ΑΥΤΟ...

ΑΥΤΟ
δεν έπρεπε να γεννηθεί ποτέ... τώρα που γεννήθηκε δεν θέλει να πεθάνει...
η ιστορία είναι αυστηρώς ακατάλληλη για άτομα κάτω των 18

η ιστορία είναι αφιερωμένη στον πατέρα μου

-Γιατρέ συμβαίνει κάτι; Είναι η Μαρία καλά;
-Συμβαίνει κάτι... Έχετε εννέα μήνες στη διάθεση σας για να ετοιμάσετε το παιδικό δωμάτιο...
Ο Γιάννης πήρε τη Μαρία στην αγκαλιά του και τη φίλησε...
-Σ' αγαπώ...
-Άκουσες τι είπε ο γιατρός, θα γίνεις μπαμπάς...
-Τα πράγματα δεν θα μπορούσαν να είναι καλύτερα...

Λίγους μήνες μετά...

Ο γιατρός της Μαρίας κοιτούσε το υπερηχογράφημα...
-Το μωρό είναι εντάξει γιατρέ; Πείτε μου πως δεν τρέχει τίποτα...
-Το μωρό αναπτύσσεται κανονικά, μόνο που...
-Μόνο που;
-Υπάρχει μια σκιά αλλά δεν πρέπει να είναι κάτι το σοβαρό... όλα είναι εντάξει, δεν υπάρχει λόγος να ανησυχείτε...

Λίγες μέρες μετά...

Οι εξετάσεις έδειξαν μια ελαφριά παραμόρφωση στο σκελετό του μωρού...
Ο Γιάννης και η Μαρία μετά το αρχικό σοκ, είπαν πως όπως και να 'χει, είναι το παιδί τους και τίποτα δεν το αλλάζει αυτό...

9ος μήνας κύησης...

Ήταν περασμένα μεσάνυχτα όταν η Μαρία ένιωσε τους πρώτους πόνους της γέννας...
Ο Γιάννης την μετέφερε στην κλινική...
Οι πόνοι πλέον είχαν γίνει αφόρητοι...
-Γιατρέ, είπε μια νοσοκόμα, ...κάντε γρήγορα, το μωρό προσπαθεί να σκίσει την κοιλιά...
Η νοσοκόμα δεν πίστευε στα μάτια της...
Ο γιατρός κοίταξε τον Γιάννη...
-Θα προχωρήσουμε σε καισαρική... κάτι δεν πάει καλά...
-Στο χειρουργείο τώρα...
Ο Γιάννης όλη την ώρα ήταν δίπλα στη Μαρία κρατώντας το χέρι της...
-Θα πρέπει να περιμένετε έξω... είπε η νοσοκόμα στο Γιάννη, ο οποίος τώρα είχε βουρκώσει...

Στο χειρουργείο...

Ο γιατρός και οι νοσοκόμες δεν πίστευαν στα μάτια τους...
-Πάρτε το... αυτό δεν έπρεπε να γεννηθεί ποτέ...
Η νοσοκόμα το πήρε στα χέρια τρέμοντας... Λίγα λεπτά αργότερα οι κραυγές της θα ξεσήκωναν την κλινική...
Αυτό είχε κατασπαράξει το πρόσωπο της... αφαίρεσε κομμάτια δέρματος και σάρκας... πεινούσε...
Μόλις η κατάσταση τέθηκε υπό έλεγχο ο γιατρός πήγε να ράψει την Μαρία...
-Μισό λεπτό... μην την ράψετε ακόμα...
Ο γιατρός κάτι είχε δει...

Ένα χρόνο μετά...

Οι πόρτες στο σπίτι του Γιάννη και της Μαρίας δεν ήταν ποτέ ανοιχτές για τους ξένους...
Ο θάνατος του μωρού λίγο μετά τη γέννα είχε συγκλονίσει τις οικογένειες και των δύο...
Ακούστηκε κλειδί στην πόρτα... ο Γιάννης είχε επιστρέψει από τη δουλειά...
-Γύρισες; Πως ήταν η μέρα σου;
-Κουραστική και βαρετή όπως πάντα... Ωραία μυρίζει... Τι μαγείρεψες;
-Το αγαπημένο σου... Σουφλέ πατάτας...
-Ωραία και πεινάω, δεν φαντάζεσαι πόσο...
Ο Γιάννης έβγαλε το σακάκι του και πήρε τα κλειδιά που είχε στο πρώτο συρτάρι του γραφείου του...
Ξεκλείδωσε την πόρτα που οδηγούσε στο υπόγειο...
Άναψε το φως... ένα πολύ χαμηλό φως...
Εκεί πάνω σε απλωμένες κουβέρτες ήταν Αυτό... που ο Γιάννης αποκαλούσε ο γιος τους...
δεμένο με αλυσίδες στα πόδια...
Μόλις είδε τον Γιάννη άρχισε να ουρλιάζει...
-Έλα μικρέ, είπε μην κάνεις έτσι... και το πήρε αγκαλιά...
Δίπλα από αυτό υπήρχαν κομμάτια ωμού κρέατος...
Ο Γιάννης ανέβηκε πάνω και κλείδωσε ξανά την πόρτα του υπογείου... Η Μαρία τον περίμενε...
-Τι θα κάνουμε, είπε και έβαλε τα κλάματα...
-Δεν ξέρω αλλά όπως και να 'χει είναι ο γιος μας...
-Πεινάει και πεινάει όλο και πιο πολύ...
-Μην το σκέφτεσαι τώρα... και το βλέμμα του Γιάννη είχε χαθεί στο κενό...

