Το Πορτρέτο (revisited)

"Το πορτρέτο" ξανά...ενιαίο σε μια νέα εκδοχή... ("Το πορτρέτο" ήταν η πρώτη ιστορία τρόμου που ανέβασα στο blog) ενώ έχει ήδη ανέβει η "Επιστροφή". Ο παιχνιδοποιός θα επιστρέψει με νέα ιστορία την Δευτέρα εφόσον και αν ο πόνος που νιώθει μέσα του γαληνέψει. Είναι τόσα αυτά που θα ήθελα να πω αλλά...

Τα δάκρυα ας γίνουν ποτάμι
και ας με πνίξουν
και έτσι σαν θα κοιτάζω το ταβάνι,
στεφάνι γύψινο που εγώ φορώ...
το θάνατο, που σύντροφο πλέον θα αποκαλώ...

Σας στέλνω όλη μου την αγάπη
Toymaker

Dante, p. o. v. of a g, Equilibrium, Mahler καλέ μου φίλε, Soula, λατρεμένε hfaistiwnas, One happy dot (το πήρα το μήνυμα), λατρεμένη naya, Όλγα (φιλενάδα, αδερφή μου)... Σας ευχαριστώ...

Το πορτρέτο

Η τέχνη θα πάρει την εκδίκηση της…και ναι θα είναι ματωμένη

-Πάρε το καρότσι και πήγαινε να περιμένεις το φορτηγό. Ήρθε νέα παραλαβή.
Ήταν η φράση που ακουγόταν τουλάχιστον μια φορά την μέρα από τον υπεύθυνο της Real Art Gallery. Αποδέκτης της φράσης, το ίδιο πρόσωπο. Ο Χρήστος δούλευε σε μια από τις σημαντικότερες γκαλερί των Αθηνών εδώ και ένα χρόνο σχεδόν και αν κάποτε αυτό ήταν το όνειρο του, τώρα έβλεπε πως η πραγματικότητα διέφερε πολύ. Συχνά ένιωθε πως δεν υπήρχε καμία διαφορά από το κατάστημα με ρούχα στο οποίο δούλευε ένα χρόνο πριν.
Ο υπεύθυνος της γκαλερί, ο Μιχάλης, είχε περίπου την ίδια ηλικία με το Χρήστο και αν και είχε καταφέρει να εκτοξεύσει σε πωλήσεις το κατάστημα δεν έτρεφε την ίδια εκτίμηση για την τέχνη. Μερικές φορές σκεφτόταν ο Χρήστος ότι αν έδινε την ίδια σημασία ο Μιχάλης στην τέχνη με την σημασία που έδινε στο ντύσιμο του όλα θα ήταν καλύτερα. Εκείνη τη στιγμή πέρασε μπροστά από το γραφείο του Μιχάλη με το καρότσι και την προσοχή του απέσπασε το ασημί δαχτυλίδι στο χέρι του Μιχάλη. Ο Μιχάλης παρόλο τη θέση του είχε την εμφάνιση ενός νέου που ήταν μέσα στην μόδα. Σήμερα φορούσε το αγαπημένο του μοβ πουκάμισο και ένα μοντέρνο με σκισίματα σακάκι. Πάνω στο σακάκι, η ταμπέλα «υπεύθυνος καταστήματος» υπενθύμιζε στον Χρήστο και τους πελάτες τη θέση του. Ο Χρήστος από την άλλη δεν διακρινόταν ούτε για την εμφάνιση, ούτε και για το ντύσιμο του, περνούσε απαρατήρητος και η ταμπέλα που έγραφε «σύμβουλος διακόσμησης» περισσότερο πλασματική ήταν παρά ουσιαστική.
Το τρίξιμο από τις ρόδες του καροτσιού που τώρα έβγαζε ο Χρήστος στο δρόμο ακούστηκε σε όλο την γκαλερί. Δέκα λεπτά αργότερα ξανάμπαινε μέσα με ένα καρότσι φορτωμένο πίνακες. Η φωνή του Μιχάλη, έσπασε τη σιωπή που επικρατούσε εκείνη τη στιγμή, στο άδειο από πελάτες μαγαζί -Τι είναι αυτό πάλι; Εγώ ποτέ δεν ζήτησα να έρθει κάτι τέτοιο στο μαγαζί.
