Το νανούρισμα...Ολόκληρη η ιστορία, το Ά και το ΄Β και τελευταίο μέρος...

Το νανούρισμα...Ολόκληρη η ιστορία...το Ά μέρος (για όσους δεν πρόλαβαν) και το ΄Β και τελευταίο μέρος...

Αφιερωμένο στον mahler76

το Ά μέρος...

Ήταν ξαπλωμένη στην άκρη του κρεβατιού και έκλαιγε.

Είχαν περάσει μόλις τέσσερις ημέρες από τότε που ο Γιάννης είχε πεθάνει σε εκείνο το μοιραίο αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Στο μυαλό της ερχόταν συνεχώς η στιγμή που άκουσε από την αστυνομία τα νέα του θανάτου του. Δεν την άφησαν να τον δει...είχαν βρει το σώμα του διαμελισμένο και το πρόσωπο είχε παραμορφωθεί φριχτά.

Το κλάμα του μόλις δύο μηνών γιου της, την επανέφερε στην πραγματικότητα. Σηκώθηκε από το κρεβάτι και κατευθύνθηκε προς την κούνια. Η Μαρία πήρε τον μπέμπη, όπως τον φώναζαν, στην αγκαλιά της.

-Έλα ηρέμησε...σου λείπει και σένα...έτσι δεν είναι;

Το σαλόνι, η κουζίνα , το υπνοδωμάτιο ήταν γεμάτα κούτες... Σήμερα θα μετακόμιζε με τον μικρό στο νέο τους σπίτι, το οποίο είχε κληρονομήσει από το Γιάννη. Ήταν το πατρικό του συζύγου της, το οποίο ήταν ακατοίκητο τα τελευταία δύο χρόνια, από τότε δηλαδή που αποφάσισαν να μετακομίσουν στο κέντρο.Εκείνη τη στιγμή είδε από το παράθυρο το φορτηγό για τη μεταφορά...

-Ώρα να φεύγουμε μικρέ...

Τέσσερις ώρες αργότερα...

Τα άτομα από τη μεταφορική κατέβαζαν τις κούτες και τα λιγοστά έπιπλα που η Μαρία είχε αποφασίσει να πάρει μαζί της. Το πατρικό σπίτι του Γιάννη πάντα την τρόμαζε...χτισμένο μέσα σε μια κατάφυτη περιοχή σε ένα χωριό, δύο ώρες από το κέντρο, θύμιζε περισσότερο νεογοτθικό ναό παρά σπίτι. Ήταν διώροφο. Τα υπνοδωμάτια, τρία στον αριθμό, βρίσκονταν στο δεύτερο όροφο.Θυμόταν πόσο είχε χαρεί όταν είχαν φύγει από αυτό το σπίτι, και τώρα να που επέστρεφε. Το σπίτι στην πόλη ήταν πολύ ακριβό και τα έξοδα πολλά...και το πατρικό του συζύγου ήταν μια κάποια λύση.

Η ίδια έβγαζε αρκετά χρήματα από τα παιδικά βιβλία που εικονογραφούσε ώστε να ζει άνετα με τον μπέμπη και χωρίς τα έξοδα του σπιτιού θα τα κατάφερναν οι δυο τους μια χαρά.

Έβαλε την κούνια του μωρού στο δωμάτιο δίπλα από την παλιά τους κρεβατοκάμαρα, στο κάποτε παιδικό δωμάτιο του Γιάννη...το δωμάτιο με τους κλόουν στον τοίχο...πάντα την φόβιζαν οι κλόουν...την άλλη μέρα κιόλας θα άλλαζε ταπετσαρία.

Το ίδιο βράδυ...

Ο μικρός κοιμόταν και εκείνη άνοιγε τις τελευταίες κούτες στην κουζίνα...είχε πάντα δίπλα της το μικρό εκείνο γουόκι τόκι για να μπορεί να τρέξει στον μπέμπη σε περίπτωση που ξυπνούσε.Τα φώτα τρεμόπαιξαν...ξαφνικά βρέθηκε στο σκοτάδι...

-Κεριά, κεριά...κάπου έχω κεριά...Θεέ μου ο μπέμπης...

-Τα βρήκα...

Ένα τρίξιμο στις σκάλες ακούστηκε...

-Είναι κανείς εκεί;"Αρχίζω μάλλον να τα χάνω" σκέφτηκε.