Αλλά η πείνα του όσο περνούσε ο καιρός μεγάλωνε...

Το κουδούνι της πόρτας χτύπησε... και η Μαρία που βρισκόταν στο υπόγειο πήγε να ανοίξει...
-Καλημέρα... Με λένε Ελένη και μετακόμισα πριν λίγες μέρες στο διπλανό σπίτι...
-Καλημέρα... θα σας έλεγα να περάσετε για ένα καφέ αλλά έχω πολύ δουλειά...
-Δεν πειράζει, ήθελα μόνο να σας ζητήσω μια χάρη... Μήπως ξέρετε κανέναν υδραυλικό, βλέπετε έχω πρόβλημα... το σπίτι είναι σχετικά παλιό...
-Βεβαίως, μισό λεπτό να σας φέρω το τηλέφωνο του... πείτε του ότι τηλεφωνείτε εκ μέρους μας...
-Ευχαριστώ πολύ...
-Πάω να το βρω και επιστρέφω...
Η Ελένη όση ώρα περίμενε νόμισε πως άκουσε ένα κλάμα, κλάμα μωρού και στη συνέχεια μια κραυγή...
Μπήκε μέσα στο σπίτι και ακολούθησε τον ήχο του κλάματος... Έφτασε μπροστά στην πόρτα που οδηγούσε στο υπόγειο...
Μπήκε στον πειρασμό... η πόρτα ήταν ξεκλείδωτη...
Άρχισε να κατεβαίνει τα σκαλιά... όταν το αντίκρισε...
Την ίδια στιγμή η Μαρία κρατώντας ένα χαρτί με το τηλέφωνο του υδραυλικού βγήκε από την κουζίνα και κατευθύνθηκε προς την εξώπορτα...
Η Ελένη δεν ήταν εκεί...
Έστρεψε το κεφάλι της και είδε την πόρτα του υπογείου ανοιχτή...
-Θεέ μου...
Στο υπόγειο είδε την Ελένη να στέκεται αμίλητη και παγωμένη...
-Αυτό...
-Αυτό είναι ο γιος μου... λυπάμαι πολύ...
Και έσπρωξε την Ελένη σ' Αυτό...
Η Ελένη βρέθηκε πεσμένη πάνω στις κουβέρτες...
Αυτό άρχισε να την κατασπαράζει, έχωσε τα νύχια του στην κοιλιά της και αφαίρεσε τμήμα του εντέρου, το οποίο άρχισε να τρώει...
Η Ελένη άρχισε να ουρλιάζει...
-Λυπάμαι πολύ, είπε η Μαρία και με ένα φτυάρι της έδωσε ένα δυνατό χτύπημα στο κεφάλι...

Όταν ο Γιάννης έμαθε τι είχε συμβεί αρχικά ταράχτηκε... αλλά και πάλι δεν μπορούσε να αλλάξει τίποτα... Είχε βρει τον μικρό να παίζει με κάτι... Ήταν το μάτι της Ελένης...

Λίγο καιρό μετά...

