Ο ΣΥΓΚΑΤΟΙΚΟΣ (UNRATED AND UNCENSORED BLOODSTAINED VERSION)

Ο ΣΥΓΚΑΤΟΙΚΟΣ

Αφιερωμένο στον Equilibrium

Είχε περάσει ήδη μία εβδομάδα και είχε αρχίσει να απογοητεύεται... Η απόφαση του να έρθει στην πρωτεύουσα για να εργαστεί και να ζήσει ήταν περισσότερο απόφαση ανάγκης παρά επιλογή. Η ζωή εδώ τον τρόμαζε, το ίδιο και οι άνθρωποι... Έμενε προσωρινά σε ένα μάλλον άθλιο ξενοδοχείο στο κέντρο της πόλης... από δουλειά κάτι είχε βρει, όχι κάτι το σπουδαίο αλλά τα χρήματα ήταν καλά...θα δούλευε νύχτα σε ένα από τα πιο γνωστά club της πόλης... Αλλά το πρόβλημα το οποίο δεν είχε καταφέρει να αντιμετωπίσει, ήταν αυτό της κατοικίας.
Ήταν 3 το μεσημέρι... Ο Αποστόλης είχε ξυπνήσει εδώ και μία ώρα στο σκοτεινό και δίχως παράθυρα δωμάτιο του ξενοδοχείου. Έπρεπε να σηκωθεί...ξυρίστηκε, έκανε ένα ντους και ντύθηκε. Σε μισή ώρα ήταν στο δρόμο...πήγε στο περίπτερο, πήρε ένα πακέτο τσιγάρα και μια εφημερίδα με αγγελίες. Κάθισε στο ίδιο καφέ που πήγαινε εδώ και μία εβδομάδα, παρήγγειλε ένα ζεστό καπουτσίνο, άναψε τσιγάρο και άρχισε να ξεφυλλίζει την εφημερίδα...
Η οικονομική του κατάσταση δεν επέτρεπε πολυτέλειες οπότε στο θέμα κατοικίας αναζητούσε κάτι το όχι και τόσο ακριβό ενώ μια συγκατοίκηση θα του έλυνε πολλά προβλήματα. Κοιτούσε τις αγγελίες απογοητευμένος. "Τίποτα" σκέφτηκε... μέχρι που κάποια αγγελία του τράβηξε την προσοχή... "Ζητείται συγκάτοικος. Μονοκατοικία, λίγο έξω από το κέντρο, ανακαινισμένη, τηλ. επικοινωνίας 6976996975, Κος Παπαδόπουλος"
"Δεν νομίζω" ψιθύρισε...απευθυνόμενος στον εαυτό του "αλλά και πάλι τι έχω να χάσω". Έβγαλε απ'την τσέπη του σακακιού το κινητό του και κάλεσε τον αριθμό.
-Παρακαλώ...
-Τηλεφωνώ για την αγγελία...
-Ναι, ακούστε με, το σπίτι όπως θα διαβάσατε είναι λίγο έξω από το κέντρο, αλλά για οποιαδήποτε άλλη πληροφορία θα προτιμούσα να τα πούμε από κοντά. Δεν έχω ιδιαίτερες απαιτήσεις και το σπίτι θα σας κερδίσει με την πρώτη ματιά αλλά τα υπόλοιπα από κοντά. Θέλετε να σημειώσετε τη διεύθυνση και να κανονίσουμε ένα ραντεβού αύριο κιόλας;
"Κοιτάξτε, για το ενοίκιο..." πήγε να πει κάτι ο Αποστόλης
-Όλα από κοντά. Θα σημειώσετε λοιπόν τη διεύθυνση;
Και τη σημείωσε. Το ραντεβού κλείστηκε για την επόμενη μέρα στις 4 το μεσημέρι. Οι επιφυλάξεις του Αποστόλη πολλές αλλά από την άλλη δεν είχε βρει και κάτι άλλο...οπότε...
Η ώρα ήταν 15:45. Ο Αποστόλης στεκόταν έξω από την μονοκατοικία εντυπωσιασμένος... Στην αρχή νόμισε ότι είχε κάνει λάθος αλλά δεν έκανε. Επρόκειτο για ένα νεοκλασικό διώροφο κτίριο με αυλή. Έσπρωξε τη σιδερένια περίτεχνα φτιαγμένη εξωτερική πόρτα και προχώρησε... "Δεν υπάρχει περίπτωση" σκέφτηκε... Για λίγο στάθηκε και κοίταξε τον γεμάτο χρώματα κήπο. Τώρα στεκόταν στην κύρια λευκή πόρτα του κτιρίου. Χτύπησε το κουδούνι διστακτικά... Δεν πέρασαν δύο λεπτά και η πόρτα άνοιξε...
-Εσύ πρέπει να είσαι ο Αποστόλης...
"Ναι..." ψέλλισε ο Αποστόλης.
-Εγώ είμαι ο Αντώνης, χάρηκα... πέρασε μέσα σε παρακαλώ.