Με το κερί στο χέρι βγήκε από την κουζίνα και ετοιμαζόταν να ανέβει την παλιά δρύινη σκάλα. Έστρεψε το κεφάλι της για λίγο πίσω...για λίγο νόμισε πως είδε μια σκιά στο παράθυρο...Άρχισε να ανεβαίνει τα σκαλιά...και τότε το άκουσε...Ένα παιδικό τραγουδάκι...ένα νανούρισμα... μικρά παιδάκια το τραγουδούσαν..."Μικρά παιδιά/με νύχια γαμψά/μικρά παιδιά/με δόντια κοφτερά/την κούνια κοιτούν/το μωρό αγαπούν./Μικρά παιδιά γύρω από την κούνια στήνουν χορό/μικρά παιδιά/το μωρό αγαπούν και στα χέρια κρατούν./Μικρά παιδιά/άλλα τα χέρια του μικρού κρατούν/άλλα τα πόδια του μικρού κρατούν/και ένα από αυτά το κεφαλάκι του κρατάει αγκαλιά."

Άρχισε να ανεβαίνει τώρα με γρήγορα βήματα τις σκάλες..."Ο μπέμπης" σκέφτηκε...Έφτασε στο παιδικό δωμάτιο και άνοιξε την πόρτα... Με το κερί στο χέρι πλησίασε την κούνια.. Ξαφνικά σταμάτησε... Μια κραυγή βγήκε από το στόμα της.

Γύρω από την κούνια στέκονταν μικρά παιδιά, αγόρια και κορίτσια... Ανάμεσα από τα πόδια τους έτρεχε αίμα... Έκανε ακόμα ένα βήμα... σταμάτησε ξανά...

-Ω Θεέ μου...Οι κόγχες των ματιών τους ήταν άδειες και τα χείλη τους ραμμένα με κλωστή... Το νανούρισμα ακουγόταν ακόμη... Έκαναν να ανοίξουν το στόμα τους...οι κλωστές κόπηκαν... στο στόμα αντί για δόντια είχαν ξυραφάκια... Ετοιμάζονταν να ορμήξουν στο μωρό...

-Μπέμπη! φώναξε η Μαρία...Ένιωσε μια σκιά και ένα κρύο ρεύμα στην πλάτη της.Η φλόγα του κεριού τρεμόπαιξε και έσβησε...Κατευθύνθηκε προς την κούνια. Τώρα άκουγε τον μπέμπη να κλαίει...Τα φώτα τρεμόπαιξαν και το φως επανήλθε. Τα παιδάκια είχαν εξαφανιστεί, ο μπέμπης κοιμόταν ήσυχος στην κούνια...