-Δεν ξέρω, απάντησε ο Χρήστος, ήταν μαζί με τους άλλους πίνακες. Όλη αυτή η φασαρία γινόταν για ένα πίνακα, που η αλήθεια είναι ότι η ύπαρξη του στην παραγγελία είχε εντυπωσιάσει και τον ίδιο τον Χρήστο. Επρόκειτο για ένα ολόσωμο πορτρέτο μικρών διαστάσεων ενός κυρίου που αν υπολόγισε καλά με βάση την τεχνική θα πρέπει να ήταν το λιγότερο του 17ου αιώνα. Όμως το έργο είχε πολλές αντιφάσεις. Το φόντο στο πορτρέτο ήταν μαύρο και στο κέντρο απεικονιζόταν ένας κύριος με ημίψηλο καπέλο στο κεφάλι και με σκούρο κοστούμι που παρέπεμπε στον 19ο αιώνα. Τα χέρια του δεν φαινόντουσαν, αφού ήταν σταυρωμένα πίσω στην πλάτη. Αλλά πέρα από την αντίφαση ανάμεσα στην τεχνική και την εμφάνιση του προσώπου, υπήρχε και η αντίφαση της χρυσοποίκιλτης και δουλεμένης στο χέρι κορνίζας.
-Ω θεέ μου, αναφώνησε ο Χρήστος, η κορνίζα…
-Τι έγινε με την κορνίζα, το έργο είναι ένα μαύρο χάλι, του ανταπάντησε ο Μιχάλης.
-Η κορνίζα, αν δεν πέφτω έξω, είναι κορνίζα του 16ου αιώνα.
-Καλά, μπορείς να τον κρύψεις τώρα κάπου, μην τον δουν οι πελάτες και φοβηθούν.
-Και όμως έχει ενδιαφέρον…
-Παρ΄ τον σε παρακαλώ από μπροστά μου, δεν υπάρχει περίπτωση αυτό το πράγμα να μπει σε τοίχο του μαγαζιού.
Η αλήθεια είναι πως ο Μιχάλης είχε δίκιο εν μέρει. Το πορτρέτο αυτό μόνο τρόμο μπορούσε να προκαλέσει. Ο κύριος που απεικονιζόταν είχε σώμα νεαρού και πρόσωπο υπερήλικα, χαραγμένο από τις ρυτίδες, το πιο τρομακτικό από όλα όμως ήταν το βλέμμα του, που κοίταζε κατάματα το θεατή, σαν να τον προκαλούσε. Αλλά σε τι;
Η υπόλοιπη μέρα κύλησε ήσυχα και το τρομαχτικό πορτρέτο τοποθετήθηκε στην αποθήκη στο πίσω μέρος του καταστήματος. Μοναδική εξαίρεση ίσως αποτέλεσαν οι φωνές του Μιχάλη όταν μπήκε στην αποθήκη.
-Δεν σου είπα να το κρύψεις αυτό το πράγμα;
Ο Χρήστος έκανε την εμφάνιση του στην είσοδο της αποθήκης. -Μα το έβαλα στην αποθήκη.
-Ναι μπροστά από όλα τα έργα. Είναι δυνατόν να είναι το πρώτο πράγμα που βλέπει κανείς όταν μπαίνει εδώ μέσα. Την στιγμή εκείνη και πριν προλάβει ο Χρήστος να αντιδράσει ο Μιχάλης άρπαξε το πορτρέτο και το πέταξε με δύναμη όσο πιο πίσω μπορούσε. Πριν βγουν από την αποθήκη ο Χρήστος έριξε μια κλεφτή ματιά και ξεφύσηξε με ανακούφιση, ούτε ο καμβάς, ούτε η κορνίζα φαίνεται να είχαν πάθει κάτι.
Είχε πάει τέσσερις το απόγευμα. Ήταν Τετάρτη και κάθε Τετάρτη ο Χρήστος τελείωνε νωρίτερα τη δουλειά. –Μιχάλη εγώ φεύγω.
-Εντάξει, τα λέμε αύριο. Εκείνη την ώρα ο Μιχάλης εξυπηρετούσε μια νεαρή πελάτισσα, προσπαθώντας να της πουλήσει ένα πίνακα σύγχρονου καλλιτέχνη που απεικόνιζε ένα κόκκινο δάσος σε κίτρινο φόντο, έργο που πάντοτε ο Χρήστος θεωρούσε φριχτό. Ταυτόχρονα φαινόταν να την φλερτάρει κιόλας, κάτι που ήξερε να κάνει πολύ καλά.

