ΑΠΟ ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΟΠΟΙΟΥ: ΟΙ ΧΑΜΕΝΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ (REVISITED/ UPDATE: ΔΕΙΤΕ ΤΟ TRAILER ΑΠΟ ΤΗ ΝΕΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΡΟΜΟΥ "ΑΥΤΟ"...)

Το ημερολόγιο του παιχνιδοποιού έστεκε ανοιχτό και μισοδιαλυμένο μέσα στα ερείπια... Ο αέρας σκόρπισε τις σελίδες του, και αυτές στη συνέχεια θα κατέληγαν στα χέρια αγνώστων...
από το ημερολόγιο του παιχνιδοποιού...οι χαμένες σελίδες...


Το γράμμα...

Ακόμα περιμένω αυτό το γράμμα, ανοίγω την πόρτα και κοιτάω γύρω, μήπως δω ένα φάκελο με ένα γράμμα στο οποίο θα μου λέει πόσο με σκέφτεται και μ' αγαπάει...τίποτα.Έτσι και εγώ με τη σειρά μου αποφάσισα να γράψω το δικό μου γράμμα, μόνο που αυτό το γράμμα δεν θα χει παραλήπτη.

Περί μοναξιάς...σύμπτωση ή επιλογή...

Αναρωτιέμαι αν η μοναξιά είναι σύμπτωση ή επιλογή... Και τα δύο σκέφτομαι. Το να επιστρέφω στο σπίτι και να το βρίσκω άδειο, το να περιμένω να χτυπήσει το τηλέφωνο για να ακούσω μια φωνή που θα μου λέει πόσο μ' αγαπά και ας ξέρω πως δεν θα χτυπήσει είναι μάλλον επιλογή. Μου δόθηκε πολλές φορές η ευκαιρία να δω το κρεβάτι μου "γεμάτο" και την απέρριψα για τον απλό λόγο ότι ήθελα να δω το κρεβάτι "γεμάτο" και την επόμενη μέρα, όταν θα ξημέρωνε... επιλογή.Το ότι οι άνθρωποι που αγάπησα...απλά δεν μ' αγάπησαν όπως εγώ...σύμπτωση.Δεν συμβιβάστηκα και δεν πρόκειται να συμβιβαστώ...επιλογή.Δεν ζήτησα και ούτε θέλω κάτι που θα διαρκέσει για πάντα, άλλωστε το "πάντα" από μόνο του είναι σαν όρος πολύ σχετικός και με φοβίζει...επιλογή.Ζήτησα ευτυχισμένες στιγμές που θα κρατούσαν λίγο παραπάνω... αλλά δεν ήρθαν...σύμπτωση.Το ότι τα πρόσωπα που βρέθηκαν δίπλα μου δεν είχαν το κουράγιο να αντιμετωπίσουν την όποια δυσκολία...σύμπτωση και επιλογή (δική τους).Επιμένω και θα υπερασπίζω την ιδιαιτερότητα μου και το γεγονός της μοναδικότητας μου σαν ύπαρξη (μοναδικότητα που χαρακτηρίζει όλους τους ανθρώπους), αρνούμενος να ενταχθώ σε οτιδήποτε με αφομοιώνει και με εξομοιώνει... επιλογή.Το ότι οι άνθρωποι που βρέθηκαν δίπλα μου δεν το έκαναν...σύμπτωση και επιλογή (δική τους).Το κρεβάτι μου θα μείνει άδειο απόψε...Επιλογή και σύμπτωση...Δεν πιστεύω πια στον έρωτα... ούτε εκείνος σε μένα.

Και καθώς οι ώρες περνούν εγώ θα χάνομαι στις ψευδαισθήσεις και τα όνειρα μέχρι αυτά να γίνουν σεντόνι και πολύχρωμες κορδέλες που θα τυλιχτούν γύρω από το λαιμό μου και θα με πνίξουν, και το σημάδι που θα μείνει θα είναι κόσμημα και ανάμνηση μιας ζωής που έτσι και αλλιώς δεν την έζησα ποτέ όπως θα έπρεπε.

