Ο ΚΛΟΟΥΝ 2... (UPDATED)

Ο ΚΛΟΟΥΝ 2
O μικρός Αντώνης μεγάλωσε και το αίμα θα αρχίσει να κυλάει ξανά...
Αφιερωμένη στον L' Aesthéte Soleil
Αυστηρώς ακατάλληλη για άτομα κάτω των 18
(η ιστορία περιέχει ακραίες σκηνές βίας)

Δώδεκα χρόνια μετά τα γεγονότα της πρώτης ιστορίας... Τοπική Ψυχιατρική κλινική...

Ο γιατρός που παρακολουθούσε τον Αντώνη, δεν περίμενε εδώ και χρόνια καμιά αλλαγή. Δεν είχε μιλήσει από τότε.. Και λίγοι ήταν αυτοί που έβλεπαν το πρόσωπο του αφού πάντα φορούσε μια μάσκα... μια μάσκα κλόουν...
Σήμερα ο Αντώνης γινόταν δεκαοχτώ... Αλλά αυτή τη φορά όπως και τα προηγούμενα χρόνια δεν θα έκανε κανείς πάρτι γι' αυτόν.

Το βράδυ των γενεθλίων του...

Έβρεχε πολύ εκείνο το βράδυ... Ένας νοσοκόμος έφερε το φαγητό του Αντώνη σε ένα δίσκο. Στον ίδιο δίσκο ήταν και ένα κομμάτι τούρτας για τα γενέθλια του, εντολή του γιατρού του. Ο Αντώνης φορώντας τη μάσκα του κλόουν καθόταν αμίλητος και κοιτούσε από το παράθυρο του δωματίου του τη βροχή...
Ο νοσοκόμος άφησε το δίσκο πάνω στο τραπέζι και έκανε να φύγει... Την στιγμή εκείνη τα φώτα έσβησαν...
"Γαμώτο" είπε, "και άλλη διακοπή ρεύματος"...
Δεν πρόλαβε να αντιληφθεί τι συμβαίνει όταν ένιωσε τα χέρια του Αντώνη να σφίγγουν το λαιμό του... σε λίγο έπεσε στο πάτωμα νεκρός... Ο Αντώνης φόρεσε τα ρούχα του νοσοκόμου και για πρώτη και τελευταία φορά έβγαλε τη μάσκα του κλόουν... πέρα από το γιατρό του, κανείς άλλος δεν είχε δει το πρόσωπο του όλα αυτά τα χρόνια...
Σε λίγη ώρα και μέσα στην αναστάτωση που είχε προκαλέσει η διακοπή ρεύματος είχε καταφέρει να βρεθεί έξω από την κλινική ενώ κανείς δεν είχε προσέξει ότι αυτός ο νοσοκόμος κρατούσε στο ένα του χέρι μια μάσκα, μια μάσκα κλόουν... και τώρα κατευθυνόταν σε αυτό που κάποτε αποκαλούσε σπίτι...

Όταν το ρεύμα επανήρθε ο διευθυντής της κλινικής και γιατρός του Αντώνη έκανε έναν έλεγχο στα δωμάτια των ασθενών για να δει αν είναι όλοι καλά... Φτάνοντας στο δωμάτιο του Αντώνη πάγωσε... στο πάτωμα βρισκόταν ένας νοσοκόμος νεκρός και ο Αντώνης είχε εξαφανιστεί...
-Θεέ μου... πρέπει να ειδοποιήσω την αστυνομία...
Έξω η βροχή συνέχιζε...

Στο πατρικό σπίτι του Αντώνη...

Ο πατέρας του Αντώνη είχε εγκαταλείψει το σπίτι μετά το μακελειό... Στο σπίτι τώρα έμενε μια άλλη οικογένεια με δύο παιδιά, ένα αγοράκι μόλις πέντε χρονών και ένα κοριτσάκι, βρέφος ακόμα...
Οι γονείς τους έλειπαν και την φύλαξη τους είχε αναλάβει μια κοπέλα...
-Κοίτα ένας κλόουν... είπε ο μικρός Κώστας και έδειξε προς το παράθυρο...
Η νταντά του μικρού κοίταξε προς τα εκεί... Δεν είδε τίποτα...
"Παιδιά, όλο φαντασία...πήγαινε τώρα βάλε τις πιτζάμες σου, είναι ώρα για ύπνο"

Στο αστυνομικό τμήμα...

Ο γιατρός του Αντώνη, εξηγούσε την κατάσταση στον διευθυντή του αστυνομικού τμήματος...
-Καλά όσα μου λέτε, αλλά που ξέρουμε που μπορεί να πήγε;
-Ξέρω εγώ, στο πατρικό του σπίτι...
Ο διευθυντής φώναξε δύο αστυνομικούς και τος ζήτησε να πάνε στο πατρικό σπίτι του Αντώνη... ο γιατρός θα τους συνόδευε...

Την ίδια στιγμή...