Το ΄Β και τελευταίο μέρος

Το ξημέρωμα την βρήκε να λαγοκοιμάται σε μια καρέκλα δίπλα στην κούνια του μπέμπη…
Πήγαινε να τρελαθεί, το μυαλό της έκανε παιχνίδια… «Μικρά παιδιά/με νύχια γαμψά/μικρά παιδιά/με δόντια κοφτερά…» το φριχτό αυτό νανούρισμα ηχούσε ακόμα στα αυτιά της…
Σηκώθηκε από την καρέκλα και κοίταξε τον μπέμπη ο οποίος είχε ξυπνήσει και ατάραχος έπαιζε με ένα λούτρινο αρκουδάκι…
-Τι είναι αυτό πάλι; Τράβηξε το αρκουδάκι από τα χέρια του μπέμπη ο οποίος άρχισε να κλαίει. Πισωπάτησε και το αρκουδάκι της έπεσε από τα χέρια…
Έμεινε ακίνητη να το κοιτάει. Το αρκουδάκι δεν είχε μάτια και το στόμα του ήταν ραμμένο με κλωστή. Το άρπαξε και κατευθύνθηκε προς την κουζίνα. Άνοιξε τον σκουπιδοτενεκέ και το πέταξε μέσα.
Ετοίμασε καφέ και ανέβηκε ξανά στο δωμάτιο του μπέμπη…
Έπρεπε να κάνει κάτι για να απασχολήσει το μυαλό της. Είχε αποφασίσει να αλλάξει την ταπετσαρία στο δωμάτιο του μικρού και αυτό θα έκανε. Άρχισε να ξηλώνει την παλιά ταπετσαρία με τους κλόουν που τόσο την τρόμαζαν. Αυτό που όμως δεν περίμενε, ήταν αυτό που θα έβρισκε πίσω από την παλιά ταπετσαρία.
Η ταπετσαρία με τους κλόουν κάλυπτε μια σειρά από ζωγραφιές που κάλυπταν με τη σειρά τους και τους τέσσερις τοίχους του δωματίου. Παιδικές ζωγραφιές…κάποιες από τις οποίες έπρεπε να ήταν πολύ παλιές. Στη θέα τους έβγαλε ασυναίσθητα μια κραυγή.
Απεικόνιζαν μικρά παιδιά, σαν εκείνα που είχε δει το προηγούμενο βράδυ, χωρίς μάτια, παιδιά με αίμα πάνω στα ρούχα τους, διαμελισμένα. Αυτό όμως που της τράβηξε την προσοχή ήταν η παρουσία μιας μαυροντυμένης ανδρικής μορφής σε κάθε ζωγραφιά…
-Τι συνέβη σε αυτό το γαμημένο σπίτι; Ψιθύρισε.
Τις σκέψεις της διέκοψε το κλάμα του μπέμπη. Πήγε στην κούνια και τον πήρε αγκαλιά.
-Μην ανησυχείς μικρέ, όλα θα πάνε καλά.
Αργά το απόγευμα…
Είχε μόλις κάνει ένα ζεστό μπάνιο και ένιωθε κάπως καλύτερα. Έξω επικρατούσε το απόλυτο σκοτάδι και είχε αρχίσει να βρέχει.
Πήγε στο παιδικό δωμάτιο. Είχε αφαιρέσει από τους τοίχους την ταπετσαρία καθώς και όλες τις ζωγραφιές. Κοίταξε τον μπέμπη ο οποίος κοιμόταν. «Όλα καλά, προς το παρόν»…σκέφτηκε.
Εκείνη την στιγμή άκουσε ένα θόρυβο στη σκάλα που οδηγούσε στον κάτω όροφο. Βγήκε να κοιτάξει…
Στην κορυφή της σκάλας βρισκόταν μια παιδική μπάλα η οποία σαν κάποιος να την έσπρωξε άρχισε να «κατεβαίνει» τα σκαλιά… Ξαφνικά γέλια παιδιών ακούστηκαν σε όλο το σπίτι…και τα γέλια διαδέχτηκαν κλάματα…παιδιά που έκλαιγαν…
Χλόμιασε…
Άρχισε να κατεβαίνει τις σκάλες ακολουθώντας την μπάλα…
Κατεβαίνοντας κοίταξε δεξιά και αριστερά…για μια στιγμή της φάνηκε πως είδε μια σκιά…
-Είναι κανείς εκεί; Φώναξε.
Τίποτα, καμία απάντηση…
Και τότε το άκουσε ξανά…το νανούρισμα…"Μικρά παιδιά/με νύχια γαμψά/μικρά παιδιά/με δόντια κοφτερά/την κούνια κοιτούν/το μωρό αγαπούν./Μικρά παιδιά γύρω από την κούνια στήνουν χορό/μικρά παιδιά/το μωρό αγαπούν και στα χέρια κρατούν./Μικρά παιδιά/άλλα τα χέρια του μικρού κρατούν/άλλα τα πόδια του μικρού κρατούν/και ένα από αυτά το κεφαλάκι του κρατάει αγκαλιά."Ερχόταν πάλι από το παιδικό δωμάτιο… Τα φώτα τρεμόπαιξαν και λίγο πριν σβήσουν είδα ξανά εκείνη τη σκιά πιο καθαρά…μια σκιά αντρικής μορφής να μπαίνει μέσα στο δωμάτιο του μπέμπη.
Κατευθύνθηκε προς την κουζίνα μέσα στο σκοτάδι και ψαχούλεψε πάνω στον πάγκο. Βρήκε τα κεριά και τα σπίρτα και άναψε ένα.
Άρχισε να ουρλιάζει…
Με το φως του κεριού να τρεμοπαίζει αντίκρισε παιδιά να στέκονται λίγο πιο πέρα από τη σκάλα που οδηγούσε στον δεύτερο όροφο, παιδιά σαν εκείνα που είδε χθες το βράδυ με ξυραφάκια στη θέση των δοντιών τους και με τις κόγχες των ματιών τους άδειες να την κοιτάνε. Αίμα έτρεχε ανάμεσα στα πόδια τους.
Τώρα όλα έστρεψαν το πρόσωπο τους στις σκάλες και με τα χεράκια τους έδειχναν τον δεύτερο όροφο και το δωμάτιο του μπέμπη…
-Θέε μου…ο μπέμπης…
Άρχισε να ανεβαίνει με γρήγορα βήματα τις σκάλες…
Το σοκ όμως ήταν μεγαλύτερο όταν μπήκε στο δωμάτιο του μπέμπη…
Πάνω από την κούνια στεκόταν η ανδρική μορφή που είχε δει στις ζωγραφιές… η σκιά που εμφανιζόταν τις τελευταίες δύο μέρες.
Ήταν ο Γιάννης…
-Μα πως, δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό…
-Και όμως συμβαίνει καλή μου…της απάντησε ο Γιάννης που κοιτούσε επίμονα το μωρό…
Η Μαρία τα ‘χασε…
-Ο μικρός θα γίνει το νέο μου σώμα…ο μικρός θα γίνει εγώ… και θα επανέρθω στη ζωή ακόμα μια φορά…Πέρασαν τόσες δεκαετίες από την πρώτη φορά…
Ο Γιάννης άρχισε να διηγείται…
-Ήμουν τόσο ευτυχισμένος μέχρι που ένα ατύχημα στα 36 μου χρόνια μου έκοψε το νήμα της ζωής. Πέρασαν σχεδόν δύο αιώνες… Η γυναίκα μου τότε κατάφερε να με φέρει πίσω, περνώντας την ψυχή μου στο νεογέννητο τότε γιο μας αλλά κάθε φορά στα τριάντα μου πέθαινα πάλι και έπρεπε να βρω νέο σώμα για να κατοικήσω, ένα νέο παιδί… Κάποιες φορές αποκτούσα περισσότερα παιδιά, αυτά έπρεπε να πεθάνουν… και μαζί και οι μητέρες τους, δεν έπρεπε να αφήνω πίσω μου τίποτα … αλλά τις αγάπησα όλες… Μην ανησυχείς ο θάνατος σου θα είναι ανώδυνος, θα το αναλάβουν τα άλλα μου παιδιά –τη στιγμή εκείνη η Μαρία είδε τα νεκρά παιδιά του να την πλησιάζουν- Το σώμα μου επανέρχεται αλλά μόνο για 48 ώρες, στο τέλος των οποίων θα πρέπει να βρω νέο σώμα…και ακόμα μια φορά το βρήκα, έτσι δεν είναι καλή μου;
-Δεν θα σε αφήσω να πειράξεις τον μπέμπη…
-Είναι πολύ αργά…είπε και το σώμα του άρχισε να εξαϋλώνεται… ο μπέμπης έβαλε τα κλάματα…
Η Μαρία έτρεξε με φόρα πάνω του και τον πήρε μαζί της…τα σώματα τους διαπέρασαν το παράθυρο του κεντρικού τοίχου του δωματίου τα τζάμια του οποίου έσπασαν. Βρέθηκαν και οι δυο τους να πέφτουν στο κενό. Τα σώματα τους καρφώθηκαν στα σιδερένια κάγκελα που περιέφραζαν την οικία.

