Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ (updated:the blood bath version)

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ... (updated:the blood bath version)
για την αγάπη θα επιστρέψει από τον άλλο κόσμο...

Αφιερωμένο σε σένα...

Ο Χρήστος και ο Κώστας γνωρίστηκαν με περίεργο τρόπο. Περίεργη θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και η σχέση τους. Ο Χρήστος δήλωνε πως στο πρόσωπο του Κώστα είχε βρει τον έρωτα της ζωής του. Ο Κώστας από την άλλη έμοιαζε να μη συμμερίζεται τις σκέψεις του Χρήστου. Στη σχέση αυτή δεν ήταν μόνοι, υπήρχε και ένα τρίτο πρόσωπο, ο Αντώνης. Ο Αντώνης δεν είχε κρύψει ποτέ τον έρωτα του για το Χρήστο. Ζούσε και ανέπνεε απλά και μόνο για να τον βλέπει να χαμογελάει, ακόμη και αν αυτό σήμαινε ότι ο Χρήστος θα ήταν μαζί με κάποιον άλλο. Δεν ήταν εύκολο γι' αυτόν αλλά από κάποια στιγμή και μετά δεν τον ένοιαζε, ήθελε μόνο να είναι καλά ο Χρήστος. Ο Κώστας παρόλο που αποκαλούσε τον Αντώνη φίλο, δεν το πίστευε κιόλας. Τον θεωρούσε περισσότερο απειλή και γι'αυτό ίσως φρόντιζε να τον έχει συνέχεια κοντά του, ήταν ένας τρόπος ελέγχου...
Ένα βράδυ όταν ο Χρήστος συνόδεψε τον Αντώνη μέχρι το αυτοκίνητο συνέβη κάτι που θα άλλαζε τη ζωή όλων... Ήταν η πρώτη φορά που ο Χρήστος και ο Αντώνης φιλήθηκαν, και όπως είπαν έπρεπε να είναι και η τελευταία. Αυτό που δεν ήξεραν ήταν ότι ο Κώστας τους έβλεπε από το παράθυρο...

Την άλλη μέρα το απόγευμα...

Ο Κώστας πήρα το κινητό του τηλέφωνο και κάλεσε τον Αντώνη.
-Καλησπέρα...
-Έλα τι κάνεις; θέλεις να περάσεις για ένα καφέ;
-Δεν είναι κακή ιδέα. Έγινε, λοιπόν σε μισή ώρα θα είμαι εκεί.
-ok σε περιμένω...
Το σπίτι του Κώστα ήταν δίπλα στη θάλασσα και ο ήχος των κυμάτων ηρεμούσε πάντα τον Αντώνη... Ο Χρήστος έμενε σε ένα σπίτι που βρισκόταν σε απόσταση πέντε λεπτών από το σπίτι του Κώστα...
Σε όλη τη διαδρομή ο Αντώνης σκεφτόταν το φιλί... Ο Χρήστος του είχε δώσει κάτι να θυμάται...τώρα το ήξερε πως θα τον αγαπούσε για πάντα, ότι και αν συνέβαινε...

Μισή ώρα αργότερα...

Ο Αντώνης βρισκόταν έξω από το σπίτι του Κώστα. Είχε χτυπήσει το κουδούνι και περίμενε τον Κώστα να του ανοίξει.
-Καλώς τον , έλα πέρνα μέσα έχω ετοιμάσει καφέ...
Ο Αντώνης πέρασε μέσα και κάθισε στην πολυθρόνα δίπλα στο τζάκι, στην ίδια πολυθρόνα που καθόταν πάντα...
-Λοιπόν τι νέα; του είπε ο Κώστας.
-Τίποτα το ιδιαίτερο, τα συνηθισμένα...
-Γιατί το λες αυτό, η χθεσινή βραδιά πρέπει να ήταν ιδιαίτερη για σένα;
Ο Αντώνης τον κοίταξε με ένα βλέμμα γεμάτο ανησυχία.
-Τι εννοείς;
-Για το φιλί σου με το Χρήστο μιλάω...
Ο Αντώνης πάγωσε...
-Δεν είναι αυτό που νομίζεις...Ο Χρήστος το ξέρεις πως έχει μάτια μόνο για σένα.
-Δεν πιστεύω λέξη απ' όσα λες.
-Δεν...ο Αντώνης πήγε να πει κάτι όταν είδε τον Κώστα να έχει αρπάξει το μεταλλικό κηροπήγιο πάνω απ' το τζάκι και να το κατεβάζει με δύναμη στο κεφάλι του. Δεν πρόλαβε να αντιδράσει...
Τώρα βρισκόταν πεσμένος στο πάτωμα με το κεφάλι του να αιμορραγεί. Ο Κώστας συνέχισε να τον χτυπάει με το κηροπήγιο μέχρι που του διέλυσε το κρανίο...στη συνέχεια κάρφωσε το κηροπήγιο στην πλάτη του ήδη νεκρού Αντώνη...
Το αίμα από το διαλυμένο κεφάλι του Αντώνη είχε πεταχτεί και καλύψει το πρόσωπο του Κώστα στο οποίο μπορούσε να διακρίνει κανείς ένα χαμόγελο.
Εκείνη τη στιγμή άκουσε κλειδιά στην πόρτα...ήταν ο Χρήστος.
-Κώστα είσαι εδώ; είπε ο Χρήστος και προχώρησε προς το σαλόνι. Η εικόνα που αντίκρισε τον έκανε να βάλει τις φωνές.
-Τι έκανες;
-Σκότωσα τον εραστή σου, αυτό έκανα.
-Ποιον εραστή, τι λες ;
-Σας είδα χθες βράδυ...αυτό λέω.

