The Toymaker's diary...remember...Η ιστορία του παιχνιδοποιού...

Πήρα την απόφαση να μην ανεβάσω κανένα νέο post και καμιά νέα ιστορία μέχρι το Delete στις 03-04/05/2008, η οποία θα είναι και η μοναδική νέα ιστορία που θα ανεβάσω. Λίγο πριν το τέλος θέλω να μοιραστώ ξανά μαζί σας, μερικές από τις καλύτερες κατά τη γνώμη μου στιγμές αυτού του blog. Σήμερα, η ιστορία του παιχνιδοποιού...η ιστορία μου (αναρτήθηκε για πρώτη φορά τον Ιανουάριο του 2008).

Τα ράφια...

Κάθεται στην πολυθρόνα και ανάβει τσιγάρο...και χάνεται μέσα στον καπνό του.Η ώρα περνάει...Ο παιχνιδοποιός νιώθει κουρασμένος, έχει σταματήσει να φτιάχνει παιχνίδια το τελευταίο διάστημα σαν και το τελευταίο ίχνος έμπνευσης να τον έχει εγκαταλείψει.
Στον απέναντι τοίχο τρία ράφια, ένα γεμάτο από τα παιχνίδια του παρελθόντος, με τη σκόνη να τα έχει καλύψει.Το δεύτερο ράφι με τα παιχνίδια του παρόντος, καλογυαλισμένα, μέχρι και αυτά μετά από λίγο καιρό να χάσουν την γυαλάδα και την λάμψη τους.Το τρίτο με τα παιχνίδια που επρόκειτο να φτιάξει, του μέλλοντος, αλλά ο παιχνιδοποιός δεν έχει ιδέα τι να κάνει με αυτό το ράφι και αν θα συνεχίσει να φτιάχνει παιχνίδια.
Η ώρα περνάει και ο παιχνιδοποιός ανάβει ακόμα ένα τσιγάρο προκειμένου ο καπνός του να καλύψει την εικόνα του άδειου ραφιού.
Η ώρα περνάει...

Ένα νέο παιχνίδι...

Ο παιχνιδοποιός σηκώθηκε από την πολυθρόνα του αποφασισμένος να δει τι θα κάνει με το άδειο από παιχνίδια ράφι.Προσπέρασε την ομίχλη καπνού που είχε δημιουργηθεί από τα τσιγάρα που άναβε το ένα μετά το άλλο και κατευθύνθηκε προς τα εκεί.
Και τότε συνέβη...τα ράφια έπεσαν και η σκόνη των παιχνιδιών του παρελθόντος κάλυψε τα παιχνίδια του τώρα, και τα παιχνίδια του σήμερα "πληγώθηκαν" και έγιναν ένα με το παρελθόν σε τέτοιο βαθμό που αδυνατούσε κανείς να καταλάβει τη διαφορά.Ο παιχνιδοποιός έμεινε ακίνητος να τα κοιτάει...δεν πείραξε τίποτα. Γύρισε την πλάτη, πήρε ένα κομμάτι ξύλο και άρχισε να σκαλίζει ένα καινούριο παιχνίδι.

Η φωτιά...

Είχε περάσει αρκετή ώρα αλλά μάταια.Το ξύλο δεν έπαιρνε μορφή, δεν είχε σχήμα και ο παιχνιδοποιός συνέχιζε να σκαλίζει...Σταμάτησε.Άναψε ακόμα ένα τσιγάρο...ένιωθε τόσο κουρασμένος και με μόνη συντροφιά του την ομίχλη καπνού που είχαν δημιουργήσει τα τσιγάρα βυθίστηκε στις σκέψεις του.
Μια στιγμή ήταν αρκετή, το χέρι του λύγισε και το τσιγάρο βρέθηκε στο πάτωμα, ανάμεσα σε όλα εκείνα τα παιχνίδια του παρελθόντος και του σήμερα.Σπίθες απλώθηκαν παντού και σε λίγα λεπτά το εργαστήριο τυλίχτηκε στις φλόγες.Και εκείνος στεκόταν εκεί, ατάραχος...έβλεπε μπροστά του το τελειότερο παιχνίδι, αυτό που έκαναν οι σπίθες, τα τελειότερα χρώματα λαμπύριζαν στα μάτια του, κόκκινο , πορτοκαλί, κίτρινο, μαύρο...Τα παιχνίδια του τότε και του σήμερα μετατρέπονταν σιγά σιγά σε στάχτη...Όλα έμοιαζαν να είχαν καεί, ή μάλλον σχεδόν όλα...
Οι φλόγες τώρα σχεδόν άγγιζαν τον παιχνιδοποιό...

Σχεδόν όλα...

