Ο ΚΛΟΟΥΝ...

Ο ΚΛΟΟΥΝ
Αυτό που ξεκίνησε σαν ένα συνηθισμένο παιδικό πάρτι...κατέληξε σε μακελειό...
Αφιερωμένη στον L' Aesthéte Soleil
Αυστηρώς ακατάλληλη για άτομα κάτω των 18
(η ιστορία περιέχει ακραίες σκηνές βίας)

Καθόταν μπροστά από τον μεγάλο καθρέφτη της κρεβατοκάμαρας και περνούσε το λευκό μακιγιάζ που κάλυπτε το πρόσωπο του... Ετοιμαζόταν να πάει στη δουλειά... Σήμερα η εταιρεία με την οποία συνεργαζόταν του είχε κλείσει ένα παιδικό πάρτι...
Τώρα έφτιαχνε το ψεύτικο εκείνο κόκκινο χαμόγελο...
-Μητέρα άσε με ήσυχο... φώναξε...
...αλλά στο δωμάτιο δεν ήταν κανείς... ούτε και στο μικρό του διαμέρισμα...
-Μη, μην με χτυπήσεις άλλο... μίλησε ξανά... θα είμαι φρόνιμος στο υπόσχομαι...
Τώρα σηκώθηκε από την καρέκλα του και φόρεσε την στολή του...
Έβαλε και εκείνη την μεγάλη κόκκινη μύτη...
Ήταν έτοιμος. Βγήκε έξω και μπήκε στο φορτηγάκι με τα μπαλόνια που του παρείχε η εταιρεία...

Μισή ώρα αργότερα...

Είχε φτάσει στον προορισμό του. Μια μονοκατοικία... μιας αρκετά ευκατάστατης οικογένειας απ' όσο μπορούσε να καταλάβει... Το αγοράκι όπως έγραφε το χαρτί της εταιρείας λεγόταν Αντώνης και έκλεινε τα έξι του χρόνια.
Βρέθηκε μπροστά στην εξώπορτα και χτύπησε το κουδούνι...
Ο μικρός Αντώνης του άνοιξε την πόρτα.
-Γεια σου... εσύ πρέπει να είσαι ο Αντώνης...
Το μικρό μπήκε μέσα και φώναξε την μητέρα του...
Στο πρόσωπο του κλόουν σχηματίστηκε ένα χαμόγελο... που φανέρωνε περισσότερο μίσος παρά χαρά.
Από μέσα ακούγονταν παιδικές φωνές.
Η μητέρα του Αντώνη εμφανίστηκε.
-Εσείς πρέπει να είστε ο κλόουν που ζητήσαμε. Περάστε παρακαλώ.
Η ώρα περνούσε και ο κλόουν ακολουθούσε το συνηθισμένο του πρόγραμμα... Μπαλόνια, παιχνίδια με τα παιδιά...

Η ώρα της τούρτας είχε έρθει...
-Παιδιά για μαζευτείτε...
Ο Αντώνης έσβησε τα κεράκια και ήρθε η στιγμή για τις φωτογραφίες. Ο κλόουν περίμενε υπομονετικά καθισμένος να βγουν τα παιδιά φωτογραφία μαζί του.
Εκείνη τη στιγμή ήταν καθισμένο στα πόδια του ένα μικρό κοριτσάκι με πλούσια μακριά ξανθά μαλλιά.
Ο κλόουν ένιωσε ένα πόνο στο κεφάλι και άκουσε ξανά τη φωνή της μητέρας του.
"Παιδιά... μόνο κακό προκαλείτε... θα έπρεπε να σε είχα σκοτώσει όταν γεννήθηκες"

Κοίταξε το μαχαίρι στο τραπέζι δίπλα από την τούρτα...
Η φωνή μέσα στο κεφάλι του έγινε πιο δυνατή.
Πέταξε την μικρή από τα πόδια του και όρμησε στο τραπέζι. Η μικρή που σωριάστηκε στο πάτωμα έβαλε τα κλάματα.
Άρπαξε το μαχαίρι.
-Πρέπει να πεθάνουν όλα...ψιθύρισε...
Όρμησε στη μικρή και κάρφωσε το μαχαίρι στο κεφάλι της. Τα ξανθά μαλλιά της έγιναν κόκκινα. Αίμα πετάχτηκε στο πρόσωπο του και στα ήδη κόκκινα χείλη του... τώρα χαμογελούσε πλατιά. -
Ώρα για παιχνίδι...είπε
Όλα τα παιδιά έβαλαν τα κλάματα και άρχισαν να ουρλιάζουν.
Η μητέρα του Αντώνη που ήταν στην κουζίνα εμφανίστηκε... πριν καταλάβει τι γίνεται το μαχαίρι της άνοιξε το λαιμό στα δύο...

Τα παιδιά όλα ηλικίας πέντε και έξι χρονών προσπαθούσαν να ξεφύγουν. Μέσα στον πανικό τους το ένα έπεφτε πάνω στο άλλο.
Ο κλόουν άρπαξε ένα αγοράκι με κοντό καστανό μαλλί.
-Πως σε λένε εσένα;
"Γιάννη" του απάντησε...
Και τότε του κάρφωσε το μαχαίρι στο στήθος.
Ένα άλλο κοριτσάκι το άρπαξε από τα μαλλιά και άρχισε να χτυπάει με δύναμη το κεφάλι του στον τοίχο. Μέχρι που διέλυσε το μικρό του κρανίο.

Οι γείτονες που άκουσαν τις φωνές κάλεσαν την αστυνομία.
Την ίδια στιγμή ο κλόουν συνέχιζε το έργο του.
Ο μικρός Αντώνης τόση ώρα είχε κρυφτεί κάτω από το τραπέζι και καθόταν κουλουριασμένος και βουβός.
Ο κλόουν τώρα άρπαξε ένα άλλο αγοράκι και το πέταξε με δύναμη πάνω στην τζαμαρία που οδηγούσε στην αυλή. Τα γυαλιά διαπέρασαν το μικρό του κορμί. Ένα μεγάλο κομμάτι γυαλί μπήκε στο στόμα του.

Τα χέρια του κλόουν είχαν βαφτεί κόκκινα από το αίμα.
Την στιγμή εκείνη η αστυνομία έκανε την εμφάνιση της. Έσπασαν την εξώπορτα και μπήκαν μέσα. Δεν πίστευαν στα μάτια τους. Είδαν τον κλόουν να πνίγει ένα μικρό κορίτσι και να πετάει το άψυχο του σώμα κάτω.
Τον πυροβόλησαν...
Έπεσε νεκρός.
Ο μικρός Αντώνης έκανε την εμφάνιση του. Πήγε στο άψυχο σώμα της μάνας του και χώθηκε στην αγκαλιά της.

Δώδεκα χρόνια μετά... Τοπική Ψυχιατρική κλινική...

Ο γιατρός που παρακολουθούσε τον Αντώνη, δεν περίμενε εδώ και χρόνια καμιά αλλαγή. Δεν είχε μιλήσει από τότε.. Και λίγοι ήταν αυτοί που έβλεπαν το πρόσωπο του αφού πάντα φορούσε μια μάσκα... μια μάσκα κλόουν...

ΤΕΛΟΣTweet This