε στον πρώτο όροφο και άρχισε να χτυπά με δύναμη την πόρτα του διαχειριστή και ιδιοκτήτη...
"Ας μου ανοίξει κάποιος, σας παρακαλώ..."

Συνεχίζεται...

Αυτό το Σάββατο... Ο Ένοικος του 5ου Ορόφου... το 2ο και τελευταίο post...

Σύντομα... Ο κύκλος των 7 Θανάσιμων αμαρτημάτων... Ματαιοδοξία...

ΣΥΝΤΟΜΑ

Tweet This