ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΟΠΟΙΟΥ ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ (REVISITED/ UPDATE: THE ANIMAL CIRCLE, ΑΡΑΧΝΕΣ)

Η σειρά Hosted by συνεχίζεται... Αυτή τη φορά το καλό μου προφυλακτικό φιλοξενεί τις ΑΡΑΧΝΕΣ...και τον ευχαριστώ πολύ και του στέλνω όλη μου την αγάπη... Οι ΑΡΑΧΝΕΣ ανήκουν σε μια σειρά ιστοριών με τον γενικό τίτλο The animal circle... Στην ίδια σειρά ακολουθούν Η Φωλιά, Το τελευταίο κοράκι, Νυχτερίδες και Τρωκτικά, ιστορίες που θα δημοσιευτούν προσεχώς στο Toymaker's Diary...

With all my love
Toymaker

Το ημερολόγιο του παιχνιδοποιού ανοίγει και η πορεία προς το τέλος αρχίζει...

Επιστρέφοντας στο σπίτι του, αυτός ο άγνωστος που έτυχε να βρει το πτώμα του παιχνιδοποιού, κάθισε στην πολυθρόνα που ήταν κοντά στο παράθυρο και πήρε το ημερολόγιο στα χέρια του.Κοίταξε ξανά το εξώφυλλο και με σχεδόν θρησκευτική ευλάβεια το άνοιξε...

"Αυτό είναι το ημερολόγιο του παιχνιδοποιού και αυτή είναι η ιστορία του"

"Κάπως έτσι άρχισαν όλα..."

"Γεννήθηκα μια φθινοπωρινή μέρα. Την ημέρα που γεννήθηκα φούσκωσαν τα νερά στο ποτάμι και το μικρό χωριό μου πλημμύρισε... Δεν είχαν δει τέτοια βροχή ξανά οι κάτοικοι του.
Η γέννηση μου θεωρήθηκε καλό σημάδι αρχικά...
Συνέχισε να βρέχει για μία ακόμα εβδομάδα...
Καθώς άρχισα να μεγαλώνω , η ανησυχία των γονιών μου μεγάλωνε , ιδιαίτερα του πατέρα μου. "Κάτι δεν πάει καλά με αυτό το παιδί" συνήθιζε να λέει.
Ήμουν τεσσάρων όταν άρχισα να φέρνω στο σπίτι κάθε λογής ξύλο...
"Να δεις που αυτός θα γίνει μαραγκός" έλεγε ο πατέρας μου.
Στα έξι μου, άρχισα να δημιουργώ τα πρώτα μου παιχνίδια και μαζί με αυτά άρχισα να δημιουργώ έναν ολόκληρο νέο κόσμο."

"Παράξενος"- "Η αναχώρηση"

Έτσι με αποκαλούσαν στο σχολείο, έτσι θα με αποκαλούσαν και αργότερα.
Αλλά δεν μ'ένοιαζε , δεν μ'ένοιαζαν οι έρωτες, εγώ είχα τα παιχνίδια μου, είχα τους φίλους μου.
Δεν θα ξεχάσω τη μέρα που παρουσίασα στους γονείς μου ένα από τα νέα μου παιχνίδια. Ήταν μια κούκλα με μακριά μαλλιά που κρατούσε στο χέρι της ένα μπαλόνι, μόνο που στη θέση του μπαλονιού υπήρχαν κρεμασμένα και ενωμένα κεφάλια από κούκλες που απεικόνιζαν μικρά παιδιά.
"Τι είναι αυτό το πράγμα;" αναρωτήθηκε ο πατέρας μου.
Η μητέρα μου έβαλε τα κλάματα.
"Εγώ" τους απάντησα.
....................................................
Ήμουν έφηβος όταν συνέβη...
Τα νερά του ποταμού φούσκωσαν ξανά, το χωριό πλημμύρισε και το νερό πήρε μαζί του κάθετι βρώμικο.
Και τότε αποφάσισα να φύγω... με ελάχιστα πράγματα αναχώρησα...
Λίγο καιρό αργότερα εγκαταστάθηκα σε μια πόλη πολύ μακριά από το μικρό μου χωριό.
Και εκεί έπιασα δουλειά σαν μαραγκός , δικαιώνοντας τον πατέρα μου.
Και συνέχισα να φτιάχνω παιχνίδια.
"Ε! παιχνιδοποιέ" φώναξε κάποια μέρα κάποιος.
"Αυτός είμαι" του απάντησα".