Μία ώρα αργότερα...

-Τι θα κάνουμε; ρώτησε ο Κώστας. Δεν θέλω να πάω φυλακή.
-Δεν υπάρχει κάτι να κάνουμε...
-Υπάρχει...η θάλασσα...θα πετάξουμε το πτώμα και κανείς δεν θα καταλάβει τίποτα...δεν θέλω και δεν πρέπει να πάω φυλακή...
-Δεν μπορεί να μιλάς σοβαρά;
-Και όμως μιλάω...

Αργά το ίδιο βράδυ...

Ο Κώστας αφού έλεγξε ξανά ότι δεν τον έβλεπε κανείς πέταξε στη θάλασσα δύο μεγάλους σάκους ταξιδιού. Μέσα βρισκόταν το τεμαχισμένο πτώμα του Αντώνη. Στο αμάξι τον περίμενε ο Χρήστος που δεν είχε συνειδητοποιήσει ακόμα τι είχε συμβεί...

Την άλλη μέρα το απόγευμα...

Το κουδούνι στην πόρτα του Κώστα χτύπησε. Ο Κώστας άνοιξε την πόρτα αλλά αυτό που αντίκρισε ήταν πέρα από κάθε φαντασία. Στην πόρτα τον περίμενε ο Αντώνης.
-Μα πως...δεν είναι δυνατόν...
-Γεια σου Κώστα...δεν με περίμενες μάλλον...είπε ο Αντώνης και πέρασε μέσα...
Ο Κώστας δεν πίστευε στα μάτια του. Έκλεισε την πόρτα και προχώρησε με αργά φοβισμένα βήματα.
Πριν προλάβει να πει τίποτα , κλειδιά ακούστηκαν στην πόρτα. Ο Χρήστος μπήκε μέσα...είχε αποφασίσει να πάει στην αστυνομία και ήρθε με σκοπό να το ανακοινώσει στον Κώστα... Δεν θα προλάβαινε...
Πριν καλά καλά καταλάβει τι γίνεται, είδε τον Αντώνη να καρφώνει τα χέρια του στα μάτια του Κώστα και να του τα αφαιρεί...
Ο Κώστας άρχισε να ουρλιάζει...
Το χέρι του Αντώνη κατευθύνθηκε στο στήθος του Κώστα και του αφαίρεσε την καρδιά.
-Ούτως ή άλλως δεν είχες ποτέ... είπε ο Αντώνης στα χέρια του οποίου η καρδιά χτυπούσε ακόμα....
Το άψυχο πλέον σώμα του Κώστα έπεσε στο πάτωμα. Ο Αντώνης άφησε την καρδιά να πέσει και κατευθύνθηκε προς τον Χρήστο...σήκωσε το χέρι του...ο Χρήστος έμεινε ακίνητος περιμένοντας το δικό του τέλος αλλά ο Αντώνης σταμάτησε...δάκρυα άρχισαν να κυλάνε από τα μάτια του...
-Δεν μπορώ να το κάνω...Σ'αγαπώ τόσο πολύ...Με καταδίκασες σε μια αιώνια αγάπη και θλίψη...Δεν μπορώ...
Ο Χρήστος βούρκωσε και έκανε να πλησιάσει τον Αντώνη ο οποίος τον σταμάτησε και κοιτάζοντας τον στα μάτια του είπε...
-Θα ζήσεις...αλλά κάθε νύχτα που θα έρχεται θ'ακούς τις κραυγές και το κλάμα μου...Και θα έρθουν και άλλοι άνθρωποι στη ζωή σου αλλά η αγάπη ποτέ δεν θα είναι αρκετή...γιατί κανείς δεν θα σε αγαπήσει όπως εγώ...Δεν μου έδωσες ούτε μια ευκαιρία...
-Αντώνη...πήγε να πει κάτι ο Χρήστος...
Ο Αντώνης άρπαξε τον νεκρό Κώστα και παραμέρισε τον Χρήστο...
Βγήκε από το σπίτι και κατευθύνθηκε προς τη θάλασσα όπου έπεσε μέσα παίρνοντας μαζί του και το άψυχο σώμα του Κώστα.

Χρόνια μετά...

Ο Χρήστος ήταν πλέον μεγάλος σε ηλικία. Με τον σύντροφο του ήταν 15 χρόνια μαζί. Δεν είπε ποτέ και σε κανέναν κάτι για τα όσα είχαν συμβεί. Τον σύντροφο του δεν τον αγάπησε ποτέ πραγματικά αλλά τον σεβόταν και τον εκτιμούσε.
Ο Χρήστος αρρώστησε βαριά και λίγες ώρες πρίν υποβασταζόμενος βγήκε στο μπαλκόνι του σπιτιού. Ήθελε να δει τη θάλασσα ακόμα μια φορά. Εκεί στα βράχια είδε τον Αντώνη, νέο και χαμογελαστό όπως τότε...νόμισε πως τον άκουσε κιόλας να του μιλάει... του είχε πει πως σε λίγες ώρες θα ήταν για πάντα μαζί...
...λίγο πριν ξεψυχήσει τον άκουσαν να ψιθυρίζει το όνομα του Αντώνη.


ΤΕΛΟΣ
Tweet This