Την άλλη μέρα…

Ο ταχυδρόμος που πέρασε από το σπίτι, ανησύχησε όταν άκουσε το επίμονο κλάμα ενός μωρού…και κάλεσε την αστυνομία, η οποία με τη σειρά της ανακάλυψε το πτώμα της Μαρίας. Η αστυνομία έκανε λόγο για αυτοκτονία. Ο μπέμπης πέρασε σε θετή οικογένεια στην πόλη.

Έξι χρόνια μετά…

Ο μπέμπης είχε μεγαλώσει. Ήταν ένα ιδιαίτερα έξυπνο παιδί… Είχαν βγει βόλτα με τη νέα του μητέρα, τη μόνο που στην ουσία γνώρισε… Περίμεναν το μετρό να έρθει…
Ο μπέμπης κοίταξε δεξιά και αριστερά…το παλιό μετρό της πόλης ήταν σχεδόν άδειο εκείνη την ώρα και ο φύλακας είχε στραμμένη την προσοχή του αλλού… Κοίταξε την μητέρα του στα μάτια… Το μετρό πλησίαζε…
-Μαμά…της είπε…και την έσπρωξε με δύναμη…εκείνη έπεσε στις γραμμές την ώρα που περνούσε το μετρό… ο οδηγός δεν πρόλαβε να αντιδράσει…το τελευταίο πράγμα που είδε ήταν τα μαύρα μάτια του μικρού…
Ο μικρός άρχισε να κλαίει…

ΤΕΛΟΣ

Σύντομα...

Το νανούρισμα 2: ο απόγονος...

Tweet This