Το εργαστήριο του παιχνιδοποιού είχε τυλιχτεί στις φλόγες...όμως εκείνος στεκόταν εκεί...Τα πάντα σταδιακά μετατρέπονταν σε στάχτη...Οι φλόγες πλησίαζαν τώρα τον παιχνιδοποιό, και σιγά σιγά άρχισαν να τον αγγίζουν.Η παλάμη του τώρα είχε τυλιχτεί στις φλόγες. Για μερικά δευτερόλεπτα έστεκε να την κοιτά μαγεμένος. Μαγεία σκέφτηκε...και τότε ξύπνησε από τον λήθαργο, τίναξε το χέρι του πάνω κάτω και αποτραβήχτηκε χάνοντας σταδιακά τις αισθήσεις του...
Ο καπνός ένιωσε να τον πνίγει και τον έκανε να βρει σταδιακά τις αισθήσεις του. Ο πόνος στο χέρι του ήταν αφόρητος. Τα πάντα γύρω του θαμπά, τα πάντα γύρω του στάχτη...Σχεδόν τα πάντα, γιατί έκπληκτος διαπίστωσε ότι το κομμάτι ξύλου που είχε αρχίσει να δουλεύει πριν την φωτιά είχε σωθεί αλλά...όχι απλά είχε σωθεί είχε πάρει και σχήμα, είχε πάρει μορφή...ένα νέο παιχνίδι είχε δημιουργηθεί μέσα από τις φλόγες...
Μια μαριονέτα...

Η Μαριονέτα...

Ο καπνός είχε σχεδόν διαλυθεί...και ο παιχνιδοποιός χάζευε το καινούριο του παιχνίδι.Η φωτιά του έκανε ένα μεγάλο δώρο και το ήξερε...μια μαριονέτα.Τώρα πια δεν θα ήταν μόνος.Την πήρε στην αγκαλιά του και σύρθηκε κοντά στον τοίχο που παλιά στεκόντουσαν τα ράφια με τα παιχνίδια.Ήταν η πιο όμορφη μαριονέτα που είχε δει ποτέ.Αλλά τότε το πρόσεξε...κάτι έλειπε από την καινούρια του φίλη...
Δεν είχε μάτια...

Το μάτι...

Η καινούρια του φίλη, έπρεπε να έχει μάτια αλλιώς δεν θα μπορούσε ποτέ να τον δει, σκέφτηκε ο παιχνιδοποιός.
Και το έκανε...Σκυμμένος όπως ήταν πάνω στην μαριονέτα, σήκωσε το χέρι του και το βύθισε βαθιά στην κόγχη του αριστερού ματιού, τραβώντας το με δύναμη έξω.Αίμα άρχισε να τρέχει από την άδεια κόγχη και ο παιχνιδοποιός έβγαλε μια κραυγή πόνου.Ζαλισμένος και με τις αισθήσεις του να τον εγκαταλείπουν ακούμπησε το μάτι στο ξύλινο πρόσωπο της μαριονέτας και έπεσε δίπλα της.
Και τότε συνέβη...Η μαριονέτα γύρισε το λαιμό της προς το μέρος του και τον κοίταξε απλώνοντας του το μικρό της χέρι.Η φίλη μου ψιθύρισε ο παιχνιδοποιός...ο φίλος μου ψιθύρισε εκείνη...για πάντα μαζί.
Σκοτάδι...

Δύο ημέρες μετά...

Χρειάστηκε να περάσουν δύο ημέρες πριν κάποιος να βρει το νεκρό σώμα του παιχνιδοποιού.Το εργαστήριο του ήταν αρκετά μακριά από την πόλη και σπάνια περνούσε κάποιος από εκεί.Η αστυνομία ισχυρίστηκε παράνοια...ήταν τόσο μόνος έλεγαν όλοι...Τρελάθηκε είπαν κάποιοι άλλοι...έκαψε το εργαστήριο του και πάνω στην τρέλα του έβγαλε τα μάτια του με τα ίδια του τα χέρια.Αναμενόμενο...είπαν κάποιοι άλλοι...Αυτό που όμως εντυπωσίασε όσους είδαν το πτώμα του παιχνιδοποιού, δεν ήταν μόνο το γεγονός ότι κρατούσε αγκαλιά μια μαριονέτα αλλά και το ότι χαμογελούσε...Και ποτέ δεν είχαν δει τον παιχνιδοποιό να χαμογελάει έτσι, τουλάχιστον οι λίγοι που ερχόντουσαν σε επαφή μαζί του.Σκαλίζοντας μέσα στα ερείπια του καμένου εργαστηρίου ο περαστικός που έτυχε να βρει το άψυχο σώμα του παιχνιδοποιού βρέθηκε μπροστά σε μια μοναδική ανακάλυψη.Κάτω από τις στάχτες, λίγο πιο πέρα από εκεί που στεκόντουσαν παλιά τα ράφια με τα παιχνίδια βρήκε σχεδόν άθικτο έναν χειροποίητο δερματόδετο τόμο..."Το ημερολόγιο του παιχνιδοποιού" διάβασε στο εξώφυλλο...Έκρυψε το ημερολόγιο κάτω από το βαρύ παλτό του, σαν παιδί που κλέβει γλυκά από ζαχαροπλαστείο και απομακρύνθηκε...Επιστρέφοντας στο σπίτι του, αυτός ο άγνωστος που έτυχε να βρει το πτώμα του παιχνιδοποιού, κάθισε στην πολυθρόνα που ήταν κοντά στο παράθυρο και πήρε το ημερολόγιο στα χέρια του.Κοίταξε ξανά το εξώφυλλο και με σχεδόν θρησκευτική ευλάβεια το άνοιξε...Tweet This