Ο ΕΝΟΙΚΟΣ ΤΟΥ 5ου ΟΡΟΦΟΥ... ΤΟ 2ο ΚΑΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ POST...

Ο ΕΝΟΙΚΟΣ ΤΟΥ 5ου ΟΡΟΦΟΥ
το 2ο και τελευταίο post
η ιστορία είναι αφιερωμένη στον jimanant

Ο Αντώνης βγήκε τρέχοντας από το διαμέρισμα...
Κατέβηκε στον πρώτο όροφο και άρχισε να χτυπά με δύναμη την πόρτα του διαχειριστή και ιδιοκτήτη...
"Ας μου ανοίξει κάποιος, σας παρακαλώ..."
Καμία απάντηση...
Έπιασε το πόμολο της πόρτας και το έστριψε... η πόρτα ήταν ανοιχτή...
Μπήκε μέσα...
"Κυρία Αθηνά... είστε εδώ; Συνέβη κάτι τρομερό."
Προχώρησε διστακτικά στο εσωτερικό του διαμερίσματος...
Κοίταξε στο σαλόνι... κανείς... Άρχισε να ψάχνει το ένα μετά το άλλο τα δωμάτια μέχρι που έφτασε στην κρεβατοκάμαρα.
Μπαίνοντας μέσα δεν πίστευε στα μάτια του...
Στο κρεβάτι βρισκόταν δεμένος από τα χέρια και τα πόδια ο σύζυγος της κυρίας Αθηνάς... κάποιος του είχε ανοίξει το στομάχι... το έντερο κατέληγε στο στόμα του... Κάποιος του το είχε δώσει να το φάει...
Το πτώμα της κυρίας Αθηνάς ήταν στο πάτωμα με αποκολλημένο το σαγόνι... Αίμα παντού...
Βγήκε έξω από το διαμέρισμα.
Ήθελε να βάλει τις κραυγές. Ξαφνικά άκουσε τον ήχο του πιάνου... "Ο ένοικος του 5ου ορόφου..." σκέφτηκε.
Άρχισε να ανεβαίνει τρέχοντας τις σκάλες...

Έφτασε στον 5ο όροφο... Η μουσική από το πιάνο τώρα ακουγόταν πιο δυνατά.
Η πόρτα ήταν ελαφρώς ανοιχτή... την έσπρωξε...
"Μα τι στο καλό..." σκέφτηκε...
Το διαμέρισμα του ήταν γνώριμο... Έψαξε με το βλέμμα του για πιάνο αλλά πουθενά...
Προχώρησε στο καθιστικό και κοίταξε στον καθρέφτη που βρισκόταν στον τοίχο... Τότε είδε το είδωλο του να του χαμογελάει...
"Θεέ μου" ψιθύρισε... "Ο ένοικος του 5ου ορόφου είμαι εγώ"...
Είχε τα χέρια του κατεβασμένα και τώρα έτρεμε... το είδωλο του όμως σήκωσε τα χέρια και τον έδειξε... "Σε περίμενα..." του ψιθύρισε... "περίμενα κάποιον εδώ και χρόνια."
Τότε ο Αντώνης θυμήθηκε...
Την επιστολή που είχε γράψει στον ιδιοκτήτη με ψεύτικα στοιχεία για την ενοικίαση του διαμερίσματος του 5ου ορόφου λίγες μέρες αφότου το είχε επισκεφτεί... Είχε κοιτάξει και τότε στον καθρέφτη, το μοναδικό αντικείμενο που υπήρχε στο διαμέρισμα... Και κάτι που εδώ και χρόνια ήταν σε λήθαργο ξύπνησε, κάτι το κακό... Ο Αντώνης είχε προσφέρει διπλάσιο ενοίκιο στον ιδιοκτήτη απ' ότι ζητούσε εκείνος με τον όρο να μη συναντηθούν ποτέ... Τις κούτες που είχε κανονίσει να παραδοθούν... Όλα ήταν καλά σχεδιασμένα... Την ενέδρα που είχε στήσει στη Μαρία... Το πως μέσα στην προηγούμενη νύχτα σκότωσε την τετραμελή οικογένεια και τους ιδιοκτήτες.

Στον καθρέφτη αντικατοπτριζόταν το καθιστικό με τη μόνη διαφορά ότι εκεί, στην άλλη μεριά υπήρχε ένα πιάνο... Το είδωλο του τον κοιτούσε επίμονα... του μίλησε ξανά... "Έκανες αυτά που σου ζήτησα... τώρα δε σε χρειάζομαι άλλο πια..."
Ο Αντώνης βγήκε από το διαμέρισμα και κατέληξε στο δρόμο έξω από την οικοδομή ουρλιάζοντας...

Μερικές εβδομάδες αργότερα...

Ο Αντώνης συνελήφθη από την αστυνομία. Τους διηγήθηκε την ιστορία για τον ένοικο του 5ου ορόφου αλλά δεν έπεισε κανέναν... Οδηγήθηκε στην τοπική ψυχιατρική κλινική...
Ήξερε πως δεν είναι τρελός... ή μήπως ήταν και τα είχε δημιουργήσει όλα το άρρωστο μυαλό του... είχε αρχίσει πλέον να το πιστεύει...

Ήταν δεμένος στο κρεβάτι ενός δωματίου υπό τη χορηγία ισχυρών φαρμάκων... Το μόνο που τον φόβιζε ήταν ο καθρέφτης στον απέναντι τοίχο... Ήταν περασμένα μεσάνυχτα όταν άκουσε μια μουσική... μια μουσική που έβγαινε από ένα πιάνο...
Κοίταξε τον καθρέφτη σηκώνοντας όσο μπορούσε το κεφάλι του. Και είδε το πιάνο...
Είδε το είδωλο του όρθιο να του μιλάει... "Γύρισα..." Το είδε να βγαίνει από τον καθρέφτη και να κατευθύνεται προς αυτόν... Πλησίασε και άγγιξε τον Αντώνη στο λαιμό... Έπιασε με δύναμη την καρωτίδα του Αντώνη και την τράβηξε... Ο Αντώνης ξεψύχησε...

Την άλλη μέρα...

Οι γιατροί δεν μπορούσαν να το εξηγήσουν... Ο Αντώνης ήταν δεμένος... αλλά αυτό που ήταν πιο περίεργο ήταν τα δακτυλικά αποτυπώματα που βρήκε η αστυνομία στο δωμάτιο του... Ανήκαν στον ίδιο τον Αντώνη...

ΤΕΛΟΣ

*Το Για τα μάτια της Χουακίνα φιλοξενεί τον Toymaker... με ένα διαφορετικό post... "O Διάβολος και οι μεταμορφώσεις του κακού στη γλυπτική του 19ου αιώνα στη Γαλλία".
Το post είναι on line...
Τους ευχαριστώ πολύ και τους στέλνω όλη μου την αγάπη.
Παιδιά σας λατρεύω...Tweet This