Κάθεται στον καναπέ, με κοιτάζει και μου χαμογελάει. Σηκώνεται να πιει ένα ποτήρι νερό, σηκώνομαι και εγώ, χασμουριέται, μου γκρινιάζει γιατί ξεχνάω συνεχώς το φως του μπάνιου ανοιχτό, τώρα και οι δύο αγκαλιά, μέχρι το ξημέρωμα......Ξυπνάω από τον λήθαργο στον οποίο είχα πέσει...Ο καναπές άδειος, εδώ δεν υπάρχουν χαμόγελα, η βρύση της κουζίνας κλειστή, το φως του μπάνιου σβηστό, μόνος μέχρι το ξημέρωμα...

Η ζωή με έφερε στην δυσάρεστη θέση να απαρνηθώ πράγματα που ως τώρα θεωρούσα δεδομένα και ανθρώπινα...Στη ζωή μου υπάρχει ένας "βασιλιάς" και αυτός είμαι εγώ, δεν υπάρχει θέση για βασίλισσα ούτε και για άλλο βασιλιά...Τώρα επιστρέφω στη σιωπή μου...Τώρα επιστρέφω στα παιχνίδια μου...

Χαρά και μύρο της ζωής μου η μνήμη των ωρών που βρήκα και που κράτησα την ηδονή ως την ήθελα.Χαρά και μύρο της ζωής μου εμένα,που αποστράφηκα την κάθε απόλαυση ερώτων της ρουτίνας.

Όλοι έχουμε ανάγκη από προστασία...από αυτούς που θέλουν να μας κάνουν κακό...αλλά μερικές φορές και από αυτούς που μας προστατεύουν...

Προσευχόμαστε...όλοι μας, να αλλάξουμε αυτά που μπορούμε και να δεχτούμε αυτά που δεν μπορούμε να αλλάξουμε, προσευχόμαστε για το παρελθόν, για το παρόν και το μέλλον και αν υπάρχει Θεός τότε αυτός σίγουρα θα ακούει τις προσευχές μας απλώς μερικές φορές η απάντηση Του σε όσα του ζητάμε είναι όχι.

Μια αγκαλιά...

*Τελικά το πιο δύσκολο δεν είναι να ζεις με τις αναμνήσεις του παρελθόντος, το πιο δύσκολο είναι να αναζητάς αυτές τις αναμνήσεις ως στήριγμα και να μη τις βρίσκεις γιατί απλά δεν υπήρξαν ποτέ.

*Πόσο εύκολα πληγώνουμε την αγάπη, πόσο εύκολα προδίδουμε την αγάπη, παίζουμε μ'αυτήν αλλά το ίδιο εύκολα ξεχνάμε ότι για όλα υπάρχει ένα τίμημα μέχρι τη στιγμή που θα έρθει η ώρα να το πληρώσουμε.

Οι πληγές στο σώμα μου και την ψυχή άνοιξαν πάλι και πλέον έχουν αρχίσει να κακοφορμίζουν...

Καθόταν ώρες ολόκληρες ακίνητος, δεν μιλούσε απλά κοίταζε το ράφι με τα παιχνίδια...

Άρχισε να τρέμει...κρύωνε...άρχισε να κλαίει...Είχε τόσο ανάγκη από μια αγκαλιά...

Έστεκε γονατιστός τώρα μπροστά σε ένα από τα παιχνίδια του, μια κούκλα...

Με δάκρυα στα μάτια την πήρε στα χέρια του. Δεν ήθελε να είναι άλλο μόνος.

Πότε ήταν η τελευταία φορά που άκουσε το "σ' αγαπώ"; Δεν θυμόταν...

Πήρε φόρα και έπεσε πάνω στον τοίχο με τα ράφια. Τα ράφια έπεσαν , μαζί τους και τα παιχνίδια...

Η πορεία προς το τέλος για τον παιχνιδοποιό είχε αρχίσει...

Το "σ' αγαπώ" είχε αργήσει να 'ρθει...