Στο εσωτερικό του σπιτιού κυριαρχούσε το μαύρο και το άσπρο. Στον πρώτο όροφο βρισκόταν το σαλόνι, η τραπεζαρία, η κουζίνα και μια αποθηκούλα. Μια στριφογυριστή σκάλα οδηγούσε στον δεύτερο όροφο όπου βρίσκονταν και τα υπνοδωμάτια. Η επίπλωση και στους δύο ορόφους ήταν μοντέρνα - "ίσως υπερβολικά μοντέρνα ακόμα και για τον ίδιο" σκέφτηκε ο Αποστόλης.
"Λοιπόν πως σου φαίνεται; " είπε ο Αντώνης
-Υπέροχο αλλά δεν νομίζω πως θα μπορούσα...ξέρεις σε ότι αφορά το οικονομικό...
"Μη σε απασχολεί αυτό" τον διέκοψε ο Αντώνης "θα βοηθάς μόνο στα έξοδα του σπιτιού, και θα μου κάνεις και λίγη παρέα. Το σπίτι αυτό είναι πολύ μεγάλο για μένα και είμαι μόνος"
Ο Αποστόλης δεν ήξερε τι να πει και δεν πίστευε στην τύχη του.
"Μην το σκέφτεσαι" του είπε ο Αντώνης "που είπαμε ότι μένεις τώρα;"
-Σε ξενοδοχείο.
-Ωραία , πάνε μάζεψε τα πράγματα σου και αύριο πρωί να είσαι εδώ και είμαι σίγουρος ότι θα τα πάμε μια χαρά.
"Ευχαριστώ πολύ, πάρα πολύ" είπε ο Αποστόλης, δώσανε τα χέρια και έκανε να φύγει.
"Να μην το ξεχάσω" είπε ο Αντώνης "το μόνο που θέλω από εσένα είναι να μην πειράξεις τους τοίχους...όχι καρφιά...όχι πινέζες...τίποτα"
Και τότε ο Αποστόλης γύρισε και κοίταξε τους τοίχους και το παρατήρησε...στους τοίχους δεν υπήρχε τίποτα ...ούτε πίνακες, ούτε ρολόγια...κανένα σημάδι. "Κανένα πρόβλημα, απολύτως κανένα" είπε ο Αποστόλης.
Την επόμενη κιόλας μέρα ο Αποστόλης εγκαταστάθηκε στο καινούριο του σπίτι...και οι μέρες άρχισαν να περνούν και όλα έμοιαζαν τέλεια...υπερβολικά τέλεια.
Ο Αντώνης με τον Αποστόλη έκαναν πολύ παρέα και σχεδόν καθημερινά έπιναν μαζί τον απογευματινό τους καφέ στην αυλή. Βγήκαν και μία , δύο φορές μαζί έξω. Ο Αντώνης γνώρισε τους νέους φίλους του Αποστόλη αλλά δεν συνέβη ποτέ το αντίθετο. Ο Αντώνης δεν είχε φίλους και σπάνια μιλούσε για τη ζωή του και την οικογένεια του. Δεν δούλευε και το μόνο που ήξερε ο Αποστόλης ήταν ότι είχε κληρονομήσει από τους γονείς του αρκετά χρήματα για να ζήσει ολόκληρη τη ζωή του και φυσικά αυτό το σπίτι...
Ο Αποστόλης δεν ήταν πολύ όμορφος αλλά ήταν σίγουρα γοητευτικός. Νέος, γυμνασμένος, αρκετά ευφυής και κοινωνικός -έκανε διαρκώς νέες γνωριμίες- και με καλή αίσθηση του χιούμορ. Από την άλλη ο Αντώνης ήταν υπερβολικά αδύνατος, με ιδιόρρυθμο χιούμορ, που δεν αντιλαμβανόταν συχνά ο Αποστόλης, και μάλλον αντικοινωνικός αν και πάντα ευγενικός και χαμογελαστός.
...Εκείνο το βράδυ ο Αποστόλης είχε φέρει ακόμα μια κατάκτηση του στο σπίτι. "Ο Αντώνης λογικά κοιμάται" σκέφτηκε. Σε λίγο βρέθηκε να κάνει έρωτα με την νέα του κατάκτηση στον καναπέ του καθιστικού. Ήταν 5 η ώρα το πρωί και ο Αποστόλης άναψε τσιγάρο. Και τότε είδε ένα χέρι πίσω από τη γυρισμένη πλάτη δερμάτινη πολυθρόνα -που κοιτούσε στον κήπο- να αφήνει ένα σχεδόν άδειο ποτήρι κρασιού στο τραπεζάκι δίπλα. Ο Αντώνης σηκώθηκε από την πολυθρόνα και κοίταξε τον έκπληκτο Αποστόλη. "Καληνύχτα...θα τα πούμε το πρωί". Ο Αποστόλης δεν μίλησε ενώ η κοπέλα δίπλα του τον κοιτούσε με ένα βλέμμα όλο απορία...
Ο Αποστόλης την άλλη μέρα δεν είπε τίποτα και μία εβδομάδα μετά άρχισε να ψάχνει για καινούριο σπίτι...
