ΣΦΑΓΗ ΣΕ ΕΡΗΜΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΡΟΜΟ (the massacre version)...το ΄Β και τελευταίο μέρος...

Ολόκληρη η ιστορία...το Ά μέρος για όσους δεν πρόλαβαν και το ΄Β και τελευταίο...

Σφαγή σε έρημο επαρχιακό δρόμο (the massacre version)

Αυστηρώς ακατάλληλη για άτομα κάτω των 18

Αφιερωμένη στην naya

το Ά μέρος

-Σου είπα πως πήραμε λάθος στροφή…δεξιά έπρεπε να είχαμε πάει, ορίστε τώρα χαθήκαμε.
-Σε παρακαλώ ξέρω τι κάνω…
Το μόλις ενός χρονών μωρό στην κούνια στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου έβαλε τα κλάματα.
Ο Γιάννης και η Μαρία είχαν ξεκινήσει το ταξίδι τους χαράματα…θα πήγαιναν στο εξοχικό των γονιών της Μαρίας για τις καλοκαιρινές τους διακοπές. Ήταν μεσημέρι και τώρα ο Γιάννης συνειδητοποιούσε πως είχαν χαθεί σε μια κατάφυτη περιοχή στη μέση του πουθενά.
-Εντάξει, έχεις δίκιο, το παραδέχομαι έκανα λάθος. Αλλά δεν υπάρχει λόγος να μαλώνουμε, τρομάζουμε και τον μπέμπη. Είμαι σίγουρος πως σύντομα θα ξαναβρούμε την εθνική οδό.
-Συγγνώμη, απλώς δεν ξέρω, το μέρος αυτό με τρομάζει…και η ησυχία, είναι υπερβολικά ήσυχα.
Ένας ήχος ακούστηκε, σαν κάτι να σκάει…
-Γαμώτο , θα πρέπει να έσκασε λάστιχο…
Ο Γιάννης σταμάτησε το αμάξι και πάρκαρε στην άκρη του χωματόδρομου…
-Και τώρα τι κάνουμε; ρώτησε η Μαρία.
-Μην ανησυχείς έχω φροντίσει για ρεζέρβα. Σε μισή ώρα θα είμαστε ξανά στο δρόμο.
Ένα πουλί πέταξε ανάμεσα στα δέντρα και έκανε την Μαρία να πεταχτεί από το κάθισμα.
Ακολούθησαν κι άλλα…
-Κάτι συμβαίνει εδώ…
-Μάλλον τα τρόμαξε η παρουσία μας…
-Δεν είναι αυτό…
Μόνο ο μπέμπης καθόταν ατάραχος στην κούνια του.
Βγήκαν έξω…και τότε ο Γιάννης διαπίστωσε με τρόμο πως είχαν σκάσει δύο από τα τέσσερα λάστιχα.
-Τώρα τι κάνουμε;… είπε η Μαρία.
-Δεν ξέρω…
Ο Γιάννης έσκυψε να κοιτάξει τα λάστιχα…
-Θεέ μου…
-Τι συμβαίνει;
Ο Γιάννης τράβηξε με δύναμη αυτό που ήταν καρφωμένο στο ένα από τα δύο σκασμένα λάστιχα. Ήταν μια σειρά από χοντρά καρφιά που ήταν στερεωμένα σε μια βάση-ζώνη από ανθρώπινο δέρμα, κάτι το οποίο συνειδητοποίησε όταν παρατήρησε τον αφαλό που υπήρχε πάνω στη ζώνη.
-Πάρε τον μπέμπη και πάμε να φύγουμε από εδώ. Μαρία;
Όταν ο Γιάννης σηκώθηκε από το έδαφος είδε ότι η Μαρία έλειπε.
-Μαρία…φώναξε.
Καμία απάντηση.
Λίγα μέτρα πιο πέρα…
Η Μαρία είχε απομακρυνθεί όση ώρα ο Γιάννης περιεργαζόταν τα λάστιχα και τώρα είχε μπλεχτεί μέσα σε κάτι φυλλωσιές.
-Την τύχη μου μέσα…
Ξαφνικά ένιωσε την παρουσία κάποιου δίπλα της…
-Είναι κανείς εκεί; Γιάννη;
Δεν πρόλαβε να γυρίσει να κοιτάξει όταν ένα τσεκούρι καρφώθηκε στην κορυφή του κεφαλιού της ανοίγοντας το στα δύο…αίμα πετάχτηκε πάνω στις φυλλωσιές και ένα χέρι άρπαξε τα πόδια της Μαρίας και άρχισε να σέρνει το άψυχο πτώμα της μέσα στο δάσος.
Ο Γιάννης την ίδια στιγμή άρπαξε τον μπέμπη και άρχισε να περπατάει στο χωματόδρομο φωνάζοντας το όνομα της Μαρίας.
…
Το πτώμα της Μαρίας ήταν κρεμασμένο σε ένα τσιγκέλι στην αυλή ενός ξύλινου σπιτιού. Το ανοιγμένο στα δύο κεφάλι ανάγκασε αυτόν που την είχε σκοτώσει να καρφώσει το τσιγκέλι στη σπονδυλική της στήλη. Είχε ανοίξει το στομάχι της και το είχε αδειάσει. Πάνω στον ξύλινο πάγκο, δίπλα από το κρεμασμένο πτώμα της Μαρίας βρισκόταν και κάτι που θύμιζε έμβρυο στους πρώτους μήνες κύησης. Η Μαρία ήταν έγκυος. Ο ίδιος που σκότωσε τη Μαρία είχε ανάψει φωτιά, πήρε το έμβρυο και το έριξε σε μια κατσαρόλα με νερό που έβραζε. Μισή ώρα αργότερα αυτό θα ήταν το δείπνο του.
…
Ο Γιάννης συνέχιζε να προχωράει με τον μπέμπη αγκαλιά… είχε αρχίσει να απελπίζεται μέχρι τη στιγμή που είδε κάπου μέσα στο δάσος καπνό…
-Σωθήκαμε μικρέ…