Τύχη, πεπρωμένο, ειμαρμένη...
Όπως και να το πεις είναι το ίδιο. Το θέμα της ελευθερίας των επιλογών και του κατά πόσο εμείς οι ίδιοι καθορίζουμε το μέλλον μας ήταν και θα είναι πάντοτε σχετικό. Ναι, είμαστε υπεύθυνοι των πράξεων και των λόγων μας καθώς και των αποφάσεων μας αλλά ως ένα βαθμό. Δεν πίστευα και δεν πιστεύω ότι ερχόμαστε σ' αυτό τον κόσμο "λευκό χαρτί" (tabula rassa), το αντίθετο γεννιόμαστε με ένα σκοπό και ένα προορισμό, η επιλογή έγκειται στο αν θα επιλέξουμε να τον ακολουθήσουμε και μερικές φορές όσο και αν προσπαθούμε ν' αλλάξουμε την ροή των πραγμάτων δεν κάνουμε τίποτα άλλο από το να επιμηκύνουμε λίγο παραπάνω τον χρόνο μέχρι την πραγματοποίηση του...

Η δύναμη μου είναι η αδυναμία μου και αντιστρόφως...ο πόλεμος των δύο είναι αυτός που μπορεί να φέρει το θάνατο... μπορεί να φέρει τη λύτρωση με άλλα λόγια θα μπορούσε κάποιος να πει...

Τρελός
Ανόητος
Βλάκας
Ασεξουαλικός
Τι τερατώδης εικόνα
Χαμένος
Αρρωστημένος................
Είπαν......
Μόνος, τους απάντησα.

Μου είπαν να αφεθώ στην τύχη και εκείνη θα φροντίσει για μένα...
Και τους πίστεψα, και εκείνη έπαιξε μαζί μου...Μου είπαν να επαναστατήσω και τα πράγματα θα αλλάξουν...Και όλα έμειναν ίδια...Σήμερα πενθώ, πενθώ για τη ζωή μου, για όλες τις στιγμές που άφησα να με προσπεράσουν και κυρίως για εκείνες που δεν ήρθαν. Κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και γυρίζω απότομα από την άλλη πλευρά.Σε λίγο θα σβήσω τα φώτα και θα βυθιστώ μέσα στο σκοτάδι, θα γίνω ένα με αυτό, το οποίο σαν άλλος εραστής θα γίνει σύντροφος μου για όλη τη διάρκεια της νύχτας, τουλάχιστον μέχρι να ξημερώσει, μέχρι το φως να διαλύσει τα πάντα.Και αυτή τη φορά δεν θέλω να ξημερώσει...

Δεν πιστεύω πια στους ανθρώπους,
γιατί να το κάνω άλλωστε αφού και οι ίδιοι δεν πιστεύουν στους εαυτούς τους και το μόνο που κάνουν κάθε μέρα είναι να επιβεβαιώνουν με τρόπο πανηγυρικό το πόσο αδύναμοι είναι. Και οι ήρωες μου γκρεμίστηκαν σαν χάρτινοι πύργοι σε μια μόνο στιγμή, το έβαλαν στα πόδια και βρήκαν καταφύγιο σε ψεύτικους και σκοτεινούς ουρανούς.Δεν πιστεύω πια στους ανθρώπους, αφού έχουν πάψει να αγωνίζονται, και το καθετί ουσιαστικό αντικαταστάθηκε από το ανούσιο.Δεν πιστεύω πια στον έρωτα... ούτε εκείνος σε μένα.Δεν πιστεύω πια στους ανθρώπους...Δεν πιστεύω πια σε μένα...Έφυγε...

Και ο Θεός εγκατέλειψε τον παράδεισο αφού έπαψε και εκείνος να πιστεύει...Ο ουρανός σκοτείνιασε...
Βρέχει βατράχια απόψε ...
Και κοιτώ ξανά προς τον ουρανό καθώς οι σταγόνες βροχής γίνονται ένα με τα δάκρυα μου...

Requiem, the death of the toymaker...
Εδώ και μία ώρα δεν έχω σταματήσει να κλαίω...
Με ένα σώμα κουρασμένο από τη ζωή, και με το ξημέρωμα να αργεί, παραδίνομαι και αρνούμαι να συνεχίσω...

UPDATE: ΔΕΙΤΕ ΤΟ TRAILER ΑΠΟ ΤΗ ΝΕΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΡΟΜΟΥ "ΑΥΤΟ"...

Tweet This