...Το σπίτι ήταν άδειο. Ο Αντώνης είχε βγει έξω για δουλειές. Ο Αποστόλης βρισκόταν στο σαλόνι και ήταν μέσα στα νεύρα. Μιλούσε στο κινητό. Προβλήματα στη δουλειά- είχε βρει και δεύτερη δουλειά σε ένα γραφείο και στο club δούλευε μόνο Σαββατοκύριακα. Έκλεισε το κινητό και το πέταξε με δύναμη στον τοίχο... "Γαμώτο" φώναξε...
Πηγαινοερχόταν πάνω κάτω στο δωμάτιο...μέχρι τη στιγμή που το παρατήρησε. Στο σημείο που είχε χτυπήσει το κινητό, ένα κομμάτι από την επιφάνεια του τοίχου είχε φύγει και τώρα κάτι προεξείχε... Πλησίασε για να δει... Δεν πίστευε στα μάτια του... Αν έβλεπε καλά...και έβλεπε καλά...αυτό ήταν ένα νύχι...
Έτρεξε στην αποθήκη και χωρίς να το σκεφτεί πήρε ένα σφυράκι... Άρχισε να χτυπάει τον τοίχο, κομμάτια του οποίου έπεφταν τώρα στο πάτωμα... Σταδιακά ένα χέρι αποκαλύφτηκε...και στη συνέχεια ένα ολόκληρο σώμα χτισμένο μέσα στον τοίχο.
Πήρε το πιο μεγάλο σφυρί που βρήκε και άρχισε να γκρεμίζει με μανία τον κεντρικό τοίχο του σαλονιού... Στο τέλος έμεινε σαστισμένος να κοιτάει... Στο εσωτερικό του τοίχου υπήρχαν ανθρώπινα σώματα...το ένα δίπλα στο άλλο... χέρια, πόδια, σώματα διαμελισμένα, άλλα ραμμένα μεταξύ τους... μια μακάβρια Καπέλα Σιξτίνα...
Έψαχνε τώρα τα κομμάτια του κινητού του, έπρεπε να ειδοποιήσει την αστυνομία και ήταν ο μόνος τρόπος αφού το σπίτι δεν είχε σταθερό τηλέφωνο...
Άκουσε το κλειδί στην πόρτα...Ο Αντώνης μπήκε και έστρεψε το βλέμμα του στον Αποστόλη.
"Γιατί; " του είπε "σου ζήτησα μόνο ένα πράγμα και εσύ..." Τα μάτια του Αντώνη πήραν φωτιά.
"Λυπάμαι" είπε ο Αντώνης "αλλά εσύ το διάλεξες, εγώ ήθελα μόνο ένα φίλο...όλα θα μπορούσαν να είναι τέλεια αλλά τα κατέστρεψες"
"Δεν θα σε αφήσω να ξεφύγεις" είπε ο Αποστόλης.
"Όλα τελείωσαν" του είπε ο Αντώνης.
Αίμα άρχισε να κυλάει από τους τοίχους. Ο Αποστόλης έκανε να απομακρυνθεί αλλά δεν πρόλαβε... ένα χέρι μέσα από τον τοίχο τον άρπαξε και άρχισε να τον τραβάει... Τώρα χέρια που είχαν βγει από τον τοίχο κάλυπταν όλο του το σώμα και τον τραβούσαν προς τα μέσα... Έκανε να φωνάξει αλλά δεν πρόλαβε καθώς το αίμα που κυλούσε από τους τοίχους έγινε ποτάμι που πλημμύρισε το σπίτι...
Δύο ώρες αργότερα...
Το διώροφο σπίτι έλαμπε και οι κατάλευκοι τοίχοι δεν πρόδιδαν τίποτα απ' όσα είχαν προηγηθεί. Ο Αντώνης που μιλούσε στο κινητό κατευθύνθηκε προς την κουζίνα...
Την άλλη μέρα...
Ο Ηλίας καθισμένος στον καναπέ της φίλης του που τον φιλοξενούσε κοιτούσε την εφημερίδα με τις αγγελίες που είχε αγοράσει πριν από λίγο. Τώρα διάβαζε "Ζητείται συγκάτοικος. Μονοκατοικία, λίγο έξω από το κέντρο, ανακαινισμένη, τηλ. επικοινωνίας 6976996975, Κος Παπαδόπουλος".

Τέλος

Αύριο τα μεσάνυχτα... η παράνοια ήταν μόνο η αρχή...Αντέχετε; Blogspot.com 2...

Σύντομα...

01/04/08..."Την ημέρα που αποφάσισε να φύγει"...Ετοιμαστείτε για τον απόλυτο τρόμο...

"Το νανούρισμα"...Απρίλιος 2008...Αφιερωμένο στον mahler76

"Tarot"...Αφιερωμένο στον dante

"Λουτρό αίματος"...Αφιερωμένο στον hfaistiwnas

Tweet This