Στο δρόμο για το σπίτι, ο Χρήστος σκεφτόταν μόνο ένα πράγμα...τον πίνακα και το πρόσωπο που απεικόνιζε...είχε ξαναδεί κάπου αυτό το πρόσωπο, αλλά που; "Θα πρέπει να το ψάξω" σκέφτηκε, και δύο στενά πριν φτάσει στο σπίτι του έστριψε αριστερά κατευθυνόμενος προς την Εθνική βιβλιοθήκη...

Μπαίνοντας μέσα σταμάτησε δύο λεπτά προκειμένου να ηρεμήσει. Για κάποιο περίεργο λόγο κάτι δεν του πήγαινε καλά με το πρόσωπο στον πίνακα.

Άρχισε να κατεβάζει από τα ράφια στίβες βιβλίων με θέμα τα πορτρέτα... Πέρασαν σχεδόν τρεις ώρες αλλά τίποτα. Ήταν έτοιμος να εγκαταλείψει μέχρι που το βλέμμα του έπεσε πάνω σε ένα βιβλίο με θέμα την απεικόνιση παρανοϊκών δολοφόνων. "Υπάρχει κάτι τέτοιο; " σκέφτηκε. Το πήρε στα χέρια του και άρχισε να ξεφυλλίζει. Λίγα λεπτά αργότερα έμεινε αποσβολωμένος να κοιτάζει...το αίμα του είχε παγώσει. "Το πορτρέτο του μαγαζιού..."

Άρχισε να διαβάζει...

"Κόμης Μπάτορι...σύζυγος της Ελίζαμπεθ Μπάτορι..γνωστός και ως Ματωμένος κόμης της Ουγγαρίας...

Έμεινε γνωστός για τις απεχθείς δολοφονίες του. Φέρεται να χρησιμοποιούσε για τους φόνους του δικές του κατασκευές που προσάρμοζε με ειδικό τρόπο στα χέρια. Για τις δολοφονίες κατηγόρησε τη γυναίκα του η οποία βρήκε φρικτό τέλος. Εξαφανίστηκε μυστηριωδώς λίγο καιρό αφότου ολοκληρώθηκε το συγκεκριμένο πορτρέτο."

"Θέε μου" αναφώνησε ο Χρήστος...

Βγήκε τρέχοντας στο δρόμο και μπήκε στο πρώτο ταξί που βρήκε ελεύθερο με κατεύθυνση την gallery. Έκανε να πάρει τον Μιχάλη τηλέφωνο αφού θα ήταν ακόμα εκεί. Η γραμμή κατειλημμένη... και το κινητό του κλειστό.