Ένας θόρυβος στην κουζίνα έκανε την νταντά να πεταχτεί από το κάθισμα της...
Σηκώθηκε και πήγε να δει τι συμβαίνει...
Στην κουζίνα επικρατούσε ησυχία...
"Τίποτα... μάλλον με έχει αναστατώσει η βροχή"
Το συρτάρι όμως με τα μαχαίρια ήταν ανοιχτό...
Η νταντά επέστρεψε στο σαλόνι... Ο μικρός Κώστας είχε φορέσει τις πιτζάμες του και ήταν έτοιμος για ύπνο...
Τότε το βλέμμα του καρφώθηκε πίσω από την νταντά... σήκωσε το δεξί του χέρι και έδειξε...
-Τι είναι Κώστα; Αρχίζω και τρομάζω...
-Ένας κλόουν...
Η νταντά έκανε να γυρίσει... Πίσω της στεκόταν κάποιος που φορούσε μια μάσκα κλόουν... Πριν προλάβει να αντιδράσει είδε ένα μαχαίρι να κατεβαίνει με φόρα πάνω της... Το μαχαίρι καρφώθηκε στο λαιμό της... το αίμα από τον σκισμένο στα δύο λαιμό άρχισε να τρέχει...
Ο μικρός Κώστας έβαλε τα κλάματα...
Η μπέμπα, που κοιμόταν μέχρι εκείνη τη στιγμή στην κούνια της που βρισκόταν κοντά στο παράθυρο του σαλονιού, ξύπνησε και σαν αντίδραση στο κλάμα του αδερφού της έβαλε και αυτή με τη σειρά της τα κλάματα...
Ο Κώστας κατευθύνθηκε προς την εξώπορτα... ήταν ξεκλείδωτη... την άνοιξε και πετάχτηκε στο δρόμο... εκείνη την στιγμή έφτανε το περιπολικό με τους δύο αστυνομικούς και τον γιατρό του Αντώνη...

Ο Αντώνης στεκόταν τώρα πάνω από την κούνια της μπέμπας...
Ο ήχος του κλάματος του τρυπούσε τα αυτιά... Άρπαξε το μωρό από το κεφάλι με το ένα του χέρι και από τα πόδια με το άλλο του... Άρχισε να τραβάει... μέχρι που το κεφάλι αποκολλήθηκε από το σωματάκι του μωρού...

Έξω από το σπίτι...

Ο μικρός Κώστας σε κατάσταση πανικού άρχισε να μιλάει για έναν κλόουν...
Οι αστυνομικοί κατευθύνθηκαν προς το σπίτι...
-Γιατρέ, προσέξτε εσείς το μικρό...

Είχαν περάσει είκοσι λεπτά από τότε που οι αστυνομικοί είχαν μπει στο εσωτερικό του σπιτιού... κάτι δεν πήγαινε καλά...
Ο γιατρός έβαλε τον Κώστα στο περιπολικό και μπήκε στο σπίτι...

Μπαίνοντας στο σπίτι κρατήθηκε με δυσκολία για να μην βάλει τις κραυγές... Οι δύο αστυνομικοί κείτονταν στο πάτωμα νεκροί... Ακόμα πιο αποκρουστικό ήταν το θέαμα στο σαλόνι...
"Αντώνη; θέλω να μιλήσουμε σε παρακαλώ..."
Ο γιατρός μπήκε στην κουζίνα...
Κάποιος μόλις είχε βγει από την πόρτα της κουζίνας που τρεμόπαιζε ακόμα...
"Θεέ μου... ο μικρός..."
Ο γιατρός βγήκε από το σπίτι αφού προηγουμένως πήρε το όπλο που είχε στη ζώνη του ο ένας από τους δύο αστυνομικούς...

Βγαίνοντας έξω είδε τον Αντώνη με αυτή τη μάσκα κλόουν στο πρόσωπο να προσπαθεί να τραβήξει τον μικρό Κώστα έξω από το αμάξι ο οποίος προσπαθούσε απεγνωσμένα να κρατηθεί από το κάθισμα...
Πυροβόλησε...
Οι σφαίρες βρήκαν τον Αντώνη που σωριάστηκε στην άσφαλτο...
Ο μικρός Κώστας βγήκε από το αμάξι και έτρεξε προς το γιατρό ο οποίος τον πήρε στην αγκαλιά του...
"Έλα ηρέμησε τώρα, όλα τελείωσαν..."
Έβγαλε το κινητό του και κάλεσε την ασφάλεια...

Στο νεκροτομείο...

Μαζί με τα άλλα πτώματα, είχε μεταφερθεί και το πτώμα του Αντώνη πάνω από το οποίο στεκόταν τώρα ο ιατροδικαστής...
"Για να δούμε τι κρύβεται πίσω από αυτή την απαίσια μάσκα κλόουν" είπε και έκανε να τη βγάλει...
Εκείνη τη στιγμή τα μάτια του Αντώνη άνοιξαν... Άρπαξε το νυστέρι που βρισκόταν δίπλα του στον πάγκο με τα ιατρικά εργαλεία και το κάρφωσε στο στήθος του ιατροδικαστή...

ΤΕΛΟΣ

Εμείς θα είμαστε ξανά μαζί το Σάββατο... Ο κύκλος των 7 θανάσιμων αμαρτημάτων ανοίγει... 7 αμαρτήματα... 7 ιστορίες τρόμου... πρώτη ιστορία: Φθόνος...
ενώ την άλλη εβδομάδα έρχεται... ΑΥΤΟ 2... στην αρχή ήταν μόνο ένα, τώρα είναι πολλά...

With all my love
Toymaker

7 ΘΑΝΑΣΙΜΑ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ- 7 ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΡΟΜΟΥ... ΠΡΩΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ: ΦΘΟΝΟΣ

ΣΥΝΤΟΜΑ...


ΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ... ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΕΙ ΖΩΝΤΑΝΟΣ... Η ιστορία είναι αφιερωμένη στους Lucifer's Great Doctor (mad) , hourglass ,let us brainstorm και Antoine οι οποίοι είναι και οι πρωταγωνιστές της ιστορίας...Tweet This