"Και τότε ερωτεύτηκα"

"Και ο παιχνιδοποιός έφτιαξε τότε τα καλύτερα του παιχνίδια...και τότε ο παιχνιδοποιός ξέχασε τα παιχνίδια του... ερωτεύτηκε. Το παραμύθι είχε ξεκινήσει αλλά δεν θα κρατούσε για πολύ...
Κάθε φιλί ήταν και ένα ταξίδι...
Αλλά όλα τα παραμύθια δεν έχουν ευτυχισμένο τέλος.
Τα παιχνίδια ζήλεψαν, ήθελαν πίσω τον παιχνιδοποιό τους...και έδιωξαν τον έρωτα του παιχνιδοποιού μακριά.
Και σε μια νύχτα ο παιχνιδοποιός άλλαξε, τα μαλλιά του άσπρισαν, το πρόσωπο "έσπασε" και τα δάκρυα που άρχισαν να κυλάνε στο πρόσωπο μου έγιναν πολύχρωμες κλωστές και με έπνιξαν.
Και η ξύλινη καρδιά που είχα κατασκευάσει ως δώρο για τον έρωτα που ήρθε τόσο αναπάντεχα γέμισε σκουλήκια και κάθε λογής έντομα που την κατέτρωγαν μέρα με τη μέρα.
Και βυθίστηκα στη σιωπή, δεν ξαναμίλησα από τότε...κανείς δεν ξανάκουσε την φωνή του παιχνιδοποιού.
Έφυγα παίρνοντας και την γεμάτη σκουλήκια καρδιά μαζί μου και στο πιο απομονωμένο μέρος που μπορούσα να βρω έχτισα ένα παλάτι για τα παιχνίδια μου, το εργαστήριο μου."

¨Ένα παλάτι για τα παιχνίδια"

"Και τα κατάφερα. Μετά από κάποιο καιρό, το παλάτι για τα παιχνίδια μου ήταν έτοιμο.
Και ο παιχνιδοποιός άρχισε ξανά να κατασκευάζει νέα παιχνίδια, μέχρι που το παλάτι γέμισε.
Και τότε ήταν που αποφάσισε να κατασκευάσει τρία ράφια. Ένα για τα παιχνίδια του παρελθόντος, ένα για τα παιχνίδια του παρόντος και ένα για τα παιχνίδια του μέλλοντος. Και τα ράφια γέμισαν...εκτός από ένα. Και ο παιχνιδοποιός τότε έχασε την έμπνευση του...και σταμάτησε να φτιάχνει παιχνίδια...
Και για πρώτη φορά ένιωθε μόνος..."

"Πριν το τέλος..."

"Είχε κουραστεί και όσο και αν προσπαθούσε δεν κατάφερνε να φτιάξει νέα παιχνίδια. Το χέρι του παιχνιδοποιού λύγισε και το τσιγάρο που κρατούσε έπεσε απ'τα χέρια του και το παλάτι μετατράπηκε σε στάχτη.
Το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι είναι τα φωτεινά και ζεστά χρώματα που έλουσαν το παλάτι μου.
Το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι είναι τον καπνό και την μαριονέτα, το τελευταίο μου παιχνίδι, και μετά μια κραυγή...
Χρειάστηκε να περάσουν δύο ημέρες πριν κάποιος να βρει το νεκρό σώμα του παιχνιδοποιού.
Είπαν ότι τρελάθηκα και ξερίζωσα με το ιδιο μου το χέρι το μάτι μου, αφού προηγουμένως έκαψα τα πάντα.
Και τότε μέσα στις στάχτες αυτός ο άγνωστος που βρήκε το άψυχο σώμα του παιχνιδοποιού, ανακάλυψε το ημερολόγιο του και σαν ένα παιδί που κλέβει γλυκά από ζαχαροπλαστείο το έκρυψε και το μετέφερε σπίτι του.
Και άρχισε να το διαβάζει...

Αυτό ήταν το ημερολόγιο του παιχνιδοποιού και αυτή ήταν η ιστορία του"

"Η ανατροπή"