"Γαμώτο" φώναξε, "κλείστο το ρημάδι"...
Την ίδια ώρα στην Real Art Gallery ο Μιχάλης καθόταν στο γραφείο του κάνοντας το κλείσιμο της ημέρας. Το κινητό του ήταν εδώ και ώρα κλειστό μιας και είχε ξεμείνει για πολλοστή φορά από μπαταρία.
"Αύριο έχουμε να κάνουμε αρκετή δουλειά" σκέφτηκε φωναχτά και συνέχισε " θα πρέπει να ειδοποιήσω το Χρήστο να έρθει νωρίτερα" και έκανε να σηκώσει το σταθερό -τύπου αντίκα- τηλέφωνο που είχε στο γραφείο του...
Τίποτα, κανένας ήχος...
"Μα τι συμβαίνει;" Ακολούθησε το καλώδιο για να δει αν είναι όλα εντάξει...το καλώδιο ήταν κομμένο... "Μα τι στην ευχή;"
Εκείνη τη στιγμή κάτι άλλο όμως του τράβηξε την προσοχή... Στον απέναντι τοίχο ήταν ακουμπισμένο εκείνο το φριχτό πορτρέτο, μόνο που ο εικονιζόμενος απουσίαζε!
"Δεν ειμαι καλά, καλύτερα να την κάνω, φτάνει για σήμερα"
Είχε κλειδώσει την τζαμαρένια πόρτα όπως έκανε κάφε φορά πριν κλείσει ταμείο... Στράφηκε προς το γραφείο του για να πάρει τα κλειδιά. Κρατώντας τα στο χέρι, έκανε να κατευθυνθεί προς την πόρτα...και τότε πάγωσε...
"Όχι δεν είναι δυνατόν" ψιθύρισε...
Στην πόρτα στεκόταν ο εικονιζόμενος κύριος του πορτρέτου, ολοζώντανος, με τα χέρια σταυρωμένα πίσω στην πλάτη... Ένα ρίγος διαπέρασε το Μιχάλη...
Και τότε συνέβη, ο κόμης Μπάτορι αποκάλυψε τα χέρια του... Στο αριστερό χέρι ήταν περασμένη μια κατασκευή , ένα είδος χωνιού, απ'το οποίο προεξείχαν μια σειρά απο περιστρεφόμενα μεταλλικά ελάσματα, ενώ στο δεξί στηριζόταν ένα είδος δρεπανιού...
Ο Μιχάλης άρχισε να τρέχει προς την αντίθετη κατεύθυνση, αλλά που θα μπορούσε να πάει...Από πίσω του με γρήγορα βήματα ακολουθούσε ο κόμης Μπάτορι. Ο Μιχάλης άρχισε να κατεβάζει τους πίνακες από τους τοίχους και να τους πετάει πάνω στον κόμη... και εκείνος με τη σειρά του με μια κίνηση των χεριών του τους έκανε κομμάτια.
"Σταμάτα, εδώ είναι καλά", είπε με τρεμάμενη φωνή ο Χρήστος στον ταξιτζή. Πετάχτηκε έξω από το αυτοκίνητο και άρχισε να τρέχει προς την gallery...
Φτάνοντας δεν πίστευε στα μάτια του... στο εσωτερικό πίνακες κατεστραμμένοι...και τότε είδε το Μιχάλη να προσπαθεί να ξεφύγει από ... "Ω Θέε μου, ο κόμης!" αναφώνησε.
Άρχισε να χτυπάει με όλη του τη δύναμη το τζάμι και να φωνάζει απεγνωσμένα βοήθεια αλλά καμία απάντηση... Ο Μιχάλης τον άκουσε και γύρισε να κοιτάξει... την στιγμή εκείνη το μεταλλικό χωνί με τα περιστρεφόμενα ελάσματα καρφώθηκε στο στομάχι του Μιχάλη... αίμα άρχισε να τρέχει και εντόσθια άρχισαν να τυλίγονται πάνω στα περιστρεφόμενα ελάσματα... Ο κόμης χαμογέλασε...
Ο Χρήστος άρχισε να ουρλιάζει...
Ο Μιχάλης βρέθηκε στο πάτωμα...και άρχισε να σέρνεται προς την πόρτα, βγάζοντας απ'την τσέπη του το κλειδί που είχε πάρει νωρίτερα απ'το γραφείο.
Ο κόμης σήκωσε το δεξί του χέρι και το δρεπάνι κατέληξε στο λαιμό του Μιχάλη , χωρίζοντας το κεφάλι απ'το υπόλοιπο σώμα... αίμα πετάχτηκε στους τοίχους και στους τελευταίους εναπομείναντες ανέγγιχτους πίνακες... το κεφάλι κατρακύλησε και βρέθηκε μπροστά στην τζαμαρένια πόρτα... Τα μάτια του Μιχάλη ορθάνοιχτα και νεκρά έστεκαν να κοιτάνε τον αποσβολωμένο Χρήστο...
Ο Χρήστος απ'την έξω μεριά έμενε ακίνητος και έστρεψε το βλέμμα του προς τον κόμη ο οποίος συνέχιζε να χαμογελάει... και τότε έχασε τις αισθήσεις του...
Ξύπνησε το επόμενο πρωί ζαλισμένος και με τρομερό πονοκέφαλο από ένα δυνατό χτύπημα στην πλάτη...
Πετάχτηκε όρθιος...ήταν η καθαρίστρια της gallery...
Κοίταξε μέσα...όλα ήταν στη θέση τους...σαν τίποτα να μην είχε συμβεί... η καθαρίστρια ξεκλείδωσε και μπήκε...
"Μη..." πήγε να πει αλλά κάτι τον σταμάτησε. Μπήκε και αυτός μέσα... Όλα ήταν τέλεια...ή σχεδόν όλα...Στον κεντρικό τοίχο του μαγαζιού ήταν κρεμασμένο το πορτρέτο του κόμη Μπάτορι, με τα χέρια σταυρωμένα πίσω, μόνο που αυτή την φορά κάτι είχε αλλάξει... στη γωνία του πίνακα φαινόταν να εικονίζεται ένα χέρι, απ' το πουθενά...αλλά αυτό που τον έκανε να ουρλιάξει ήταν το δαχτυλίδι στο χέρι εκείνο...ήταν το ασημένιο δαχτυλίδι του Μιχάλη...Tweet This