Η αστυνομία μετά από καταγγελία των γονιών της, άρχισε έρευνα για την εξαφάνιση της Ελένης...
Ένα βράδυ, δύο αστυνομικοί εμφανίστηκαν στο σπίτι της Μαρίας και του Γιάννη...
Άρχισαν να κάνουν ερωτήσεις για την Ελένη όταν ξαφνικά άκουσαν ένα θόρυβο στο υπόγειο...
-Τι είναι αυτό που ακούστηκε;
-Μην σας ανησυχεί, ο σκύλος μας είναι, τα κάνει πάλι άνω κάτω στο υπόγειο...
-Δεν θα σας πείραζε να ρίξουμε μια ματιά;
-Όχι καθόλου...
Το βλέμμα της Μαρίας πρόδιδε αγωνία...
Οι αστυνομικοί άνοιξαν την πόρτα του υπογείου και άρχισαν να κατεβαίνουν τις σκάλες...
Ακολουθούσε ο Γιάννης με τη Μαρία...
-Τι στο καλό...
Δεν πίστευαν στα μάτια τους...
Αυτό που έβλεπαν δεν το είχαν ξαναδεί...
Πάνω σε ματωμένες κουβέρτες, δίπλα σε ένα σωρό από οστά και κρέατα σε αποσύνθεση, βρισκόταν κάτι... δεν ήξεραν πως να το περιγράψουν...
Θύμιζε άνθρωπο, θύμιζε μωρό, αλλά δεν ήταν...
Είχε σαγόνι που παρέπεμπε σε σκύλο και νύχια... ο σκελετός του είχε μια κύρτωση, ενώ σε μερικά σημεία τα οστά έβγαιναν έξω από το δέρμα... αλλά το πιο τρομακτικό ήταν το πρόσωπο... είχε τρία μάτια... δύο κανονικά και ένα στο αριστερό μάγουλο, το οποίο όμως φαινόταν νεκρωμένο... Κάτω από το τρίτο μάτι είχε ακόμα ένα στόμα...
Ο Γιάννης πετάχτηκε μπροστά από τους αστυνομικούς και κατευθύνθηκε σ' Αυτό, έλυσε τις αλυσίδες των ποδιών που το κρατούσαν και φώναξε...
-Φύγε...
Αυτό καθόταν και τον κοίταζε...
Ο ένας αστυνομικός έβγαλε το όπλο του...
Αυτό όρμησε εναντίον του, και τον δάγκωσε στο πόδι αφαιρώντας του ένα κομμάτι σάρκας...
Το όπλο έπεσε από τον αστυνομικό...
Αυτό ξέφυγε και ανέβηκε τις σκάλες περπατώντας στα τέσσερα... τώρα ήταν μέσα στο σπίτι...
Οι αστυνομικοί έτρεξαν... Ακολούθησαν ο Γιάννης και η Μαρία η οποία είχε βάλει τα κλάματα...
Το άκουγαν αλλά δεν το έβλεπαν...
-Από εκεί, είπε ο ένας...
Μπήκαν στο σαλόνι...
Το είδαν να σέρνεται κάτω από τον καναπέ...
-Μη σας παρακαλώ... φώναξε ο Γιάννης, αφήστε με να το κάνω εγώ...
Πήγε στο συρτάρι του γραφείου και από μέσα έβγαλε ένα όπλο... Τώρα άρχισε να κατευθύνεται στον καναπέ...
-Έλα μικρέ, ο μπαμπάς είμαι, δεν θα σου κάνω κακό...
Αυτό βγήκε από κάτω από τον καναπέ και χώθηκε στην αγκαλιά του...
"Μπαμπά"... για πρώτη φορά το άκουσε να μιλάει, για πρώτη φορά άκουσε τον μικρό γιο του να μιλάει...
Πήρε το όπλο που το είχε ακουμπήσει πάνω στον καναπέ και το έβαλε στο πλάι του κεφαλιού του μικρού... πυροβόλησε... αίμα και κομμάτια του εγκεφάλου πετάχτηκαν στους τοίχους... Στη συνέχεια ο Γιάννης έστρεψε το όπλο στο δικό του κεφάλι... και πυροβόλησε...
Η Μαρία άρχισε να ουρλιάζει...

Την επόμενη μέρα

Η Μαρία συνελήφθη... Το θέμα έγινε πρωτοσέλιδο σε όλες τις εφημερίδες... Όλοι μιλούσαν γι' Αυτό...
Οι αστυνομικοί επισκέφτηκαν το γιατρό στην κλινική όπου είχε γεννηθεί... Ο γιατρός όπως εξήγησε είχε προτείνει τη θανάτωση στους γονείς του μωρού αλλά εκείνοι δεν δέχτηκαν... Έβγαλε κάτι φωτογραφίες από το συρτάρι...
-Τι είναι αυτές;
-Λίγο αφότου γεννήθηκε... ετοιμαζόμουν να ράψω την κοιλιά της Μαρίας... όταν το παρατήρησα... Μέσα της υπήρχαν υπολείμματα ενός δεύτερου μωρού... ήταν δίδυμα... Αυτό είχε τραφεί από το δίδυμο αδελφάκι του... το είχε φάει...
Οι αστυνομικοί δεν πίστευαν όσα άκουγαν...

Την στιγμή εκείνη το τηλέφωνο ενός αστυνομικού χτύπησε...
-Παρακαλώ...
Το πρόσωπο του έγινε λευκό...
-Τι συμβαίνει; τον ρώτησε ο άλλος...
-Τηλεφώνησαν από το γενικό νοσοκομείο... γεννήθηκε και άλλο...

ΤΕΛΟΣ

θα είμαι ξανά μαζί σας την επόμενη εβδομάδα...
Ο κύκλος των 7 θανάσιμων αμαρτημάτων ανοίγει... 7 ιστορίες τρόμου... 7 αμαρτήματα... πρώτη ιστορία: Φθόνος...
καθώς και με τον Κλόουν 2...

With all my love
Toymaker

Tweet This