"Δεν είναι δυνατόν" σκέφτηκε ο άγνωστος, εκείνος που ανακάλυψε το νεκρό σώμα του παιχνιδοποιού , εκείνος που τόση ώρα διάβαζε το ημερολόγιο του.Πετάχτηκε από το κάθισμα του, άρπαξε το ημερολόγιο και βγήκε στο δρόμο με προορισμό το εργαστήριο του παιχνιδοποιού.
Μισή ώρα αργότερα ήταν εκεί. Αρχικά στάθηκε ακίνητος, κοιτάζοντας σιωπηλός ότι είχε απομείνει από αυτό που παλιά ήταν το εργαστήριο του παιχνιδοποιού ή "το παλάτι για τα παιχνίδια" του όπως θα λεγε εκείνος.
Το παλάτι είχε γίνει ένας σωρός από στάχτη.
Μπήκε μέσα και πήγε και στάθηκε στο σημείο που δύο μέρες πριν βρήκε το άψυχο και χωρίς ένα μάτι σώμα του παιχνιδοποιού.
"Τι συμβαίνει;" αναρωτήθηκε ξανά... "Μα πως είναι δυνατόν;"
Δέν ένιωθε καλά...δεν καταλάβαινε...
Εκείνη τη στιγμή το ημερολόγιο του 'πεσε απ'τα χέρια. Καθώς έσκυψε να το πάρει παρατήρησε τον σχεδόν ανέπαφο από τη φωτιά καθρέφτη στον απέναντι τοίχο.
Σχεδόν μηχανικά τον πλησίασε και κοίταξε μέσα...
Και τότε κατάλαβε...
Το κεφάλι του πήγαινε να σπάσει...Θυμήθηκε...

Requiem

Και τα έζησε όλα από την αρχή...
Είδε τον εαυτό του να μπαίνει στο σπίτι του παιχνιδοποιού...
Το κεφάλι του θα έσπαγε...
Μάλωσαν...
Φωνές, πολλές φωνές... Και τώρα τους έβλεπε και τους δύο να στέκονται στον καθρέφτη. Αυτός και ο παιχνιδοποιός...
Είχανε ίδιο πρόσωπο... "μα πως;"

Και τότε το είδε...να αγκαλιάζονται, να ανάβει τσιγάρο και να το πετάει στο πάτωμα, τον παιχνιδοποιό να ξαπλώνει αγκαλιά με μια μαριονέτα ατάραχος και να περιμένει, είδε τον εαυτό του να τον πλησιάζει και να του αφαιρεί το ένα μάτι και να το ακουμπάει στην κούκλα.
Είδε τον παιχνιδοποιό την ίδια στιγμή να του κρατάει το χέρι...
Κατάλαβε, σήκωσε το κεφάλι...η μυρωδιά του καπνού τον έπνιγε ενώ οι τελευταίες σπίθες της φωτιάς τρεμόπαιζαν.
Ήταν ακόμα εκεί. Δεν είχαν περάσει δύο μέρες. Τα χέρια του ήταν βουτηγμένα στο αίμα. Ο νεκρός παιχνιδοποιός κείτονταν μπροστά του.

"Μία εμφάνιση, δύο ζωές..."

Μία εμφάνιση, δύο ζωές...
Δύο καρδιές...μία ψυχή...
Το άλλο του μισό... ο σύντροφός του... το αναπόσπαστο κομμάτι για να συνεχίσει να ζει είχε φύγει.
Θυμήθηκε ότι οι λίγοι άνθρωποι που τους είχαν δει μαζί τους περνούσαν για αδέλφια...
"Δίδυμη ψυχή" απαντούσε εκείνος. Σπάνιο αλλά συμβαίνει.
Και τότε αυτός ο άγνωστος αναγνώστης, αυτός ο άλλος παιχνιδοποιός άρχισε να κλαίει...
Βουβά στην αρχή, δυνατά μετά...
Άρχισε να ουρλιάζει...
Το κενό ήταν τεράστιο, ο πόνος αβάσταχτος.

Δεν ήθελε η μαριονέτα να είναι η μόνη συντροφιά για τον παιχνιδοποιό.
Ούτως ή άλλως δεν ήταν ολοκληρωμένη...
Κοίταξε προς τα πάνω και ξερίζωσε το ένα του μάτι...
Δεν πρόλαβε να το τοποθετήσει στη μαριονέτα και ξεψύχησε πάνω στο σώμα του παιχνιδοποιού.
Ποτέ πια μόνοι...ποτέ πια χώρια..

Λίγο πιο πέρα, μέσα στα ερείπια βρισκόταν πεσμένο και ανοιχτό το ημερολόγιο του παιχνιδοποιού.
Το εντυπωσιακό όμως ήταν άλλο, αν πρόσεχε κανείς εκείνη τη στιγμή τη μαριονέτα θα έβλεπε ένα δάκρυ να κυλά από τα νέα της μάτια...

"Αυτό ήταν το ημερολόγιο του παιχνιδοποιού και αυτή ήταν η ιστορία του"

Tweet This