το ΄Β μέρος…

Άρχισε να κατευθύνεται προς τη μεριά από όπου ερχόταν ο καπνός…στην αγκαλιά του κρατούσε σφιχτά τον μπέμπη ο οποίος κατά διαστήματα έβαζε τα κλάματα…
-Έλα ηρέμησε, θα βρούμε τη μαμά σου και θα φύγουμε…εντάξει;
Είχε πλησιάσει σε ένα ξύλινο σπίτι, όταν αυτό που αντίκρισε τον έκανε να παγώσει…
Η Μαρία βρισκόταν κρεμασμένη σε ένα τσιγκέλι με το στομάχι της ανοιχτό…του ήρθε να φωνάξει αλλά δεν το έκανε…ακούμπησε τον μπέμπη στο χώμα και γύρισε προς την άλλη πλευρά για να κάνει εμετό…
Η Μαρία ήταν νεκρή…δεν μπορούσε να το πιστέψει…
Ένιωθε να ζαλίζεται και πριν καλά καλά το καταλάβει έχασε τις αισθήσεις του…
Όταν συνήλθε είχε αρχίσει ήδη να σκοτεινιάζει…
«Ο μπέμπης» σκέφτηκε…
Κοίταξε τριγύρω του, αλλά το μωρό είχε εξαφανιστεί…
Στην αρχή τρομοκρατήθηκε…
Έστρεψε το βλέμμα του στο σπίτι…το πτώμα της Μαρίας έλειπε και η φωτιά είχε σβήσει…
Τότε μια τρομακτική σκέψη πέρασε από το μυαλό του…
-Ο μπέμπης…
Σηκώθηκε και κατευθύνθηκε προς το σπίτι…έμοιαζε άδειο και η υπερβολική ησυχία τον εκνεύριζε περισσότερο…πλησίασε στο ένα από τα δύο παράθυρα της πρόσοψης και κοίταξε μέσα…
Είδε το πτώμα της Μαρίας…τεμαχισμένο και απλωμένο πάνω σε ένα τραπέζι...κανένα σημάδι από τον μπέμπη…το σπίτι έμοιαζε άδειο…κατευθύνθηκε προς την πόρτα και την έσπρωξε διστακτικά…
Μπήκε μέσα…στη θέα της νεκρής Μαρίας κρατήθηκε για να μην ουρλιάξει…
Στο τζάκι ήταν τοποθετημένη μια κατσαρόλα…στριφογύρισε το κουτάλι που ήταν μέσα μια, δυο φορές και πισωπάτησε…μέσα στο υγρό της κατσαρόλας βρίσκονταν έντερα…και ένα χέρι…το χέρι της Μαρίας. Το κατάλαβε από το δαχτυλίδι του γάμου τους…
Προχώρησε τώρα προς το διπλανό δωμάτιο…
Άνοιξε την πόρτα σιγά…Κανείς μέσα…Ήταν η κρεβατοκάμαρα…τα σεντόνια στο κρεβάτι ήταν γεμάτα σκόνη και αλλοιωμένα από το χρόνο…σαν να μην είχε κοιμηθεί κάποιος στο κρεβάτι εδώ και χρόνια… Κατευθύνθηκε προς το παράθυρο που έβλεπε στην πίσω αυλή…
Άρχισε να ουρλιάζει…Σε ένα πάσαλο ήταν κρεμασμένο κάτι που έμοιαζε με μωρό…
Βγήκε από το σπίτι τρέχοντας…φτάνοντας προς τον πάσαλο, μια ανάσα ανακούφισης βγήκε από το στόμα του…ήταν μια κούκλα…
Και τότε ήταν που άκουσε κλάμα…
Ερχόταν μέσα από τις φυλλωσιές…Κατευθύνθηκε προς τα εκεί…παραμέρισε τα φύλλα…ήταν ο μπέμπης…
-Πάμε να φύγουμε μικρέ…Βγήκε στην πίσω αυλή του ξύλινου σπιτιού και κοίταξε ξανά προς το παράθυρο…και τότε το είδε…είδε τον εαυτό του να κοιτάει από μέσα… κατάλαβε…θυμήθηκε τον καβγά του με τη Μαρία όταν του ανακοίνωσε πως περιμένει και άλλο παιδί και όταν αυτός της είπε πως δεν θέλει να το κρατήσουν…θυμήθηκε τον εαυτό του να κατεβάζει με δύναμη το τσεκούρι στο κεφάλι της Μαρίας…θυμήθηκε…το είχε ξανακάνει…είχε ξαναέρθει σε αυτό το σπίτι αλλά με άλλη γυναίκα…είχε παντρευτεί ξανά…είχε έρθει και μόνος…και τότε το μυαλό του θόλωσε ξανά…κράτησε τον μπέμπη από το κεφάλι…το μωρό έβαλε τα κλάματα…
Μπήκε μέσα στο σπίτι και άφησε το μωρό στο ξύλινο τραπέζι…
Τώρα στα χέρια του κρατούσε ένα μαχαίρι…

ΤΕΛΟΣ

Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους... Σας στέλνω όλη μου την αγάπη...

Toymaker

Tweet This